Podcast voor DGA’s, dé podcast voor en door ondernemers!
Podcast voor DGA’s #19 met Martijn Roede van Wagenpartners - over politiek bedrijven, kantelpunt, schuldgevoel, eenzaamheid en zijn ideale klant

Podcast voor DGA’s #19 met Martijn Roede van Wagenpartners - over politiek bedrijven, kantelpunt, schuldgevoel, eenzaamheid en zijn ideale klant

March 29, 2021

Begin met de stip op de horizon, stel haalbare doelen en deel deze met anderen

 

Vandaag ben ik in gesprek met Martijn Roede, 45 jaar en bijna 8 jaar ondernemer en eigenaar van Wagenpartners. Betrokken specialisten die maximaal rendement uit uw wagenpark garanderen. We spraken af in de Gold Room, een mooie ruimte in de “bedrijfskantine” Bij Hanz in Zwolle.

POLITIEK BEDRIJVEN

De eerste 15 jaar van Martijn zijn carrière was er steeds iets waar hij tegenaan liep. Martijn: “Waar ik tegenaan liep constant was dat ik heel slecht ben in politiek bedrijven. Ik weet nog dat ik bij een werkgever in dienst kwam en dat ik echt letterlijk de eerste dag bijna slaande ruzie had. Met degene die dan een soort van verantwoordelijk was voor mij. Ik ben iemand, dat is ook niet altijd handig. Ben iemand die gewoon wel een mening heeft en ook wel bepaalde dingen ziet en dat dan ook wel benoemt.

En als wij in een vergadering zitten en ik hoor bepaalde dingen. Waarvan ik denk: maar hoezo doen we dit, terwijl er heel veel politiek achter zit waarom het gebeurt. Dan benoem ik dat. Dan schop je natuurlijk wel een paar mensen tegen de schenen. En daar maak je geen vrienden mee, dat snap ik ook wel. Zo werkt het nu eenmaal, maar daar kan ik dus niet mee omgaan”.

KANTELPUNT

Het kantelpunt in zijn carriere was toen Martijn besefte dat hij het wel gehad had met het geven van advies. Als autoverkoper bij werkgevers die niet inzagen wat zijn toegevoegde waarde was. Martijn: “Dus toen ben ik gaan nadenken van: wat wil ik dan wel? En dat is gewoon bedrijven onafhankelijk adviseren. Dat ik naast het bedrijf sta om te zorgen dat zij op een goede manier. Met respect voor de leveranciers de juiste keuzes maken. Dus dat was voor mij echt het kantelpunt dat ik dacht. Ik ga niet nog een keer bij een baas werken”.

SCHULDGEVOEL EN EENZAAMHEID

Martijn: “Wat een uitdaging is inderdaad die eenzaamheid. En met name als je uit loondienst komt: je bent niemand meer verantwoording verschuldigd, behalve jezelf. Ik heb mij heel lang schuldig gevoeld als ik niet acht uur per dag werkte. Dus dan keek ik van: heb ik wel acht uur gewerkt? Ja, dan kan ik dat nu wel doen. Dus dat voelde niet echt als vrijheid. Meer als: ik kan doen wat ik wil, maar toch vind ik het nog heel lastig. Op een gegeven moment ging het bergafwaarts en ik merkte gewoon dat dat kwam doordat ik geen doelen stelde”.

IDEALE KLANT

“We beheren wagenparken voor het MKB, klein, midden tot veertig, vijftig auto’s zo’n beetje. Het is een groep waar je vaak met de ondernemer aan tafel zit. Waar een HR-dame vaak zit over het algemeen die er niet veel zin in heeft misschien. Die er niet zoveel verstand van heeft misschien en het ook niet zo leuk vindt. Daar kunnen wij echt waarde toevoegen. Een typische Martijn Roede klant is iemand op het persoonlijk vlak zaken doet. Die dat dus belangrijk vindt, dus een stukje persoonlijk contact. Iemand die ondernemend is, die kansen ziet en iemand die openstaat voor opbouwende adviezen. Die soms echt wel een stukje tekortkoming blootleggen. Wij adviseren dat, maar dat zo’n ondernemer daar dan ook – zo zit ik zelf ook in elkaar – van denkt van. Dat is gaaf, dat ik dat niet eerder gezien heb”.

BEGIN MET HET EINDE VOOR OGEN, STEL HAALBARE DOELEN EN DEEL DEZE MET ANDEREN

Aan het eind vraag in aan Martijn zijn ultieme tip voor ondernemers. Hij noemt er zelfs vier. Martijn: “Ik denk de ultieme tip voor mij was echt: doelen stellen. Heel helder. Of je nu ZZP’er bent of niet, als je geen doelen hebt, kom je gewoon niet verder. En begin met het einde voor ogen, dan weet je waar je heengaat. Dan weet je hoe je daar moet komen. En, heel belangrijk, want dat is ook wat ik heel erg bekeken heb: is het haalbaar? Want het kan ook zijn dat hetgeen wat je wilt en het doel dat je stelt en voor ogen hebt. Dat je daar dingen voor moet doen die je niet kunt of niet wilt. Dus dat maakt gewoon heel veel helder en dat geeft heel veel rust.

En, dat is ook een belangrijke: deel die doelen met mensen. Dan worden ze tastbaar en dat voelen ze ook als verantwoording van: hier moet ik echt iets mee doen. Dat is mijn grootste valkuil geweest om dat niet te doen en dat heeft mij heel erg tegengehouden”.

Luister naar de podcast of lees hieronder het gehele interview.

Meer over Martijn Roede van Wagenpartners vind je op:
https://www.linkedin.com/in/martijnroede/
https://www.linkedin.com/company/wagenpartners/
https://wagenpartners.nl/
https://www.youtube.com/channel/UCSSmX9jyxsJH0M0CrnpJkNQ/featured

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak? Iemand waarmee je kunt sparren, bijvoorbeeld als je je eenzaam voelt of eens duidelijke doelen wilt gaan stellen? Of om je doelen mee te delen, zodat je een stok achter de deur hebt om ze te halen? Lees hier dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina. Je kunt ook bellen op 06-53321934. Dan maken we snel een afspraak. Tot snel.

PROGRAMMA VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

KENNISMAKEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#martijnroede
#Wagenpartners
#mentor
#inspirator

VOLLEDIGE TEKST PODCAST #19:

Cor
We zijn in Zwolle, we zitten in Bij Hanz, we zitten hier in de Gold Room. Misschien kort: Wie is Martijn Roede?

Martijn
In het kort?

Cor
Of mag ik het zeggen?

Martijn
Ik ben benieuwd wat jij hebt?

Cor
Ik ga het zeggen. We kennen elkaar van Business Open, samen met Ian Bodewes ben je eigenaar van WagenPartners. Je woont in Harderwijk, je hebt een relatie met Katerina en klopt het dat je twee dochters hebt?

Martijn
Ik heb er drie inmiddels.

Cor
Melissa zag ik voorbij komen, voor de rest kon ik niks vinden.

Martijn
Melissa, dat is mijn oudste, die is zestien, volop puber, school en dat soort dingen. De middelste is net twaalf geworden, gisteren. Dus dat was een druk feestje en de jongste is binnenkort jarig en die wordt drie.

Cor
Hobby’s kon ik niet vinden.

Martijn
Nee, ik heb wel hobby’s. Ik golf een beetje en met name omdat ik dat voor de business wilde gaan doen. Maar het is ook gewoon een leuk spel, dat doe ik niet genoeg maar wel af en toe, kost wel een hoop tijd. Mijn grootste hobby is eigenlijk muziek maken en dan echt achter de computer en dan elektronische muziek.

Cor
Dataloop zag ik voorbij komen op Sound Cloud.

Martijn
Ja, dat klopt, dat ben ik. Ik werk eigenlijk sinds kort samen met een DJ/producer uit Californië en ja, ik moet zeggen dat dat voor ons heel goed werkt. Dat we daar mooie stappen in maken en de producties daarin beter worden. Maar met name is voor mij heerlijk om even alles te vergeten omdat ik dan echt: koptelefoon op en dan helemaal los kan gaan. En het is een heel creatief proces, dat vind ik heel gaaf en eigenlijk sinds kort ook,

misschien heb je het wel voorbij zien komen op filmpjes van WagenPartners over car reviews waarin we het toch wel anders doen dan de gevestigde autobladen en dat soort dingen, met een beetje een grappige twist soms of leuke vergelijken en dat is ook heel erg leuk om te doen. Dus ik wil niet zeggen een hobby, maar het is wel wat mijn interesse ook heeft.
Cor
Ik voel in een keer als niet-techneut, voel ik het niet als een spanning opkomen, dat jij in heel veel dingen, technische dingen wel heel veel beter bent dan ik, maar we gaan het meemaken. Hoe oud ben je?

Martijn
Ik ben vijfenveertig.

Cor
Geboortedatum?

Martijn
Negenentwintig november.

Cor
In wat voor auto rijd je?

Martijn
Een BMW drie serie.

Cor
En lees je wel eens boeken?

Martijn
Ik lees te weinig boeken, ik heb wel wat gelezen onlangs, ik heb in ieder geval de zeven eigenschappen van Covey gelezen, die werd me aangeraden door mijn werkgever met een waarschuwing van: kijk uit, want dat gaat je leven veranderen. k moet zeggen dat het niet zo heftig was, maar het is wel een goed boek en ik heb er ook heel veel uit gehaald en dat ik nog steeds wel dingen toepas.

Ik zou hem nog eens moeten lezen eigenlijk weer en ik heb onlangs van Goldsmith triggers gelezen en ook dat is een boek die mij heel erg aansprak, het nadeel van boeken vind ik, voor mezelf, dat ik altijd denk: o ja, maar dan vervolgens de waan van de dag weer plaatsvindt en ik dan heel veel dingen niet toepas. Dus nee, ik lees eigenlijk te weinig boeken, maar ik moet ook zeggen dat als ik boeken lees ik er niet altijd alles mee doe.

Cor
Ben je dan iemand die in het gesprek bij een klant meeschrijft? Of heb je een iPad waar je nog wat in tikt, of onthoud je alles?

Martijn
Ik probeer zeker wel mee te schrijven, want als ik alles ga onthouden dan komt dat niet goed. Ik ben iemand die heel veel nadenkt en heel veel gedachtes heeft en van heel veel dingen – als ik terug rij in mijn hoofd mee bezig ben en als ik dan op de zaak ben – de essentie heb ik nog wel, maar dan ben ik toch de details vergeten. Dus ik schrijf zeker wel dingen mee ja, dat heb ik mezelf wel moeten aanleren, maar dat doe ik wel, ja.

Cor
Heb je een idool, iemand waar je tegenop kijkt?

Martijn
Ik heb niet zozeer echt een idool, maar wat ik wel mooi vind is inspirerende verhalen. We hadden het in ons voorgesprek al even over Sam van Dalen, als ik hem zie en zijn verhaal hoor en zie wat hij doet, dan heb ik daar heel veel respect voor. Ik denk, ja, idool klinkt voor mij een beetje als dat je ergens tegenop kijkt en dat je dat ook graag wilt, of misschien zelfs wel jaloers bent, dus ik ben een beetje afgestapt van vergelijken, want dat brengt mij heel weinig, maar ik hou gewoon van inspirerende mensen en dat vind ik heel gaaf om te horen en om te zien, ja dat kan een hele grote ondernemer zijn, of dat kan iemand zijn die in mijn naaste omgeving zit, maar echte idolen heb ik niet, nee.

Cor
Om even terug te komen op je huidige relatie, zij komt uit Rusland, Moskou?

Martijn
Klopt.

Cor
Hoe ben je die dan tegen het lijf gelopen?

Martijn
Gewoon heel plat, gewoon via Tinder. Dus ja, ik heb een lange relatie gehad en op een gegeven moment zijn wij uit elkaar gegaan, dat is allemaal heel goed gegaan gelukkig, ook mooi voor de kinderen dat dat heel goed is – we hebben een hele goede relatie nog samen en ja, ik ben een beetje gaan swipen en we zijn elkaar daar dus tegen gekomen en dat was heel leuk. We hebben hele leuke gesprekken gehad en elkaar een paar keer gezien en ja, dat klikte heel erg.

Cor
En is de voertaal thuis dan Engels, of Nederlands?

Martijn
Voertaal, op dit moment is het wel wat gecompliceerder, voertaal is Engels, maar onze dochter spreekt Nederlands, maar zij wil ook graag de moedertaal leren uiteraard, dus zij spreekt Russisch tegen Sascha, zo heet ze, ik spreek Nederlands en samen tegen elkaar spreken we Engels. Ik moet zeggen, op zich gaat het goed, maar ik versta dus niet altijd wat ze tegen Sascha zegt, maar de voertaal tussen ons is inderdaad Engels, ja.

Cor
Kun je wel een beetje Russisch spreken?

Martijn
Nee, een paar woorden, maar ik kan niet – ik heb het wel een tijdje geprobeerd om het te leren, of in ieder geval een kleine poging ondernomen, maar ja, het is een heel moeilijke taal, ik ben daar dan ook niet in verder gegaan. Dus Russisch, nee, ik ken een paar woorden, maar daar houdt het echt mee op.

Cor
En de liefdestaal hebben jullie wel goed begrepen?

Martijn
Ja, die is universeel. Ik moet wel zeggen, dat ondanks dat wij niet echt uit een echt dag en nacht verschillende cultuur komen en zij ook niet heel erg Russisch is in haar doen en laten, juist het tegenovergestelde, dat er toch best wel dingen zijn die door cultuurverschillen soms wel of botsen of tot wat onduidelijkheid leiden of hebben geleid. Dus de liefde is qua taal wel universeel, maar het cultuurverschil is af en toe, uitdaging is een groot woord, maar die is er wel af en toe.

Cor
Ze werkt bij Nike?

Martijn
Dat klopt.

Cor
Dus ze zal – is verwesterd, ik weet niet of je het zo kan zeggen?

Martijn
Typisch Russisch, nou ja, typisch dat is ook allemaal over een kam scheren, maar dat is een beetje hoe wij tegen Rusland aankijken, maar zij zelf ook. Dat is vrij op jezelf gericht en zorgen dat je, ja, jouw hachje altijd redt en veilig stelt en dat is ook niet heel raar, want het is daar een hele andere wereld dan dat we hier kennen en daar is niet echt solidariteit.

De regering is natuurlijk bezig met zichzelf meer te verrijken dan naar het volk te kijken, waardoor je gewoon heel erg voor jezelf alles moet regelen en dat is iets wat mensen wel verhardt en wat zij niet echt prettig vindt. Dus in die zin is zij niet zo en past zij niet echt in dat plaatje en past ze inderdaad meer in het westerse, of in ieder geval in deze cultuur hier. Als zij bijvoorbeeld door Amersfoort loopt zegt ze: wat een frisse lucht hier, terwijl wij denken: dat is best een drukke stad. Maar ze past hier heel goed. Beter dan in Moskou.

Cor
Uit wat voor nest kom je zelf? Waar ben je geboren, waar ben je opgegroeid?

Martijn
Mijn ouders zijn mensen die volgens mij niet echt rust konden vinden in waar ze woonden, ik ben geboren in Uithuizermeeden in Groningen, uithoek en vervolgens ben ik heel vaak verhuisd. Mijn geheugen begint ergens in Amersfoort waar we een aantal keer zijn verhuisd, in Nijkerk heb ik een deel van mijn vroege jeugd doorgebracht en op mijn achttiende ben ik naar Harderwijk verhuisd.

Cor
Ben je enigst kind?

Martijn
Nee, ik had twee zussen. Een zus is overleden, dus we zijn nu met zijn twee nog en ik ben de middelste. Dus ik heb niet echt een binding gehad met een bepaalde stad en dat miste ik wel heel erg, dus ik ben wel blij dat ik nu in Harderwijk woon en al een tijdje daar woon.

Cor
Waren jullie dan als gezin ook meer op elkaar aangewezen?

Martijn
Nee, ik heb eigenlijk, als ik kijk naar mijn gezinsleven dan was dat allemaal vrij – iedereen was wel met zichzelf bezig en mijn vader was veel weg, die was altijd onderweg als vertegenwoordiger, laat thuis, ja en ik heb ook geen makkelijke jeugd gehad wat betreft school, omdat ik vaak verhuisde en nieuw was.

Dus het was niet echt een hele warme, gezellige jeugd. Dat heeft mij wel heel lang achtervolgd, ook omdat je niet een plek hebt waar je gewoon vrienden hebt die je al lang kent, waar je mee opgroeit, waar je op een gegeven moment een hechte band krijgt. Dus dat heeft mij wel heel veel tijd gekost om daarmee om te gaan. Dat is waar ik vandaan kom.

Cor
Dus je vader was een reizende vertegenwoordiger?

Martijn
Ja.

Cor
Altijd in hetzelfde product zoals jij, jij hebt in je loopbaan altijd met auto’s te maken?

Martijn
Ja, ja.

Cor
Jouw eerste woordje was ook auto.

Martijn
Klopt ja. Dat is echt zo. Dat is inderdaad iets wat blijkbaar erin zit. Mijn vader heeft eigenlijk altijd keuzes gemaakt die voor anderen, dacht hij, de beste waren en niet voor zichzelf, waardoor hij heel lang bij een bedrijf heeft gewerkt waarvan ik me al zolang ik me kan herinneren, altijd hoorde – zeuren, er was altijd wel iets aan de hand, waarvan ik altijd dacht van: maar waarom ga je dan niet weg?

En uiteindelijk heeft hij geloof ik de laatste tien jaar bij een bedrijf gewerkt, die stap heeft hij toen gemaakt waarin hij toch wel een heel stuk gelukkiger was en opleefde weer. Dus hij heeft inderdaad altijd, om even op jouw vraag terug te komen, in de automaterialen gezeten, starter en dynamo’s, deed hij, revisiedelen verkopen. Dus ja, dat is een beetje, ik heb daar altijd wel naar gekeken met een bepaalde blik van: waarom maak je niet de stap naar? Maar goed, dat is vanaf de zijlijn makkelijk gezegd altijd natuurlijk.

Cor
Leven jouw ouders nog?

Martijn
Ja. Zijn beide nog gezond, actief, zijn nog samen ook, dat is ook wel een bijzonderheid in deze tijd en zijn heel gelukkig, zijn heel blij. Ik moet zeggen dat ze echt van het leven genieten samen.

Cor
Als je altijd weg bent, kun je ook geen ruzie maken Martijn.

Martijn
Dat lukt ook nog wel hoor. Nee, dat klopt, maar je moet op een gegeven moment ook wel een beetje investeren in dingen en ik denk ook wel dat zij door alles wat zij hebben meegemaakt, ik bedoel het verliezen van een dochter is ook niet makkelijk, dat zij wel altijd bij elkaar zijn gebleven en er altijd voor elkaar zijn geweest.

En ik denk dat er een sterke band is ontstaan daardoor. Ze waren ook jong toen ze kinderen kregen, dus dat is ook niet allemaal makkelijk en zeker niet in die tijd, het is toch wel een andere generatie. Dus nee, als ik naar ze kijk: ze zijn gezond, ze zijn blij, gelukkig, ze doen leuke dingen dus.

Cor
Maar dan zullen jouw ouders zestig, vijfenzestig zijn?

Martijn
Mijn vader is inmiddels eenenzeventig en mijn moeder is tweeënzeventig.

Cor
Ik zag, je hebt op de Albert Schweitzer in Nijkerk gezeten, dat zal lagere school zijn, toen havo. Je was dus in die tijd best wel, je hebt mavo en havo in die tijd, had jij altijd al koppie koppie?

Martijn
Ik denk wel dat ik, zeker wel capaciteiten heb alleen ik heb ook wel een hele grote onrust in mij en ik weet niet of dat ADHD is of ADD of wat voor stempel je erop moet drukken, ik denk ook wel dat het te maken heeft met hoe het thuis ging en wat ik al zei: hoe het met mij ging op school, dat was nooit echt heel veel plezier, waardoor ik eigenlijk nooit mijn potentie heb kunnen benutten.

Dus ja, capaciteit heb ik, maar het moet er ook wel uitkomen, daar moet je ook wel in begeleid worden. En zeker op het moment wanneer je meer begeleiding nodig hebt. Ik zie dat nu ook bij mijn dochter die heel slim is en heel veel kan, maar die dus geen begeleiding krijgt en vervolgens op de bank zit en ik denk dat ze inmiddels vier keer heel YouTube heeft uitgekeken, dus dat heb ik wel heel erg gemist.

Die begeleiding. Ik was gewoon druk en vervelend en de klas werd uitgestuurd, terwijl ik eigenlijk iemand nodig had die me bij de hand zou nemen en zou zeggen van: laten we eens kijken hoe we dingen wel kunnen doen.

Cor
Dus jij bent wel degene die in de hoek stond?

Martijn
Ja, ja. En daarna altijd degene die de clown – ook een stukje erkenning, mensen moeten je leuk vinden. Ik was op school nooit de beste vriend van de leraren en nee, ik heb daar niet hele warme herinneringen aan, aan school en dat soort dingen.

Cor
Uiteindelijk heb je MBO gedaan in Amersfoort, detailhandel. Dus toen had je nog niet een idee: ik moet richting auto’s, de IVA of iets dergelijks?

Martijn
Heel eerlijk: ik ben nooit zo heel erg ambitieus geweest. Op het moment dat je aan het overleven bent dan heb je niet echt ruimte voor ambities, er zijn overigens wel mensen die daardoor juist sterk willen en van alles en nog wat oppakken en juist wel die ambities hebben, maar bij mij werkte dat niet zo en ik heb dus eigenlijk gekozen voor iets waarvan ik dacht: ja, dat kan ik en ik wil het mezelf ook niet te moeilijk maken.

Dat klinkt misschien niet heel mooi, maar dat was wel hoe ik op dat moment was. Dus nee, niet met auto’s. Ik had daar altijd wel interesse in, maar ik heb daar niet over nagedacht om in die richting wat te doen, nee.

Cor
Dus het ondernemerschap zit er nu wel in, maar toen nog niet. Ik heb gezien je hebt eerst bij Wiegel gezeten als accountmanager, dus altijd wel in het commerciële werk, dus toch wel een beetje de voetsporen van je vader gevolgd?

Martijn
Ja, sterker nog, mijn vader werkte bij Wiegel en dat is eigenlijk de eerste echte baan die ik had, daarvoor had ik allerlei andere dingen. Dus ik heb wel dat commerciële stuk gevolgd en dat was, ja, mijn vader werkte daar en ze hadden mensen nodig, dus ik ben gaan solliciteren en aangenomen en toen ben ik daar aan de gang gegaan. Ja, dat klopt.

Cor
Wat was je voor een vertegenwoordiger?

Martijn
Ik was een vertegenwoordiger die best wel goede resultaten haalde, ik kwam in een rayon, ik ging mee met de toenmalige vertegenwoordiger die ik verving en toen ging ik een rondje mee en toen dacht ik: ik weet niet wat jij doet, maar voor mij is dit niet wat je moet doen en ik kwam ook bij heel veel klanten die ons al heel lang niet meer gezien hadden, terwijl hij daar wel langs had moeten rijden.

Dus voor mij was het echt wel een uitdaging om daar wat moois van te maken. Om echt wel te kijken van: hoe kan de omzet omhoog – dus daar was ik best wel succesvol in. En ik ben iemand die heel erg op de relatie zit, dus gewoon leuke gesprekken, leuke relaties als je iemand een beetje aan jouw kant krijgt, dan kun je best wel wat verkopen.
Dus dat is wat ik deed, maar ik liep een beetje tegen hetzelfde aan als waar ik mijn vader jaren over hoorde.

Als een bedrijf een bepaalde richting op wil, een bepaalde manier niet dezelfde visie heeft of het misschien zelfs niet zo interesseert hoe dingen gaan dan ja, dan op een gegeven moment botst dat en wil ik verder en dan komt dat niet. Dan ben ik toch wel wat ambitieuzer, ja toen heb ik ook gezegd: daar moet ik mee stoppen, want hier word ik niet gelukkig van.

Cor
Toen heb je bij een aantal autodealers gezeten. Visser Automotive, Autopalace, ik zag Oving staan.

Martijn
Ik ben begonnen – ik kwam bij het uitzendbureau, dat is heel grappig, ik zeg: ik wil wat anders, want ik ben niet gelukkig. Maar wat wil je dan? Ik zeg: verkoop, iets met auto’s vind ik geweldig en zij had toen een kennis, die had een autobedrijf, Van Ramshorst, die heeft ze gebeld en ik mocht op sollicitatiegesprek en dat was mijn eerste ervaring met de autoshowroom. En daarna ben ik bij Visser beland in Nijkerk wat uiteindelijk Autopalace is geworden en toen naar Zwolle, naar Oving en daarna, dat was eigenlijk van particulier naar de zakelijke markt, dus dat vond ik wel heel mooi.

Cor
Was dat altijd dat mensen naar je toe kwamen of had je toen wel dat je de hort op ging?

Martijn
Ik moet eerlijk bekennen, dat als ik terugkijk op dat soort – dat is ook de reden dat ik nu doe wat ik nu doe, als ik terugkijk op dit verhaal ben ik eigenlijk helemaal niet zo’n goede verkoper. En dat komt omdat ik het leuk vind om een relatie op te bouwen, ik het leuk vind om een relatie te onderhouden, om goede gesprekken te hebben met klanten, om daar heen te gaan, maar echt het koude, het koude stuk, dat bord voor de kop en gewoon gaan, dat heb ik toch niet in mij.

Dat merkte ik ook in de verharding van de markt eigenlijk. Want op een gegeven moment ging het niet meer over de auto, maar over hoeveel korting en dan moest je eigenlijk al verlies schrijven en uiteindelijk met de bonus einde jaar die je dan kreeg van de importeur goedmaken om je aantallen te schrijven.

Ja en dan was je eigenlijk niet meer bezig met adviseren, maar gewoon bezig met een offerte uitbrengen en als dat genoeg was mocht je misschien leveren, als een andere dealer dan niet nog scherper was. En dat vond ik gewoon geen prettige ontwikkeling, dus ik merkte gewoon dat ik daar niet gelukkig van werd en dat ik ook niet gelukkig werd van het moeten verkopen van iets wat je toevallig verkoopt.

Cor
Je zou kunnen zeggen, als iemand naar een auto gaat kijken, dan zou ik zeggen, dan is de verkoper wel bepalend. Of ik het hem gun of niet.

Martijn
Dat zou je zeggen, ja.

Cor
Dan zou je juist, jouw kwaliteiten juist zo naar boven kunnen komen.

Martijn
Juist, dat was ook zo, zeker, want ik heb ook heel veel auto’s verkocht en ik was daar ook best wel goed in, alleen op een gegeven moment was het zo, zeker na de crisis in 2008 mensen bij mij een heel goed gesprek hadden, maar dat ik het niet kon afronden omdat ik niet de juiste, ja misschien niet de juiste verkooptechniek toepaste, dat ik misschien niet te pusherig was, of dat ik misschien niet– je merkte gewoon dat de mensen met een heel goed gevoel de auto heb laten zien die ze ergens anders gekocht hadden.

Van: we hebben een Peugeot gekocht hoor, maar dit is hem geworden. Dan dacht ik van: maar volgens mij niet bij mij, ik weet het niet? Wat is er dan mis gegaan? Dus ja, je hebt gelijk, zeker is dat heel belangrijk en dat werd dus steeds minder belangrijk.

Ze wilden nog wel het goede gesprek en een heel goed advies en dan vervolgens gingen ze de markt op om te kijken – en daar was een autobedrijf niet uniek in, dat gebeurt ook bij de Media Markt en noem alle andere elektronicazaken op waar mensen dan gaan kijken om advies en vervolgens dan op internet de goedkoopste kopen. Dus ja, dat is wel een verandering die ik echt wel heb zien gebeuren.

Cor
Is dat nu, als je nu kijkt, is dat vijf jaar geleden, nu nog compleet anders? Je bent sinds 2013 al ondernemer geworden, daar gaan we het zo over hebben, over die switch, is dat in de afgelopen zeven jaar nog weer enorm veranderd?

Martijn
Als ik kijk naar de verkopers, want daar hebben we best wel veel mee te maken dan denk ik dat daar niet heel veel veranderd is, in ieder geval niet in de goede zin, als ik kijk naar de consument dan denk ik dat dat gewoon is doorgezet, die lijn. Mensen die willen graag online geïnformeerd worden, die willen kijken en vervolgens wel ergens heen om wat te zien, te voelen, maar ik heb niet het idee dat zij echt nog op die relatie zitten. Dat zij echt wel op die prijs en op die, ja, ik wil niet zeggen dubbeltje op de eerste rang, maar dat is wel iets wat heel erg speelt.

Cor
Is dan in jouw beleving het gunnen nog belangrijker geworden, of juist minder belangrijk geworden?

Martijn
Ik denk uiteindelijk, als ik kijk naar de bedrijven die het heel goed doen, dat die het van de gunning moeten hebben, alleen dan heb je het over: wat verkoop je? Kijk, als je een nieuwe auto verkoopt, die is overal hetzelfde. En op het moment dat jij een gebruikte auto verkoopt dan kun je dus veel meer waarde toevoegen in het proces.
En wat ik heb gezien en dat is wel een hele grote verandering, ik kom bij Visser Automotive vandaan, dat is nu overgenomen, dat was toen een bedrijf met twee vestigingen waar we gewoon goed auto’s verkochten. Ja zo’n bedrijf dat zie je gewoon verdwijnen, dat kan niet meer. De kosten zijn te hoog, de eisen zijn te hoog, dus dan wordt dat een groot bedrijf in een grote holding die een visie heeft.

Maar hoe groter, hoe moeilijker het is om die visie ook helemaal door die gigantische organisatie te laten dalen. Dus je merkt gewoon dat dat, volgens mij, gewoon minder persoonlijk wordt. Dat het gunnen op zich nog heel belangrijk is, alleen je bent in zo’n grote dealer holding ben je zo afhankelijk van zo veel schakels, ja dat het op heel veel punten ook mis kan gaan. Dus ik denk dat als je je onderscheidt, echt onderscheidt, dus echt met goede service, echt met onafhankelijk advies, met echte goede – dat je best wel goed kunt verkopen. Maar voor nieuwe auto’s zie ik eerder de trend dat het minder om gunnen gaat, maar meer om de prijs en dat je zo groot mogelijk bent en daardoor de beste deals kunt aanbieden.

Cor
Wat ik wel hoorde bij Tesla, je kocht een auto en achteraf op een grote parkeerplaats kon je hem ophalen, maar daar was heel weinig persoonlijk contact eigenlijk. En dan in vergelijking met Remco Kuiper die in de vorige podcast te gast was die zegt bijvoorbeeld: nu is in het bedrijf die gunning belangrijk, maar toen ik bij KPN werkte was aan de klant verkopen nog wel makkelijk, maar vervolgens de opdracht binnen het bedrijf te verkopen en te zorgen dat die het voor elkaar kreeg, dat was wel een baan op zich.

Martijn
Precies wat je nu zegt. Ik sprak ooit een Business Open lid, die komt niet uit de auto’s, die kwam ik tegen bij de koffietafel, leuk, voorstellen, wat doe je? Ik werk daar en daar, auto’s, oké, heb ik ook gedaan. Hij zegt: maar ik kom niet uit de branche. Ik zeg: het eerste wat je moet doen als je maandag naar de zaak gaat is gewoon een kaart halen en die ga je naar het magazijn brengen, ik zeg: je gaat taart halen, die ga je naar de receptie brengen en daar moet je vrienden mee worden.

Dat zijn de belangrijkste mensen van het bedrijf, want als jij namelijk een auto verkoopt en de klant die volgende week moet rijden, dan moet je dat bij de receptie verkopen, die zeggen: moeilijk, lastig en gezeur, maar omdat je vrienden bent, prima, maar dan moeten zij dat ook wel weer bij het magazijn verkopen. En dat zijn dus gewoon drie bedrijven in een bedrijf. En hij keek mij zo aan het zei: ja, dat heb je wel heel mooi omschreven. Dat is precies hoe het is.
Maar dat is dus inderdaad heel lastig en hoe groter dat wordt, hoe moeilijker het dus wordt om die persoonlijke service dus te leveren en echt die persoonlijke aandacht te geven en echt zo’n klant dat hele proces te laten ervaren.

Cor
Je zou bijna consultant worden in die sector om bedrijven te laten zien dat dat zo werkt. Je zult maar eigenaar zijn van zo’n groot bedrijf en niet weten dat dat in jouw bedrijf aan de hand is.

Martijn
Maar bedrijven weten dat en ik heb bij heel veel van dat soort consultants aan tafel gezeten omdat we trainingen moesten volgen. Dan zie je eigenlijk drie, vier mensen zitten van de tien die denken: wat kunnen we leren? En er zitten er zes, zeven met de handen in de zakken, onderuit gezakt van: we doen het al heel lang zo en we zitten hier omdat het moet en je hoeft mij niks meer te vertellen. En dat heb je gewoon en hoe groter die organisatie, dat is echt een uitdaging.

Dus ik weet zeker dat die bedrijven dat weten en dan is het heel lastig om zo’n cultuur – je moet weten die culturen van al die verschillende bedrijven worden overgenomen, om al die culturen richting een cultuur te krijgen, dat is gewoon ontzettend lastig.
Ik zie wel dat de bedrijven die het goed doen, met name de occasion markt, daar is zo veel groei in geweest de afgelopen jaren en dat is een beweging die al lang ingezet is, toen ik bij Volkswagen werkte wist ik op een gegeven moment dat onze doorloop van auto’s in de werkplaats van vijf jaar en ouder, die was gewoon dramatisch, ik weet niet meer hoeveel, maar dat was echt heel laag.

Dat betekent dat iedereen die een auto rijdt, die rijdt twee jaar bij de dealer voor de garantie, een beurtje, derde jaar misschien nog een keer een APK, vierde beurtje, het vierde jaar werd al een stuk minder en het vijfde jaar wanneer het interessant wordt kwamen ze bij een universeel en werden ze super goed geholpen. Ja, willen ze dan een nieuwe nieuw of pakken ze dan een jong gebruikte bij een universeel waar ze gewoon echt helemaal –

dus die ontwikkeling is al heel lang gaande en ik heb dat echt zien groeien van een klein, universeel bedrijf naar in een keer een universeel bedrijf dat heel veel auto’s verkoopt. Noem een Seldenrijk bijvoorbeeld in Harderwijk, maar ook een Schouten in Ermelo, dat zijn bedrijven die gewoon enorme groei hierdoor hebben meegemaakt. Eigenlijk door het falen van de dealerorganisaties.

Cor
We gaan naar het kantelpunt, het moment waarop je dacht: nu wil ik geen loonslaaf meer zijn, wat was het dat je zei: dit ga ik gewoon anders doen. Dit wil ik niet meer, of was het juist: dit wil ik nu wel?

Martijn
Waar ik tegenaan liep constant was dat ik heel slecht ben – en daar ben ik wel beter in geworden inmiddels, ik was heel slecht in politiek bedrijven. Ik weet nog dat ik bij een werkgever in dienst kwam en dat ik echt letterlijk de eerste dag dat ik daar kwam bijna slaande ruzie had met degene die dan een soort van verantwoordelijk was voor mij, ik wil niet zeggen leidinggevende, maar dat was dan wel de gevierde man.

Cor
En wat irriteert je dan?

Martijn
Ik ben iemand, dat is ook niet altijd handig, ik ben iemand die gewoon wel een mening heeft en ook wel bepaalde dingen ziet en dat dan ook wel benoemt. En als wij in een vergadering zitten en ik hoor bepaalde dingen, waarvan ik denk: maar hoezo doen we dit, terwijl er heel veel politiek achter zit waarom het gebeurt, dan benoem ik dat. Dan schop je natuurlijk wel een paar mensen tegen de schenen en daar maak je geen vrienden mee, dat snap ik ook wel, zo werkt het nu eenmaal, maar daar kan ik dus niet mee omgaan.

Ik kan dus niet lachen op commando omdat ik daarmee iemand die ik nodig heb straks weer – dus daar liep ik heel erg tegenaan en ik liep er ook heel erg tegenaan dat ik dingen wilde of bepaalde dingen juist niet wilde. Ik ben iemand die vroeg op de zaak was en vaak ook laat wegging, maar als ik dan een keer ergens heen moest tussen de middag voor privé en daar wordt een opmerking over gemaakt van: dat kan echt niet.

Dat zijn allemaal kleine dingen, maar dat geeft wel een beetje aan hoe werkgevers, in ieder geval mijn werkgevers, niet dat ik allemaal verkeerde werkgevers heb gehad, maar hoe zij tegen werknemers aankeken. Dus ja, dat wilde ik gewoon niet meer. Toen dacht ik: ik kan weer auto’s gaan verkopen bij een ander bedrijf, waar ik tegen dezelfde dingen aan ga lopen, of ik kan stoppen met verkopen en meer op de adviesrol gaan zitten, want dat is wat ik heel leuk vind.

Ik heb wel eens gekscherend tegen een collega gezegd: we moeten adviesbureau Visser op het dak zetten, want wij doen zoveel adviseren, dan krijgen we de order niet. Dan moeten we gewoon een factuur sturen voor het advies, want dit is gewoon een heel goed advies. Ik heb heel veel kennis en expertise opgebouwd, zonde om dat weg te gooien.
Dus toen ben ik gaan nadenken van: wat wil ik dan wel? En dat is gewoon bedrijven onafhankelijk adviseren, dus dat ik naast het bedrijf sta om te zorgen dat zij op een goede manier, met respect voor de leveranciers de juiste keuzes maken. Dus dat was voor mij echt het kantelpunt dat ik dacht: ik ga niet nog een keer bij een baas werken.

Cor
Toen ben je in 2013 met Flexxim begonnen?

Martijn
Ja.

Cor
Deed je dat alleen?

Martijn
Flexxim heb ik opgestart met een vriend, toenmalige vriend en als ik daarop terugkijk, die stap was voor mij best wel spannend.

Cor
En werd die stap thuis ook gedragen?

Martijn
Ja, die werd thuis wel gedragen, maar ik ben gescheiden en dat is wel een beetje de periode dat het thuis niet meer soepel ging dus ik had daar op zich niet heel veel overleg voor nodig. Ik deed mijn ding, alleen ik vond het wel spannend. Dus ik heb dat toen samen met iemand gedaan en als ik er nu op terugkijk was ik heel erg bezig met het vormgeven van het bedrijf, hoe we het dan gaan doen en daar kon ik urenlang rapporten en plannen voor schrijven,
maar als het dan tot de uitvoering kwam vond ik het wel spannend en ik ben er toen ook wel achter gekomen, je kunt heel veel schrijven, maar je moet ook gas geven. Je moet het op een gegeven moment ook doen. Dus dat ben ik toen samen gestart, uiteindelijk heb ik wel alles zelf gedaan, dat was meer een soort adviesrol dan dat hij actief mee hielp.

Cor
En wat deed Flexxim? Wat was waar je anders niet voor betaald kreeg, advies in mobiliteit, wat je voor bedrijven kunt doen? Onafhankelijk van welke autoleverancier en waar.

Martijn
Dat was inderdaad het idee met ook een stuk wagenparkbeheer wat we nu doen, maar het was gewoon – de propositie was niet helder genoeg. Ik deed heel veel en uiteindelijk merk je dan dat de klant ook niet begrijpt wat je doet en dan zit je aan tafel maar: ik hoor wat je allemaal kan, maar wat heb ik eraan? Maar we deden in feite en dat is wat ik het meeste gedaan heb, is inderdaad advies geven.

Dus adviestrajecten bij bedrijven, hoe doe je het nu, hoe kan het anders en hoe kan het beter? Met name dan op het wagenpark, alleen dat was een heel lastig concept. Mensen begrepen het niet. Die moesten bij mij geld afrekenen voor iets waarvan ze niet zeker wisten wat het dan ging opleveren en ja: maar wat bespaar ik dan en hoe moet ik dat dan doen?
We hebben goede resultaten geboekt, we hebben echt bedrijven geholpen om echt te besparen, dus op zich was dat wel goed, alleen het verhaal, de propositie, op dat moment, sloeg niet aan.

Cor
Maar was je dan, waar ze eigenlijk iemand voor in dienst hadden, die werkzaamheden die voerden jullie dan uit?

Martijn
Nee, want degene die in dienst was die doet vaak – die denkt dat die het goed doet, of misschien wel dat het beter kan, maar je moet je voorstellen: als je kennis van de markt hebt, dan doe je het al snel goed. Ik vergelijk het wel eens met: vroeger deden de mensen de was met de hand, er was geen wasmachine, men kende dat ook niet, dus dat is prima. Alleen op het moment dat je niet weet wat er mogelijk is en wat er allemaal kan in die markt, dan is het ook lastig, voor mij althans op dat moment om uit te leggen hoe het anders kan.

Dat kan ik wel in een heel mooi rapport, maar om dan uit te leggen wat mensen dan krijgen en hoe het dan voor ze werkt en dat ze dan ergens anders moeten inkopen, of bij hun partners afspraken kunnen maken, dat ze de schadeafhandeling anders moeten regelen, of de verzekering op een andere manier moeten insteken, of misschien wel van koop naar lease moeten of andersom, ja dat die mensen die denken: we doen het toch goed?
Dus moet ik nu geld gaan betalen voor een rapport, maar wat ga je dan doen precies? Hoe lang duurt dat dan? Dus dat was een lastige. Dus het was niet zozeer de taak overnemen, maar wie het doet beter de taak te kunnen laten uitvoeren.

Cor
Dus dat bedrijf had je toen van jezelf, die vriend van jou die helpt jou, die adviseert jou, hoe ging je toen met die eenzaamheid om. Jij ging dingen beslissen en mooi dat een vriend je dan adviseert –

Martijn
Dat is eigenlijk voor mij wel los van wat ik net schetste, wat een uitdaging is, want handel binnenhalen, je denkt: ik heb een super goed verhaal en ik ga het binnenhalen en top. Dat is echt een van de lastigste dingen. Maar op de tweede plek, of een gedeelde eerste plek is inderdaad die eenzaamheid en met name als je uit loondienst komt:

je bent niemand meer verantwoording verschuldigd, behalve jezelf. Ik heb mij heel lang schuldig gevoeld als ik niet acht uur per dag werkte, dus dan keek ik van: heb ik wel acht uur gewerkt? Ja, dan kan ik dat nu wel doen. Dus dat voelde niet echt als vrijheid, meer als: ik kan doen wat ik wil, maar toch vind ik het nog heel lastig.

Cor
De baas Martijn was eigenlijk nog strenger dan de werknemer Martijn?

Martijn
Zeker ja. Dat absoluut. En met name, want op zich, ik moet zeggen dat dat in het begin heel goed ging, maar op een gegeven moment ging dat door allerlei redenen ook privé, ging dat op een gegeven moment bergafwaarts en ging niet meer goed en ik merkte gewoon dat dat kwam doordat ik geen doelen stelde.

Op het moment dat jij een doel stelt voor jezelf en dat uitspreekt en dat ook deelt met anderen, daar ben ik zo achter gekomen, dan wordt dat iets wat tastbaar wordt. Maar dan wordt het ook iets wat je dus ook kenbaar maakt, je kunt je ook niet meer verschuilen. Niemand kan tegen jou zeggen: het gaat goed of het gaat slecht als jij je doel niet deelt, maar als jij je doel wel deelt en iemand ziet dat het niet gehaald wordt, dan kun je vragen krijgen, of mensen kunnen daar wat van vinden.

Dus dat heeft mij wel heel erg geholpen om uiteindelijk echt de volgende stap te maken en ook verder te komen, want ja, zonder doelen leef je een beetje van opdracht naar opdracht en als die dan doorgaat moet je weer opnieuw beginnen, terwijl je eigenlijk maar een beetje in de marge aan het rommelen bent.

Cor
Je voelde niet van: ik wil er salaris uithalen.

Martijn
Toen niet. Ik heb nu hele heldere doelen. Twee jaar geleden, in feite is het anderhalf jaar geleden, eind 2019 ben ik heel erg bezig, daarvoor was ik al heel erg bezig met doelstellingen en met het verhelderen, omschrijven wat jij zegt: wat wil ik eruit halen, wat moet ik daar dan voor doen? Hoe ga ik dat dan realiseren, dat geeft wel heel veel handvaten om de juiste dingen te doen en ook te weten op het moment dat je dingen niet doet die je wel zou moeten doen, dan zie je dat meteen terug, dus dat is heel fijn.

Maar nog steeds was op dat moment mijn propositie nog steeds te breed en niet helder en hebben we in 2019 de keuze gemaakt om puur te focussen op wagenparkbeheer, heel helder: we beheren wagenparken voor het MKB, klein, midden tot veertig, vijftig auto’s zo’n beetje, het is een groep waar je vaak met de ondernemer aan tafel zit, waar een HR-dame vaak zit over het algemeen die er niet veel zin in heeft misschien, die er niet zoveel verstand van heeft misschien en het ook niet zo leuk vindt, daar kunnen wij echt waarde toevoegen.

Daar kwam een nieuwe naam, een nieuwe huisstijl, een nieuwe website en dat heeft heel veel in gang gezet. Samen met die doelstellingen was in een keer helder wie we waren, wie we zijn en was het in een keer helder waar we heen wilden, of heen willen, ja, dat maakt het verhaal veel makkelijker.

Cor
Maar even heel concreet: wanneer moeten ze dan jou bellen, of jouw compagnon? We horen zo hoe die erbij is gekomen?

Martijn
Eigenlijk op het moment dat jij auto’s hebt rijden en degene die daar verantwoordelijk voor is, dat is nooit een dagtaak, tenminste, niet in onze doelgroep. Als jij twintig, dertig auto’s hebt is dat geen dagtaak, degene die daarmee bezig is, die heeft er te weinig verstand van, die heeft geen expertise op dat gebied, dan moeten ze ons bellen.

Cor
En leasen ze die auto’s, of hebben ze die in eigendom?

Martijn
Beide is mogelijk. Je moet het zo zien: een wagenpark beheren is echt een expertise, want de meeste bedrijven kopen een auto met heel veel korting, dan hebben ze het goed gedaan en vervolgens gaat die auto rijden, die rijdt vier of vijf jaar. Ik zeg altijd: op het moment dat je de verkeerde auto koopt dan heb je nog steeds een te dure auto en datzelfde geldt voor lease. Heel veel bedrijven die vergelijken leaseoffertes en die kiezen dan de goedkoopste en vervolgens gebeurt er vier jaar niks met dat leasecontract, dat loopt door, wordt een keer aangepast en noem maar op en juist op dat stuk inkoop zijn wij heel scherp, omdat wij connecties hebben.

Wij kunnen de partijen waar we mee samenwerken heel scherp inkopen, we vergelijken ook altijd die partijen op dezelfde voorwaarden, dus dat resulteert soms in leasecontracten tussen de honderd en soms wel meer per maand, een beetje afhankelijk van de grootte van de auto. Dus daar heb je al de eerste winst te pakken. Maar vervolgens gaat zo’n auto rijden en rijdt hij misschien meer of minder kilometers, dan moet dus het contract worden aangepast. Maar wat is dan reëel? Hij gaat van vijfhonderd euro naar vierenhalfhonderd euro, maar is dat wel reëel? Of hij gaat van vijfhonderd naar zeshonderd euro, is dat niet teveel? Is dat wel reëel.

Dus dat is wat wij dan bekijken, maar ook adviseren van – mooi voorbeeld, ik kom bij een klant en die rijdt tienduizend kilometer per jaar en dat is gewoon een hele dikke Volkswagen Touran diesel. Maar waarom dan? Ja, hij past ook wel niet binnen budget, maar we hebben de kilometers aangepast en toen paste hij wel. Dat is niet hoe je een budgetberekening maakt, want dat is voor iedereen hetzelfde. En je moet ook geen diesel rijden, dus die was heel goedkoop ingekocht, maar een totaal verkeerde auto.

Dus op dat vlak adviseren wij ook, dus je bent er gewoon zeker van: op het moment dat je ons belt dat jouw wagenpark optimaal beheerd wordt en dat je ook tevreden berijders hebt die binnen de normen die je stelt als werkgever gewoon de juiste auto’s kan uitzoeken.

Cor
Het is altijd auto’s, dus bedrijfswagens en luxe auto’s? Of ook nog andere dingen die in de lease zouden kunnen vallen?

Martijn
Het is altijd mobiliteit. We zijn bijvoorbeeld niet bezig met fietsen, maar er zijn wel een aantal zorginstellingen waar we daar naar hebben gekeken en hierin hebben geadviseerd, want dan heb je het over een elektrische fiets of scooter. Wij kijken altijd wel mobiliteitsbreed wat er kan en wat je ziet is dat de laatste tijd ook wel een beetje meer gekeken wordt naar bijvoorbeeld mobiliteitsbudget, dus iemand krijgt geld en die mag dan zelf wat regelen, alhoewel dat in onze doelgroep, het MKB,

minder urgent is dan op de grote corporates die op de Zuidas zitten en waar geen parkeerplekken zijn, waar mensen allemaal in Amsterdam en omstreken wonen die niets met een auto kunnen, maar dat is wel een beweging die gaande is. Maar we doen wel alles met mobiliteit. Dus als je het hebt over printers leasen of dat soort dingen, dat doen wij niet.

Cor
En Noord-oost Nederland, heel Nederland?

Martijn
Heel Nederland, want wij kunnen in feite heel veel online nu, we werken natuurlijk gewoon online, de acquisitie is door corona ook online nu, maar je merkt wel dat, regionaal gezien, je zit in het noorden van het land, en je daar ook veel relaties hebt en je merkt dat dat ook wel werkt.

Dus dat je relaties hebt die dingen weer doorvertellen en dus in dat opzicht is het wat meer georiënteerd op Noord Nederland en is de regio van mij, maar als we het hebben over onze koude acquisitie en marketing dan is dat echt landelijk.

Cor
En Ian, die naam heb ik natuurlijk aan het begin al genoemd, hoe is Ian met jou in contact gekomen? Waarom niet meer alleen? Was dat om die focus te houden, om die doelen te stellen? Is Ian daar goed in?

Martijn
Ik heb een andere visie gekregen over wat ik net schetste. Wagenparkbeheer, ik wil ergens heen, strakke doelen, naamsverandering, noem maar op. Met Ian werkte ik al samen bij de leasemaatschappij waar ik toen werkte. Hij was mijn accountmanager en dat klikte heel goed. En hij belde mij op een gegeven moment op met zijn privé telefoon dus ik wist niet wie ik aan de lijn kreeg, maar hij zegt: ik bel je even privé.

Dus toen dacht ik: er zal vast wel iets zijn. En hij zegt: even onder ons, maar ik zit niet helemaal meer op mijn plek en ik wil een keer met je praten. Ik zeg: prima. Ik was niet echt op zoek naar iemand, maar ja, ik heb hem al een jaar of anderhalf jaar zien werken, ik denk: dat is wel een goede gast.

Cor
En wat zag hij nu in jou dat hij zei: ik moet eens even met jou praten.

Martijn
Dat onafhankelijk adviseren van je klanten. Dus echt het naast je klant zitten. Wij zeggen ook altijd: we zijn in dienst van de klant, maar je betaalt niet je werkgeverslasten en als wij ziek zijn wordt er ook gewoon doorgewerkt, dus wij zitten echt naast de klant echt een soort in dienst van de klant en dat sprak hem heel erg aan.
Hij zegt: ze werken ook al een beetje met de lease, dan moet je ook lease orders schrijven en als je niet genoeg streepjes hebt dan doe je het gewoon niet goed. Dat is wat hem heel erg aansprak.

Cor
Dat is het werk en dat is je visie. Maar waarom Martijn? Jullie zijn samen dan nu in het bedrijf, dat is erger dan trouwen?

Martijn
Dat is erger dan trouwen. Ja, het klikt gewoon. Wij zitten heel erg op dezelfde lijn qua humor, heel erg op dezelfde lijn qua – we zijn wel andere personen, heel erg, dat is ook fijn, opposites attract, we zijn hele verschillende persoonlijkheden, maar aan de andere kant delen we ook heel veel. En ik denk dat wat hem ook aansprak is dat ik best wel ook gedreven ben en ook best wel een visie heb waar ik heen wil. Dat heb ik ook wel gedeeld met hem op het moment dat we nog niet samenwerkte, maar samenwerkte in de zin dat hij bij de leasemaatschappij zat en ik aan de andere.

Cor
Hebben jullie fifty fifty?

Martijn
Nee, we zijn nu bezig met – hij is in 2019 bij mij in dienst gekomen, eigenlijk met de gedachte – we gaan een keer, toen had ik nog een andere compagnon – dat was toen mijn auto coach, we hebben inmiddels de switch gemaakt van auto coach naar Wagenpartners, met die compagnon heb ik een tijd samengewerkt, maar ik merkte dat dat meer een last dan een lust was, dat lag niet aan mijn compagnon maar meer dat hij zijn eigen business had en er gewoon weinig tijd was om dingen samen te doen.

Daar heb ik met Ian ook gesprekken over gehad en Ian zei: ik zie – de constructie die je nu hebt, ben je daar gelukkig mee? Toen ben ik met hem in gesprek geraakt en dacht ik van: hier ben ik ook niet gelukkig mee en hier moet ik echt uit. Dus: hij was in dienst, hij wilde graag ook wat voor zichzelf gaan doen, die afspraak hadden we ook gemaakt, in 2020 heb ik de aandelen volledig overgenomen, toen waren we inmiddels WagenPartners.

Ian was toen nog steeds in dienst en hebben we de afspraak gemaakt dat hij in de komende twee jaar zichzelf inkoopt en dat zit hem eigenlijk met name in het feit dat ik weet hoe lastig het is als je van loondienst naar ondernemerschap gaat. Dat zijn twee totaal verschillende werelden.

Het is echt heel anders en het is heel fijn wanneer je samen een commitment hebt, want die hebben we wel, we doen het samen en het voelt ook als van ons samen, maar ik heb wel geleerd: ik wil het ook zakelijk bekijken. Ik wil wel zien dat de waarde die je toevoegt, dat die ook blijvend is, dat die ook klopt met hetgeen je zegt en hetgeen wat we zien, dus daar hebben we een tweejarig traject van gemaakt en hij eigenlijk al voor het gevoel eigenaar is en ook zo voelt en we praten er ook zo over, we doen het ook echt samen.

Maar hij nu inmiddels uit loondienst is en voor zichzelf aan het werk is, of in ieder geval voor WagenPartners aan het werk is en dan in twee jaar tijd zichzelf voor de helft inkoopt. Dat is eigenlijk de constructie zoals we die op dit moment hebben. Het is meer het stukje juridisch, het voelt wel echt als van ons samen. Dus het is ons kindje, ja.

Cor
Wat is nu een typische Martijn Roede klant?

Martijn
Een typische Martijn Roede klant is iemand op het persoonlijk vlak zaken doet, die dat dus belangrijk vindt, dus een stukje persoonlijk contact, iemand die ondernemend is, die kansen ziet en iemand die openstaat voor opbouwende kritiek – wil ik het niet noemen, maar opbouwende adviezen die soms echt wel een stukje tekortkoming blootleggen, je doet nu dit?

Maar waarom eigenlijk? Ja, geen idee. Wij adviseren dat, maar dat zo’n ondernemer daar dan ook – zo zit ik zelf ook in elkaar – van denkt van: dat is gaaf, dat ik dat niet eerder gezien heb.

Cor
Jouw vakmanschap.

Martijn
Ja, dat is echt iets wat voor mij essentieel is. Op het moment dat dat niet zo is, dan, wij doen niet wat iemand vraagt. Wij vragen altijd nog eerst even van: waarom wil je dat dan? En als iemand dan zegt: hier en hierom en wij denken van: dat kun je wel zeggen, maar iemand wilde een Caddy op benzine. Ja, waarom dan? Voor het milieu, voor de kosten. Ja, oké, voor de kosten, maar het is veel duurder dan een Caddy op diesel.

Dus duurzaamheid? Nee, het is echt voor de kosten. Ik zeg: dan moet je dat niet doen. Terwijl een ander zegt: benzine? Prima, gaan we dat regelen.
Dan vind ik het fijn als iemand dan denkt van: oké, dat advies, daar heb ik wat aan. Dus dat is mijn ideale klant. En ik moet zeggen dat dat in het begin lastig is, want dan wil je elke klant. Je moet omzet draaien en dat heeft best wel vaak gebotst en eigenlijk de laatste jaren gaat dat een stuk beter en hebben we vaste klanten die al heel lang klant zijn. Dat is wel heel erg fijn.

Cor
We zijn bijna aan het eind gekomen Martijn, we gaan richting het uur. Dan zou ik graag nog een ultieme tip willen van je richting ondernemers, wellicht ondernemers zoals jij. Wat voor ultieme ondernemerstip zou je dan willen geven? Begin er nooit aan, of -??

Martijn
Ik denk de ultieme tip voor mij was echt: doelen stellen. Heel helder. Of je nu ZZP’er bent of niet, als je geen doelen hebt, kom je gewoon niet verder. En daarnaast, want sommigen zeggen: ik ben blij met wat ik heb en prima, het gaat goed zo, als je geen doelen hebt, ja dat brengt ook onrust. Dus het heeft mij heel erg veel gebracht. Dus mijn ultieme tip voor ondernemers zoals ik en ook ondernemers die denken: ik wil starten.

Begin met, dat is niet mijn uitspraak, maar begin met het einde voor ogen, dan weet je waar je heengaat en dan weet je hoe je daar moet komen. En, heel belangrijk, want dat is ook wat ik heel erg bekeken heb: is het haalbaar? Want het kan ook zijn dat hetgeen wat je wilt en het doel dat je stelt en voor ogen hebt, dat je daar dingen voor moet doen die je niet kunt of niet wilt, dus dat maakt gewoon heel veel helder en dat geeft heel veel rust.

En, dat is ook een belangrijke: deel die doelen met mensen, dan worden ze tastbaar en dat voelen ze ook als verantwoording van: hier moet ik echt iets mee doen. Dat is mijn grootste valkuil geweest om dat niet te doen en dat heeft mij heel erg tegengehouden.

Cor
Vertraagd misschien dan ook.

Martijn
Vertraagd zeker.

Cor
Begin met de stip op de horizon en deel die met elkaar.

Martijn
Absoluut

 

 

Podcast voor DGA’s #18 Cor Spronk in gesprek met Remco Cuiper van Saylus - over keihard werken, kameleon zijn, management buy out, boekenkastprincipe en gelukkig huwelijk

Podcast voor DGA’s #18 Cor Spronk in gesprek met Remco Cuiper van Saylus - over keihard werken, kameleon zijn, management buy out, boekenkastprincipe en gelukkig huwelijk

March 1, 2021

JE MOET ELKAAR DINGEN (FINANCIEEL) GUNNEN

Vandaag ben ik in gesprek met Remco Cuiper, 52 jaar en sinds 6 jaar trotse eigenaar van Saylus, samen met tegenpool Gradus van der Wal. Met hem heeft hij al jaren een gelukkig ondernemershuwelijk, omdat ze elkaar dingen gunnen en open, eerlijk en transparant naar elkaar zijn. Dat is dan ook zijn ultieme ondernemerstip.

KEIHARD WERKEN

Na zijn loopbaan bij KPN en NXP Semiconductors kwam hij naar Epe werken bij het toenmalige bedrijf VRC Telecom. Remco: “Op dat moment maakte het bedrijf een enorme groeispurt met alle diensten en dito problematiek die daarbij kwam en ik kwam in de functie van manager operations en er moesten een hoop dingen geregeld worden. Een hoop dingen waren goed voor elkaar, maar stonden niet op papier, waren niet geregeld en ik dacht met mijn grote bek: dat regel ik wel even. Maar ik ben er nu voor mezelf achter en ik onderschrijf dat altijd als volgt: binnen een klein bedrijf moet je werken voor je geld, bij een groot bedrijf moet je werk verstouwen. En het een is niet verkeer ten opzichte van het ander, maar het is wel een significant ander uitgangspunt”.

KAMELEON ZIJN

Remco begon bij VRC Telecom, die hij later overnam, als manager en had te dealen met twee oud-eigenaren, waarmee hij goed om kon gaan. Remco: “Je moet, denk ik, proberen om je als kameleon te verweren. Dus je neemt de kleur aan van degene die tegenover je zit. En dat betekent niet dat je altijd maar mee hoeft te glijden, maar dat geeft wel veel meer begrip. Daar moet je flexibel mee om kunnen gaan. En als je dat niet kan, dan heb je een lastige job. Op de een of andere manier zit dat misschien wel in mijn natuur dat ik dat kan”.

MANAGEMENT BUY OUT

In 2009 deden Remco en Gradus de eerste poging om het bedrijf over te nemen, maar uiteindelijk lukte het via een management buy out in 2014. Het had even wat voeten in aarde om zijn vrouw over te halen, maar na haar goedkeuring ging Remco op basis van fifty-fifty aandelen met Gradus het avontuur aan. Gradus al techneut en Remco als perfecte interne klant.

Na de overname begonnen ze weer te investeren en veranderden ze de bedrijfsnaam naar Saylus maar bleven de betrouwbare partner als het gaat om telecommunicatie. In 2019 verhuisden ze naar Apeldoorn, waar ze nu nog gevestigd zijn. Daarnaast hebben ze bedrijven in Malta en Duitsland wat zowel hij als Gradus een mooie toevoeging geeft aan hun bedrijf, mede door hun internationale klantenkring.

BOEKENKAST PRINCIPE

Remco heeft het over het boekenkastprincipe in het kader van focus houden en klanten bedienen. Dit en veel meer kun je horen in deze podcast.

Luister naar de podcast of lees hieronder het gehele interview.

Meer over Remco Cuiper en Saylus vind je op:
https://www.linkedin.com/in/remcocuiper/
https://www.linkedin.com/company/saylus-b-v-/
https://www.saylus.com/

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak? Iemand waarmee je kunt sparren, bijvoorbeeld als je ook zo solide wil zijn als Remco met zijn bedrijf? Lees hier dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina. Je kunt ook bellen op 06-53321934. Dan maken we snel een afspraak. Tot snel.

PROGRAMMA VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

KENNISMAKEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#remcocuiper
#Saylus
#mentor
#inspirator

 

Volledige tekst Podcast #18:

Remco Cuiper, we zijn hier bij jou op het bedrijf in De Linie in Apeldoorn. Je bent mededirecteur en eigenaar van Saylus, komen we straks zeker op terug. We kennen elkaar van de bedrijven in de gemeente Epe, toen we allebei ons bedrijf in Epe hadden. Hans Maris is, zag ik, een bekende van ons. Een paar quotes over jou, van jou: je maakt je alleen druk om zaken die je kunt beïnvloeden, daar zullen we het nog wel over hebben en: ik hou niet van gedoe, ik wil alleen maar leuke dingen doen. Iedereen die dat waar kan maken, dat is mooi. Volgens mij ben je tweeënvijftig jaar?

 

Remco

Klopt.

 

Cor

Op drieëntwintig november geboren in Amsterdam, woont nu in Arnhem, getrouwd met Kim? Op achttien november en je hebt twee zoons, Daan en Bram, negentien en zeventien jaar. Super. Hobby’s? Hockey, bowlen?

 

Remco

Dat vinden we leuk om te doen inderdaad als familie, bowlen doen we nog wel eens met een vriend van ons waar we goede contacten mee hebben. Vakantie is natuurlijk een soort van hobby, alhoewel die op dit moment natuurlijk een beetje stil staat. Skiën vind ik zelf persoonlijk heel erg leuk en mijn oudste zoon ook. Mijn vrouw en de jongste wat minder. Ja, dat zijn wel een beetje de hobby’s.

 

Cor

Dus je wisselt de vakanties af, deels in een skigebied en deels in een warm gebied, zoals Spanje zag ik voorbij komen?

 

Remco

Bij voorkeur in de buurt van Marbella, ja. Dat vinden we heel erg leuk, Spanje, we zijn er eigenlijk vaker geweest, dan dat – sommigen zeggen we gaan iedere keer naar dezelfde plek, ja, anders dan anders, wil je niet een keer wat anders? Klopt. Dat is ook zo, alleen komen we toch iedere keer op dezelfde plek terug en mogen daar ook dankbaar gebruik maken van een appartement van een van mijn gewaardeerde vrienden, zo niet een van de beste.

 

Cor

Benahavís zag ik?

 

Remco

Ja, dat is een beetje gemeente Benahavís, op een golfresort ligt het, net iets daarbuiten.

 

Cor

Heb je een favoriete voetbalclub?

 

Remco

Nee, ik houd niet van voetballen.

 

Cor

Dan slaan we die gelijk over. Muziek? En wat mag het dan zijn?

 

Remco

Muziek is een beetje gevarieerd, ik heb niet echt specifiek een band, als ik iets specifieks zou moeten noemen dan is het voor mij Andrea Bocelli. Andrea Bocelli heeft voor mij een speciale betekenis en dat vind ik, ja dat vind ik leuk, dat vind ik mooi, ik heb hem ooit in het Ziggo Dome mogen zien, dat was al uniek, want die kaarten zijn vrij schaars en best kostbaar. Daar ben ik ook heen geweest met een vriend van me, samen met beide dames.

 

Cor

En wat is dat dan, raakt het je hart?

 

Remco

Ja, dat heeft te maken met vroeger, met het overlijden van mijn oma, toen kwam ik voor het eerst in aanraking met Andrea Bocelli en sinds die tijd ben ik daar eigenlijk door, zoals de Duitsers dat zeggen: begeistert geraakt. Maar daarnaast heb ik een breed spectrum, ik bedoel Andre Hazes, Racoon vind ik mooi, eigenlijk best een breed spectrum. Ik heb niet echt een artiest waar ik de hele plank van vol heb liggen, en ik luister in de auto eigenlijk op de radio altijd Radio 538, eigenlijk hoef ik maar een zender erin te hebben en dat is die zender die ik dan beluister. En heel af en toe BNR, dat vind ik ook nog wel interessant.

 

Cor

En vanaf volgende week natuurlijk de podcasts voor DGA’s.

 

Remco

Ja, dat lijkt me evident.

 

Cor

Wat voor auto rijd je?

 

Remco

Een elektrische Audi e-tron.

 

Cor

Ben je autofanaat of autoliefhebber?

 

Remco

Ja, ik ben wel liefhebber van auto’s. Ik heb eigenlijk altijd Audi gereden, af en toe een uitstapje gemaakt. Ik kreeg vorig jaar de kans op een mooie Audi e-tron te kopen, ja en ik moet zeggen: ik ben er zeer tevreden over. Heeft wel zijn onhebbelijkheden, anders nadenken, je moet ook nadenken over continu laden, je moet anders plannen, ja, dat is op dit moment in de coronaperiode natuurlijk relatief makkelijk, want ja, klanten bezoeken, dan wel leveranciers bezoeken of familie, dat zit er relatief weinig in. Maar normaal gesproken moet je met een elektrische auto er wel voor zorgen dat die goed geladen is.

 

Cor

Dat is toch een beetje een terreinwagen, zo’n type, of niet?

 

Remco

Ja, klopt.

 

Cor

Ik ben natuurlijk boven de vijftig, dus dan is een hoge instap, dat begint ook fijner te worden.

 

Remco

Ja, dat is voor mij een stuk prettiger.

 

Cor

We hadden het net in het voorgesprek even over horloges, je bent een horloge fan?

 

Remco

Ja, fan is misschien teveel gezegd, maar ik vind dat wel mooi, ik heb wel wat passie daarvoor. Dat betekent niet dat ik de hele kast vol met horloges heb liggen, maar ik vind dat wel interessant, klokjes, ja. Auto’s, dat vind ik mooi en dan met name bijzondere dingen, zaken. Voor wat betreft horloges ben ik erg gecharmeerd van het horlogemerk Van der Gang, helaas heb ik er nog geen een, maar dat komt voort omdat ik ook wel een beetje, ik weet niet of je dat zo moet noemen, nationalistisch ben, ik ben heel erg voor de Nederlandse producten. Als het even kan koop ik een Nederlands gefabriceerd product. En Van der Gang is een horloge wat gemaakt wordt in Dokkum met de fijnste kennis en kunde en de oud-eigenaar is ooit begonnen in de vliegtuigindustrie en heeft dan ook een serie die heet ‘De Vlieger’. Maar ik vind het mooi om Nederlandse producten te hebben. Gaat helaas niet altijd op natuurlijk.

 

Cor

Donkervoort is dat nog in Nederlandse handen? Dat is geen elektrische.

 

Remco

Nee, nee.

 

Cor

Lees je ook boeken?

 

Remco

Eigenlijk niet. Ik lees, wat heel veel mensen tegenwoordig doen, op de tablet, allerlei digitale informatie die toekomt, echt specifiek boeken lezen, ik heb boeken van Moszkowicz gelezen, ik heb nog wat boeken liggen die ik moet lezen van Johan Cruijff,  maar goed, heel eerlijk, ik ben een slechte lezer. Bij pagina drie of vier val ik in slaap en dat heeft niks te maken met de inhoud, maar dat heeft te maken met mijn manier van relaxen denk ik. Ja, dan denk ik van: het is wel goed zo. Ik ben al heel lang bezit om met een hele dikke pil, die wil ik doorlezen, maar ik worstel daarmee, ik kan even niet op die naam komen, Amerikaan, dat is een boek van vijf- of zeshonderd pagina’s. De oprichter van Apple.

 

Cor

Steve Jobs. De biografie.

 

Remco

Steve Jobs, ik kom er niet doorheen.

 

Cor

We gaan het straks nog even over die periode hebben met corona in het ziekenhuis gelegen, dat was het ultieme moment geweest om dat boek burgemeester te maken, maar goed. Maar vanuit je werk dan wel veel vakliteratuur?

 

Remco

Ja, veel kennis, veel lezen, maar ook digitale informatie tot je laten komen. Veel spreken met je leveranciers, klanten et cetera en op die manier verrijk je ook je kennis en dat lukt mij beter dan het lezen van vakbladen etc. Ik heb daar wat moeite mee, die stof tot me te krijgen en op het moment dat ik met mensen praat, blijft het beter hangen. Daar komt het eigenlijk op neer.

 

Cor

Heb je een idool, heb je ooit een idool in je leven gehad? Bocelli heeft je qua muziek geraakt. Heb je andere mannen of vrouwen waarvan je denkt: ja, dat is voor mij wel echt een voorbeeld?

 

Remco

Nee, niet echt extreem. Ik merk wel dat mensen die autodidactisch zijn, dat ik daar wel veel bewondering voor heb. Ik zie dat ze bij de grote der aarden heel veel kennis zelf hebben opgebouwd, dat kan ik wel waarderen. Dus van scratch af aan een imperium zelf opbouwen, hoe groot of hoe klein maakt dan even niet uit, daar heb ik wel waardering voor. Vaak omdat dat gecombineerd gaat met passie en bevlogenheid en dat vind ik mooi om te zien. En daarin zie je dan ook dat niets verkeerd is, maar veel dingen anders zijn. Maar echt, nee, een specifiek iemand niet.

 

Cor

Pas je dat voor jezelf ook toe?

 

Remco

Hoe bedoel je?

 

Cor

Zie je bij jezelf daar wat van terug, dat je herkenning ziet?

 

Remco

Ik ben natuurlijk bij het bedrijf wat ik samen met mijn compagnon heb gekocht een jaar of zes geleden, zijn wij natuurlijk als werknemer begonnen met een bepaalde passie. Overigens in die periode lagen we in de voorliggende periode best veel uit elkaar, we zijn enorm naar elkaar toegegroeid, eigenlijk top dat dat op die manier gebeurt. We zijn eigenlijk elkaars tegenpolen, toch zoals wij dat dan noemen met zijn tweeën, gaan we iedere dag samen de deur uit en komen we elke ochtend samen weer het kantoor in. In coronaperiode iets minder, maar dat is een beetje de visie en de strategie hierin, dan wordt alles besproken. Ik vind het belangrijk om bij jezelf te blijven. En dat hebben we eigenlijk alle twee wel een beetje, en in de afgelopen jaren hebben wij – die samensmelting is gewoon gegroeid en zeker vanaf zes jaar geleden, toen we voor de keuze stonden om het bedrijf over te nemen, omdat de oud-eigenaar wilde verkopen, ja, hebben we gezegd: we gaan ervoor met zijn twee en dat geeft leuke dingen, maar ook minder leuke dingen uiteraard.

 

Cor

Daar ga ik je zo nog over bevragen, hoe dat tussen jullie werkt. Dat is best leuk, ook voor andere ondernemers om dat te horen. Wat zijn dingen waar je tegenaan loopt, wat zijn de struikelpunten, maar wat zijn ook de successen waardoor het wel nog steeds zo mooi eruit ziet. Nog even, uit wat voor nest kom je?

 

Remco

Eigenlijk zoals ze dat noemen een arbeidersgezin. Mijn vader is ooit in Uithoorn en omstreken groot geworden, in de Amstelhoek, we komen uit een groot gezin, moeder op jonge leeftijd overleden.

 

Cor

Was je de oudste, de jongste?

 

Remco

Nee, mijn vader was de jongste van twaalf of dertien, nu overvraag je me.

 

Cor

En jijzelf?

 

Remco

Ik ben zelf de oudste, ik heb nog een zus, die is twee jaar jonger dan ik ben en mijn moeder en vader kwamen elkaar in Noordwijk tegen en die hebben elkaar niet meer losgelaten en in een jaar tijd werden er drie kaartjes destijds – dat was een verlovingskaartje, een trouwkaartje en een geboortekaartje, niet helemaal in die volgorde, maar over het jaar ’68 heb ik het dan even. Mijn moeder kwam uit Arnhem en uiteindelijk hebben ze besloten om toch vanuit het westen naar Arnhem te gaan verhuizen, daar hebben we tijdelijk gewoond en zijn we in het dorp Elst terecht gekomen, dat ligt tussen Arnhem en Nijmegen in, daar heb ik eigenlijk het grootste deel van mijn jeugd, daar ben ik opgegroeid. Samen met mijn zus, gelukkig gezin, nooit iets tekort gehad, waanzinnige vader en moeder, leven gelukkig ook nog alle twee, goed contact mee en daar ben ik heel dankbaar voor. Inmiddels zijn ze drieënzeventig, best jong nog, dus dat is wel mooi dat ook de kinderen daar nu nog hun profijt van hebben, omdat ze de band met mijn ouders heel goed hebben, dat is gewoon leuk om te zien, omdat ik ook gewoon weet dat dat, ja, er zijn genoeg voorbeelden van waarbij kinderen of kleinkinderen elkaar niet meer zien. Dat is best triest, dat dat gebeurt.

 

Cor

Ik zie, je studieloopbaan is begonnen bij de mavo. Lorenzcollege.

 

Remco

Moeten we het daar over hebben, Cor?

 

Cor

Ik zie wat hikjes en op een gegeven moment zie ik in een keer vijf jaar niks en dan zie ik de meao voorbij komen. Als je het er niet over wilt hebben, dan doen we dat natuurlijk niet.

 

Remco

Nee, nee.

 

Cor

Heb je wat liggen zwerven, of –

 

Remco

Nee, ik was geen beste student kan ik je vertellen. Mede ook dat ik soms tegen beter weten in de verkeerde keus maakte. Ik was altijd wel iemand die de zweep nodig had op school, om tot prestaties te komen. Overigens, de tijdlijn waaraan jij refereert die heb ik ooit een keer ingevuld, nooit meer gecorrigeerd, ook niet met het behalen van mijn diploma’s, dus daar komt het vertekende beeld vandaan.

 

Cor

Daar kunnen we geen rechten aan ontlenen.

 

Remco

Nee, absoluut niet. Dus ik ben op de mavo begonnen inderdaad, heb ik vijf jaar over gedaan. In de eerste klas blijven zitten, fantastische leuke school, leuke tijd gehad. Daarna naar de meao, ondanks het advies van een vader van een goede vriend van me die zei: je moet niet naar de meao, je moet naar een andere , want daar zijn ze wat strenger, die andere is wat vrijpostiger. Toch gekozen voor die vrijpostige opleiding, ja en dan zie je dat dat niet lukt, of niet lukt, op dat moment niet, uiteindelijk heb ik de meao gewoon gehaald, maar dat is wel iets wat mijn leven lang beklijft, want mijn kinderen kennen dat natuurlijk, die opmerkingen van: Remco, die heeft zijn school nooit afgemaakt, dat is wel waar, dat is een beetje het geintje.

 

Cor

Het is natuurlijk mooi om over je pa wat te zeggen te hebben. Ik zag inderdaad wel een wat commerciële richting, zat dat commerciële er al vroeg in?

 

Remco

Ja, dat denk ik wel ja. Maar ja, commercieel, wat is commercieel. Als je dan toch wilt segmenteren dan is het commercieel inderdaad. Ik ben wel een relatiebouwer, commerciële relatiebouwer. Dat vind ik wel handig en leuk.

 

Cor

Was het dan handig om met de mensen bezig te zijn, of was de handel dan het leukst?

 

Remco

Misschien wel een combinatie van beide. Ik had ooit de ambitie om ook in de autobranche verder te gaan, ik ben bij toeval in de telecombranche terecht gekomen, ik ben ooit bij KPN begonnen, zoals heel veel telecom vakbroeders in die periode, want KPN was de enige aanbieder in die tijd, en dan praat ik over dertig jaar geleden. Heb ik veel plezier, echt leuke tijden gehad in het business center in Nijmegen, daar heb ik gewerkt met een leuk team, groot team.

 

Cor

Altijd wel business to business?

 

Remco

Ja, dat was toen echt nog gesegmenteerd door KPN. Business deed je in het business center en privé deed je in de Primafoons. Het was altijd de businessmarkt en ik zeg altijd gekscherend: ik had het liefst klanten die liepen te klagen, dat vond ik leuk, een uitdaging om die zover te krijgen dat die weer tevreden het pand verlaten. Je moet je voorstellen dat je in een winkel werkt, toen was er nog een fantastische benaming: baliemedewerker, degene die dat verzonnen heeft heeft denk ik ook zijn school niet afgemaakt destijds, maar oké. En dat was zo’n leuke tijd, daar stonden mensen soms twee of drie uur in de rij om een doosje faxrollen te kopen. En dan was er een beetje gemopper, maar als je dat dan zou kunnen afzetten tegen de huidige tijd, dan is er geen mens meer die zo lang in de rij gaat staan. Dat is bizar eigenlijk als je dat vergelijkt. Toen deden we echt leuke zaken, leuke business, het was de komst van de mobiele telefoon, dat werd beschikbaar voor de zakelijke markt en latere periode wat meer richting particulieren, dat vertroebelde binnen KPN, alleen ja, de business center tijd was voorbij en ik zocht een nieuwe uitdaging en toen ben ik uiteindelijk toch in de telecom gebleven, maar dan in een soort beheerdersrol bij NXP Semiconducters in Nijmegen, ook een leuke tijd gehad, met een leuk team, maar toen was het voor mij klaar. De organisatie veranderde, ik werd eigenlijk, zoals ik dat altijd omschrijf, een veredeld administrateur. In de eerste periode kon je zelf zaken kopen, inkopen, regelen voor de klant en dat gaf je flexibiliteit en een soort van semi ondernemerschap en uiteindelijk werd dat gedirigeerd op hoofdlijnen van: waar je wat moest inkopen.

Tegen condities en dan ben je meer dozenschuiver aan het worden. Dat voelde niet lekker. Dus voor mij was de tijd rijp om verder te kijken en bij toeval kwam ik toen in Epe terecht. Of all places, Cor.

 

Cor

Vanuit Nijmegen naar Epe. Dus Apeldoorn voorbij, in de bossen van Epe.

 

Remco

Ja, klopt, dat was fantastisch. Dat was ook het eerste jaar heel spannend, omdat ik in een bedrijf terecht kwam waar echt wel een beetje een scheiding tussen techniek en commercie lag, zoals dat bij best wel veel bedrijven gebeurt. Er moest een soort van samensmelting komen.

 

Cor

Waren de klantgroepen ook anders, waren het ander soort klanten dan in de tijd van KPN?

 

Remco

Nee, dat denk ik niet. Klein, groot, het was wel een booming periode. Op dat moment maakte het bedrijf een enorme groeispurt met alle diensten en dito problematiek die daarbij kwam en ik kwam in de functie van manager operations en er moesten een hoop dingen geregeld worden. Een hoop dingen waren goed voor elkaar, maar stonden niet op papier, waren niet geregeld en ik dacht met mijn grote bek: dat regel ik wel even. Maar dat viel best tegen kan ik je vertellen, dat was best een dingetje, gewoon ook omdat je tussen twee directeuren inzat die soms ook wel tegenstrijdige belangen hadden dan wel andere visies, maar ik kreeg gelukkig de vrijheid om dat zelf, naar eigen inzicht op te lossen. Maar ik merkte toen heel goed, dat als je in een klein bedrijf werkt, dan is niet alles geregeld. Bij een groot bedrijf als KPN had je een HRM afdeling, je had een juridische afdeling, je had een inkoop, je had technische mannen, voor iedere discipline kon je iemand binnenhalen en ik merkte dat ik dat regelneef-gebeuren fantastisch vind, maar in Epe stond ik er min of meer toch alleen voor, want ik moest alles zelf doen. HRM? Geen ondersteuning, ook geen opleiding voor gehad. Financiën? Gelukkig goede financiële dames die alles onder controle hadden, er moesten wel wat dingen gebeuren, dan zie je dat een succesvol bedrijf ook hun debiteurenbeheer niet goed op orde had, daar moet je dan allerlei dingen doen. Automatisering, pensioenplan, auto’s, mobiele telefoons, verzin het maar. Dat heeft best wel langer geduurd dan ik had gedacht en daar heb ik ook wel eens momenten gehad dat ik dacht: waar ben ik aan begonnen? Maar ik ben er nu voor mezelf achter en ik onderschrijf dat altijd als volgt: binnen een klein bedrijf moet je werken voor je geld, bij een groot bedrijf moet je werk verstouwen. En het een is niet verkeer ten opzichte van het ander, maar het is wel een significant ander uitgangspunt.

 

Cor

Wat is dan het cruciale verschil?

 

Remco

Als je bij een grote onderneming werkt, kent men de naam. Verzin het maar. Vodafone, KPN, VGZ, Ohra, Mercedes, BMW. Als je die namen hoort, Coca Cola.

 

Cor

Hoef je niet meer te verkopen.

 

Remco

Niet meer te verkopen, dat klinkt zo rot, maar de introductie is dan meteen op orde. Als je binnenkomt bij een bedrijf en je zegt: ik ben van Saylus, of destijds VRC Telecom, dan moest je het bedrijf nog zien te verkopen. En dat is best lastig. Als je bij een grote onderneming werkt, dan komt het over je bureau en dan moet je het verstouwen. En daar ben je druk mee.

 

Dat zie je ook duidelijk bij heel veel accountmanagers die bij grote bedrijven voorbij komen, heel succesvol zijn en bij een klein bedrijf niet renderen, omdat ze dan veel meer discipline zelf moeten ondervinden. En zijn ze ineens belast met het maken van een offerte. Bij heel veel grote bedrijven hebben ze daar een verkoop binnendienst voor binnen zitten. Niet alles is zwart-wit uiteraard, maar dat is voor mij kenmerkend geweest. Ik zeg altijd: binnen een klein bedrijf moet je keihard werken voor je geld, met zijn allen, van a tot z en bij een groot bedrijf moet je over het algemeen werk verstouwen. En dat wil niet zeggen dat het makkelijker is, het een en het ander, maar dat is voor mij een significant verschil.

 

Cor

Is het ook zo dat bij een klein bedrijf, is het meer dat het op persoonlijke gunning aankomt, dan op naam van het product, dus dat het meer is: ze doen zaken met Mercedes omdat jij het bent, of noem het maar, dat er een persoonlijke gunning in zit, dat het vertrouwen er is dat je het zult oplossen, wat ze nodig hebben.

 

Remco

Je bent veel bereikbaarder in de breedste zin van het woord.

 

Cor

En aanspreekbaarder.

 

Remco

En aanspreekbaarder. Als er iets verkeerd gaat, dan lossen de mannen en vrouwen het zelf op en als ze er niet uitkomen komen ze bij ons terecht. Maar die klant kent ons ook, dus die komen ook vrij directer bij jou. Als je bij een heel groot bedrijf werkt kom je als eerste bij de klantenservice terecht aan de telefoon en die dames en heren willen altijd alles voor je doen, maar daarna moet het de organisatie in. Ik zeg altijd, bij KPN direct contact met de klanten dat was het makkelijkste. Maar daarna moest je het nog intern naar je organisatie zien te verkopen en dat was topsport op sommige momenten. En dat is best lastig. Ja, dat vind ik ook wel belangrijk dat je die discipline in een klein bedrijf, dat geeft misschien ook aan waarom ik me in een klein bedrijf ook beter voel, ik vind dat we het met zijn allen doen. Van de dame die aan de telefoon zit en de schoonmaakster tot aan de directeur. Dat maakt niet uit, het is een team en dat moet ook als een geoliede machine lopen en dat betekent ook, bij ons ook, bij ons gaat het echt wel eens verkeerd, ik maak ook verkeerde keuzes en dan moeten we het erover hebben, moet je van leren en soms gaat dat heel snel en soms verval je toch in het oude patroon. Dat geeft niet, maar daar moet je wel open voor staan. En als je dat doet, dan bereik je ook veel meer met elkaar.

 

Cor

Mag ik je vragen, in die tijd bij VRC, toen was je manager, dus je had ook de relatiemanager, eigenaren, is daar een speciale vaardigheid voor nodig om die positie goed te kunnen vervullen? Volgens mij heb je dat heel goed gedaan, maar wat was dan waardoor je dat lukte?

 

Remco

Je moet, denk ik, proberen om je als kameleon te verweren. Dus je neemt de kleur aan van degene die tegenover je zit. En dat betekent niet dat je altijd maar mee hoeft te glijden, maar dat geeft wel veel meer begrip. En daar moet je flexibel mee om kunnen gaan. En als je dat niet kan, dan heb je een lastige job. Op de een of andere manier zit dat misschien wel in mijn natuur dat ik dat kan. Althans, voor zover je dat van jezelf kunt of mag zeggen. Ik denk dat ik dat wel beheers, dat spelletje. En soms niet, dat zijn dan de buitenwaardes die je soms voor je kiezen krijgt, ja en dan ontstaat er een vorm van discussie. Daartussen, laveren, dat is me gelukt, maar dat heeft misschien ook wel te maken met het feit hoe de twee eigenaren erin stonden destijds, ze hebben mij ook de kans gegeven om dat op die manier te kunnen doen.

 

Cor

Het feit dat je het kunt heb je laten zien in het feit dat het bedrijf nu nog steeds succesvol bestaat, dat is daar ook een bewijs van. We gaan even een korte break nemen en daarna ga ik je overhoren: hoe is dan de overgang geweest van de oud-eigenaren naar jou en Gradus. Hoe houden jullie het met elkaar uit, hebben jullie een fifty fifty verdeling?

 

Remco

Yes, qua aandeelhouderschap bedoel je? Vijftig vijftig.

 

Cor

En wat doen jullie als jullie het niet met elkaar eens zijn. Dus dat zijn wat onderwerpen voor na de pauze.

 

Remco

Prima, tot dan.

 

Korte break

 

Cor

Nu denk ik, hoe lang geleden, een vijf jaar, zes jaar geleden? Toen was het punt dat jij en Gradus zeiden: kom maar op. Of hoe liep dat, al jaren daarvoor? Wat was het moment dat jij zei: nu wil ik het wel zelf doen?

 

Remco

De eerste aanzet is al een keertje in 2009 geweest, dat was kort nadat een van de andere eigenaren uitstapte bij de toenmalige, want die waren ook met zijn tweeën. Dat was een slechte tijd, 2009, begin einde crisis, noem het maar even het begin denk ik, dus dat was een slechte timing. Daar hebben we vervolgens wel een poging voor gegeven om tot elkaar te komen om voor de helft van de tent mezelf in te kopen, dat is niet gelukt door allerlei omstandigheden. Financiën, onzekere zaken, wat gaat deze crisis ons brengen, de timing was op dat moment gewoon niet goed en gelukkig hebben we toen gezegd: we zetten het weer terug in de ijskast, en wie weet komt het ooit wel weer een keer naar boven.

 

Cor

Wel knap, want vaak als je een keer de keuze hebt gemaakt dat je in de fuik stapt, zowel voor de verkoper van: ik wil mijn bedrijf verkopen, merkte ik vaak in het verleden als je eenmaal achter zo’n haakje zit, is het best moeilijk om terug te gaan, zoals het misschien voor een buitenstaander lijkt.

 

Remco

Maar dat is misschien dat kameleongevoel wat je hebt.

 

Cor

Dus je kon het nog wel gewoon elke dag opbrengen om er gewoon weer voor te gaan?

 

Remco

Ja, absoluut. Dat was geen discussie, daar heb ik ook nooit over getwijfeld. Waarom niet? Ik vond de materie nog steeds leuk, ik verveelde me nog steeds niet met het werk, de klanten en de collega’s waren nog steeds erg leuk, alleen de exercitie om voor vijftig procent de aandelen te verkrijgen is gewoon niet gelukt. Dat is misschien hoe je erin staat, ik weet het niet.

 

 

 

Cor

En dat lukte drie, vier jaar later wel? Zijn dat lange trajecten geweest?

 

Remco

Op zich valt dat nog wel mee, in 2014 hebben we de aanzet gedaan, hebben we het er gewoon over gehad, toen uiteraard ook met mijn huidige compagnon Gradus van: wat gaan we doen? We stonden aan de vooravond om verkocht te worden aan een ander bedrijf of gaan we het zelf doen. Dus natuurlijk moet je dan je collega’s mee hebben, daar kun je niet in eerste instantie direct mee gaan praten, want dat geeft onrust en uiteindelijk moet je natuurlijk ook de middelen zien te gaan vinden, ja de banken stonden daarin niet te springen, toch hebben we een goede constructie gevonden waarbij we een aantal zaken in eenmalige sfeer konden aftikken en management by buy out in vijf jaar, dat is allemaal keurig verlopen gelukkig en dat is onszelf gelukt. Dus Gradus en ik hebben dat gewoon keurig met elkaar geregeld allemaal.

 

Cor

Hebben jullie dat allemaal samen gedaan? Wat zei je vrouw bijvoorbeeld toen je thuiskwam: ik word ondernemer?

 

Remco

Ja, dat was wel een dingetje. Mijn vrouw kwam zelf ook uit een ondernemersgezin en wist dus ook de nadelen daarvan. Mijn schoonouders hebben er keihard voor moeten werken altijd, dat heeft ook wel een paar wonden, zeg ik dan maar even, waardoor die keuze voor mijn vrouw echt wel een dingetje was. Je hebt een stabiele baan, inkomen, huis en je gaat een groot risico aan. Dat was een serieus bedrag wat er ook op tafel moest komen, met een stuk onzekerheid, want slaag je wel als ondernemer? Daar heb je geen ervaring mee, dat kun je maar op een ding doen, door het te doen. Dus die stond niet meteen te trappelen kan ik je vertellen. Maar gelukkig heeft mijn schoonvader, en ook een hele goede vriend van me, die zelfstandig ondernemer is, ook al jaren, zelfs vanuit zijn kinderschoenen noem ik het dan maar even, heeft ons daarbij geholpen en uiteindelijk zei mijn vrouw ook van: oké, prima. Laten we het maar doen en dan zien we het wel.

 

Cor

En kunnen jij en Gradus en de partners, kunnen die het ook goed met elkaar vinden? Doen jullie ook dingen, naast –

 

Remco

Nee, we doen geen dingen samen – we hebben zakelijk en privé gescheiden van elkaar, dat is een keuze van ons beide. Dat heeft niks te maken met het niet willen of zo, maar ja, zo is dat gelopen eigenlijk in de afgelopen jaren. En natuurlijk normaal gesproken hebben we een a twee keer per jaar een bijeenkomst met elkaar, met het personeel en vrouw en kinderen noem maar op en dan zien we elkaar en spreken we elkaar en tussentijds hebben de dames onderling met elkaar geen contact. Maar dat heeft niet een specifieke reden, dus ja, noem het maar: zo gelopen eigenlijk.

 

Cor

En wat had Gradus wat jij niet had en andersom?

 

Remco

Gradus is technisch heel goed onderlegd, breed. Ik absoluut niet, in hoofdlijnen weet ik wel waar het over gaat natuurlijk.

 

Cor

Hij moet werken.

 

Remco

Eigenlijk wel. Ik zeg altijd: ik ben de beste klant intern. Als ik het snap, dan snappen de meeste klanten het ook. Dat is eigenlijk wel het motto ook een beetje, ik probeer me van de techniek weg te houden, gewoon op dat ik dat op sommige momenten gewoon niet begrijp.

 

Cor

Had je het overgenomen als Gradus niet mee was gegaan?

 

Remco

Nee, ik denk het niet. Nee, nee. We hebben elkaar echt nodig daarin. Gelukkig nog steeds ook. Daarom hebben we ook bewust gekozen om met elkaar op kantoor te zitten. Wij hoeven zelden iets aan elkaar over te dragen. Juist omdat we bij elkaar op kantoor zitten krijg je toch zijdelings heel veel van elkaar mee en lopen de dingen zoals ze lopen. We vinden het ook belangrijk dat de medewerkers om ons heen in staat zijn om zelfstandig keuzes te maken. Dat is niet altijd even handig, maar dat geeft je wel een mate van bepaalde vrijheid. Ik word altijd – ik vind het eigenlijk bijna gênant en zielig als ik zie hoe sommige ondernemers tijdens hun vakantie met hun gezin de hele dag met een telefoon aan hun oor zitten. Ik kan je een ding beloven: ik heb mijn telefoon niet bij me aan het zwembad. Ik heb mijn telefoon ook niet bij me als ik ’s avonds uit eten ga, die ligt gewoon fijn thuis, of in de kluis, of wat dan ook. Dat heeft te maken met hoe je in de materie staat en dat geldt voor ons beiden. Als we elkaar nodig hebben tijdens vakantieperiode, dan weten we elkaar te vinden, maar doordat we dus ook veel met elkaar op een plek zitten en toch ook gewoon dagelijks telefonisch contact hebben, zeker nu in coronaperiode, ja, veel met elkaar delen, dan kun je ook veel makkelijker afstand nemen op sommige momenten en loopt dat toch best soepel kan ik best zeggen.

Cor

Maar het is natuurlijk zo, als je met zijn twee bent dan kun je het ook in de vakantie overgeven aan een ander.

 

Remco

Dat is ook heel belangrijk.

 

Cor

Ben je alleen, dan is dat soms ook moeilijk?

 

Remco

Dan gaat het niet, de situatie leent zich misschien ook wel daarvoor om er zo in te staan.

 

Cor

Wat zijn, als je twee dingen moet noemen: wat hebben jullie echt veranderd, jullie zijn aandeelhouder geworden, de oud-eigenaar is nog vijf jaar een beetje verbonden, maar waarvan hebben jullie gezegd: nu wij het met zijn twee voor het zeggen hebben gaan wij dit veranderen? Niet dat er iets per se fout is, maar wat is echt een stempel van jullie?

 

Remco

We hebben gelukkig vanaf dag een waar we de boel overnamen, waren we beslissingsbevoegd in de volle breedte, we hadden het bedrijf overgenomen, de oud-eigenaar had daar geen enkele zeggenschap meer in, een ding wat we cruciaal gedaan hebben is, dat is wel een leuk verhaal op zich, de oud-eigenaar wilde in een aantal zaken niet investeren. En dat begrijp ik wel. Als je aan het einde van je loopbaan zit, laten we het zo maar even noemen, dan ga je in sommige dingen die goed zijn geweest de afgelopen jaren, ga je niet veranderen. Dingen waarvan wij beiden vonden, maar ook de collega’s, zoals de website. Dat was look and feel. Dat waren allerlei dingen die je naar buiten draagt als bedrijf zijnde. Daar wilden we wat mee doen en dat gingen we doen.

Ik zal nooit vergeten dat ik onderweg was naar, ik meen Eindhoven en dat we dat bespraken met een marketing bureau et cetera om dat allemaal jeu te geven, er moesten mood boards gemaakt worden, weet ik veel wat, in een wat later stadium en toen belde de broer van Gradus, die belde op en die zegt: Cuiper, waarom verander je ook niet de naam? En toen kon ik in no time vijf redenen opnoemen waarom ik dat niet zou doen. Gevestigde orde et cetera. En toen was ik op de plek van bestemming en heb ik dat marketing bureau gebeld en Gradus uiteraard ook, die broer van jou dat is een mooie, maar die heeft me nu alweer aan het werk gezet. We gaan de naam toch ook veranderen. Dan komt er een spel, over mood boards maken met marketing, interviews et cetera en daar is de naam Saylus in ontstaan. Daar dacht ik wel van: dat wordt best een lastige, want je moet alles veranderen. Je naam staat in de markt bekend, hoe ga je dat weer opnieuw laten landen, wat doen klanten ermee?

 

Cor

Want Saylus, staat dat ergens voor?

 

Remco

Saylus staat eigenlijk, komt voort uit Zeus, God van strijdvaardigheid en Us komt van ons. Die samensmelting, say is zeggen in het Engels en us en toen moest er nog iets tussen om het aan elkaar te koppelen, dat heeft het marketing bureau heel knap gedaan en daar is Saylus uit voortgekomen. En de keuze was bewust om niet iets met telecom erbij te doen, dat zou te weinig zijn, zeker met de plannen die we hadden, dus daar is Saylus BV uit voorgekomen. Achteraf had dat wellicht Saylus ICT moeten zijn, maar oké, we dachten van: de naam moet voldoende zijn en zo moeten we in de markt komen. Dat is aardig gelukt gelukkig, tuurlijk, je verlies wel eens klanten, maar de meeste klanten zijn allemaal aan boord gekomen, we hebben met elkaar een waanzinnige prestatie neergezet om tot die naam te komen. We hebben dat gepresenteerd in de Apenheul in Apeldoorn, dat was echt leuk om te doen, alleen het hele lastige daarbij was, we hadden een select team van vier mensen die hieraan werkten en als klein clubje waarin je eigenlijk gewend bent om alles met elkaar te delen, bijna echt letterlijk en figuurlijk alles, moest je continu zeggen: nee, ga ik je niet vertellen. En dat voelt best raar. Je moest tot op de laatste dag van de presentatie moest je dat voor je houden.

 

Cor

Was net alsof je meedeed aan Wie Is de Mol?

 

Remco

Ja, maar dan ook echt wel een half jaar lang. Dat is voor mij echt ongekend. Ik ben af en toe iets te veel een open boek. Ja, zo ben ik nu eenmaal, daar moeten we het mee doen met zijn allen zeg ik dan altijd. Toen hebben we de dag ervoor iedereen uitgenodigd, destijds nog in Epe, om op de zaak te komen, hebben we een presentatie gedaan, we hebben ook een bedrijf uit Malta overgenomen, dat was part of the deal. Die eigenaar was er ook met zijn vrouw of mede-bedrijfsleider noem ik het maar even, en toen hebben wij de presentatie aan het personeel en hun vrouw gegeven. Dat was heel erg leuk om te doen, dat ging echt op zijn janboerenfluitjes. Niet hoogdravend, maar wel functioneel zeg ik dan.

 

Cor

Ik las op de website: Saylus is de betrouwbare partner als het gaat om telecommunicatie, telefonie blijft ondanks alles, van alle vormen van communicatie de belangrijkste schakel tussen u en uw klant. In 2019 dus verhuisd hier naar Apeldoorn, De Linie. En je hebt nu Saylus International, VRC Telecom ltd. nog op Malta en Saylus ICT Embh, richting Duitsland. Is het nodig internationaal te gaan in een bedrijf als jullie, of is dat zo gegroeid?

 

Remco

Deels zo gegroeid, maar Gradus en ik hebben allebei ook wel een beetje - dat internationale vinden we allebei heel leuk om te doen.

 

Cor

Wat is daar leuk aan?

 

Remco

Je ontmoet veel mensen in andere talen, min of meer andere culturen. Wij zeggen altijd gekscherend: het kan ons niet raar genoeg zijn, als de klant matcht en als wij een behoefte hebben die wij kunnen invullen en we kunnen er ook nog een goede boterham aan verdienen, waarom niet? Plan technisch is dat soms best lastig, zeker omdat we nog steeds een relatief klein bedrijf zijn. Onze kennis en kunde wordt alom gewaardeerd en zo komen wij aan al die internationale contacten.

 

Cor

En wat is dan bijvoorbeeld een typische Saylus klant, maar ik wil ook nog horen: wat is een typische Saylus en Remco klant?

 

Remco

Jemig, ja, een typische Saylus klant.

 

Cor

Ik zie ziekenhuizen voorbij komen, wat is -?

 

Remco

We hebben echt een paar hele grote namen, klanten, die ook al heel lang bij ons zijn, omdat wij zijn wie we zijn. Wij leggen altijd een keurige prijs neer, we onderhandelen nooit over de prijs, maar ik vind wel dat de service en dienstverlening op orde moet zijn. Dat is een gevoel. Het nadeel is en dat is ook waarom wij niet aan aanbestedingen doen, of zelden, daar komt een enorm pak papier, daar komt een wirwar aan documenten en men kijkt alleen naar de laatste pagina en dat is de prijs. En je kunt niet je gevoel erin leggen. En wij vinden het belangrijk om ons gevoel erin te leggen. De klanten die wij op internationaal gebied hebben gewonnen, hebben wij gevonden vanuit onze prestatie van werken en de naamsbekendheid die dan voortborduurt. Ik noemde dat altijd, je moet ook in staat zijn om al die klanten te kunnen bedienen, noem ik het boekenplank principe. Je hebt een boekenplank, daar kunnen twintig boeken op. Als er achttien boeken op staan, kan er nog een negentiende bij, een twintigste misschien nog, een eenentwintigste maar bij de tweeëntwintigste dondert de hele handel eraf. Dat moet je zien te voorkomen, dan kun je twee dingen doen: je kunt er een boekenplank bijmaken en dan kun je nog meer boeken kwijt in de vorm van personeel et cetera en anders moet je het niet doen. Focus is heel belangrijk voor ons. Wij focussen ons op een speciaal merk, NIC, sommigen typeren dat als een oubollig gebeuren, ik typeer het als een betrouwbaar telecomplatform. Noem het maar de Rolls-Royce onder de telecomplatforms. Kennis en kunde is niet veel meer aanwezig in Nederland, maar die apparaten staan nog overal ter wereld en we kunnen er nog steeds van alles daarmee in het huidige tijdperk en dat is voor ons belangrijk en daardoor worden we ook internationaal gevraagd en zitten we nu aan tafel bij een ziekenhuis in Berlijn. Zo hebben we in Munster het grootste ziekenhuis, een van de grootste ziekenhuizen, misschien wel de grootste in Duitsland, waarom? Omdat we doen wat we zeggen en we het ook kunnen. Vorig jaar hebben we een paar cruiseschepen gedaan van Tui, komen we via via achter. Ja, daar lopen we niet veel mee te koop, marketing-gewijs zou dat slim zijn om te doen, maar we focussen ons op die technieken van dat merk en daar zijn we goed in, daar hebben we een grote voorraad aan spare onderdelen, de jongens zijn daar echt in bevlogen en dat is wel wat anders dan tegenwoordig. Alles is hosted, dat doen we natuurlijk ook, maar daarnaast doen we met name de grotere trajecten bij hotels, ziekenhuizen, industrieën, doen we veel met NIC.

Cor

En wat is dan de typische Remco-klant?

 

Remco

Ja, wat –

 

Cor

Tuurlijk, ik weet het, je mag geen klant voortrekken natuurlijk.

 

Remco

Ik vind, een typische Remco-klant is een klant waarbij je elkaar uitdaagt en elkaar toch weet te vinden. En dan ga ik niet een specifieke naam zeggen, maar er zijn een aantal klanten waar ik lekker mee schakel en wat eigenlijk helemaal niks met zakelijkheid te maken heeft. Dat heeft te maken met passie, met gunning, dat heeft te maken met wederzijds respect, al die componenten die bijvoorbeeld in een aanbesteding never nooit naar voren komen en dat is de feeling die je met elkaar hebt en dat betekent dat als er een keer shit is, of gezeik of gedonderd dat je elkaar kunt bellen en het erover hebt, dat je dan handjeklap doet en eruit komt. En dat zijn wel typische klanten waar ik me senang bij voel. Ik heb niks aan klanten die bij wijze van spreken het contract uit de la trekken en: op paragraaf drie punt vier staat bla, dat zijn niet de klanten die wij zoeken. Dat is waarom het Nederlands Kankerinstituut al bijna twintig klant bij ons is, dat is waarom het Sint Jansdalziekenhuis in Harderwijk ook, ik denk net zo lang klant bij ons is. Klanten die bij ons vertrekken hebben over het algemeen, zijn dat klanten die op corporate niveau andere beslissingen maken, waarbij je geen direct contact hebt met de mensen, maar dat hoger in de boom bij grote ondernemingen de beslissing wordt genomen, dat is dan niet anders.

 

Cor

Wel mooi, want jij straalt wel loyaliteit uit en trouw en als je al zolang samen in een onderneming zit-

 

Remco

Vind ik ook heel belangrijk.

 

Cor

Hebben Gradus en jij, hebben jullie wel eens ruzie gehad? Hebben jullie wel eens onenigheid gehad dat iemand van buitenaf of een personeelslid – we zijn het niet eens, help ons?

 

Remco

Nee, we hebben wel eens stevige discussies, daar roepen we soms ook wel een collega bij, soms ook onderling met elkaar, maar wat ik al zei aan het begin ook van ons interview, aan het eind van de dag gaan we samen de deur uit. En de volgende dag komen we samen binnen. Dus die discussies die misschien getypeerd kunnen worden als ruzie, worden beslecht voor de klok van vijf a zes uur. Onderaan de streep zijn we samen ingestapt.

 

Cor

Een echtpaar zegt: we gaan niet slapen voordat we de ruzie hebben bijgelegd, jullie zeggen: we gaan niet naar huis voordat het – Heeft Gradus of jij dan een veto?

 

Remco

Ja, veto, ik weet niet hoe je dat wil zeggen eigenlijk?

 

Cor

Is er iemand die bij het niet eens zijn een doorslaggevende stem heeft?

 

Remco

Wij vragen nog wel eens een keer aan een collega van: hoe kijk jij daarnaar, laten we daar – maken we on the run een beslissing en daarnaast is Gradus scheidsrechter van de voetballerij en heeft hij een scheidsrechtermuntje en het klinkt echt bizar voor woorden, maar dan doen we gewoon kop of munt. En dan legt de een of ander zich bij die beslissing neer. En dan gaan we later ook niet zeggen van, dat alsnog blijkt dat de ander gelijk heeft gehad of iets verkeerds heeft gedaan van: na na na, als een stel kleine kinderen van: zie je nou wel. Nee, dan zeggen we gewoon –

 

Cor

Dan draag je het als man.

 

Remco

Ja, bal op tafel, muntje is de verkeerde kant uit gevallen, gelukkig is dat nog niet gebeurd, maar zo moet je ook met elkaar verder, anders lukt het gewoon niet. Dan krijg je hele rare exercities die het bedrijf niet ten goede komen, dan wel de medewerkers. En we hebben, beiden, de zorgplicht van de veertien mensen die van ons mee-eten. De gezinnen met de kinderen, de schoolgaanden die erachter zitten.

 

Cor

Want hoe het met die loyaliteit, ben je bevriend met je personeel, of hou je met Gradus een gepaste afstand?

 

Remco

Nee, ik denk dat wij daar allemaal misschien en dat maakt soms het sturen lastig, wij zitten meer bij elkaar dan eigenlijk zakelijk gepast zou zijn, maar dat is hoe wij als organisatie zijn, dat is ook de bevlogenheid die wij als team hebben. Als een klant een probleem heeft, of uitdaging of wat dan ook, dan gaan we niet kijken van: dat moet jij toch doen? Nee, dat moeten we samen oppakken. Dat geeft soms wel lastige – als je een conflictsituatie hebt met een medewerker, omdat je soms iets te zijn positie begrijpt, maar ja, Cor, dat is het nu eenmaal. Dat is wie we zijn en als dat niet past, heb je hier niets te zoeken.

 

Cor

Hebben jij of Gradus de afgelopen jaren wel eens een cruciale fout gemaakt dat je zegt: dat hadden we gewoon anders moeten doen?

 

Remco

Nee, nee. Niet dat ik me zo kan herinneren.

 

Cor

Dat is wel lekker om dat te kunnen zeggen.

 

Remco

Ik zou echt heel goed moeten nadenken, nee, nee echt niet.

 

Cor

Ik wil nog even stilstaan bij corona, je hebt corona gehad.

 

Remco

Nee, ik heb geen corona gehad.

 

Cor

O nee, je moest naar het ziekenhuis voor –

 

Remco

Nierstenen.

 

Cor

Och ja, dat was het. Nierstenen, maar wel in het ziekenhuis geweest.

 

Remco

Dat klopt, en uiteindelijk via de natuurlijke weg verdwenen. Dat is op zich wel bijzonder, want je wordt eigenlijk naar huis gestuurd omdat er vanwege corona geen capaciteit is om jou te opereren, lees: normaal gesproken zou je binnen een uur daar aan geholpen worden, operatief. Nu werd ik naar huis gestuurd in afwachting van en vier, vijf dagen later gaat hij via de natuurlijke weg, dat steentje, van twee bij vier millimeter de gewone weg uit. Dus eigenlijk een operatie bespaart. Dat is ook een aparte, want normaal gesproken zou ik onder niet-coronaperiode geopereerd zijn van een nacht op maandag op dinsdag volgens mij.

 

Cor

En je zei als je op vakantie gaat, dan leg je je telefoon neer, maar als je in zo’n ziekenhuis bent, dan werkt dat anders. Dan heb je niet de rust om het even los te laten, dan gaat het door, of had je gewoon dingen te doen dat je zei: dat moet gewoon gebeuren?

 

Remco

Nee, ik heb gemerkt, de betrokkenheid van de mensen om je heen, zowel zakelijk als privé jou in een keer heel veel druk gaven in de vorm van telefoontjes plegen. Maar ik lag natuurlijk niet alleen op een kamer. Mijn kamergenoten zeiden van: jeetje, moet dat nu de hele tijd? Toen heb ik op een gegeven moment ook gezegd: oké, ik stop ermee, maar ja. Ik hoefde mij niet druk te maken over de zaak. Het loopt gewoon. Het is puur even snel schakelen van: denk hieraan, wil je dat voor me regelen, dat regelen, dan krijg je te horen: Cuiper, don’t worry, we regelen het voor je. Dat geeft wel een lekkere rust hoor. Ik heb niet met zorgen in het ziekenhuisbed gelegen. En dat heeft natuurlijk ook wel te maken met hoe je als bedrijf nu financieel in de wedstrijd staat. Kijk, er zijn heel veel ondernemers die onder water staan op dit moment, die het heel lastig hebben, die serieuze problemen hebben, ik ben heel dankbaar dat wij dat niet hebben. En dat geeft natuurlijk ook wel een bepaalde rust, anders lig je echt anders in zo’n ziekenhuisbed.

 

Cor

Heb je nog een droom als ondernemer dat je zegt: dit zou ik nog graag willen bereiken? Je had het net over dat horloge, Van der Gang. Heb je nog een zakelijk doel waarvan je denkt: als we dit bereiken met Saylus dan -

 

Remco

Ja, ik zou nog wel een bepaalde groei willen realiseren, samen met Gradus niet per se, het is geen must, maar een bepaalde groei waarbij ik zeg: dat ik ’s ochtends weet wanneer een collega nog jarig is. Die groei wil ik realiseren. In aantallen is dat misschien vijfentwintig, dertig man nog, dus dat betekent een verdubbeling van het personeel, dat is voor mij niet het uitgangspunt. Uitgangspunt is dat de klanten tevreden moeten zijn over onze dienstverlening, als we die groei zouden kunnen realiseren is dat prima, als dat gepaard gaat met een aantal mensen, alleen die zienswijze kan tussentijds ook veranderen. Als je deze vraag zou stellen over tien jaar en wij misschien, weet ik veel een bedrijf hebben van honderd man, dan sta je er anders in. Dat kan.

 

Cor

Ik kan me niet voorstellen dat jouw klantgerichtheid en de wens om het goed te doen, dat die verandert. Zeker niet ten koste van het geld.

 

Remco

Nee, nee. Van nature inderdaad, moet het gebeuren, maar dan moeten wel alle parameters kloppen. En daarom zeg ik ook: autonome groei is de mooiste groei, want die kun je vaak behelzen. En als je, ik heb wel eens een gesprek gehad met een marketingman die liep te hunten om in een televisieprogramma te komen van Harry Mens en die marketingman die zei van: ja, een dag later word je enorm gebeld en iedereen die wil dan zaken met je doen. Ik zeg: dat is een reden om het niet te doen? Hoezo niet? Ik zeg: dat kan ik niet aan. Ik kan geen duizend telefoontjes op een dag aan naar aanleiding van een tv-programma of niet waarin je succesvol wordt neergezet en er komt een of andere groei aan, dan moet ik in eens boekenplanken erbij gaan maken. Ja, ik ben helemaal niet technisch, Cor, dus je moet mij geen boekenplanken laten maken hoor. Groei, normaal, rustig, prima. Heerlijk, gecontroleerd. Dat betekent ook dat de drive is niet de financiën, we hebben natuurlijk in de afgelopen vijf jaar een uitdaging gehad. Gradus en ik hadden we duidelijk: we willen in vijf jaar af van de schuldenpositie die we hebben en financieel helemaal vrij zijn en dat betekent: heel veel consequenties. Dat betekent: geen gekke dingen doen, dat betekent consolideren, dat betekent dat je voorzichtig moet zijn met wat je doet. 2017 is echt een zeer catastrofaal jaar voor ons geweest, hebben we gelukkig gemanaged dat te overleven, dat was eigenlijk een van de weinige boekjaren in het afgelopen bestaan dat het bedrijf verlies heeft gedraaid, dat doet wel wat met je. Ik heb daarin wel heel duidelijk voor mezelf een plan op gemaakt waarbij ik denk van: dit wil ik dus niet nog een keer.

 

Cor

Dan zal je vrouw het op dat moment ook moeilijker hebben gehad. Wat heb je gedaan?

 

Remco

Uiteraard. Maar ook thuis, weet je. Ik zeg altijd, ik ben vanaf mijn geboorte, heb ik nooit problemen gekend. Niet in financiële zin, in ziekte et cetera, eigenlijk ging het me altijd voor de wind en dan gebeuren er toch, omdat je wat ouder wordt wat dingen die je in een keer terugzetten, die je aan het denken zetten, dus 2017 is voor mij echt een significant jaar waarin ik heb nagedacht van: oké, dit kan mij dus ook gewoon gebeuren, maar nu ben ik ondernemer. En dan heb je geen vang. Banken doen niet met je mee op het moment dat je het goed hebt en banken doen niet met je mee op het moment dat je het slecht hebt. Ik vraag me dan af: wat is de functie van banken dan? We hebben het zelf gered omdat we creatief zijn kennelijk, maar ook omdat we betrouwbare mensen om ons heen hebben in de vorm van medewerkers en leveranciers. Waarbij je van tevoren moet aangeven dat je bepaalde dingen niet kan nakomen, ondanks dat je het graag zou willen. Dat is ook waarom het belangrijk is om communicatie te blijven houden met mensen en communiceren, het is op dit moment in deze wereld dramatisch slecht. Communiceren is wat je doet met elkaar, praten. Via de telefoon, dat is wel lekker voor mijn business trouwens, of face to face. Daarom, het is goed dat we de huidige techniek hebben, Teams et cetera, het werkt allemaal, allerlei middelen, maar vraag maar eens aan iedereen: niemand vindt het prettig.

 

Cor

Heeft het je nederig gemaakt, zo’n jaar als ondernemer om misschien er ook achter te komen: wat heb je eigenlijk als ondernemer, je zit erbij, maar als het niet goed gaat, dan hebben we elkaar heel hard nodig. We gaan richting het eind van het uur. Ik vraag altijd aan iedereen een ultieme tip. Ik zat zelf te denken, ik vind zoals jij en Gradus dat samen dus nu al zo lang flikken, zo lang doen, zou je andere ondernemers, misschien ondernemers die overwegen om iets samen te doen met een ander, wat voor tip zou je dan geven?

 

Remco

Je moet elkaar dingen kunnen gunnen. In de breedste zin van het woord, niet alles op een weegschaal leggen. Die weegschaal moet altijd in balans zijn en die slaat de ene keer naar links door, de andere keer naar rechts en je moet zeker nooit liegen. Liegen is echt funest, dat moet je gewoon nooit doen. Je kunt beter zeggen: dit heb ik verkeer gedaan, het spijt me, dan kun je het erover hebben en dan kun je weer verder. En dat is lastig, dat raakt je inborst. En de een is daar beter toe in staat dan de ander. Maar je moet open, eerlijk en transparant zijn. Alles met elkaar delen. Dat is gewoon, anders gaat het niet lukken en vaak zie je dat op basis van financiën samenwerkingen mislukken en dat heeft vaak te maken met gunning. Waarom moet de een net een nieuwe iPhone of Apple of een nieuwe laptop en de ander dan ook. Dat speelt bij ons niet. Ik heb een Audi en Gradus rijdt in een Lexus. Niks mis mee in beide gevallen, in nieuwprijs zit er echt wel een verschil in en daarin heeft Gradus mij dat gewoon gegund. En op andere momenten is er weer een andere gunning vanuit mijn positie. Je hoeft het niet altijd af te wegen.

 

Cor

Het hoeft niet altijd gelijk te zijn.

 

Remco

Ja, maar het moet wel in balans zijn. De rode draad moet zijn dat het in balans is en dat kun je alleen maar bereiken door open en eerlijk met elkaar te communiceren, als je dat niet kan en als je de kaarten voor de borst houdt en niet open en transparant bent, dan ben je gedoemd te mislukken. En tot nog toe zijn wij daar redelijk succesvol in gebleken, want we hebben een bedrijf in coronatijd overgenomen in Aalsmeer, we zijn in juli in Duitsland een bedrijf gestart, dat is minder succesvol op dit moment vanwege allerlei maatregelen, dat geeft niet, is niet anders, ja, en Malta draait gewoon lekker door. Ik ben heel blij.

 

Cor

Ik weet nu waarom je destijds commercieel, want het commerciële hart dat draait weer. Super bedankt voor dit interview, mooi om hier bij het succesvolle bedrijf te zijn en om jou als ondernemer te spreken. Dank je wel.

 

 

Podcast voor DGA’s #17 Cor Spronk in gesprek met Wim van Mourik van Van Mourik Beekbergen - over bedrijfsovername, generatieverschillen, besturen en commitment

Podcast voor DGA’s #17 Cor Spronk in gesprek met Wim van Mourik van Van Mourik Beekbergen - over bedrijfsovername, generatieverschillen, besturen en commitment

February 15, 2021

VERZET OP TIJD JE BAKENS!

Vandaag ben ik in gesprek met Wim van Mourik, 55 jaar, getrouwd met Gerda en vader van twee dochters en een zoon. Wim is eigenaar van Van Mourik Beekbergen grondverzet en cultuurtechniek, die levert aan groen en grijs, aan boer en bouw.

Vanuit Beekbergen runt hij zijn bedrijf en is daarnaast ook zeer actief als voorzitter van belangenorganisatie Cumela. “Verzet op tijd je bakens”. Dat was de tip aan andere ondernemers waarmee Wim deze podcast afsloot.

BEDRIJFSOVERNAME

Toen we Wim vroegen of hij mee wilde werken aan deze podcast zei hij dat hij eigenlijk niet zoveel te vertellen had. Het was niet zo spannend volgens hem. Maar toen kwam het gesprek op het onderwerp bedrijfsovername. En daar heeft Wim wel zeker wat over te vertellen.

Wim heeft het bedrijf van zijn vader over genomen. Wim: “Ik geloof niet dat ik zo ondernemend was toen, of dat altijd al op mijn wensenlijstje had staan om zelf een bedrijf te hebben. Maar het zat er zo ingebakken dat, wij waren voorbestemd om dat over te nemen”. Wim verteld over hoe hij het bedrijf overnam, stapje voor stapje en welke invloed zijn vader bleef of wilde houden. Later in de podcast verteld Wim hoe zijn kinderen staan tegenover het overnemen van zijn bedrijf en welke invloed dit heeft op zijn relatie met zijn kinderen.

GENERATIEVERSCHILLEN

Wim is opgegroeid in een cultuur van hard werken en het hebben van bezit. Aan de andere kant verteld Wim hoe zijn kinderen andere keuzes maken. Wim: “Die jeugd heeft in mijn beleving minder behoefte aan een bedrijf bezitten of heel veel verantwoordingen hebben, of bezitten, die behoefte is er minder”. Wim verteld hoe hij zijn zesdaagse werkweek terugbracht naar vijf dagen. Destijds een doorn in het oog van zijn ouders. Nu zal zijn vader vast trots zijn op hoe Wim het tot nu toe gedaan heeft al spreekt hij dat op dat vlak niet uit.

BESTUREN

In 2011, toen Wim een jaar of veertig was werd hij gevraagd om landelijk voorzitter te worden van Belangenorganisatie Cumela. Wim: “Ik had het bedrijf hier redelijk onder controle. Ik denk: ik kan dit, dit lukt en ik zocht ook een nieuwe uitdaging. Ik dacht: moet ik een bedrijf erbij of moet ik gaan groeien, of hoe houd ik mezelf wakker? Dus dat kwam eigenlijk precies op het juiste moment, dat ze mij vroegen. Van: Wim, wil jij geen landelijk voorzitter worden? Maar, dat gaat dan wel iets meer tijd van je vragen”. Zijn personeel vind het wel mooi. “De mannen an sich vinden dat wel mooi, die vinden het prachtig. Die zijn trots dat hun werkgever zo af en toe op het podium springt om het algemeen belang, wat voor ons van belang is, dat ik dat doe, dat ik dat oppak”.

COMMITMENT

We spreken nog over de uitdagingen binnen de sector en binnen zijn eigen bedrijf, nu Wim zijn kinderen in 2017 hadden aangegeven het bedrijf niet over te willen nemen. Het vinden van machinisten voor zijn machines is voor Van Mourik Beekbergen nog gene probleem, maar in het vinden van bijvoorbeeld grondwerkers in de toekomst, daar ziet Wim wel een hele uitdaging.

Een opvolger voor zijn bedrijf denkt Wim gevonden te hebben in Koen Spee. Toen ik aan Wim vroeg waar zijn opvolger aan moet voldoen, toen noemde hij: “Commitment. Die commitment wil je voelen, de passie die je voor het bedrijf hebt, of de verbinding met de werknemers. Of met de mooie machines of het pand. Hoe je het maar wilt noemen, maar je wilt die verbinding voelen, en die verbinding die voel ik wel bij hem”.

VERZET OP TIJD JE BAKENS!

Wim: “Je moet wel op tijd je bakens verzetten. Ik heb onlangs in een column geschreven: in de moeheid ploeg je voort. Dat is het liefste wat we doen, gewoon door ploegen. Maar op enig moment als de ploeg niet meer voldoet en je moet naar een spitmachine, moet je wel bereid zijn om de ploeg te verkopen. Dat is figuurlijk, niet letterlijk. En dan denk ik dat we als ondernemers wel moeten blijven doen van: verandert de wereld? Ja, die verandert. Moeten wij dan ook veranderen? Ja, dan moet je wel veranderen. En wees op tijd. Denk niet dat het meevalt, maar probeer voorop te lopen in de nieuwe ontwikkelingen in de nieuwe veranderingen, want als je achteraan aanloopt dan kom je op een gegeven moment ook een keer te laat. Dus blijf die bakens verzetten”.

Luister naar de podcast of lees hieronder het gehele interview.

Meer over Wim van Mourik en Van Mourik Beekbergen vind je op:
https://www.linkedin.com/in/wim-van-mourik-7a446428/
https://www.linkedin.com/company/vanmourikbeekbergen/
https://www.facebook.com/vanmourikbeekbergen
https://www.vanmourikbeekbergen.nl/

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak? Iemand waarmee je kunt sparren, bijvoorbeeld over het verkopen van je bedrijf aan je kinderen? Lees hier dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina. Je kunt ook bellen op 06-53321934. Dan maken we snel een afspraak. Tot snel.

PROGRAMMA VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

KENNISMAKEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#wimvanmourik
#vanmourikbeekbergen
#cumela
#loyaliteit
#mentor
#inspirator

Volledig uitgeschreven podcast #17:

 

Wim van Mourik

 

Cor

We zijn hier in jouw kantoor in Lieren, bij Van Mourik Beekbergen. Ik heb even wat huiswerk gedaan, Van Mourik Beekbergen grondverzet en cultuurtechniek. Levert aan groen en grijs, aan boer en bouw.

 

Wim

Ja, dat heb je aardig goed.

 

Cor

Is dat een beetje -

 

Wim

Dat dekt wel de lading.

 

Cor

Dat dekt wel de lading. We kwam er net in het voorgesprek achter dat we elkaar eigenlijk kennen, ik dacht van naam, maar dat was toch van het VCA, de begeleiding van het VCA, samen met Willem. Ik zag al staan: duwen is  beter dan trekken, misschien kunnen we het daar nog eens even over hebben, wat je daar precies mee bedoelt. Vijfenvijftig jaar en twaalf januari vijfenvijftig geworden, woont in Beekbergen, komt uit Lieren, getrouwd met Gerda de Jong. Ongeveer elf jaar nu volgens mij, twee dochters, Eva en Annemarie en een zoon Laurens.

 

Wim

Dat klopt.

 

Cor

Laurens zit in de autohandel zag ik, dus ik zag al heel wat dingen voorbij komen. Hobby’s, ik schat even: wintersport en wielrennen?

 

Wim

Wintersport zeker, wielrennen heb ik een paar jaar gedaan, wielrennen en moutainbiken. Maar goed, daar ben ik wel weer mee gestopt. Ik heb die fietsen weer aan de wilgen gehangen, dat vroeg toch teveel van me. Ik zat in een vrij fanatiek groepje, zeg maar het testosterongroepje. Het moest altijd maar verder en altijd maar harder en altijd maar langer en op een gegeven moment kostte het me meer dan dat het me opleverde en toen dacht ik: hier stop ik mee, dit is niet goed voor me.

 

Cor

Maar dan ook gewoon gelijk twee fietsen op Marktplaats zetten, gewoon ook gelijk afrekenen?

 

Wim

Daar heb ik nog wel een jaar over gedaan om zover te komen dat ik ze op Marktplaats ging zetten, maar ik heb het wel, denk ik in 2020 gedaan en toen heb ik van de opbrengst van die twee fietsen en de spullen, een nieuwe kar met golfspullen aangeschaft en ik ben samen met mijn vrouw golflessen gaan volgen. We hebben ons GVB gehaald vorig jaar in Portugal en ja, daar storten we ons nu helemaal op. Dat wordt het nieuwe werken.

 

Cor

Voetbalclub?

 

Wim

Niet.

 

Cor

Ja, VV Beekbergen, dat is het dan?

 

Wim

Dat bestaat, ja. En daar doen we het onderhoud van de velden, maar voor de rest ben ik geen voetbalfanaat of fan. Daar heb ik ook geen voorliefde voor, ik vind het prima dat anderen dat doen, maar wij zijn er vroeger eigenlijk niet mee opgegroeid. Mijn vader zei altijd: dat moet je niet doen, want dan schoppen ze je de poten kapot op zondag en dan kun je op maandag niet werken. Dus dat is bij ons niet van de grond gekomen. En ik heb het zelf ook nooit opgepakt. Ik vind het goed, nogmaals, dat een ander het doet, maar niet voor mij.

 

Cor

En als je het hebt over voetbal of golven, doe je dan ook met jullie bedrijf golfbanen aanleggen, of onderhoud en op voetbalvelden?

 

Wim

Jawel, voetbalvelden dat kunnen we volledig zelf, het aanleggen en onderhouden en die golfbanen aanleggen, daar zijn wij ook wel bij betrokken. Op dit moment wordt er in Lieren weer een uitbreiding gedaan van een golfbaan en daar zijn wij ook bij betrokken.

 

Cor

Scherpenberg?

 

Wim

Ja en bij de nieuwe aanleg, toen die tijd, maar dat was voor onze grootste klant Sweco, ja dat heette toen nog Grontmij, hebben wij daar misschien eens geleverd om de tee’s en holes aan te leggen, maar ook om de fairways te egaliseren en in te zagen, dus dat zijn wel dingen die ons passen zeg maar. Met mens en machine in die boden wroeten. Ja, dus ook op een golfbaan.

 

Cor

Ik ben lid van de Witte Handicap Club hier op Scherpenberg, dus ik speel hier wel eens. Muziek, ben je een muziekliefhebber en wat is dat dan?

 

Wim

Niet uitgesproken hoor, ik luister niet eens altijd naar muziek, ik luister ook wel eens naar NPO1, en dan praatprogramma’s, maar als ik dan muziek luister dan is het wat er op de radio voorbij komt en als ik wat zoek dan heb ik ook wel een redelijk brede interesse. Maar stel dat ik nu moet zoeken, dan zoek ik naar Adele, of naar Anouk, of naar Danny Vera, dat soort dingen. Simply Red van vroeger zoek ik nog wel eens op, maar echte specifieke voorkeur, nee. Ik ben een makkelijke muziekluisteraar.

 

Cor

Hebben de jongens op de zaak misschien de radio aan?

 

Wim

Allemaal.

 

Cor

Ja?

 

Wim

Ja, als daar geen radio in zit, of hij doet het niet, dan hebben we een probleem. Dus die jongens die luisteren er graag naar, maar waar ze precies naar luisteren, dat weet ik eigenlijk niet, kon nog wel eens andere muzieksmaak zijn dan dat ik zelf heb, maar het is wel van wezenlijk belang dat daar een goede radio in zit. Dat vinden ze belangrijk.

 

Cor

Heb je vroeger zelf veel op de trekker gezeten?

 

Wim

Ja, in mijn jongere jaren, vanaf mijn vijftiende, zestiende. Ja, heel vroeger was het zo: als je een jaar of tien, twaalf was leerde je al trekker rijden. Dan mocht je niet de weg op, maar wel op het land en vanaf je zestiende mocht je dan de weg op en dat was bij ons vroeger ook wel gewoon, als je dan uit school kwam, dan was er altijd wel iets te doen. Dan ging je even een paar pakjes hooi persen, of even wat kunstmest strooien, dus ik rij al wel heel lang trekker en vanaf mijn zestiende dus ook op de weg. Na mijn schooltijd, mijn opleidingstijd heb ik nog een paar jaar hier in het bedrijf gewerkt, toen ben ik gaan stage lopen, andere bedrijven gezocht en gewerkt en toen weer terug, maar voordat ik op kantoor kwam heb ik een jaar of vier op de rupskraan gezeten. Eerst op een mobiel kraantje natuurlijk om het te leren en daarna ging de rupskraan machinist weg en toen zei mijn vader: dat is dan misschien wel iets voor jou, dat is om je opleiding nog een beetje af te ronden, dan ga je maar eens een tijdje op die grote rupskraan zitten. En dat staat mij nog wel helder voor de geest, dat breng ik ook altijd in contact met de geboorte van mijn kinderen, want ik weet nog precies waar ik was met die grote rupskraan toen mijn zoon geboren werd, stond ik in Arnhem. Helder voor de geest, dus dat heb ik een paar jaar gedaan en toen ik daar af kwam, van die rupskraan -

 

Cor

Wacht even. Je gaat te snel. Want ik zat te denken: je hebt geen tinnitus opgelopen van al het lawaai wat destijds op die tractoren zo was?

 

Wim

Ik heb wel tinnitus, maar waar het vandaan komt, ik weet het niet. Het zou best kunnen, die lawaai doofheid, dat oorsuizen dat dat van machinegeluiden komt, dus ik heb wel tinnitus en ik heb ook wel iets gehoorschade, want ik heb een gehoorapparaat in zoals je ziet, maar ja, dat is heel moeilijk te labelen, of dat het daar vandaan komt. Dat kan geen enkele oorarts je vertellen. Ze constateren een gehoorschade en dat zit dan ergens in je hoofd, maar niemand kan zeggen waar het van komt.

 

Cor

Ik wist het trouwens niet hoor, het is dat je het nu zegt. Ik heb er zelf iets last van, omdat ik ook vroeger altijd op de trekker zat en ook wel eens muziek, dan luisterde je muziek en van die oorkappen op. Wat voor auto rijd je?

 

Wim

Ik rij een Audi A6 All Road, dat is wel - een passie zal ik niet zeggen, ja, dat wilde ik wel heel graag en van vroeger uit reden we een Volkswagen Golf, toen werd het een keer een Passat en nog een Passat en toen ik zover kwam dat ik zelf auto’s mocht kopen of kon kopen toen kocht ik mijn eerste auto, dat was ook een Passat, daarna dacht ik: ik wil wel iets mooiers, iets luxere, toen werd het een Audi, dat leek mij helemaal ideaal. Dat werd een Audi A4 en daarna werd het een A6 en het hoogst bereikbare, dacht ik toen altijd, dat is zo’n grote A6 All Road. Nou, ik ben zover, ik heb hem. Ik rij er met verschrikkelijk veel plezier in.

 

Cor

En die liefde heb je ook aan je zoon doorgeven? Je zoon handelt nu in auto’s zag ik tenminste voorbij komen?

 

Wim

Ja, mijn zoon die is helemaal autofanaat, die heeft dat van kinds af aan al opgebouwd. Die wist als kleine jongen al auto’s te herkennen aan de achterlichten. Dan zei hij: kijk, papa, dat is dezelfde auto als die opa heeft, want die heeft dezelfde achterlichten. Dat zijn dezelfde achterlichten van ome Jan. Dus die heeft dat al heel vroeg meegekregen. Maar hij werkt overdag bij een, ik wilde bijna de naam noemen, maar dat is niet helemaal goed natuurlijk, bij een installatiebureau en daar is hij service engineer en in de avond- en in de weekenduren doet hij die automakelaardij erbij. Hij noemt zichzelf automakelaar van het noorden en daar kan hij zijn liefde en passie in kwijt. Door auto’s te zoeken voor andere mensen.

 

Cor

Komen we zo meteen nog wel terug op, want ik wil het met jou wel hebben over bedrijfsovername, maar eerst even naar jezelf. Lees je wel eens boeken?

 

Wim

Ja, ik lees wel eens boeken, eigenlijk te weinig. Ik ben ook vroeger niet met boeken lezen opgevoed, dat is meer iets dat me is bijgebracht door mijn vrouw. Mijn vrouw is docent Nederlands en fervent boekenlezer en die schuift mij wel eens boeken onder de neus van: dit is een mooi boek, lees die maar. En dat lees ik dan ook, want ik ben wel een makkelijke lezer, ik kan echt wel alles lezen, maar het gebeurt eigenlijk alleen maar in de vakantie, dus veel te weinig. Dat is wel jammer. Ik neem me ook ieder jaar voor om meer te gaan lezen, maar als het er niet ingebakken zit en je moet jezelf ertoe zetten dan wordt het lastig.

 

Cor

Maar je bent, ik zag, je bent sinds 2012 voorzitter van Cumela. Moet je voor Cumela, moet je daar veel voor lezen? Veel vakliteratuur lezen of is dat dan ook -

 

Wim

Vakliteratuur valt wel mee, maar ik moet wel veel stukken lezen, dus je lees wel veel vergaderstukken of memo’s. Maar daar heb ik geen moeite mee. Ik kan best goed en snel lezen en ook wel snel die stof opnemen. En als ik dus ook een boek lees, dan kan ik dat ook wel makkelijk in me opslaan. Dat gaat me makkelijk af.

 

Cor

Luister je wel eens een podcast?

 

Wim

Eerlijkheid dient me te zeggen, dat op het moment dat wij contact met elkaar zochten, dat ik daarna pas podcasts ben gaan luisteren. Die van jou, ik heb er nu drie gehoord. Ik moet zeggen ik vind het wel leuk, nu, ’s avonds in coronatijd lopen we een rondje om het dorp heen en dan een paar oortjes in en een podcast luisteren, dat begint mij eigenlijk wel te bevallen, dat vind ik leuk.

 

Cor

Ik ook pas sinds ik ermee begon, dat ik podcasts luister, ja. Heb je iemand waar je tegenop kijkt, een idool, misschien een groot woord, dat je zegt van: dat is echt wel, hetzij een ondernemer, hetzij iemand zoals die in het leven staat?

 

Wim

Ik ben wel fan van Mark Rutte, ik ben ook een fervent VVD’er en ik volg dat al een paar jaar hoe Mark dat doet en daar heb ik echt wel ontzag voor, dat vind ik ook wel heel knap zoals hij de verbindingen maakt en de compromissen sluit en hoe hij met mensen omgaat, naar ze luistert, dat vind ik wel een voorbeeld, daar neem ik wel iets van aan.

 

Cor

Hij is ook een woordkunstenaar.

 

Wim

Ja, ik vind het heel knap wat hij doet. Hij kan echt met iedereen omgaan, gewoon met alle lagen van de bevolking kan hij nivelleren en insteken, dat vind ik heel knap en dat hoop ik van hem over te nemen. En daarnaast, via Cumela kom ik natuurlijk bij heel veel mooie bedrijven en daar zie ik wel ondernemers, ik zal ze niet bij naam noemen, want dan doe ik misschien een ander weer tekort, maar daar zie ik wel andere ondernemers waarvan ik denk: wat doe je dat goed, wat doe je dat knap of waar sta je daar goed in, niet teveel op de emotie, maar wel op de zakelijke kant. En soms bij een andere ondernemer andersom, maar dat is er niet één, dat zijn er gewoon meer.

 

Cor

Misschien komen we in de podcast nog wel tegen, de uitdagingen die je zowel bij de boeren tegenkomt als in de bouw, hetzij vanwege stikstof, hetzij vanwege corona, hetzij vanwege veranderingen van voedselketen. Je begon er net al over, uit wat voor nest kom je? Heb je broers en zussen?

 

Wim

Ik heb een broer en twee zussen en wij komen echt wel uit een ondernemersgezin.

 

Cor

Jij bent de jongste?

 

Wim

Nee, ik ben de tweede. Een oudere broer en twee jongere zussen. Ja, mijn ouders die zijn beide, na het trouwen hier naartoe verhuisd. Die komen van oorsprong uit de Betuwe en mijn vader komt uit een streng gereformeerd gezin, uit een boerengezin, is ook vanuit hard en lang werken opgevoed, kocht toen samen met mijn moeder hier een failliet gaand loonbedrijf op, loonbedrijf/boerderij en die is toen heel hard gaan werken om hier de kost te verdienen en de boerderij te onderhouden en dat loonbedrijf. Dat is hij rustig aan gaan uitbouwen, maar daardoor zijn wij wel opgevoed met werken, ja. Als een beetje lopen kon, moest je al een beetje meewerken, al was het maar de stoep aanvegen, of de schuur aanvegen en maar vader heeft altijd wat akkerbouw erbij gedaan en op enig moment moesten wij dan ook mee aardappels gaan rooien, moesten we kunstmest strooien, moesten we het land bewerken, dus wij zijn wel meer met werken dan met sporten of met spel opgevoed. Dat was goed, prima.

 

Cor

En je hebt mts gedaan? Weg- en waterbouw?

 

Wim

Eerst de lts en toen de mts weg- en waterbouw. Mijn vader had wel een plan voor ogen met mij en mijn broer. Mijn broer zou dan bosbouw en cultuurtechnische school doen, heeft hij ook gedaan en ik zou dan mts weg- en waterbouw doen en dan zouden wij beiden -

 

Cor

En niet dus de middelbare landbouwschool?

 

Wim

Nee.

 

Cor

Was dat omdat hij toen al dacht: ze moeten echt richting die weg- en waterbouw?

 

Wim

Mijn vader had al vrij snel in de gaten dat hij met die landbouwmachines natuurlijk ook voor andere klanten kon werken. Toen ging hij al vrij snel werken voor de gemeente Apeldoorn en voor het toenmalige Arcadis, dat was toen Grontmij, ging hij met dezelfde mens en machines voor andere klanten werken, dan had hij ook wel bedacht: daar zit meer toekomst in dan in het agrarisch loonwerk, dus toen dacht hij: als Jan dan de bosbouw school gaat doen en Wim doet wegenbouw op de mts, dan gaat de één stage lopen bij Grontmij en de ander gaat stage lopen bij de HWZ, wat nu de BAM is. Dan kunnen ze daar beiden een jaar of vijf werken, dan komen ze terug en dan nemen de gebroeders Van Mourik het bedrijf over. Dat is bijna gelukt.

 

Cor

Dus toen heb je op school gezeten, toen heb je nog vijf jaar op die rupskraan gezeten.

 

Wim

Ja, ja.

 

Cor

En toen, wat gebeurde er toen?

 

Wim

Even terug naar die stageperiode, ik ben teruggekomen naar het bedrijf en mijn broer die is niet teruggekomen, die zei: ik vind het geweldig mooi werk en ik interesseer me er ook voor, maar ik heb eigenlijk niet zoveel ambitie om het voor mezelf te gaan doen, dus ik blijf bij Grontmij. Ik blijf liever in loondienst. Dus toen heb ik het alleen overgenomen.

 

Cor

Maar was je altijd al wel de ondernemer, ook in het gezin, tussen vrienden, degene die - of was het echt zoiets van: zo gaat dat nu eenmaal, dat je het bedrijf, dat één van de zoons, of één van de kinderen het overneemt?

 

Wim

Ja, ik denk dat laatste, ik bedoel, ik geloof niet dat ik nu zo ondernemend was toen, of dat altijd al op mijn wensenlijstje had staan om zelf een bedrijf te hebben. Maar het zat er zo ingebakken dat, wij waren voorbestemd om dat over te nemen. Die kant werden we wel, op gestuurd vind ik een groot woord, maar daar werden we wel in gestimuleerd. Ik vond het ook leuk, ik vind het nog steeds leuk om te doen. Maar om nu te zeggen: ik wil ondernemer worden en dit is een gouden kans en ik ga dat doen, nee, ik ben er eigenlijk gewoon ingegroeid.

 

Cor

Wat zou je geweest zijn als je vader het niet had gehad? Heb je daar wel eens over nagedacht?

 

Wim

Jawel, daar heb ik vaak genoeg over nagedacht, maar ik heb daar nog nooit een antwoord op gevonden. Ik weet het gewoon niet.

 

Cor

Professioneel golfer misschien wel.

 

Wim

Ja, dat had gekund, maar nee, dat geloof ik niet. Maar ik heb niet een super balgevoel, dus als wij elkaar gaan tegenkomen, dan kun je denk ik wel van me winnen, maar nee, ik heb geen antwoord op die vraag wat ik dan anders was gaan doen.

 

Cor

Maar goed, we hadden elkaar aan de telefoon over overnemen, kun je daar eens wat over vertellen, hoe is dat gegaan? Want het is een kapitaalkrachtig bedrijf, machines, veel geld gaat erin zitten?

 

Wim

Ja, hoe gaat zoiets. Inderdaad, er zit heel veel geld in en de vorige generatie liet ook al dat geld er maar inzitten, dus toen wij op het punt aankwamen van die overname, had mijn vader wel zijn voorbereidingen gedaan. Hij had van een vof een bv gemaakt, met een beheermaatschappij erboven, dus voorbereid dat ik het makkelijk kon overnemen. Dus ik heb ook een bv opgericht en heb gewoon aandelen gekocht van de werkmaatschappij van hem. Eerst een transactie van dertig procent en daarna, dat was denk ik ergens rond 2000 heb ik er nog eens veertig procent bijgekocht. En toen gebeurde er een hele tijd niks en ik heb in 2015, dus dat is nog helemaal niet zo lang geleden, heb ik die laatste dertig procent van hem overgenomen. En dat is wel grappig om te vertellen hoor, want mijn vader heeft natuurlijk van die opbrengst van de verkoop, hij heeft ook andere aandelen gekocht en zijn geld belegd, altijd zuinig op geweest. Maar jouw aandelen, zegt hij, die renderen eigenlijk ook wel goed.

Die dertig procent die ik nog heb in jouw bedrijf, dat zijn best goede aandelen, dus die verkoop ik niet. Die hou ik nog even. Daar kon ik in eerste instantie natuurlijk om lachen, maar uiteindelijk dacht ik: ja, verdorie, ik moet ze toch een keer zien te krijgen. Dus in 2015, toen was ik rond mijn vijftigste, dacht ik toch wel: ja, nu wordt het toch wel tijd, ik kan het alleen en ik wil het wel alleen en die aandelen moeten gewoon mijn kant op.

 

Cor

Had hij nog wel de laatste tien of vijftien jaar dat hij zich er nog - dat hij er nog veel rondliep of dat hij nog wel voelde dat het ook nog wel van hem was? Of heeft hij het wel makkelijk los kunnen laten?

 

Wim

Nee, dat ging niet zo makkelijk hoor. Ik bedoel mijn vader was een eerstelijns ondernemer, een pionier in hart en nieren. Hij heeft ook jarenlang, nadat hij het aan mij verkocht had, eigenlijk uit de zaak was, hier wel was, wel altijd meegedaan. Dus hij werkte nog mee, hij dacht ook nog mee, hij besliste ook mee. Daar kon hij wel vrij snel afscheid van nemen, de beslissingen en verantwoording dragen, maar het heeft heel lang voor hem gevoeld alsof het nog van hem was en dat hij mij nog wel adviseerde en nog wel wat tips gaf van: let daarop, zie dit en zie dat. En het is pas sinds een jaar of vijf denk ik, dat hij het nu echt heel goed kan loslaten. Hij is nu bijna 82, tot aan zijn 77, 78 echt wel volop meegedacht en gedaan, geduwd en getrokken.

 

Cor

En hoe is dat naar je oudere broer en je twee zussen, hebben die ooit wel eens gehad van: die Wim die heeft lekker makkelijk het bedrijf overgenomen? Werden daar in die tijd veel gesprekken over gevoerd? Of was het een soort stilzwijgende -

 

Wim

Ik heb persoonlijk niet zo heel veel gesprekken gevoerd met mijn broer en zussen over gehad. Wat is het waard, wat geef ik ervoor en wordt het geschonken of wordt het betaald, of - daar hebben wij het eigenlijk niet over gehad. Dus ik denk dat ze daar gewoon vertrouwen in hebben gehad dat vader en ik dat goed gedaan hebben. Dat is ook gewoon goed gedaan, we waren natuurlijk met zijn vieren en mijn moeder toen die tijd was helemaal een voorvechter daarvan, die konden en die wilden daar ook geen verschil in maken, of geen onderscheid in maken. Ze konden mij niet wat schenken, dan zouden ze de anderen tekort doen. Dus ik heb ik ook echt wel, alles wat hier is, gewoon betaald. En mijn broer en zussen hebben daar waarschijnlijk goed vertrouwen in gehad, want die hebben mij daar nooit naar gevraagd of ergens van beschuldigd, of daar argwaan bij gehad. Tenminste, dat is mij niet ter ore gekomen. We hebben dat gewoon heel goed en integer gedaan met elkaar. En ze zien best wel dat ik er denk ik veel voor moet doen. Dat ik er best mijn uren voor moet maken, mijn verantwoording ervoor moet dragen. Dus ik denk dat dat wel goed zit.

 

Cor

Kun je eens een voorbeeld noemen van iets waar je vader echt anders over dacht dan hoe jij erover dacht, of zeg je, dat is eigenlijk ook altijd op één lijn geweest?

 

Wim

Er waren wel verschillende zienswijzes, vooral de eerste jaren. Kijk, mijn vader is nog van de zesdaagse werkweek en dat heeft hij ons ook altijd bijgebracht van: wat je denkt dat je in veertig uur kunt verdienen, vergeet het maar, het moet echt in vijftig of in zestig uur.

 

Cor

Ook dat de kranen zo lang langs de weg moeten zitten, of gaat het dan vooral om kantoor, of -

 

Wim

Nee, er moest ook echt buiten wat gedaan worden. Mijn vader was in volle overtuiging en dat was toen in die tijd ook wel zo, mijn vader is van net voor de oorlog, hij is in ’39 geboren, dus hij heeft die opbouw, die heropbouw van Nederland goed meegemaakt. En net na de oorlog was er niet veel geld, en geen spullen, dus er moest keihard gewerkt worden om het land op te bouwen, ook om zichzelf te kunnen voeden, dus die heeft echt zes dagen hard moeten werken en toen ik in beeld kwam, of toen wij in beeld kwamen, toen zei hij ook altijd: jullie zullen dat ook moeten doen.

Je zult echt zes dagen moeten werken om de boel overeind te houden hier. Maar ik dacht: ja, ik heb nog een vrouw en kinderen, ik heb ook een privé leven, ik denk dat het wel in vijf dagen kan. Dat kon echt niet zo. Dat heeft mij dus ook altijd wel getriggerd en geïnspireerd om het te proberen wel in vijf dagen te doen en ik doe dit nu al vijfentwintig jaar voor mezelf en het lukt me ook in vijf dagen. Dan moet je misschien of slimmer werken, of misschien meer vragen per uur, maar nogmaals, het is me wel gelukt om in vijf dagen de kost te verdienen in plaats van zes. En daar hebben we wel strijd over gehad hoor, de eerste jaren, of ik die zaterdag privé zou besteden of dat ik mee zou gaan aardappels rooien of nog even kunstmest zou gaan strooien. Dus dat heeft ook wel wat strijd opgeleverd, maar dat is de overgang van generaties.

 

Cor

Hoe heb je de switch kunnen maken van uiteindelijk de rupskraan naar dagelijks de leiding nemen. Was dat voor jou gelijk wel gekoppeld aan het worden van aandeelhouder?

 

Wim

Daar zit eigenlijk nog een stap tussen, als je me toestaat. Op een gegeven moment kwam er een prachtig mooi project voorbij, dat was bij de Apenheul, dat is één van onze mooiste, grootste, bijzonderste klanten en die gingen een masterplan uitvoeren, de hele Apenheul ging op de schop, dat werd verdubbeld, toen werden we gescreend als bedrijf zijnde door een groot consultantsbureau, wie zijn jullie die dat werk buiten kunnen gaan doen? En net voordat ze het kantoor verlieten zeiden ze: dan gaan we nog even op zoek naar een uitvoerder, projectleider en dan gaan we van start. En toen keken mijn vader en ik elkaar aan dachten we: maar dat moet niet gebeuren, daar moet geen wildvreemde uitvoerder op komen, want die brengt zijn eigen vrienden mee en dan staan wij buitenspel. Dus toen is het plan geboren dat ik mezelf zou aanmelden bij de Apenheul als uitvoerder, projectleider om een paar jaar dat masterplan te trekken. Dus toen heb ik ook de stoute schoenen aangetrokken, ben ik ook daar - ik vergeet het echt nooit meer - ben ik daar naartoe gereden, me gemeld van, bij Wim Mager, die man leeft al niet meer: dit zijn de plannen, dat consultantsbureau is nu allemaal partijen bij elkaar aan het trekken, maar ik zie het wel voor me dat ik hier dit project ga trekken. Nou zei hij: je komt eigenlijk solliciteren. Ik zeg: zoals je het noemen wilt. Ik vind het wel een hele mooi geste en ik wil daar wel eens over nadenken, zegt hij en met de andere mensen van de Apenheul bespreken en toen belde hij een paar dagen later: Wim, dat gaan we doen.

 

Cor

Mooi zeg.

 

Wim

En toen heb ik mezelf een jaar of vier verhuurd, dat mocht gewoon op urenbasis, als uitvoerder en kon ik met de mannen van mijn eigen bedrijf dat hele park gaan aanleggen.

 

Cor

Wat een ervaring dan ook.

 

Wim

Fantastisch! Dat is echt een hele memorabele tijd voor mij geweest, want ik kwam uit, ik kwam die rupskraan af, toen kwam ik in de wegenbouwwereld en dat is van oorsprong een hiërarchisch ingestelde organisatie, die wegenbouwers. Hoofdaannemer, onderaannemer, of inhuurder van onderaannemer, maar de betaler bepaalt en dat is altijd streng gereguleerd. En toen kwam ik bij Apenheul en daar is alles natuurvriendelijk, publieksvriendelijk, diervriendelijk.

 

Cor

Een hele andere manier van overleg waarschijnlijk?

 

Wim

Ja, en dat was groot respect voor elkaars kunde. Ze zeiden dan tegen mij als jonkie van: ja, maar Wim, daar heb jij verstand van, wij niet. Dus doe wat jij denkt dat goed is. Dus ik kreeg daar zoveel vrijheden en verantwoording, daar bloosde ik gewoon van. Maar het was heerlijk om er te werken.

 

Cor

Heeft dat de rest van je leven doorgesijpeld in je manier van leidinggeven, je manier van werkgever zijn, dat je zegt van: dat is bepalend geweest?

 

Wim

Dat denk ik wel ja. Want ik zit mijn mannen ook niet zo op de huid. Ik geloof dat ik ook wel een makkelijke leider ben, dus ik geef die jongens ook gewoon dat vertrouwen van: dit is het werk, ik voel mezelf ook meer spelverdeler, of werkverdeler dan dat ik werkgever ben. Ik zeg gewoon tegen die mannen: hier staan de machines, dit is eigenlijk een beetje de bedoeling, ik vind het leuk als jij dat gaat doen en hoe je het doet, dat is jouw pakkie aan. Dat weet jij waarschijnlijk beter dan dat ik dat weet en dat heb ik wel een beetje overgehouden aan het vertrouwen wat ik bij Apenheul gekregen heb. Dat staat me nog bij. Dat was geweldig.

 

Cor

Nou, mooi. Ik ga even een korte pauze doen, en dan wil ik het graag na de pauze met je hebben over wat je dus bij Cumela, wat dat voor invloed heeft op jouw ondernemer zijn en dan hoe jij het misschien gaat overdragen naar je kinderen of anderszins.

 

Korte pauze

 

Cor

Voor de pauze had je het erover dat je sinds 2012 voorzitter bent van Cumela, wie heeft jou op dat paard getild, wie heeft je gevraagd - die man kan zo goed communiceren, of doet het zo goed voor de camera, die moeten we hebben.

 

Wim

Toen waren we nog niet voor de camera hoor, dat was wel leuk, dat was in 2005, ik weet niet of alle luisteraars dat weten, Cumela, de branchevereniging voor de ondernemers die in groen, grond en infra - toen die tijd heette dat nog de Boval, Boval loonbedrijven, daar was ons bedrijf al sinds jaar en dag lid van, alleen we maakten er niet veel gebruik van en we waren ook bestuurlijk niet actief en toen werd ik in 2005 benaderd door de toenmalige directeur en die kwam bij mij op de koffie met de vraag van: zou jij niet bestuurlijk actief willen worden binnen onze organisatie? Zou jij niet in het bestuur van de afdeling Gelderland wat willen gaan doen?

 

Cor

En wat moet ik me daar dan bij voorstellen, wat doet een bestuurder van Cumela?

 

Wim

Ja, dat is redelijk divers, maar binnen Cumela zijn ongeveer honderd bestuurders, dus alle provincies hebben een eigen bestuur en je hebt drie peilers, drie secties waar de organisatie uit bestaat: mestdistributie, loonwerk agrarisch en cultuurtechnische werken. Dus al die besturen bij elkaar beslaan ongeveer honderd man en met zijn allen zijn wij de ogen en de oren van de organisatie, het is dus richting de organisatie, maar ook andersom. En dat wordt de laatste tijd redelijk uitgebouwd naar regionale belangenbehartiging, dus vaak proberen we bij gemeentes, provincies, grote overheden ons onder de aandacht te brengen en onze belangen te behartigen. Dat de wegen bereikbaar blijven, dat gebieden bereikbaar blijven voor onze grote machines, dat onze MKB bedrijven aan de beurt komen voor werk, al dat soort dingen.

 

Wim

Grondverzet en cultuurtechniek leveren aan groen en aan grijs, groen is dan de boer en grijs is dan de wegenbouwer, dat is eigenlijk waar jullie machines en materieel en mensen elke dag voor actief zijn.

 

Wim

Ja, dus wat ons bindt is de mens en machine en de bodem. Heel vroeger was dat eigenlijk allemaal in de landbouw, bijna alle Cumela-bedrijven zijn ooit als loonbedrijf gestart. Nog heel veel van die bedrijven zijn nog authentiek loonbedrijf voor een agrariër, maar er zijn er heel veel die rustig aan zijn gaan verschuiven richting de wegenbouw. Of anderszins, omdat je dus met die man en met die machine veel meer kan dan alleen maar op landbouwbodem bezig zijn.

 

Maar ook op een wegenbouwbodem, we doen bijvoorbeeld een sportbodem, dus die verschuiving is rustig aan op gang gekomen en op dit moment zijn meer dan de helft van de leden van Cumela, ruim meer dan de helft zijn of gemengd bedrijf of al een grijs bedrijf.

 

Cor

En had jij als ondernemer zoveel tijd over dat je zei: ik kan in Gelderland wel wat doen, want je bent nu landelijk voorzitter?

 

Wim

Ja, kijk in de provincie valt dat qua tijdsbezetting wel mee, ik werd wel gelijk voorzitter van afdeling Gelderland in die tijd, ja, dan beslaat dat een paar avonden in het jaar en eens een paar middagen om naar het gemeentehuis te gaan, of provinciehuis, dus dat valt dan qua inzet wel mee. Als voorzitter zit je dan wel gelijk in het verenigingsbestuur, dus dan vergader je ook nog een paar keer mee op het hoofdkantoor, dus dat was qua tijdsbeslag goed te doen, maar doordat ik al jaren in dat verenigingsbestuur zat kwam ik op een of ander moment ook bovendrijven als voorzitter landelijk en toen ben ik in 2011 daarvoor gevraagd en daar heb ik volmondig ja op gezegd, omdat toen die tijd was ik zo’n beetje veertig volgens mij en ik had het bedrijf hier redelijk onder controle, ik denk: ik kan dit, dit lukt en ik zocht ook een nieuwe uitdaging ik dacht: moet ik een bedrijf erbij of moet ik gaan groeien, of hoe houd ik mezelf wakker? Dus dat kwam eigenlijk precies op het juiste moment, dat ze mij vroegen. Van: Wim, wil jij geen landelijk voorzitter worden? Maar, dat gaat dan wel iets meer tijd van je vragen. En dan is de organisatie ook wel weer zo dat ze je dan helpen met ervoor te zorgen dat er op jouw bedrijf dat ook geregeld is. Niet dat ze betalen, maar ze denken wel met je mee van: hoe kunnen we ervoor zorgen dat jij ook eens een middag weg kan? Of dat je een hele dag weg kan, als je in Den Haag gesprekken moet gaan voeren.

 

Cor

En heb je daar altijd binnen het bedrijf hier genoeg draagkracht voor, hadden ze zoiets van: Wim, ga je gang, wij zorgen dat het hier blijft draaien?

 

Wim

Ja, de mannen an sich vinden dat wel mooi, die vinden het prachtig, die zijn trots dat hun werkgever zo af en toe op het podium springt om het algemeen belang, wat voor ons van belang is, dat ik dat doe, dat ik dat oppak, mijn vader heeft daar overigens wel altijd met argusogen naar gekeken, die zei: ja, kun je wel zo lang weg? En steek je daar niet teveel energie in? Wordt die energie niet op het eigen bedrijf gemist? En daardoor heb ik dat altijd wel scherp in de gaten gehouden hoor.

 

Cor

Maar die zal ook wel trots op je zijn, denk ik?

 

Wim

Dat denk ik wel en dat hoop ik ook wel.

 

Cor

Hij spreekt het misschien niet uit?

 

Wim

Hij spreekt het op dat vlak niet uit, maar ik denk het wel.

 

Cor

Ik heb wat filmpjes van je gekeken afgelopen dagen en dan zie ik - ik kan me voorstellen dat de trots die jij uitspreekt over je eigen mensen, maar ook over de sector, dat die ook wederzijds gevoeld wordt, want jij bent geen blaaskaak, je bent iemand die daadwerkelijk zo in elkaar zit, dat is zoals ik het zie en zoals ik het nu voel.

 

Wim

Ja, weet je, dat eigen bedrijf dat voelt een beetje als eigenbelang en nogmaals, dat is helemaal niet erg, want iedereen heeft zo zijn eigenbelang en we werken allemaal voor geld of voor ons inkomen of ons brood, maar als dat lukt, of toen die tijd dat het goed lukte toen dacht ik: ja, is het niet leuk om iets voor het algemeen belang te doen? Het sociale komt dan bovendrijven. Dat je een ander kunt helpen en een ander kunt verbinden met iemand.

 

Cor

Maar had je toen als ondernemer zoiets van: genoeg is genoeg? Je zei: ik neem het bedrijf over, je hebt dan je uitdaging gevonden in het bestuur.

 

Wim

Ik had wel genoeg, ik had niet genoeg om te doen, maar ik had er wel genoeg inkomen uit, dat heb ik nu nog. Ik heb gewoon een fatsoenlijk salaris, aandelen renderen, ik word er niet schatrijk van, maar dat hoeft ook niet. Ik heb genoeg aan wat ik nu heb. Ik bedoel, als ik zo kan blijven leven als dat ik nu doe en kan blijven kopen, of consumeren, of op vakantie gaan, vind ik genoeg. Tenminste, ik vond ook best dat ik wat tijd en energie mocht gaan steken in wat anders, in iemand anders, of het algemeen belang.

 

Cor

Maar 2011, 2012, je kinderen zijn dan ongeveer begin twintig, speelde toen ook al wel overname, was toen wel eens de vraag naar je kinderen: wat willen jullie?

 

Wim

Ja, dat speelde toen, dat speelt nu nog wel. Die gesprekken zijn er wel, niet zo heel veel, maar -

 

Cor

Heb je dat toen anders aangepakt dan dat je ouders dat met jou en broer en je zussen hebben aangepakt?

 

Wim

Ja, dat denk ik wel. En of dat dan bewust is of onbewust, dat is een hele moeilijke vraag en er leeft nu natuurlijk ook een hele andere generatie, een andere tijd, maar wij hebben onze kinderen nooit gestuurd van: dat zou je moeten doen, of ga jij nou maar naar die school, want dan kun jij later dat en dat gaan doen. Ik denk dat het tegenwoordig meer in de natuur ligt om te vragen: wat vind jij leuk, waar ben je in geïnteresseerd, welke school wil jij gaan volgen. Volg je hart, nou dat hebben ze alle drie gedaan en dat was geen van drie in de richting van een Cumela-bedrijf. Mijn zoon heeft nog wel even getwijfeld, die zit een beetje in de technische hoek, dat is niet mijlenver bij ons vandaan, die heeft ook wel eens wat vakantiewerk bij ons gedaan, heeft mij wel eens vervangen op het moment dat ik met vakantie was, dat kan hij ook wel, is een hbo’er, dus hij pakt het vrij snel op en hij vindt het ook heel erg leuk wat ik doe, maar een paar jaar later heb ik het expliciet gevraagd aan hem van: heb jij interesse, wil jij dat bedrijf overnemen? Toen heeft hij toch heel duidelijk gezegd: nee pap, dat ga ik niet doen. Ik vind het prachtig wat je doet, maar ik zie ook wat het met je doet, ik zie ook dat je 24/7 ben aangesloten en dat je die eindverantwoording draagt en dat je ook altijd scherp moet zijn, dat je altijd die telefoon in je zak hebt, dat niet voor mij. Ik ga wat anders doen. Dochters die waren ook vrij helder daarin, van: nee, pap, dat is niet wat voor ons dus.

 

Cor

Maar wat voor beroep hebben zij dan bijvoorbeeld gekozen, want volgens mij, zij zijn wel een mensenmens?

 

Wim

Ja, mijn oudste dochter is docent lichamelijke opvoeding op een scholengemeenschap in Amersfoort, heel sportief en mijn jongste dochter die is net afgestuurd, die heeft algemene sociale wetenschappen gedaan in Utrecht, sinds kort begonnen bij een organisatie die vitalisering doet van mens en organisatie en zoals gezegd, mijn zoon die werkt bij een technisch bedrijf, technisch bedrijf in de voedingsmiddelenindustrie, die maken slachtlijnen, koelinstallaties, daar doet hij de technische kant, dus die zijn allemaal goed terecht gekomen.

 

Cor

Maar waarin is jouw werk dan wezenlijk anders dan zij eigenlijk doen? Want je zorgt dat je twintig mensen zeer tevreden aan het werk houdt, er moet rendement gemaakt worden, er moet nog voor een hoop machines gezorgd worden en vooral, je moet je klanten bedienen. Dat is toch, je zoon verkoopt ook auto’s, die bedient ook klanten, in hoeverre is het wezenlijk anders, veel uitgebreider omdat je zegt, er zijn verschillende klantgroepen: boer en bouw?

 

Wim

Nee, ik denk dat dat het verschil niet maakt, want ik denk dat mijn zoon dit best zou kunnen. Maar het gaat erom of dat je het voor jezelf wilt doen, of dat je het in loondienst doet. En het hebben van een bedrijf of grote financiële uitdagingen, bezittingen, is bij de jongere generatie wat minder aanwezig heb ik wel eens het idee. Vroeger wilden wij alles zelf hebben. Tegenwoordig wordt alles gedeeld. Of het nu een podcast is, of Spotify is, we delen meer dingen dan dat we in bezit hebben. Tegenwoordig worden auto’s al gedeeld, dus die jeugd heeft in mijn beleving minder behoefte aan een bedrijf bezitten of heel veel verantwoordingen hebben, of bezitten, die behoefte is er minder.

 

Cor

Is het nu nog eens de knip dat, toen je vader, toen je de laatste aandelen van je vader kocht, was toen nog bijzonder om daarna nog met je kinderen, te zeggen: wat willen jullie? Voelde je je toen pas echt vrij, of had dat geen invloed?

 

Wim

Jawel, dat had wel invloed. Die laatste gesprekken die hebben ook pas plaatsgevonden na 2015. Dus in 2016, 2017 was voor mij 100 procent duidelijk dat die het niet zouden gaan doen. En onbewust zou ik daar wel mee gewacht hebben totdat ik het 100 procent voor mezelf had.

 

Cor

Je zei vorige week ook tegen mij: dat was eigenlijk best wel een opluchting. Wat gebeurde er met je dat je -

 

Wim

Opluchting klinkt misschien wel weer wat zwaar, maar de opluchting dat ik het zeker wist. Dat er een besluit was genomen van: gaan mijn kinderen dat nu wel of niet doen. Ja, wat het met je doet is dat, het doet iets met je vader kind relatie. Kijk, ik heb met mijn vader, denk ik, een andere band dan dat ik met mijn eigen kinderen heb. Ik denk ook dat ik ook een andere band met mijn vader heb, dan dat mijn broer met onze vader heeft. Ik heb een werk gerelateerde relatie met hem. Ik denk ook dat mijn ouders ook wel naar mijn prestaties keken van: hoe doet hij het, hoe gaat hij met ons bedrijf om. Houdt hij het overeind? Doet hij het zoals wij het gedaan hebben, doet hij het zoals wij het goed vinden? Dus dat doet iets met je ouder kind relatie.

 

Cor

Het heeft eigenlijk elke dag wel met je te maken met wat je deed en hoe je de bestuurder ook wel ging uithangen, terwijl er gewoon gewerkt moet worden. Want die dertig procent aandelen, moesten waarde houden.

 

Wim

Ja, dat heeft ongetwijfeld iets met ze gedaan en dat ik dat nu met mijn kinderen nu gewoon zuiver heb, dus dat ik ze als één van mijn kinderen kan bekijken en niet hoeft te kijken naar ze als opvolger of dat ze aan de gang gaan met mijn aandelen of mijn pensioengeld, want zo was dat vroeger. Toen ik het van mijn vader overnam toen zat er nog zo verschrikkelijk veel geld van hem in, dat was zijn pensioengeld, daar moest ik verantwoording voor dragen. Ik moest het cashen. En dat heb ik nu naar mijn kinderen toe helemaal zuiver. En dat vind ik wel een fijn gevoel. Dus, daar zit geen zakelijke band tussen.

 

Cor

Je bespreekt nu al die andere dingen, wat jij waarschijnlijk nooit met je vader besproken hebt.

 

Wim

Ja, dat denk ik wel. Ik denk dat ik echt wel andere dingen met mijn kinderen bespreek dan dat ik met mijn vader, of dat hij met mij bespreekt. Wij hadden het heel vaak, en nu nog, over trekkers en hoeveel kranen en over boeren en over geld en over hoe doet iemand wat, hoe verdient hij de kost. Dus dat is heel vaak ondernemer-gerelateerd. En vooral niet over: gevoelens, of over leuke dingen, over ontspanning, of over vakantie, nee, daar hebben wij het niet zo vaak over. Het is vaak werk gerelateerd.

 

Cor

Is het dan zo, even een vraag tussendoor, dat je als bestuurder van zo’n Cumela, dat je dan ook heel veel kansen in de markt tegenkomt? Of is dat niet iets wat over zo’n bestuurstafel of voor- en nagesprek voorbij komt? Een collega die misschien zegt: ik wil er wel mee stoppen, Wim, wil je dit niet overnemen, is dat -

 

Wim

Niet zo specifiek als dat jij het nu noemt, het is wel zo dat je heel veel samenwerkingsverbanden ziet en voelt, dus ik heb een heel groot netwerk om me heen van collega Cumela bedrijven, ik noem het wel eens gekscherend de Cumelafamilie, het voelt ook echt als familie. Dus dat netwerk is voor mij heel groot en voor de andere Cumela leden trouwens ook. Die voelen dat cumelagevoel, familiegevoel ook. Dat voelt ook heel vertrouwd als je in een andere regio iets moet inhuren, of een onderaannemer zoekt om dan in die Cumela groep een bedrijf te vinden die je gaat helpen. Maar voor mij, mijn netwerk is ook gegroeid, dat ik overal bedrijven kan vinden die mij kunnen helpen als ik teveel werk heb, of als ik iets wil uitbesteden. Dus dat is wel een kans die voorbij is gekomen en natuurlijk als ik ondernemers spreek, vooral uit een andere hoek van Nederland, waar ik best een goede band mee heb, dan kan ik daar heel goed mee praten, omdat je niet in elkaar vaarwater zit, maar we kunnen wel sparren we kunnen wel delen. En die kunnen we wel kansen voorhouden van: dat doen wij hier zo, dat zou hier ook niet zijn. Dat doe je in je eigen regio niet zo snel, want dan beconcurreer je elkaar soms ook, dan zit je in elkaars vaarwater, maar als ik dat bespreek met iemand uit Noord-Holland of Zuid-Limburg, die mannen kom je overal tegen op die bijeenkomsten, dan zie ik wel kansen voorbij komen.

 

Cor

Mag ik vragen, je bent nu vijfenvijftig, de kinderen nemen het niet over, is er al een plan b of plan c waar je mee aan de gang bent, of zeg je van: ik kan ook nog tot mijn 82e, ga ik sowieso door.

 

Wim

Nee, er is wel een plan nu, er is een plan b en dat moest zo geweest zijn, maar, ik had een stage loper van een hbo’er van de Hogeschool Dronten, Koen en die heeft bij mij stage gelopen en die kwam in 2017. Mijn toenmalige assistent ging weg en toen kwam Koen op de proppen en die zegt: ik heb hier stage gelopen, kan ik niet iets voor jou gaan doen twee of drie dagen in de week? Nou, dat is goed, Koen. We hadden een goede band en die stage liep gewoon prima, dus kom maar. En die is 1 januari 2017 begonnen voor een paar dagen en dat werd steeds meer en op enig moment liep hij hier gewoon de hele week en die gaf ergens eind 2018 te kennen, ik heb eigenlijk wel interesse om het over te nemen. Kunnen we dat niet eens bestuderen, behoort dat tot de mogelijkheden? En dat vond ik eigenlijk wel heel mooi, dat een jonge vent, want Koen was toen drie- of vierentwintig, al uitsprak van: ik heb ambities. Ik vind dit een mooi bedrijf en ik ben hier zo graag dat ik hier niet meer weg wil en ik ben hier zo graag dat ik het wel over zou willen nemen.

 

Cor

Waar moet een bedrijfsopvolger van Van Mourik, waar moet die aan voldoen?

 

Wim

Ja, waar moet die aan voldoen? Dat is een moeilijke vraag. Commitment. Die commitment wil je voelen, de passie die je voor het bedrijf hebt, of de verbinding met de werknemers, of met de mooie machines of het pand, hoe je het maar wilt noemen, maar je wilt die verbinding voelen, en die verbinding die voel ik wel bij hem.

 

Cor

En moet jij die verbinding hebben, of moet die twintig man die uiteindelijk buiten het werk verstouwen, moeten die vooral, of moet die vooral zeggen: ik moet iets met de klanten hebben.

 

Wim

Het moet op alle vlakken en dat was rustig aan wel bekend geworden, Koen kan heel goed met die mannen hier. Die jongens mogen hem graag, die halen hem er ook graag bij en ik zie ook dat ze mij af en toe al passeren en dingen aan Koen vragen, of meenemen naar beneden de werkplaats in van: wil je even meekijken? Of als ze een probleem hebben dat ze Koen bellen en niet mij, dat zegt mij al genoeg. En als ik zie hoe dat dan beneden in de kantine gaat in de groepsvorming denk ik: Koen ligt goed in de groep. Maar ook als ik klanten aan de telefoon krijg en die vragen niet meer naar mij, maar naar Koen dan vind ik dat de eerste dag vervelend, maar de tweede dag denk je: dat is eigenlijk wel goed, dat ze naar hem vragen. Dus bij de klanten ligt Koen ook goed en het begint steeds vastere vormen aan te nemen en we zijn nu samen zover, dat we het wel in een contract gaan gieten.

 

Cor

En is dat een driejarenplan, of is dat - we doen het in een paar weken, dat daadwerkelijk eruit groeien. Je vader had heel lang nodig om uit te groeien, zie je jezelf ook nog zo lang nog, misschien niet tot je 82, zie je jezelf nog vijf jaar, of nog tien jaar?

 

Wim

Ik zie mezelf nog tien jaar hier. Ik ben vijfenvijftig en ik hoop dat ik tot vijfenzestig mag meedoen, maar we hebben het plan op poten gezet voor vijf jaar en dan een plan opzetten voor tien jaar, een stip op de horizon voor tien jaar is ver weg. Dus hebben we gezegd: vijf jaar, stip op de horizon, maar ik hoop dat ik nog tien jaar mee mag blijven doen hier en dat is denk ik nog wel even nodig, want mijn pensioengeld zit er ook in en dat moet er ook uit. Ik heb het nog net niet helemaal bij elkaar, dus ik moet ook nog een paar jaar meedoen, maar dat wil ik ook nog heel graag, maar als ik dan vijfenzestig ben en ik kan het me financieel veroorloven, dan wil ik er ook wel uit. En wat ik dan ga doen, dat weet ik nog niet.

 

Cor

Staat de sector - we hebben afgelopen jaren, voor de luisteraars, PFAS, stikstof, we hebben nu corona, volgens mij kan de sector nog behoorlijk door, maar heeft volgens mij dat het nog elke dag behoorlijk door kan draaien, de deur nog niet hoeven sluiten, wat zijn de uitdagingen van de komende drie jaar van een bedrijf zoals die van jou, Wim?

 

Wim

Ja, wat zijn de uitdagingen. Het vasthouden van de mensen. Dat er werk blijft voor de bedrijven, daar ben ik van overtuigd. Wij zijn wel, dat heb ik wel eens gekscherend gezegd in een Nieuwjaars speech van: wij zijn de werkmieren van de samenleving. De Cumelabedrijven hebben gewoon de handjes. Die hebben allemaal, twintig, veertig, zestig man in dienst en dat zijn mannen die bereid zijn om ‘s morgens om vijf uur op te staan en met een grote broodtrommel vol brood om zes uur ergens te verschijnen en dat ook gewoon daadwerkelijk te gaan doen, dus dat is onze kracht. Dus ik denk dat er altijd werk zal zijn voor ons, we moeten alleen nu in deze moeilijke tijden investeren in onze mensen en ze vasthouden, want we hebben ze volgend jaar gewoon weer nodig als het coronaprobleem opgelost is, als de stikstofproblemen wat opgelost zijn en we moeten schakelen. We moeten keuzes maken. Dat loonwerk agrarisch zal minder worden, of je het nu leuk vindt of niet, het aantal dieren zal gewoon afnemen. Landbouwgrond zal afnemen, dat wordt of natuur, of dat worden zonnepanelen of daar komen windmolens op te staan, maar dat verandert en als je als loonwerker denkt dat het niet zo is, dan moet je jezelf nog maar eens achter de oren krabben, maar dat er werk is, daar ben ik van overtuigd. Want die zonnepanelen, dat terrein onder een zonnepaneel moet aangelegd, dat moet onderhouden. Als er een windmolen komt, moet de fundering gestort worden. Daar moeten de kabels de grond in. Natuurgebieden moeten nieuw aangelegd, of onderhouden, of moeten verandert en dat is allemaal werk met de bodem, en zo gauw als er werk is in de bodem, als we de schop erbij nodig hebben zeg ik wel eens, dan hebben ze die Cumulaonderneming ook nodig.

 

Cor

Maar, hoe vind jij nu als ondernemer, je zegt: mijn kinderen, die denken anders, de generaties die worden anders, worden deze jongens en meisjes nog geboren, die nog ’s morgens zo vroeg hun nest uit willen om voor dag en dauw al hetzij met de trekker, met de kraan, hetzij met de auto naar de kraan, om dat te doen, worden die nog geboren, of is dat uiteindelijk ook een uitstervend ras?

 

Wim

Ik denk dat ze nog wel geboren worden. Als ik zie hoeveel jongens er nog op mijn bedrijf afkomen, ieder jaar, ik heb nog steeds geen tekort, ik heb nog steeds meer aanbod, dan dat ik kwijt kan aan stage lopende boerenjongens en dat heeft te maken met de grote machines die wij natuurlijk in de sector hebben, dat heeft grote aantrekkingskracht, die grote tractoren en die kranen, die shovels, daar zitten die mannen graag op, dus daarvan heb ik nog geen grote angst van dat we daar geen machinist op vinden, maar een grondwerker of een stratenmaker of een rioleur die in de sleuf staat, daar hebben we wel een tekort en daar maak ik me wel zorgen over. Of we moeten zover automatiseren of robotiseren dat we die mannen niet meer nodig hebben, maar dat is denk ik een utopie.

 

Cor

Voor de grondwerkers, je ziet al die zuigauto’s zie je ontpoppen bij al die - ik weet niet of je zelf ook een zuigauto hebt, maar die zie je veel, wij deden vroeger als grondwerker alles zelf met de schop, dus dat is misschien een tendens waar je niet aan ontkomt omdat er op een gegeven moment gewoon geen personeel meer voor is.

 

Wim

Ja, het is wel een opkomende tendens inderdaad, maar dat gaat nog niet zo hard als dat je zou denken. Dus zoals ieder Cumelabedrijf een trekker heeft met een ploeg en een graafmachine en een minigraver, heeft nog lang geen - heeft nog niet iedereen een grondzuigauto. Dat is echt wel een specialistisch iets. Het is peperduur ook om zo’n ding te hebben, te kopen en ook per uur is dat nog wel fors, het doet wel redelijk zijn intrede, maar ik ben er nog niet van overtuigd dat ieder Cumelabedrijf zo’n ding gaat kopen en ermee aan de slag gaat. Dus die grondwerker die gewoon achter de bak staat, die hebben we voorlopig nog wel even nodig en dat is wel een zorg die ik heb. Die grondwerkers.

 

Cor

We gaan naar het einde, Wim. En ik vraag altijd: heb je als ondernemer nog een ultieme tip, we hadden graag nog willen smullen van allerlei dingen die je als ondernemer fout had gedaan, daar zijn we niet aan toegekomen, maar is er iets waarvan je zegt naar andere ondernemers, misschien ook wel even leeftijd gerelateerd, je bent vijfenvijftig: heb je een tip aan andere ondernemers tussen de vijftig en vijfenvijftig waarvan je zegt, bijvoorbeeld: begin niet te laat met bedrijfsovername, of laat het maar op je afkomen. Wat zou een tip zijn die je zou willen geven?

 

Wim

Het is misschien wel cliché, maar je moet wel op tijd je bakens verzetten. Ik heb onlangs in een column geschreven: in de moeheid ploeg je voort. Dat is het liefste wat we doen, gewoon door ploegen. Maar op enig moment als de ploeg niet meer voldoet en je moet naar een spitmachine, moet je wel bereid zijn om de ploeg te verkopen. Dat is figuurlijk, niet letterlijk. En dan denk ik dat we als ondernemers wel moeten blijven doen van: verandert de wereld? Ja, die verandert. Moeten wij dan ook veranderen? Ja, dan moet je wel veranderen. En wees op tijd. Denk niet dat het meevalt, maar probeer voorop te lopen in de nieuwe ontwikkelingen in de nieuwe veranderingen, want als je achteraan aanloopt dan kom je op een gegeven moment ook een keer te laat. Dus blijf die bakens verzetten. Dat denk ik.

Podcast voor DGA’s #16 Cor Spronk in gesprek met Ronald Visser - over afspraak is afspraak, hartinfarct, goed werkgeverschap en nevenactiviteiten en vrijheid

Podcast voor DGA’s #16 Cor Spronk in gesprek met Ronald Visser - over afspraak is afspraak, hartinfarct, goed werkgeverschap en nevenactiviteiten en vrijheid

February 1, 2021

VOLG JE EIGEN PLAN

Vandaag ben ik in gesprek met Ronald Visser, 55 jaar, getrouwd met Sasja en gezegend met 4 mooie dochters. Ronald is sinds eind 2012 trotse eigenaar van Bats Uitzendburo, na 28 jaar trouw dienstverband bij een werkgever. We leren Ronald kennen als een man die intensief leeft, maar soms trekt het leven even aan de noodrem. Dit alles heeft hem gemaakt tot de ondernemer bij Bats die hij nu is.

Vanuit Nijensleek stuurt hij en zijn team elke dag zo’n 300 vakkrachten aan. En daar mag hij, volgens mij (Cor Spronk) best heel trots op zijn. “Volg je eigen plan en laat je niet van de wijs brengen door wat de buitenwereld soms vindt. Luister wel, haal daar goede dingen uit, maar volg gewoon je eigen plan”. Dat was de tip aan andere ondernemers waarmee Ronald deze podcast afsloot.

AFSPRAAK IS AFSPRAAK

Als kruidenierszoon wist Ronald al vroeg wat werken was. Via via kwam hij al vroeg in aanraking met boer Jaap Room en daar is zijn liefhebberij voor koeien ontstaan. Daarom ging hij na de mavo naar de landbouwschool waarbij hij tijdens een stage in America er toch achter kwam dat hij thuishoorde in Zuidwest Drenthe. Na thuiskomst ging hij werken bij AB Oost als melker en groeide al snel door naar werkverdeler en uiteindelijk naar regiomanager van kring 1035. Ronald: “Ik heb de kans gekregen en aangepakt, maar je moet ze wel krijgen”

HARTINFACT

Na 28 jaar trouwe dienst batste zijn werkgever hem op straat, wat resulteerde in een hartinfarct bij Ronald. Ronald: “Wat bij mij de oorzaak van het infarct is dat je feitelijk in een dynamische functie zit. En ik kwam binnen op verzoek van dat gesprek met die directeur samen, met een jurist en hoofd HR. In drie minuten tijd wordt het dienstverband van achtentwintig jaar, vol energie, stilgezet.

En stil, dat betekent: ik kon niet meer bij mijn mail, telefoon was afgesloten en ik hoefde niets meer. En je moet je eigenlijk voorstellen dat je op de snelweg rijdt met een snelheid van honderddertig en je wordt stilgezet en je mag geen millimeter meer verder. Linksom niet, rechtsom niet, je mag niks. Ik kreeg zelfs nog een contactverbod mee. Ik dacht: hij batst mij er gewoon uit. Hij doet het. En daar is de naam Bats Uitzendburo uit ontstaan”.

GOED WERKGEVERSCHAP

Ronald begon eind 2012 met Bats Uitzendburo met een goed doordacht plan bij Jaap op de slaapkamer. Inmiddels heeft Bats dagelijks meer dan 300 werknemers aan het werk waarvan Ronald er zeker 275 bij naam kent. Maar hij weet ook wat er bij zijn klanten afspeelt, wat voor’n stal ze hebben en hoeveel koeien bijvoorbeeld. Ronald wil tussen zijn mensen en klanten instaan als goed werkgever en er alles voor doen. En als het nodig is, trekt hij zelf de overal aan om bij een klant de koeien te melken.

Ronald: “Kijk en we hebben best veel mensen vanuit ons eerste jaar in 2013 die hier nog op de loonlijst staan. Die hier gewoon al acht jaar bij ons werken. Daar zijn wij ook trots op. Want dat zegt ook wat over ons en over de relatie met die mensen. Wat ik ook echt belangrijk vind is dat je even weet van: hoe zit het bij de mensen thuis, wat speelt daar en dat je daar ook oog voor hebt.

RISICOMANAGEMENT

Ronald heeft de ruimte nodig van zijn vrouw Sasja, met wie hij een eenheid is, om zijn eigen dingen te kunnen doen. Naast Bats heeft Ronald nog een fietsverhuurbedrijf, een boerderij in Frederiksoord, doet hij iets met de circulaire economie, lijstduwer van de plaatselijke VVD, voorzitter van een ondernemersfonds en Ambassadeur van MKB Nederland Regio Zwolle voor de Gemeente Westerveld. Sasja doet het risicomanagement voor hen. Ronald: “Sasja is wel iemand die zegt: ja, maar hoe zie je dat dan en hoe gaan we dat dan doen? Want, ja, je kunt alles wel willen, maar waar dient het toe? Een ander aspect is natuurlijk wel, ik bemoei me niet met thuis, in de zin van: ik ben er wel, we zijn samen getrouwd en we vinden elkaar nog steeds hartstikke lief, dat mag ook gezegd worden, maar Sasja die runt wel alles er omheen”.

VRIJHEID

In het gesprek vraag ik Ronald hoe hij het voor elkaar krijgt dat hij nog zoveel vrijheid heeft om andere dingen te doen. Ronald: “Ja, dat vraagt twee dingen. Dat is structuur, maar ook de juiste mensen om je heen. En als je de structuur goed hebt en daarmee de verantwoordelijkheden netjes hebt liggen waarmee je de mensen in je team de verantwoordelijkheid kunt geven, dan kun je jezelf ook veel vrijheid toebedelen. Vrijheid in de zin om andere dingen te doen en dat is gewoon heel belangrijk. Dus we hebben een hele kleine, platte organisatie waar de taakverdeling gewoon handig is.”

Luister naar de podcast of lees hieronder het gehele interview.

Meer over Ronald Visser en Bats Uitzendburo vind je op:
https://www.linkedin.com/in/ronald-visser-8b3b9413/
https://batsuitzendburo.nl/
https://www.facebook.com/batsuitzendburo

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak? Iemand waarmee je kunt sparren, bijvoorbeeld als je ook zo wil groeien als Ronald met zijn bedrijf? Lees hier dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina. Je kunt ook bellen op 06-53321934. Dan maken we snel een afspraak. Tot snel.

PROGRAMMA VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

KENNISMAKEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#ronaldvisser
#Bats
#loyaliteit
#volgjeeigenplan
#mentor
#inspirator

Podcast volledig uitgeschreven:

Het is elf januari 2021 dat we dit opnemen, we zitten in jouw winkel van het bedrijfsverzamelgebouw waar jij inzit en wat ook deels door jouw initiatief hier is. Eigenaar van Bats uitzendbureau en daar komt je vrouw binnen, zij is mede-eigenaar, dat is helemaal goed, ze gaat ook weer weg. We kennen elkaar via MKB Nederland, regio Zwolle, daar ben je ambassadeur van de gemeente Westerveld en zijn wij elkaar tegengekomen en we zijn hier nu voor de podcast. Ik heb wat huiswerk gedaan, actief voor de politiek binnen de VVD, sinds 2020 voorzitter van het Ondernemersfonds Westerveld, dat is dan wat anders dan die Agrarische Stichting De Spoelplaats?

 

Ronald

Dat klopt.

 

Cor

Daar kun je straks misschien ook wat over vertellen als je wilt. Voorzitter geweest van het Floria Corso Frederiksoord en op dit moment vice-voorzitter van Stichting De Tuinen Frederiksoord. Dat zal waarschijnlijk met je verleden te maken hebben. Vierenvijftig, vijfenvijftig jaar?

 

Ronald

Vijfenvijftig jaar.

 

Cor

Je woont in Nijensleek, getrouwd met Sasja, die net even binnenkwam en weer wegging. Vier dochters.

 

Ronald

Vier dochters.

 

Cor

Hobby’s? Ik zag een wekelijke borrel met vrienden op donderdagavond?

 

Ronald

Mis ik nooit.

 

Cor

Mis je nooit. Wielrennen?

 

Ronald

Zeker.

 

Cor

Je hebt wel een wielrenbuikje ook.

 

Ronald

Die combi gaat goed hoor.

 

Cor

Gaat helemaal goed, helemaal goed. Heb je een favoriete voetbalclub?

 

Ronald

Ja, Old Forward hier in de buurt en ik volg Heerenveen wel.

 

Cor

Heerenveen, oké. Muziek?

 

Ronald

Lastig, want dat is heel breed. Dus ja, lastig klinkt wat raar, maar ik kan genieten van een concert van Normaal, maar ik ben ook wel van Danny Vera. Dus dat is wel heel breed, ja, dus niet specifiek een bepaalde richting. In de auto heb ik veel Radio 1 aan, ik ben wel van: wat gebeurt er in de wereld, maar Skyradio met de kerstmuziek mag ook rustig een dag. Geen probleem.

 

Cor

In wat voor auto rijd je dan?

 

Ronald

Ik heb meerdere auto’s, maar ik rij het liefst in mijn Dodge, ja dat is mijn besmetting vanuit de jaren tachtig dat ik in Amerika heb gewerkt overgebleven, dus toen ik een paar jaar ondernemer was heb ik mezelf toch verwend met een Dodge en vorig jaar heb ik een nieuwe gekocht, daarnaast hebben we ook nog -

 

Cor

Dat is toch zo’n pick up Dodge RAM?

 

Ronald

Ja, een Dodge RAM.

 

Cor

Tien cilinder, acht cilinder?

 

Ronald

Acht cilinder, ja, 5,7 liter, veel pk’s. Ik ben niet van het elektrisch rijden. Helaas. Maar daarnaast hebben we ook nog een oldtimer Mercedes uit 1983, een 300D en een Landrover Defender. Dus ik wissel nog wel eens wat af, zeg maar.

 

Cor

Maar het is wel een beetje stoer, zeg maar?

 

Ronald

Ja en no nonsens.

 

Cor

Lees je wel eens boeken?

 

Ronald

Ja, Lars Kepler, beetje Zweedse detectives, vind ik wel leuk en ik lees nog wel eens een los iets op het gebied van management. Dat ik denk van: daar wil ik iets van weten. Alles wat op mijn pad komt, maar als je zegt: wat lees je het meest: ik lees elke morgen de krant.

 

Cor

En welke?

 

Ronald

Het Dagblad van het Noorden en onze schoonouders wonen achterin de boerderij bij ons, die lezen de Stentor, dus dat wisselt over de dag nog wel eens, dus dan pak ik ’s avonds de koppen uit de Stentor en dan ben ik regionaal goed aangesloten.

 

Cor

Helemaal goed, want podcast, je luistert in de auto dan Radio1, luister je ook wel eens een podcast?

 

Ronald

Ook wel eens een enkele keer, maar dat is dan meer ’s avonds.

 

Cor

Oké, dus niet in de auto?

 

Ronald

Gebeurt.

 

Cor

Kun je dan ergens de rust voor vinden, een boek lezen?

 

Ronald

Mensen zullen dat misschien vreemd zijn, maar ik kan rustig wel op de bank zitten.

 

Cor

Want je dochters, hoe oud zijn die?

 

Ronald

Dan moet ik goed nadenken, eenentwintig, zeventien, veertien en twaalf.

 

Cor

Allemaal nog thuiswonend?

 

Ronald

Nee, de oudste die woont deels bij haar vriend in de Achterhoek, die doet het laatste jaar Dronten, Hoge Landbouwschool en die doet een afstudeeropdracht bij een bedrijf in Doetinchem, dus dan is ze drie dagen in de week in de Achterhoek en vier dagen in de week thuis. Ze moet ook nog wat werken voor de kost, dus ze melkt veel bij klanten van ons en dat doet ze op die vier dagen dat ze hier in de regio is.

 

Cor

Dronten, ik zat te denken: dan kan ik haar voor je in de gaten houden, maar dat hoeft dan niet meer.

 

Ronald

Nee, want haar kamer is al opgezegd.

 

Cor

Heb je iemand waar je tegenop kijkt, heb je een idool, of iemand waar je van zegt: dat is, dat was voor mij nu echt wel een voorbeeld?

 

Ronald

Niet specifiek, ik kijk nog wel eens tegen bepaalde ondernemers op waarvan ik denk: ja, die zijn ook met niets begonnen en ik vond Hennie van der Most altijd wel inspirerend, niet dat ik tegen hem opkijk, maar wel inspirerend in de zin van: je moet het ook gewoon doen. Je kunt van alles aan papier toevertrouwen, maar je moet het ook wel gewoon doen.

Als ik kijk naar de familie Van Eerd, met de Jumbo, dan denk ik: keep it simple. Doe gewoon waar je je passie hebt zitten. Dat vind ik altijd wel iets wat mij triggert in mensen. Ik heb in mijn klantenkring een paar agrarische ondernemers zitten die ik al lang ken, waar ik dat gevoel ook wel bij heb. Van: ga het gewoon doen, volg je passie en kijk niet teveel achterom, want er gaan ook wel eens wat dingen mis, maar blijf gewoon focussen en doen waar je goed in bent.

 

Cor

Uit wat voor nest kom je eigenlijk?

 

Ronald

Ik kom uit een winkeliersfamilie, mijn moeder heeft een maatschap gehad met twee broers, kwamen uit een gezin van dertien, die hebben een aantal supermarkten in het verleden gehad. Dus dat zit er ook wel een klein beetje in. Ik betrap mezelf er wel eens op dat ik thuis mijn kinderen niet gewoon vraag iets te doen, maar gewoon bestel en ja, daar zijn wij thuis eigenlijk mee belast. Er werd ons nooit gevraagd: wil je dat doen? Het werd een beetje gedelegeerd: jij doet dit, jij doet dat en dan met elkaar alles klaar.

 

Cor

En hoe gaat de jongere generatie daarmee om? Hoe reageren ze?

 

Ronald

Met weerstand.

 

Cor

Zeggen ze dan: papa, maak daar eens een vraag van?

 

Ronald

Ja, in die trend. Mijn vrouw zegt dat ook wel eens van: je kunt het ook gewoon even vragen en dan krijg je ook wel positief antwoord. Dat zit er bij mij nog wel een beetje in. Ik moet zeggen, we hebben een hele goede jeugd gehad, we moesten altijd meewerken in het bedrijf.

Mijn ouders hadden dan die supermarkt en ’s zomers hadden ze ook wat campingwinkels, dus ’s zomers was ook altijd best wel hard werken, maar we hebben het altijd goed gehad, eten en drinken was nooit een issue en financieel in die zin ook niet, als wij later de auto mee wilde hebben in het weekend om ergens naartoe te gaan, was ook nooit een probleem.

Studies - alles wat er moest komen, dat was er wel. We waren ook altijd wel aan het werk. Daar heb ik denk ik mijn drive ook wel een beetje uit meegekregen.

 

Cor

Ik zag vervolgens mavo gedaan en toen Rijks Middelbare Landbouwschool.

 

Ronald

Niveau vier.

 

Cor

Ja, inderdaad.

 

Ronald

En toen hield het op.

 

Cor

Hoe kwam het dat je richting die landbouwschool ging?

 

Ronald

Toen mijn ouders - die hebben op een gegeven moment de winkel gesloten, toen was ik vijftien en een meisje wat bij ons in de winkel destijds werkte zei van: anders moet je eens naar mijn vriend gaan, ik ben natuurlijk ook wel een beetje ADHD, ik ben van oorsprong een druk mannetje, die heeft werk genoeg.

Dus zo ben ik bij haar vriend, inmiddels zijn ze allang getrouwd natuurlijk, ben ik bij Jaap Room terechtgekomen en daar heb ik leren melken, daar is mijn liefhebberij voor koeien ontstaan en ja, weet je, dan zit je op de mavo en wat wordt het vervolg?

Dan ga ik naar de Landbouwschool en daar kijk ik met heel veel plezier op terug. Schitterende tijd gehad, we ontdekten het bier drinken, we ontdekten de feestjes, de ontdekten de dames.

 

Cor

Schuurfeesten?

 

Ronald

Ja, toen mocht alles en daar stond je niet bij stil, met onze vriendengroep hebben we het daar wel eens over, we hadden geen gebrek aan geld, we moesten altijd wel werken, dus dat was ook geen issue. Dus het was autorijden en bier drinken en veel leuken dingen doen. En veel meemaken.

Op een gegeven moment na die studie, toen kwam ik iemand tegen in de Stuyvesant (?) Wolvega, die had in Amerika gewerkt bij een zekere Johan Zeilstra, hij zegt: neem daar maar contact mee op, als je hem belt kun je zo bij hem aan het werk en dat heb ik gedaan. Dus met het vliegtuig naar Seattle.

 

Cor

We hebben het daar in het voorgesprek over gehad, maar je bent gaan werken in Amerika of Canada?

 

Ronald

Nee, Amerika.

 

Cor

Was dat van tevoren de bedoeling voor een jaar of was dat voor jou: ik ga naar Amerika.

 

Ronald

Nee, het was kijken wat er in de wereld te koop is. Dat was het. Het stond niet vast, je had toen een groene kaart voor een jaar en ik had een jaarrond ticket, dus als ik eerder weg wilde kon ik eerder weg, maar nee, ik heb het jaar hartstikke goed doorstaan.

 

Cor

Wat heb je daar gedaan?

 

Ronald

Koeien melken, insemineren, lebmaag operaties, speen amputaties bij koeien, leren koeien doodmaken, dat klinkt allemaal heel raar, maar eigenlijk alles met koeien. Maar daarnaast ook mais hakselen, gras maaien, maar allemaal in het groot. Een bedrijf met vijfduizend koeien, ja, weet je, een totaal andere wereld.

En ik heb Amerika leren kennen als een land van, ja, dat klinkt raar, maar de onbegrensde mogelijkheden, die waren er destijds wel iets veranderd, maar daar kon je nog met weinig beginnen en daar lagen best wel kansen. Maar het werd mij wel duidelijk dat mijn toekomst niet in Amerika zou liggen.

 

Cor

Waarom?

 

Ronald

Ik miste toch gewoon vriendschappen, vrienden, dat soort dingen.

 

Cor

Was het dan voor jou dat je zegt: in Amerika ging het wel echt om het werken?

 

Ronald

De zelfstandigheid. We hadden natuurlijk nul contact met thuis, bellen was zeven dollar per minuut, dus dat deed ik af en toe even en vrienden en familie stuurden wel brieven en andersom ik terug, maar je was echt op jezelf aangewezen.

 

Cor

Maar het was misschien anders geweest als je daar een vriendin had gekregen?

 

Ronald

Ja. Ik heb daar wel gescharreld om het maar zo te noemen, nee dat had gekund, maar ik had in de loop van het jaar voor mezelf wel duidelijk van: ik had nog wel een jaar gewild, maar mijn toekomst zou daar niet liggen, nee.

 

Cor

Was het dan toch dat je zegt: de cultuur sprak je minder aan?

 

Ronald

Ja, ook de cultuur, maar wat ik zag, Amerikanen zijn enorm gastvrij aan de voorkant, maar niet altijd even gemeend. Het is meer naar de buitenwereld, ze zijn enorm op zichzelf.

 

Cor

Dus in het begin is het heel hartelijk, maar daarna: niet meer vragen, of zo.

 

Ronald

Je kunt je natuurlijk bij bepaalde communities aansluiten, maar daar moet je ook voor voelen. Dus de ervaring heeft mij wel heel zelfstandig gemaakt.

 

Cor

Ben je wel op dezelfde plek geweest?

 

Ronald

Nee, ik ben in de staat Washington geweest en ik ben in Californië geweest. En weet je, ik kijk er met een heel goed gevoel op terug, nog steeds en ik zeg ook wel eens tegen mijn eigen kinderen: ga maar eens een jaar weg. Gewoon naar de andere kant van de wereld, beleef het maar eens, want dat vormt je ook.

 

Cor

Zou je dan weer Amerika aanbevelen, of zeg je: het maakt niet uit, ga eens in een ander continent -

 

Ronald

Nee, niet specifiek Amerika, nee. Mijn dochter, oudste dochter heeft vorig jaar twee maanden stage gelopen ook op het melkveebedrijf, maar dat was meer omdat daar een lijntje ligt vanuit ons, maar dat hoeft niet. Maar het is gewoon goed om eens een andere cultuur en een andere wereld te ervaren en linksom of rechtsom vormt je dat toch voor een deel. Die ervaring pakken ze je nooit meer af.

 

Cor

Dan kom je terug uit Amerika, kom je in Nederland.

 

Ronald

Moet je de kost verdienen.

 

Cor

Had je toen gelijk: ik wil ondernemer worden, of zat dat toen nog niet zo in je?

 

Ronald

Nee, dat is op zich nooit een issue geweest in de zin van, ook niet vanuit thuis dat je moet ondernemen, nee. Ik heb wat met koeien, dus het lag heel erg voor de hand dat ik hetzij bij een boer of bij de agrarische bedrijven aan het werk zou gaan en ik ben bij AB, bij de Agrarische Bedrijven terecht gekomen.

Eerst als klauwverzorger en melker, daaromheen ook veel bouwklussen gedaan. Ik had misschien timmerman of aannemer moeten worden, maar weet je.

 

Cor

Hadden ze dat in die tijd ook al dat ze naast de agrarische bedrijven ook al veel in de bouw deden?

 

Ronald

Ja, toen al. Maar weet je, ik deed ook wel dingetjes zwart, klusjes er omheen, ik ging ook naar Denemarken klauwen kappen, een aantal weken per jaar, omdat daar veel geld in te verdienen was, dus dan nam ik vrij van overuren en dan ging ik een weekje naar Denemarken en dat was natuurlijk ook ondernemen. Ik heb met een collega die inmiddels niet meer leeft, gingen wij een dag kappen in Luxemburg, dus dan reden we hier ’s morgens om drie uur weg, dan waren we om zeven uur bij de kapbox in Luxemburg, dan kapten we die dag tweehonderd koeien en wij waren ’s avonds om twaalf uur weer thuis. En een ander maakt zich een week zenuwachtig, want ik moet met de auto naar Luxemburg met vakantie, de auto moet drie keer een beurt en bedenk het allemaal maar en wij gingen gewoon, rode diesel in de tank en een dagje naar Luxemburg. Ja, hoe sta je erin? En dat zijn wel dingen, dat heb ik nog steeds. Soms moet je de dingen ook gewoon gaan doen en ja, mijn uitdrukking is ook wel: brandt het, dan brandt het, maar dat ga ik wel doen.

 

Cor

Je zei net: ik had misschien net zo goed een bouwbedrijf kunnen starten, is dat omdat je zegt de techniek spreekt mij wel net zoveel aan het dier, als het agrarische?

 

Ronald

Ja, ik ben wel van het bouwen. We hebben een boerderij uit 1750, in 1994 gekocht, mijn vrouw en ik en die hebben we met eigen hand, zelfstandig verbouwd. Wel wat hulp van een aannemer en een elektricien, maar we bedenken het allemaal zelf en ik ben ook zelf van: dan metsel ik die stenen zelf wel. En dat heb ik nog. Dus in dat opzicht had dat ook gekund, maar het is maar net, op welke weg kom je terecht en ik ben tussen die koeien terecht gekomen. En ik melk nog af en toe, als het in de planning bij ons spaak loopt, dan ben ik zeker niet de beroerdste om te zeggen: ik melk zelf wel even. Ik neem tegenwoordig wel één van mijn dochters mee, dat is ook gezellig. De drie oudste dochters kunnen melken, de jongste nog niet, moet ook nog zien of dat bij de jongste gaat lukken, die is wat bang voor die grote dieren, maar de oudste drie die melken ook met regelmaat. En daar geniet ik ook van, dat ze dat werk willen doen, maar ook dat ze het gewoon doen.

 

Cor

Wat is tegenwoordig de gemiddelde grootte van een melkveebedrijf, als je het hebt over het aantal koeien die gemolken mogen worden?

 

Ronald

Een bedrijf zit al wel gauw op honderd koeien. Er zijn best wel veel bedrijven die daar nog onder zitten hoor en die wil ik ook zeker daarmee niet tekort doen, maar ik denk dat de gemiddelde bedrijfsgrootte richting die honderd koeien gaat.

 

Cor

Dus dat is eigenlijk in de afgelopen twintig a vijfentwintig jaar gegroeid van gemiddeld zestig naar gemiddeld honderd?

 

Ronald

Ja en er zijn ook heel veel grote bedrijven, met drie- vierhonderd koeien, hier ook wel in de regio, we zitten hier in een gebied, de kop van Overijssel, Zuid-west Drenthe en Oost-Friesland, dat is gewoon een weidegebied met veel melkkoeien. Een stukje akkerbouw, ook wat bollenteelt, maar het weidegebied is het grootst, ja. We hebben vierhonderdvijftig, ja dat stap ik maar direct naar ons bedrijf toe, we hebben vierhonderdvijftig boeren als klant, of agrarische ondernemers als klant en ik denk dat daar zeker vierhonderd bedrijven gewoon melkveebedrijven zijn en daar zitten wat varkens- en pluimveebedrijven tussen en wat bollentelers, akkerbouw, maar het grootste deel melkveehouderij, ja.

 

Cor

Ik wil een klein stapje terug, want ik vind het wel heel mooi, je hebt driehonderd man aan het werk, we hebben het hier niet over een klein bedrijf, je hebt echt wat moois neergezet samen met je vrouw en met je team, nog even terug: je komt van school, je gaat naar Amerika, komt terug, gaat hier bij AB Oost werken, daar heb je eigenlijk alle facetten, als je nu bijvoorbeeld vier dingen zou noemen wat je daar echt geleerd hebt, waardoor je, toen het uiteindelijk 2012 was en zei: die omslag daar wil ik het straks nog even over hebben, maar kun je vier dingen noemen van: dat is echt wat ik in die tijd heb geleerd?

 

Ronald

Wat ik daar geleerd heb is wel: zeg wat je doet, doe wat je zegt. Ik heb op mijn kaartje altijd staan: afspraak is afspraak, maar dat heb ik daar wel geleerd. Want daarmee houd je de relatie altijd goed, je kunt niet altijd iedereen blij maken, maar hou je wel gewoon aan de afspraken die je maakt. Dus dat is voor mij wel een hele wezenlijke. Dat is intern in de organisatie, maar ook met je klanten. Dus wees klantbewust.

 

Cor

Is dat ook iets wat AB Oost ook echt uitdroeg? Dat is echt één van de kernwaarden?

 

Ronald

Dat werd binnen AB Oost in die tijd vanuit de corporatiewaarde ook zo benoemd. Het was natuurlijk een corporatie, dus je hebt te maken met leden, ledenbelang en dat paste mij ook wel. Dat zit in mijzelf ook opgesloten om zo te willen werken en dat is één ding en daarnaast heb ik ook gezien en ervaren van: als je dingen wilt en je laat zien dat je je ergens voor wilt inzetten, je kunt het ook anders zeggen: je kop boven het maaiveld willen uitsteken, ja, daar kon ik met mijn toenmalige directeur ook goed mee uit de voeten, dat hij mij kansen bood.

Soms dwing je dingen af, maar soms moet je de kans ook krijgen om het te laten zien. Dus dat heeft mij op een gegeven moment ook weer aan de studie gezet, bedrijfskunde studie opgepakt en daaromheen nog een aantal andere dingen opgepakt op het gebied van communiceren, maar ook op het gebied van arbeidswetgeving, dat soort zaken. En dat zijn dan kansen die je krijgt, dus dat wil ik ook zeker benoemd hebben, ik heb de kans gekregen en aangepakt, maar je moet ze wel krijgen.

 

Cor

Eerst was je vooral de bedrijfsverzorger misschien en kwam er een moment dat je omging naar, of naar het wat meer uitzendbureau-achtige?

 

Ronald

Het is begonnen met dat ik solliciteerde op de functie werkverdeler. Mijn leidinggevende die ging wat anders doen en ik heb daarop gesolliciteerd en dan word je dus aangenomen door een aantal bestuurders en door een aantal collega’s, want die zaten in de sollicitatiecommissie. Ja, die hebben mij de kans gegeven het te mogen doen.

En dan word je feitelijk leidinggevende in je eigen team, dat was best wel een uitdaging, want ik moest ook een aantal mannen, ik was toen denk ik dertig, zoiets en dan moet je mensen van vijftig een functionerings- en beoordelingsgesprek, mee doen. Dat is wel een dingetje. Maar goed, de kans gekregen en ik denk dat ik dat ook wel goed doorstaan heb, laat ik het anders zeggen, ik kan iedereen recht aankijken, zo sta ik ook in het leven, maar dat is goed gelukt.

 

Cor

Kreeg je de loyaliteit ook omdat je gewoon, ook wel met je poten in de klei had gestaan?

 

Ronald

Ja, maar ik denk de meeste loyaliteit ontstond door het feit dat ik, dat heette destijds kring 1035, dat was ons werkgebied, maar in een paar jaar tijd liet zien van: we kunnen gewoon veel meer dan alleen die koeien melken. Dus ik maakte enorm veel MKB bedrijven gewoon klant en wij gingen ook andere markten aanboren.

Het leuke was dat AB dat ook heel leuk vond, dat je gewoon verbreding van markten deed en dus wij gingen ook van, ik begon met een groepje van vijfendertig mensen en drie jaar later hadden we er honderd. De omzet die steeg enorm en voor mij was het erg leuk met de afwisseling tussen het MKB, agrarisch en dat midden- en kleinbedrijf, dus de aannemers, de loonbedrijven, metaalbedrijven, bedenk het.

 

Cor

Dat was natuurlijk in de tijd dat ik met mijn uitzendbureau dacht van: jongens, waar bemoeien jullie je mee, blijf in die agrarische sector. Dat was jij!

 

Ronald

Dat was ik, ja. Maar zo was het wel en toen kwam ik er ook achter dat je altijd dealt met een eigenaar, nooit met degene die over de portemonnee gaat, maar ook gewoon met de ondernemer rechtstreeks, dus niet via een inkoop, transitie of, allemaal niet. We dronken een bak koffie, of twee, of we stonden een uur aan het voerrek tussen de koeien, bedenk het en daarmee was een deal nooit zo spannend.

En dat is ook een ervaring die ik nog steeds bij me draag. Probeer met die ondernemer in gesprek te gaan en natuurlijk hebben wij ook inmiddels een aantal klanten waar een inkoopafdeling zit, of waar een afdeling HR zit, maar het is zo plezierig ondernemen als je direct met zo’n ondernemer kunt afstemmen, ja. Dat past ook heel goed bij mij. Dat heb ik daar ook ervaren.

 

Cor

Hebben de ondernemers andersom, jou ook zo ervaren, een ondernemer had toen met een account manager, later regio manager te maken, die moet daar ook het gevoel gehad hebben van: kan ik gelijk met die Ronald zaken doen, of moet hij eerst nog naar boven toe en vragen of hij het wel mag, zeg maar?

 

Ronald

Ik vroeg niet zo veel binnen AB. En ik had nog wel eens discussie intern dat ik moest knokken om bepaalde dingen te bewerkstelligen. Van: zo gaan we het wel doen. Dus daar zat wel eens een wrijving, maar ik voelde mij altijd gesteund door de directeur Richard Heering en dat maakte het dan wel makkelijker. Kijk, en zonder wrijving geen glans, dus het moet af en toe ook wel eens even schuren in een organisatie, daar ben ik ook wel van.

Op een gegeven moment hebben we met collega’s een vestiging in Beilen geopend, later in Klazienaveen en zo ging eigenlijk het balletje een beetje rollen dat je ook wat meer zelfstandigheid in de regio kreeg. Van oorsprong werd het natuurlijk allemaal centraal georganiseerd, vanuit Almen, het hoofdkantoor en die decentralisatie ja, dat was gewoon, voor mij gewoon ondernemen zonder risico, om het dan maar zo te benoemen.

Ik mocht van alles realiseren, tuurlijk, er moest wel wat verdiend worden, dat spreekt voor zicht, maar je mocht het wel oppakken zoals je dacht dat het goed was. Ja, dan kun je ook heel veel leuke dingen bereiken, ook als team.

 

Korte onderbreking

 

Cor

En nu ga ik het voor mezelf doen. Wat was het moment dat je er misschien uitgegroeid was bij AB Oost?

 

Ronald

Ik zag eigenlijk al in 2010, 2011, wij stonden gewoon voor een enorme uitdaging met te veel mensen in vaste dienst, wij waren als organisatie eigenlijk niet meer flexibel en daarnaast zag ik ook dat er te weinig oog was voor de klant. Ja, heel langzaam zie je dan dat gebeuren en dan wordt het eigenlijk heel langzaam een jas die niet meer bij je past. Dat is wat het is, Cor.

Ja, dan stapt de directeur op, Richard is toen uit de organisatie gegaan en toen kwam er een nieuwe interim directeur, de man is nog directeur, maar dat was interim en daar had ik geen klik mee, persoonlijk niet, nu stond dat niet alles in de weg.

 

Cor

Was dat, als je nu terugkijkt, was dat wel - hij zit er nog steeds - was dat wel de juiste man op de juiste plek voor dat moment?

 

Ronald

Voor dat moment zeker, want er moest wel wat gebeuren. Ja, of het de man is bij de organisatie passend, dat is niet aan mij om daarover te oordelen, maar dat was voor mij wel het moment dat ik dacht van: maar nu weet ik niet of AB nog wel mijn organisatie is.

Hij heeft mij op 30 mei in 2012 ontslag gegeven, met mij nog een aantal regio managers, feitelijk werd er een laag uit gesleuteld en dat heeft mij wel opgebroken, ik heb daar fysiek last van gehad, ik heb -

 

Cor

Want hoe lang heb jij daar gezeten?

 

Ronald

Achtentwintig jaar.

 

Cor

Dat is niet niks.

 

Ronald

Nee, dus dat brak mij ook wel op. Ik heb ook nog een hartinfarct in die periode gekregen, maar het was ook een reset en in de periode daarvoor had ik wel eens bij mezelf gedacht van: waarom ga ik het niet zelf doen? Ja, wat staat je dan soms in de weg om ontslag te nemen, dat is dan toch ook wel dat veel dingen goed geregeld zijn. Pensioen, auto, inkomen.

 

Cor

Loyaliteit, denk ik.

 

Ronald

Loyaliteit naar de organisatie, zeker. Dat stond ook in de weg en ja, weet je, dan kom je zelf in een situatie terecht dat je ontslag krijgt, dat eigenlijk de weg open wordt gezet voor wat nieuws. Maar goed, ik moest eerst even wat herstellen en ik moest eerst even fit worden, dus ik heb eigenlijk een half jaar de tijd genomen om de business case Bats uitzendbureau vorm te geven.

Ik heb nog een team van tien boeren gevraagd om mee te denken, daar hebben we nog twee dag sessies mee gedaan van: wat moet je nu wel in zo’n agrarische markt doen en niet, want voor mij was wel heel duidelijk: ik begin met die agrarische markt, maar ik heb voor mezelf in de case ook neergezet van: toen ik begon in mijn eerste rol als werkverdeler, vanuit huis, kleinschalig, samen met mijn vrouw, want die hielp gewoon mee, ja dat was ook wel een leuke tijd.

En je kent iedereen wie je aan het werk hebt, je kent je klanten, de gezichten in de regio en wat ik al eerder gezegd heb, als je met de ondernemer zelf zaken doet, ja, dan is het ook niet altijd zo spannend. Dus waarom kunnen we niet terug naar die situatie?

 

Cor

Maar, je was wel zevenenveertig.

 

Ronald

Ja, dat klopt.

 

Cor

Dat vind ik echt wel super knap als je dan de ballen hebt om dat te doen.

 

Ronald

Ja, maar wetende, maar goed, als het niet zou lukken zat ik voor mezelf daar niet zo over in, want zo sta ik er eigenlijk nu nog in, dan ga ik gewoon vijfenveertig, vijftig uur melken in de week. En dan kom ik er ook. Als je er zo in staat, dan is dat niet zo spannend. Wat mijn vrouw en ik geleerd hebben vanuit dat ontslag is even op de handrem, dus kosten de deur uit, even goed voor jezelf en je gezin de balans opmaken van - want WW valt niet mee als je daarin terecht komt, ik kwam niet in de WW door mijn hartinfarct maar in de ZW, inkomens-technisch is het precies hetzelfde en de ervaring daarvan is prima geweest, maar dan moet je wel stappen terug.

Dat hebben we als gezin ook met elkaar gedaan en pas op de plaats gemaakt en dan is die conclusie van: als ik vijftig uur ga melken in de week, prima, dan kan het.

 

Cor

Ik wist nog niet van dat hartinfarct, wat gebeurt er met je als je een hartinfarct krijgt. Word je daarna, ben je een ander mens, kun je daar iets van vertellen wat dat met je gedaan heeft?

 

Ronald

Je lichaam laat je in de steek. En ik ben wel iemand die gewend is veel energie te hebben en daar ook gebruik van te maken. En de energie was gewoon weg. In het ziekenhuis heb ik dat ook een paar keer aan de artsen gevraagd van: krijg ik mijn energie terug? En het antwoord wat ik daarop kreeg: dat heb je zelf in de hand. Dan zul je met je lichaam ook wat moeten doen.

En dat heeft mij ook wel gemaakt dat - stoppen met roken is een ding, wat zuiniger zijn op je lichaam, ik ben aan het fietsen geslagen en ik had net nog even vorige week terug gekeken, maar ik heb vorig jaar bijna zevenduizend kilometer gefietst, dus ja, dan moet je hem met regelmaat pakken.

Dus tweeledig, ik kan mijn energie daar goed in kwijt en ik krijg de kop heerlijk leeg. Dus ja, ik sla geen week over. Gisteren was het wit buiten, ik denk: doe ik het? Het was toch glad, dus heb ik het niet gedaan, maar toen heb ik tien kilometer gewandeld met mijn vrouw. En dat is ook goed.

 

Cor

Hele andere spieren.

 

Ronald

Maar even terug, wat doet dat? Ja, het vertrouwen in je lichaam is zoek. En dat kost tijd. Ik moet zeggen: wij zaten in een revalidatiegroep in Meppel en dat heeft mij daar wel bij geholpen, ja en op een gegeven moment dan ervaar je weer, als je een hartslag hebt van honderdtachtig dat die het gewoon wel door blijft doen. Het duurt even voordat je daar weer bent, maar als je daar dan een keer bent, ja, dan zie je ook wel weer dat het ook goedkomt.

 

Cor

Ja, ik heb geen idee, want ik heb het niet gehad, maar als ik het dan hoor denk ik wel even: wat doet dat dan met je, want je hebt achtentwintig jaar in een opbouwende, misschien -

 

Ronald

Wat bij mij de oorzaak van het infarct is dat je feitelijk in een dynamische functie zit en ik kwam binnen op verzoek van dat gesprek met die directeur samen, met een jurist en hoofd HR en in drie minuten tijd wordt het dienstverband van achtentwintig jaar, vol energie, stilgezet. En stil, dat betekent: ik kon niet meer bij mijn mail, telefoon was afgesloten en ik hoefde niets meer. En je moet je eigenlijk voorstellen dat je op de snelweg rijdt met een snelheid van honderddertig en je wordt stilgezet en je mag geen millimeter meer verder. Linksom niet, rechtsom niet, je mag niks. Ik kreeg nog een contactverbod mee, ja dat heeft zich -

 

Cor

Dat is iets anders, dat is in zo’n bots-observer vliegen, zeg maar.

 

Ronald

Zo moet je het zien, en fysiek heeft zich dat bij dus geuit in een infarct. Dat had ook wat anders kunnen zijn, dat is mij ook wel uitgelegd. Maar het lichaam gaat daarnaar acteren en dat heeft zich dus veertien dagen later in een infarct geuit. En op dat moment heel spannend, je gaat dan in een ambulance weg en niemand weet wat er aan de hand is en dat geeft ook veel spanning thuis, kinderen waren er ook bij, maar goed, ik moet zeggen, met elkaar hebben we dat overleefd en doorstaan en ja, weet je, die ervaring is er ook één.

 

Cor

Nee, goed, achteraf kun je zeggen: je had het misschien niet willen missen, maar je had het ook niet willen hebben, beide kanten. Dus december 2012 toen gestart met Bats uitzendbureau, dat vind ik ook wel mooi, een bats is een schop.

 

Ronald

Ja, weet je waar die voor staat? Feitelijk, de naam is ontstaan door de interim directeur destijds die mij eruit kickte en de andere dag dacht ik: hij batst mij er gewoon uit. Hij doet het. En daar is de naam bats uit ontstaan. En het zegt, wat jij zegt, het zegt over cultuur over het doen, we hebben bewust de schop in het logo staan, de naam is bats, maar de schop staat er ook bewust in, het staat eigenlijk voor aanpakken en doen.

 

Cor

Ik weet nog dat ik, ik denk, een jaar of vier, vijf geleden, omdat mijn vriendin en ik heel veel gingen lopen in Dronten, jouw dochter heeft denk ik een sticker van Bats op een lantaarnpaal geplakt. Ik zag Bats uitzendbureau, toen dacht ik: wat een leuke naam is dat. Dat was de eerste keer dat ik met Bats in aanraking kwam. Dat was wel mooi, ja.

 

Ronald

Ja, dat klopt, ze hebben daar wat stickers geplakt en ja, dat gebeurt.

 

Cor

Maar goed, gestart, je zegt: het was eigenlijk niet zoveel risico, maar je begint op je zevenenveertigste voor jezelf, kun je eens wat over die beginjaren vertellen?

 

Ronald

Twee dingen eigenlijk. Begin nooit zonder plan, begin niet als kip zonder kop.

 

Cor

Deed je dat, of deed jij dat niet?

 

Ronald

Mensen denken wel eens dat het heel makkelijk gegaan is, maar ik geef het je te doen als jij straat voor straat de boeren moet bezoeken en moet overtuigen met: je moet mij hebben en niet AB, om het dan maar zo te noemen, maar dat geldt ook voor de personeelskant. Hoe kom je aan mensen? Ik moet er wel bij zeggen, kijk, 2012 zaten we onderin de recessie. 2012, 2013.

En we hadden natuurlijk wel het aanbod van mensen. Raar, maar er zijn wel heel veel mensen vanzelf naar ons toegekomen. En dat heeft ook ons enorm geholpen. Maar goed, ik moest ook met regelmaat zelf de bok op, of in de melkstal, want ik zei wel: we hebben een melker, linksom of rechtsom en anders kom ik zelf. Dus dat speelde ook.

 

Cor

En we zitten nu in een heel mooi gebouw, maar deed je dat toen nog vanuit huis?

 

Ronald

Nee, we zijn eerst even bij Jaap in de slaapkamer, maar al heel gauw konden wij een boerderij huren in Frederiksoord van de Maatschappij van Weldadigheid, daar hebben we ook een warme band mee, die bood ons een voorhuis aan wat we dus als kantoor kunnen gebruiken. Ik zeg wel eens: daar hadden we het keuken kamer tafereel en in de herfst deden we de gaskachel aan en dan waren heel de dag de ramen beslagen, dat had wat en toen we in 2017 dit pand betrokken was één van de dingen dat we die huiselijke sfeer terug wilde laten komen.

 

Cor

Ja, want kun je eens wat vertellen over dit pand?

 

Ronald

Ja, het is een voormalig restaurant en dat stond al vanaf 2012 te koop, de eigenaar woonde bovenin, de illusie dat iemand ooit met zijn horecabedrijf verder zou gaan, maar door de recessie is dat nooit gebeurt. Sasja en ik hebben eigenlijk al wel een aantal jaar met het plan gelopen van: dat pand, daar moet je toch wat mee kunnen? Groot pand, veel inhoud, ook niet oud, in 1986 nieuw gebouwd.

Alleen toen we in die boerderij zaten, toen speelde dat nog niet zo op, maar de maatschappij die vroeg ons toen in 2016 van: je moet toch eens gaan uitkijken naar een andere locatie, want wij willen wat anders met die boerderij. Toen hadden wij drie jaarcijfers aan te bieden bij de bank, want daar begint het mee. Je kunt van alles willen, maar wat wil jij, wat willen zij, dan heb je een probleem.

 

Cor

Hoeveel FTE’s had je toen in die tijd?

 

Ronald

Wij zaten toen denk ik op honderdvijftig mensen aan het werk en in 2013 hadden we natuurlijk amper inkomen, maar 2014, 2015 waren goede jaren en 2016 hadden we weer goed gerealiseerd, dus de bank wilde wel met ons meedenken. Dat is wel even een strijd geweest, maar goed, volgens mij kent elke ondernemer dat wel bij een bank, dat je af en toe ook even die momenten moet hebben.

 

Cor

En dat geloofde ze bijna niet, dat die cijfers zo goed waren?

 

Ronald

Ja, dat klopte en ik zat in een MKB, later werd ik overgezet naar groot zakelijk, door de Rabobank, onze huisbank en ja, weet je, daar speelde ook diverse dingen. Maar het was ons eigenlijk alleen maar te doen om de financiering rond te krijgen voor de aankoop van vastgoed. Tot op de dag van vandaag draait Bats uitzendbureau gewoon zelfstandig zonder financiering. Dat is ook wel heel prettig. Dus we hebben elke keer de groei gefinancierd vanuit de eigen middelen. Vanuit winst, om het dan maar zo te zeggen.

Dus toen de bank daarin meeging, toen hebben wij dit pand gekocht en hebben wij in zestien weken tijd, met ongeveer vijfentwintig man van onszelf, met eigen regie, het hele pand omgeturnd van een woning en restaurant naar een bedrijfsverzamelgebouw en dat was ook kicken. Ik was elke morgen om half zeven op kantoor, ik deed sheets, met stift, whiteboardsheets, met het weekprogramma, ja en daar hebben ook veel mensen gewoon ook werkervaring opgedaan.

Hetzij in de sloop, hetzij in de bouw, maar het hele pand gerestyled, dak en wanden zijn blijven staan, er is een binnenschil in gebracht, we hebben het zover weten te brengen dat het een a-label heeft qua energie en inmiddels hebben wij alle ruimtes verhuurd. Naast Bats uitzendbureau en Stichting Veuruut zitten er nog vijf huurders in het pand en ja, heel tevreden.

En het leuke is ook, wij ondernemen dus in Nijensleek. Of all places kan iemand zeggen, we hebben hier een rol als werkgever, maar ook als ondernemer. We doen een stukje advies en ja, we hebben ook nog een dorpshuisfunctie in dit pand. Dus we zijn wel degelijk thuis hier in Nijensleek, ja.

 

Cor

Ik zag, ik heb natuurlijk wat huiswerk gedaan, maar je hebt inmiddels zo’n driehonderd man aan het werk, dan ben je hier in Nijensleek best wel één van de grootste ondernemingen, terwijl, het is niet meer: je hebt maar een uitzendbureau, zal ik maar zeggen. Wat doet dat met jou als - je hebt dan daarmee ook een bepaalde verantwoordelijkheid.

 

Ronald

Ja, die kwam met name dit voorjaar natuurlijk ook bovendrijven, als je dan geconfronteerd wordt met corona en daar hebben wij natuurlijk ook mee te dealen en ja, dan de wetenschap dat de helft van de mensen hetzij een jaarcontract of een dienstverband voor onbepaalde tijd heeft, want die hebben wij ook, ja, welke verantwoordelijkheid brengt het met zich mee en loop je tegen collectief ontslag aan als een bouw in lockdown gaat of, ja, dat zijn wel vraagstukken waar Sasja en ik samen over nadenken. En hoe ga je dat dan doen?

 

Cor

Ja, de gedachtegang is dan vaak dat een uitzendbureau de mensen zo weg kan doen -

 

Ronald

Maar dat is niet zo.

 

Cor

Maar door het hele fasesysteem is dat natuurlijk niet meer zo. Je bent flexibel doordat je met iemand een relatie hebt en iemand makkelijk misschien elders kunt plaatsen, dat is de flexibiliteit die je misschien kunt bieden, maar je hebt ze vaak wel vast aan de broek, om maar even zo te zeggen.

 

Ronald

Ja, je hebt wel een loon doorbetalingsverplichting. En weet je, tuurlijk, gelukkig dat het nu gebeurt en niet in onze beginjaren, want ja, we hebben natuurlijk wel wat reserves opgebouwd om dit soort dingen te kunnen overleven. Ik zeg ook wel eens: als je nu zo’n situatie krijgt met de sneeuw in Madrid en we krijgen dat hier, dan weet ik ook wel dat ik vijftig, zestig man een aantal weken niet weg kan zetten. Daar moet je je wel voor indekken.

Ik vind dat dat ook een verplichting is vanuit goed werkgeverschap. Je zult er ook moeten staan voor je mensen. Dat breng ik in ons team ook wel eens naar voren. Kijk, als niemand voor ons aan het werk wil, dan hebben we ook niks. Kun je nog zoveel willen verkopen, maar je bent wel afhankelijk dat de mensen ook voor jou willen werken.

 

Cor

Ben je een ondernemer die nog graag steeds tussen de mensen wil staan?

 

Ronald

Ja, graag. Ik voel me ook niet meer dan dat. Ik weet best wel hoe de rolverdeling is, echt wel, maar nee, ik doe net zo graag mee. Ik ben me ook terdege bewust, als ik kijk naar de hoeveelheid jonge mensen die wij aan het werk hebben, dat dat daar ook mee te maken heeft. Dat je weet wat de jongeren bezigt en dat je weet wat er speelt in die doelgroep. Kijk en we hebben best veel mensen vanuit ons eerste jaar in 2013 die hier nog op de loonlijst staan. Die hier gewoon al acht jaar bij ons werken. Daar zijn wij ook trots op. Want dat zegt ook wat over ons en over de relatie met die mensen. Wat ik ook echt belangrijk vind is dat je even weet van: hoe zit het bij de mensen thuis, wat speelt daar en dat je daar ook oog voor hebt.

 

Cor

Maar kun je van die driehonderd mensen, ken je ze dan allemaal persoonlijk?

 

Ronald

Nou, ik durf mijn hand niet voor driehonderd in het vuur te steken, maar wel voor tweehonderdvijfenzeventig.

 

Cor

En dat is eigenlijk omdat je al jaren die samenwerking hebt en is dat misschien ook een persoonlijke kracht van jou?

 

Ronald

Ja, dat is wel mijn ding, maar dat geldt ook voor de klanten. We doen hier af en toe wel eens gekscherend zo’n vragenmomentje van: waar zit die klant en hoeveel koeien heeft die en wat voor melkstal, of wie werkt daar? Dan sla ik de plank nog niet zo gauw mis hoor, nee. Maar dat is ook wel mijn ding en het kan nu niet, daar worstel ik zelf mee met die corona dat ik niet zo even op de pof even het gebied in kan gaan en tien, twaalf bedrijven bezoeken op een dag, of soms nog meer, gewoon even om de hoek: hoe is het, loopt het goed? Hoeft allemaal niet zo -

 

Cor

Heb je het gevoel dat je niet terecht kunt, of -

 

Ronald

Ik vind het verantwoordelijkheidstechnisch niet goed. Ik zal het maar op mijn geweten hebben dat ik op die plekken - dat ik het breng. Onbewust, laat dat helder wezen. We hebben hier een sneltest op kantoor, maar dat is het niet. Je kunt het onbewust - ja, dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Dus we hebben dit jaar - want ik bezoek elk jaar, aan het eind van het jaar al mijn klanten, de actieve klanten van dat jaar, dit jaar niet gedaan, hebben we een hele leuke kaart voor gemaakt met een muziekje en een tekst erin, maar dat doet me eigenlijk wel een beetje zeer.

 

Cor

Dat voelt toch wel iets anders.

 

Ronald

Ja, dat is niet leuk.

 

Cor

Ik heb nog heel veel vragen voor je, maar nog even de rolverdeling tussen Sasja en jou - hoe zit dat? Wat is typisch Sasja en wat is typisch Ronald?

 

Ronald

Sasja is direct, ik ben niet altijd even direct.

 

Cor

Omdat je het niet wilt zijn, omdat je niemand pijn wilt doen, of -

 

Ronald

Ja, ik ben wel wat genuanceerd, zeg maar, Sasja die zegt gewoon: zo is het. Dat is voor mij wel eens een eyeopener.

 

Cor

Terwijl jij vanuit huis uit, wat het van: doe dit, doe dat.

 

Ronald

Ja, maar dat is toch anders. Ja, wat ook meespeelt is dat wij wel een eenheid zijn. Alleen anders. Sasja die is rechtdoor zee duidelijk, alleen geen ondernemer, dus die komt nog wel eens met risico management en dat is wel prettig, want ik zie kansen, want ik doe naast dat wat we hier doen een fietsverhuurbedrijf en wij doen ook nog iets met circulaire economie, we hebben de boerderij in Frederiksoord gekocht, waar we ooit begonnen zijn, daar hebben we ook nog een heel plan op geschreven en dan is Sasja wel iemand die zegt: ja, maar hoe zie je dat dan en hoe gaan we dat dan doen? Want, ja, je kunt alles wel willen, maar waar dient het toe? Dus dat is wel, ja en een ander aspect is natuurlijk wel, ik bemoei me niet met thuis, in de zin van: ik ben er wel, we zijn samen getrouwd en we vinden elkaar nog steeds hartstikke lief, dat mag ook gezegd worden, maar Sasja die runt wel alles er omheen.

 

Cor

Maar ben je dan nog een beetje de vrijbuiter er omheen die nog een beetje zijn vrijheid nodig heeft?

 

Ronald

Ja, als ik dat niet heb, dan sterf ik af. Dus ik moet ook wel gewoon de dingen kunnen doen die ik bedenk. Dat kan heel divers zijn, maar die ruimte ben ik nodig, sluit mij niet op. Dat weet ze ook en de andere kant is: we eten elke avond kwart over zes, of ik er nu wel of niet ben. En ik word ook alleen meegedeeld van: haal jij Josefien even op bij streetdance en ja, weet je, Sasja heeft nu haar eigen ding met Stichting Veuruut, dus we ondernemen onder hetzelfde dak, ja en dat is natuurlijk wel bijzonder dat je dan gewoon elke middag samen luncht, met ons team, maar ja, dat is wel heel waardevol. Gisteren hebben we tien kilometer samen gewandeld, de hond mee en dan passeert eigenlijk alles wat we doen nog wel even de revue, lopendeweg.

 

Cor

Nog even een aantal dingen die ik aan wil stippen, jij bent eigenlijk altijd, naast dat jij je bedrijf hebt en zo, en je bent een beetje ADHD, dus altijd nog energie, met vrienden allerlei dingen doen en daarnaast ook politiek. Wat is dan als ondernemer wat je dan nog in de politiek aantrekt, omdat politiek toch vaak als stroperig wordt gezien -

 

Ronald

Daarom zit ik ook niet in de gemeenteraad. Ik vind mijn rol in de fractie plezierig en dat heeft er eigenlijk ook mee te maken: ik vind ook nog wel eens ergens iets van en ik heb wel in mij, als je ergens wat van vindt, dan moet je niet met losse flodders gaan gooien, dan moet je ook zo groot zijn om je ergens voor in te zetten.

Dus dat is eigenlijk mijn rol in de fractie dat ik ze soms voedt, maar soms ook dingen mee bedenk. Hoe vliegen wij bepaalde ontwikkelingen in zo’n plattelandsgemeente aan. Als ik bij ons kijk, we hebben twee nationale parken in onze gemeente, we zijn geografisch groot, we hebben bijna negentienduizend inwoners, ja, dan vind ik van het ondernemerschap en van het platform waar je dus economisch op acteert, ja daar heb ik nog wel wat mening over en daar vind ik ook wel wat van.

 

Cor

Dat is dan politiek, Ronald. Ik heb daarnaast begrepen, jij doet nog zoveel dingen: je bent voorzitter van Stichting Spoelplaatsen, misschien kun je daar nog iets over vertellen? En ik ben nog even benieuwd naar dat Ondernemersfonds, waar vijfenzeventig bedrijven in zitten.

 

Ronald

Spoelplaatsen is een club van boeren en een aantal MKB bedrijven, wij exploiteren daar een wasplaats voor trekkers en machines, maar dat is niet zo ingewikkeld, ooit dat ding met veel subsidie gerealiseerd.

 

Cor

Dus hier in Westerveld zijn de wegen allemaal schoon, geen modder op de wegen -

 

Ronald

Nee, dat is niet wat het is, nee dat is het niet, het is dat de machines op een verantwoorde manier worden schoongespoten van bagger en vetten. Dat wordt gescheiden en er zijn er een aantal meer in Westerveld die dat hebben en wij hebben hiervoor de voormalige gemeente Vledder eigenlijk, een spoelplaats, dat vergt een kleine bestuurlijke rol. Corso Frederiksoord daar ben ik mee gestopt na acht jaar, ik vond als je acht jaar in een bestuur zit, dan wordt het tijd om te verfrissen en te vernieuwen, dus ik ben weer toegetreden tot de corsowagenbouwers, dat heb ik daarvoor ook een hele periode gedaan en alleen dat ligt nu door corona even stil.

 

Cor

MKB Nederland nog?

 

Ronald

MKB Nederland, daar ben ik ambassadeur voor Westerveld, voor gevraagd. Ja, dat vind ik erg leuk om te doen, dat zet je netwerk op een andere manier open en ik doe mijn best om Westerveld goed te vertegenwoordigen. Als ik kijk wat wij met de regiodeal als Westerveld binnengehaald hebben, hebben wij goed ons best gedaan. De human capital agenda is wel een beetje mijn ding binnen de gemeente, ja goed en we hebben ook wel wat werkgroepjes rondom circulaire economie, nieuwe initiatieven. We zijn nog bezig met een circulaire hub, nice en nice tracks doen we wat dingen mee, dus ja, laat mij daar maar wat in bewegen, dat vind ik heerlijk. En dat is ook wel wat ik nodig ben naast mijn werk.

 

Cor

Jullie doen het hier vanuit één locatie, heb je die driehonderd man aan het werk en ik denk dat elke ondernemer die dit hoort, driehonderd man vanuit één locatie met een team van hoeveel man?

 

Ronald

Vijf.

 

Cor

Vijf, dat is heel erg knap. Hoe heb je dan nog tijd over om nog zoveel daarnaast nog te doen?

 

Ronald

Ja, dat vraagt twee dingen. Dat is structuur, maar ook de juiste mensen om je heen. En als je de structuur goed hebt en daarmee de verantwoordelijkheden netjes hebt liggen waarmee je de mensen in je team de verantwoordelijkheid kunt geven, dan kun je jezelf ook veel vrijheid toebedelen. Vrijheid in de zin om andere dingen te doen en dat is gewoon heel belangrijk. Dus we hebben een hele kleine, platte organisatie waar de taakverdeling gewoon handig is. Het zijn allemaal dames inmiddels, maar waar voor de dames wel een uitdaging ligt om het te mogen doen en ja, dat maakt het heel plezierig. En dat is ook wel wat ik andere ondernemers ook wel meegeef: voel jezelf niet te groot of te goed om iemand aan te nemen die op bepaalde fronten daarin veel beter is. Wat het dan ook mag zijn, of dat dan aan de financiële kant is, of aan de juridische kant, dat maakt niet uit, dat is alleen maar goed, denk ik.

 

Cor

Maar ik zou bijna zeggen: als je succesvol ondernemer wilt zijn, verzamel vrouwen om je heen. Want dan -

 

Ronald

Dat vraagt altijd wel een eigen plek, zeg ik ook wel, want dat merk ik in huize Visser ook, het synchroniseert een beetje, ik zal daar niet verder op ingaan, maar je moet ook momenten hebben dat je je terug kunt trekken op je eigen kantoor. Heerlijk. Wat ik misschien ondernemers mee wil geven, want dat heb ik zelf ook zo ervaren, omdat ik natuurlijk op een later tijdstip ben gaan ondernemen: volg wel gewoon je eigen plan. Laat je niet van de wijs brengen door wat de buitenwereld soms vindt. Luister wel, haal daar goede dingen uit, maar volg gewoon je eigen plan.

 

Cor

Ronald Visser, dank je wel.

Podcast voor DGA’s #15 Cor Spronk in gesprek met Bert Remerink - over alleen opereren, commitment aan het resultaat, oerbron van energie om te verbinden en aanpassingsvermogen

Podcast voor DGA’s #15 Cor Spronk in gesprek met Bert Remerink - over alleen opereren, commitment aan het resultaat, oerbron van energie om te verbinden en aanpassingsvermogen

January 18, 2021

Vandaag ben ik in gesprek met Bert Remerink, ondernemer, pionier, netwerker pur sang en “veur de duvel niet bange”. Bert was 28 jaar lang de witte Afrikaan, maar is een geboren in Oldenzaal, dus ook een Tukker. Zijn hele leven heeft na zijn studie op Larenstein in het teken gestaan van de commerciële maar eerlijke handel. Handel vanuit elke werelddeel naar Europa en tussen landen en werelddelen onderling.

ALLEEN OPEREREN

Al op zijn 23 e, tijdens zijn stage in Kameroen, werd hij alleen het bos in gestuurd. Zonder dat hij de taal machtig was. Zonder dat hij direct verstand van zaken had. Zonder een netwerk waar hij direct op terug kon vallen. Bert: “….ja en dan ontdek je toch mogelijkheden, als dat lukt, als je met heel veel energie en heel veel moeite toch iets op de rit krijgt, dat geeft een gigantische voldoening en ja, daar haalde ik heel veel fun uit”.

COMMITMENT AAN RESULTAAT

Bert geeft aan best wel onzekere momenten te kennen maar zijn commitment aan het behalen van resultaat stond altijd fier overeind. Bert: “Wat heel sterk bij mij voorop staat is dat ik dan ook gewoon moet presteren. Ik heb een opdracht gekregen en die moet ik dan ook gewoon uitvoeren. Dus dan heeft het geen zin om in de auto te blijven zitten, of terug te rijden, dan moet je er ook gewoon voor gaan”.

OERBRON VAN ENERGIE OM TE VERBINDEN

Ik vroeg aan Bert waar hij de kracht vandaan haalde om steeds weer alleen de kracht en moed op te brengen. Bert: “Ik denk dat dat een soort oerbron is van energie die bij mij iedere keer vanuit het niets toch weer aan kan wakkeren. Dat heeft me vaker geholpen in het leven. Dat je toch vanuit niets jezelf gewoon kunt motiveren en die motivatie is om het voor elkaar te krijgen. Die motivatie is geen geld, of dat je een mooie partij hout op de boot doet, maar ik denk juist dat de motivatie voortkomt uit het feit dat je het voor elkaar krijgt. Dat je gewoon eigenlijk iets kunt wat niet iedereen lukt. En dan gaat het mij er ook niet om dat je er een soort ego van krijgt, verre van dat denk ik, maar juist het feit dat je daar toch in een totaal andere wereld iets voor elkaar krijgt met Afrikanen of met Fransen of met Aziaten of met Libanezen. Ja volgens mij heb ik “iets” dat ik toch dingen kan verbinden”.

AANPASSINGSVERMOGEN

Bert zijn aanpassingsvermogen is enorm groot. Hij was de importeur die niet even langs kwam, maar de man die aanwezig bleef. Bert: “Ik wil me onderdompelen in die cultuur en hetzelfde eten. Ik wil hetzelfde drinken, ik wil met die mensen – ik wil eigenlijk dat ze mij zien als gelijke. Daar krijg ik gewoon een lekker gevoel van en dat die mensen mij respecteren, en ik respecteer hun. Dat je daar een goede tijd hebt, een hele waardevolle tijd en niet even kort dat je alleen maar de buitenkant ziet. Dat gaat veel dieper. Ik moet mijn normen en waarden blijven behouden, maar ik moet me wel onderdompelen in hun cultuur”.

DE TOEKOMST VAN BERT

Bert woont momenteel in Nederland met zijn Afrikaanse vrouw en twee kinderen. Hij verteld hoe hij noodgedwongen vluchtte uit Gabon en hier in Nederland een nieuwe onderneming aan het bouwen is. Hij heeft wel geleerd van het verleden. Samenwerkingsverbanden gaat hij alleen nog aan met mensen die elkaar iets gunnen en die gestoeld zijn op gelijkwaardigheid. Bert: “En zet afspraken op papier! Ik ben twee keer nu op de koffie gekomen”.

Dit en veel meer hoor je in deze podcast voor DGA’s, dé podcast voor en door ondernemers!

Bert, ik heb enorm veel respect voor jouw ondernemerschap, je doorzettingsvermogen, je verantwoordelijkheid die je genomen hebt en je kwaliteit om te assimileren in elke omgeving en cultuur. Daar ga je nog veel mensen mee kunnen helpen en inspireren.

Meer over Bert Remerink vind je op:
https://www.linkedin.com/in/bert-remerink-266a9418a/

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak waarmee je kunt sparren, bijvoorbeeld als je je eenzaam voelt als ondernemer? Lees hier dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina. Je kunt ook bellen op 06-53321934. Dan maken we snel een afspraak. Tot snel.

AANBIEDING OP MAAT VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

NU AL EEN AFSPRAAK PLANNEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#bertremerink
#assimileren
#ByBert©️
#mentor
#inspirator

Volledige tekst:

Bert Remerink, uit Oldenzaal. Hartelijk welkom hier in Dronten. We kennen elkaar sinds mei 2020 via LinkedIn. Ik heb wat dingen opgezocht dus ik ga er even doorheen, dan moet je maar kijken of jij het kunt aanvullen. Een mensenmens heb ik gehoord. De Witte Afrikaan, jij zegt mij, een rotsvaste overtuiging is dat de tropische houthandel veel rechtvaardiger kan zijn, dat zal bijdragen aan het verminderen van ongelijkheid in Afrika, daar strijd ik voor. Ik ben prestatiegericht, waarbij oprechtheid, integriteit en sociale verantwoordelijkheden belangrijke voorwaarden voor mij zijn. Die laatste vind ik wel een hele mooie. En samen voor een eerlijke houthandel. Als ik zo naar je kijk en dingen van je heb opgezocht dan zeg ik: ja, maar die Bert, dat is een avonturier. Dat is een pionier, een netwerker pur sang, dus als jij in Nederland zou mogen netwerken dan zou ik zeggen: Bert, die is nog niet bang voor de duivel. Dus, met wat jij hebt meegemaakt in Afrika en misschien in andere landen, daar heeft een ander geen weet van en kan zich daar ook heel weinig van voorstellen. Daar gaan wij in deze podcast proberen wat verhalen bij jou te ontfutselen, om te kijken: wie is Bert Remerink, wat zijn de processen die je hebt meegemaakt, wat zijn de situaties die je hebt meegemaakt, zodat de luisteraar iets kan meevoelen van wat er in Bert Remerink zit. Leeftijd hoor ik net, drieënvijftig, woont in Oldenzaal, op dit moment en daar ook geboren en nu weer een beetje getogen. Getrouwd met Ludwien, een Afrikaanse dame en een zoon Martin en een dochter Manou. Heb je hobby’s?

 

Bert

Ik wandel graag.

 

Cor

Wandelen.

 

Bert

Ik was altijd een langeafstandsloper, meegedaan aan de wandelvierdaagse in Nijmegen, ook helemaal alleen. Toch herkenbaar bij mij denk ik, ik heb heel veel dingen alleen gedaan in mijn leven. De verkering was uit en ik denk: ik ga gewoon die wandelvierdaagse lopen, ik denk dat dat een goede remedie is, toen was ik denk ik eenentwintig jaar en ik heb mij toen ingeschreven voor de vijftig kilometer, dus vier keer vijftig kilometer.

 

Cor

Ongetraind begonnen?

 

Bert

Ik had wel wat voorbereiding, maar niet zoals het moest, dus het was - op mijn tandvlees ben ik binnen gekomen, maar ik denk dat dat me wel een beetje goed omschrijft. Als ik ergens aan begin, dan ga ik gewoon tot het einde. Ja, dat geeft me wel gewoon een kick als je daar dan over de finish komt.

 

Cor

Ben je een voetbalfan? Ik vraag meestal aan ondernemers: wat voor voetbalclub is jouw favoriete voetbalclub. Is dat Twente in jouw geval?

 

Bert

Ja, nou ik ben niet zo voetbal minded, ik heb heel veel in Afrika gezeten, dus ik was ook vrij veel weg en toen in de begintijd was er ook geen internet en geen internationale televisie of zo, van al het nieuws verstoken, dus toen ben ik wel een beetje ontgroend, maar sinds ik terug ben volg ik natuurlijk Twente ook. Ja, die roots die zijn er en dat is natuurlijk wel mooi ook, je ziet hoe Twente weer teruggekomen is vanuit het niets.

 

Cor

Nederland kijkt daar wel altijd een beetje, dat het een beetje een zorgenkindje blijft. Muziek? Muzieksoort?

 

Bert

Ja, muziek is heel breed, Cor. Ik houd eigenlijk van alle soorten muziek, misschien de jazz is iets waar ik niet zoveel affiniteit mee heb, maar dat gaat van Bruce Springsteen, U2, net de Top2000 helemaal kunnen horen, daar zitten toch heel veel nummers in die ik mooi vind, richting country. Willie Nelson, ja, dus mijn muzieksmaak is heel breed. Voor mij is muziek energie, maar ook emotie en melancholiek, dus dat raakt je soms op verschillende manieren.

 

Cor

In wat voor auto rijd je?

 

Bert

Ik heb verschillende auto’s gehad. Mijn leven is een beetje een rollercoaster geweest, dus ik heb in hele mooie auto’s -

 

Cor

Daar komen we straks op. Mannen, ondernemers vinden dan toch - wat voor auto je rijdt, aan de auto, daar kijken mensen toch naar of zo.

 

Bert

Ik heb in de houtwereld gezeten waar je heel normaal moest doen en als je daar met een Mercedes voor de deur kwam dan ging het je te goed en daar was denk ik de gunfactor niet zo groot. Dus daar werd altijd een beetje raar naar gekeken, maar ik heb inderdaad - Mercedes is wel mijn merk hoor. Ik heb dus ook in een Mercedes gereden een E250, benzine, super snel.

 

Cor

In de tijd van de Flintstones hadden ze nog houten auto’s, dus dan had dat nog iets meer -

 

Bert

Ik heb inderdaad wat houten auto’s vanuit Afrika meegenomen, van die kleine schaalmodellen en vrachtauto’s, allemaal van hout, hartstikke mooi, maar dat rijdt allemaal niet zo fijn hoor. Op dit moment heb ik gewoon een kleine hybride auto, een kleine Toyota Yaris waarmee ik het eigenlijk moest doen, dus ik kan wel, dat is een mooie term, ik kan opschalen en ik kan afschalen qua auto’s in mijn leven, ja. En in Afrika reed ik in een Toyota Landcruiser, dat is natuurlijk een gigantisch sterke auto, maar die heb je daar dan ook gewoon nodig. Het is geen luxe, maar pure noodzaak.

 

Cor

Lees je wel eens boeken?

 

Bert

Ik lees niet zo veel op dit moment, ik ben wel een lezer. Vanaf de lagere school, het voortgezet onderwijs was ik echt wel een boekenwurm, boeken over de Tweede Wereldoorlog verslond ik en toch wel boeken over avonturen, over ongebaande wegen, dat heeft mij altijd wel geraakt eigenlijk. Dus daar was ik heel erg voor in en door het werk en al het gereis lees je toch minder. De concentratie om een boek te lezen was gewoon weg. Maar ik ben wel bezig, nu, het laatste jaar, omdat ik toch een beetje bezig ben met een herontdekking van mezelf om toch wel boeken te lezen. Maar dat zijn wel boeken van: wie ben je zelf, beetje misschien wel spirituele boeken, boeken over advisering, noem maar op.

 

Cor

Luister je ook wel eens naar podcasts?

 

Bert

Ja, heel weinig.

 

Cor

Drieënvijftig, is toch een beetje zo’n grens dat je zegt van; dan weten we nog maar net wat een podcast is.

 

Bert

Ik weet wat een podcast is, maar ik moet je heel eerlijk zeggen dat ik van jou enkele podcast heb aangehoord en nog wat andere, eigenlijk de laatste zes maanden, laatste acht maanden, maar ook nog eens een keer omdat je in Afrika zit is de internetverbinding vaak niet goed genoeg. Het versturen van een e-mail kan wel, maar om langdurig via netwerk een podcast te luisteren is dan minder.

 

Cor

Heb je een idool, iemand waar je tegenop kijkt?

 

Bert

Dat is een goede vraag. Je hebt, ik denk Albert Schweitzer.

 

Cor

Ja, wat symboliseert hij voor jou?

 

Bert

Albert Schweitzer die symboliseert iemand die vanuit een heel moeilijke situatie, die situatie probeert te verbeteren, of dat nu medisch is of organisatorisch of technisch. Wat die man gedaan heeft, dat is eigenlijk, die is gewoon vertrokken en die is daar een ziekenhuis begonnen, met bijna geen middelen en die heeft eigenlijk gewoon een heel groot gedeelte van zijn leven opgeofferd om de wereld misschien wel iets beter te maken. In eigenlijk een land wat hij helemaal niet kende.

 

Cor

Ik zie jou als een pionier, lees je wel boeken van andere pioniers, van biografieën of -

 

Bert

Het mooie in dat soort zaken is dat, dat ben ik eigenlijk ook, is dat je eigenlijk iets creëert wat er nog niet is. Je gaat, dat noem ik dan altijd zo mooi, de ongebaande wegen. Het is zo makkelijk om op het vliegtuig te stappen en ergens naartoe te gaan en je gaat in een hotel zitten en je zoekt de mensen die het makkelijkst benaderbaar zijn en je probeert iets op te zetten. Maar ik ging altijd toch, ik zocht altijd die ongebaande wegen, mensen die misschien niet eens wisten wat voor mogelijkheden ze hadden voor Nederland en dan praat ik echt over die houthandel, ja en dan ontdek je toch mogelijkheden, als dat lukt, als je met heel veel energie en heel veel moeite toch iets op de rit krijgt, dat geeft een gigantische voldoening en ja, daar haalde ik heel veel fun uit.

 

Cor

Albert Schweitzer, daar hadden we het over. Uit wat voor nest kom je eigenlijk? Wie was je vader, wie was je moeder?

 

Bert

Ik kom uit Oldenzaal, een echte Tukker, Rooms-Katholiek bolwerk.

 

Cor

Wat deed je vader?

 

Bert

Mijn vader was ambtenaar, die werkte bij de gemeentebedrijven Oldenzaal, gas, water en licht. Hij deed gas en water. Een heel veilige baan, lieve man, hij leeft nog steeds, mijn beide ouders leven nog, hoewel ze allebei corona hebben gehad, een paar weken geleden, dus dat was minder. Dan zie je toch maar weer hoe heftig die corona is. Dat je denkt: ik doe daar alles aan, maar het glijdt een soort van door de brievenbus naar binnen. Dat was schrikken, maar dat gaat allemaal redelijk goed. Ja, hele lieve mensen, hele zorgzame mensen. Geen avonturiers.

 

Cor

Heb je broers en zussen?

 

Bert

Ik heb één zus, die is iets jonger, dus ik ben de oudste en ja, eigenlijk een heel lieve, beschermende familie. Een hele goede band hebben we met elkaar. We zijn wel een paar keer verhuisd in Oldenzaal, dus dan moest ik wel iedere keer opnieuw beginnen. Ik denk dat ik drie lagere scholen heb gehad, dus, ja, daar sta je dan niet zo bij stil als kind, maar dan is het toch wel iedere keer opnieuw beginnen. Dus je moet elke keer weer vechten voor je plek. Nu had ik daar geen moeite mee en ik ben ook nooit gepest of dat het moeilijk ging, helemaal niet. Het was eigenlijk een heel serene, burgerlijke, mooie tijd toch wel. Een heel vriendelijke tijd.

 

Cor

Ik heb dan wel gezien dat je hogere school Larenstein hebt gedaan in Velp. Daarvoor havo, mavo gedaan?

 

Bert

Na de lagere school mavo en toen na de mavo eigenlijk wel een eerste stap gemaakt, iedereen ging dan naar de meao of heao of havo, ik ging naar de middelbare land- en tuinbouwschool in Zenderen, een dorpje twintig kilometer van Oldenzaal. Daar deed ik aanleg en onderhoud van tuinen, ja dan kom je weer opnieuw, dat is eigenlijk, één van de weinigen uit Oldenzaal, weer op een nieuwe school. Ook een fantastische school, een leuke vriendin ontmoet een paar jaar, dat is natuurlijk uit gegaan en ik zat op die school en ik dacht: dit is het eigenlijk niet. Ik zag mezelf niet als hovenier in Twente, ik dacht dat ik nog wel iets meer kon en een vriend van mij die ging naar Larenstein en ik dacht van: dat lijkt mij ook wel wat. Dat was eigenlijk de eerste stap richting het midden van het land, zeg maar.

 

Cor

Was dat toen al een afdeling tropische bosbouw?

 

Bert

Tropische bosbouw was eigenlijk een klein onderdeel van bos- en natuurbeheer, het was eigenlijk vijfennegentig procent Europese bosbouw, cultuurtechniek. De tropische kant van dat alles, dus tropische cultuurtechniek en tropische bosbouw wat ik heb gestudeerd dat was een klein onderdeel van die opleiding en mijn ambities lagen nog veel meer in de commerciële houthandel, dus niet de sociale tropische bosbouw, de bosinventarisaties, de aanleg van kwekerijen, bosaanplant wat nu op dit moment heel actueel is, dat was toen in die tijd, begin jaren negentig minder.

 

Cor

Maar waar kwam dat commerciële vandaan, want jouw vader was misschien ook wel, of misschien ook niet, maar waar kwam dat commerciële hart vandaan? Drive?

 

Bert

Ik heb het van één van beide ouders en dan moet het absoluut mijn moeder zijn geweest natuurlijk, want mijn vader was het niet. Mijn moeder die is heel jong begonnen als kapster en die heeft altijd in loondienst gewerkt en daarna werd ze moeder en beunde ze natuurlijk nog wel eens een beetje bij zo links en rechts en knipte ze iedereen binnen de familie. Maar heeft ze toch nog een stap genomen op haar, ik denk, veertigste om te zeggen: ik begin toch nog een kapsalon in Oldenzaal en dat was heel succesvol, dat was geen moderne kapsalon, dat was echt een kapsalon voor oudere dames, weet je wel, dus wassen en watergolven en een permanentje, maar ja, dat groeide. Dat ondernemerschap en er ook voor gaan, dat betekent ook ’s nachts om drie uur opstaan om die karretjes en die rollen schoon te maken, zo’n kapsalon vergt natuurlijk heel veel onderhoud en schoonmaak, maar dat deed zij dan gewoon van drie uur ’s nachts tot zes uur en dan had ze ’s ochtends weer tijd voor de familie en dan begon die kapsalon weer. Die drive, zij heeft een enorme drive, ja.

 

Cor

Ik hoorde op één van die filmpjes van jou dat je als stage naar Kameroen ging. Wat gebeurde er, had je nog een vriendengroep die zeiden: jeetje man, ga jij naar Kameroen? Dat was ook in die tijd denk ik best wel ver weg?

 

Bert

Ja, ik had natuurlijk vrienden in Velp, ja en die accepteerde dat gewoon, dat waren toch wel - sommigen gingen naar Nieuw Zeeland, of naar Canada, veel Denemarken, maar dat zijn zo’n beetje de bestemmingen waar heel veel mensen naartoe gaan, dus dat was dan alweer minder. Maar wij moesten natuurlijk in dat derde jaar een tropische stage gaan doen. En ik wilde eigenlijk absoluut niet naar Afrika, want ik sprak geen Frans, althans, niet voldoende, dat was voor mij een donker gat, ook de verhalen die ik toen kende: agressief, moeilijk. Ik wilde het liefst naar Zuid Amerika, of Indonesië, daar heeft Nederland natuurlijk ook meer relaties mee dus ik zag me al ergens in Indonesië of in Maleisië. Maar toen, de tijd ging er vandoor en ik moest toen eigenlijk in januari ergens naartoe.

 

Cor

Ja, Bert, waar ga jij heen? Dus we willen nu een keuze hebben.

 

Bert

Er was iemand en die kwam naar mij toe en die zei: jij zoekt nog een stageadres, ik weet nog wel een adres voor jou en dat is in Kameroen. Ik zeg: Kameroen? Dat ligt in Afrika. Ik zeg: oké. En toen heb ik dat toch wel snel besloten. De stagegever die was toen ook in Europa, ik ben daar naartoe gegaan, een gesprek gevoerd en die zei: kom maar. Dus een paar weken later, na wat injecties en malariapillen ben ik op het vliegtuig gestapt en ben ik naar Kameroen gevlogen.

 

Cor

Wat was dan de opdracht die je toen kreeg?

 

Bert

Dat was echt de deep end of the pool. Ik kwam daar aan in Kameroen, ik was natuurlijk nog nooit in Afrika geweest en dan kom je daar en dan ruik je al die geuren en die kleuren, die mensen die door elkaar heen lopen, die drukte, die kakofonie van geluid, de geur, ik stapte in een auto en we reden van het vliegveld weg en je zag allemaal vrouwen langs de kant van de weg met kleine vuurtjes waar vis op werd gebraden en mensen met fruit, zo’n schaal op hun hoofd en ja, de bekende verhalen van wat je eigenlijk ook op televisie ziet, maar dan ook met een bepaalde geur. Dat was heel indrukwekkend. We kwamen aan op de plaats van bestemming na een paar uur en de volgende dag moest ik al met die man mee het bos in, want hij deed de bosexploitatie en een kleine zagerij had hij en na een paar dagen zei hij: pak de auto maar en ga het bos in en zorg maar dat er hout gekapt wordt en dat het op de vrachtauto komt en naar de zagerij, of naar de haven toen in die tijd nog. Dus dat was echt de deep end of the pool, ik kwam ’s ochtends vroeg in het bos aan, het was nog donker en die mensen stonden daar op tweehonderd meter afstand. Had ik eerst een woordenboek, moest ik erbij houden, want hoe zat het ook alweer met Frans van: wij gaan, dus echt aldoende begonnen. Dan zit je daar zes maanden, dan moet je wel.

 

Cor

Was je wel een beetje taalgevoelig?

 

Bert

Nou ja, je moest. Je zat daar honderd procent in, je kon niet terugvallen op, nou Nederlanders, die man zelf was ook Nederlander, als je in het bos liep: je moet, je moet. Dus je moet het er maar mee doen en dan moet je ervoor gaan.

 

Cor

Wat voor eigenschappen, als je nu dan terugkijkt, hebben jou er toen doorheen geholpen? Je bent voor de duivel nog niet bang, je was tweeëntwintig?

 

Bert

Ja, tweeëntwintig of drieëntwintig was ik toen, ja.

 

Cor

En dan eigenlijk al zo’n verantwoording - dat zou je iemand in Nederland nog niet eens geven, laat staan daar.

 

Bert

Nee, het is natuurlijk de taal, maar ook de taal van het land, de cultuurbarrière die je daar hebt. Ik stond daar in een dorpje waar die jongens bij elkaar kwamen, je ging de vrachtauto in, je reed het bos in, dan sta je gewoon in een groep van twintig, vijfentwintig mensen en moet jij het vertellen. Dan ben jij toch le blanc, die moet het vertellen. En ik wist het ook niet, maar je moet door.

 

Cor

Ik ben wel benieuwd, wat gebeurde er dan, je stond daar en wat kwam er dan uit je waarvan je nu zegt: dat was dat - het was toch de zelfverzekerdheid, wat was het zijn zal ik maar zeggen?

 

Bert

Ja, ik vind mezelf eigenlijk vrij vaak onzeker, maar dat is dan denk ik intern dat ik dat heel erg voel, dus ik ben - vanuit die onzekerheid probeer ik te reageren. Wat heel sterk bij mij voorop staat is dat ik dan ook gewoon moet presteren. Ik heb een opdracht gekregen en die moet ik dan ook gewoon uitvoeren. Dus dan heeft het geen zin om in de auto te blijven zitten, of terug te rijden, dan moet je er ook gewoon voor gaan.

 

Cor

Dat is de commitment aan het resultaat.

 

Bert

De commitment aan het resultaat.

 

Cor

Is groter dan je eigen onzekerheid.

 

Bert

Ja.

 

Cor

En misschien omdat je jezelf onzeker voelt omdat je wilt presteren, loyaal wilt zijn.

 

Bert

Loyaal is denk ik ook één van de - heel belangrijk, die man verwacht dat ook van mij dat ik daar iets voor hem deed. Die zat zelf dan in de stad en die moest andere dingen regelen, die verwachtte gewoon van mij dat ik dat deed, dus ja, die commitment heb ik hem gegeven.

 

Cor

Wat was dan, richting Larenstein, het papier wat het je heeft opgeleverd, wat was je eindstuk?

 

Bert

Het eindstuk dat heb ik samen met een andere medestudent gemaakt, dat was eigenlijk, als je dat nu terugkijkt was dat eigenlijk heel actueel. Dat was een rapport dat heette: kappen met kappen. En dat was een rapport, dat ging eigenlijk over kappen met de commerciële houtkap en de bekende houtsoorten, maar alternatieven zoeken. Dus misschien alternatieve houtsoorten uit alternatieve bosconcessies. Concessie die misschien wel eigendom waren van de lokale bevolking en dat werd met kettingzagen gezaagd tot een paar balkjes en dat waren vaak onbekende houtsoorten en die kwamen dan naar Nederland. En wij hebben een soort marktverkenning gedaan, een inventarisatie van Nederlandse industrieën om te kijken van: zijn bedrijven daar geïnteresseerd in, in misschien andere houtsoorten en andere bosconcessies misschien met rechtvaardiger hout, dus dat is tegenwoordig op dit moment ontzettend actueel, maar dat speelde toen eigenlijk ook al en ik meen me nog te herinneren dat het bedrijf waar wij die marktverkenning voor hebben gedaan, dat dat een voorloper was eigenlijk van het FSC.

 

Cor

Je hebt daar negen maanden gezeten toen voor die stage?

 

Bert

Dat was zes maanden.

 

Cor

Hoe snel heb je, als je nu terugkijkt, hoe lang heeft het geduurd voordat je je comfortabel voelde dat je zegt: dit is mijn plekje? Had je dat al in dat half jaar? Ik weet, later ben je natuurlijk teruggegaan, maar -

 

Bert

Dat had ik wel na een maand of vier, vijf. Ik denk de laatste anderhalve maand, twee maanden had ik mijn plek gevonden, ja. Begin je toch de taal een beetje beter onder de knie te krijgen en ik kwam ook wel in een soort van flow van - het was een aangename wereld, avontuurlijk, nieuw, ook wel hard aan de andere kant, maar ook ontzettend veel lol gehad met die mensen. Afrikanen zijn een fantastisch volk, daar zullen we het misschien later ook vast nog over hebben, we hebben het er heel vaak in negativiteit over, over Afrika, maar dat zijn absoluut niet de mensen. Mensen zijn heel positief, misschien ook wel een beetje opportunistisch, maar die staan heel positief in het leven, ondanks alle problematiek en alle shit die zij hebben. Het is eigenlijk veel meer het systeem wat die mensen kapot maakt, dat het onmogelijk maakt om iets fatsoenlijks te doen. Maar het zijn niet de mensen.

 

Cor

Misschien moeten wij ook niet voor hen bepalen hoe ze het moeten doen, of hoe ze zouden moeten zijn, of wat ze zouden moeten bereiken.

 

Bert

Nee.

 

Cor

Je komt terug, ben je geslaagd?

 

Bert

Ja, ik ben geslaagd. Het mooie was dat ik tijdens die stage daar in Kameroen, dat was een heel klein bedrijf, in aanraking ben gekomen met wat mensen van een houthandel hier in Kampen, van Wijma en die daar een heel grote zagerij hebben met een hele grote bosexploitatie. Die mensen heb ik ook leren kennen en gesprekken mee gevoerd en die gaven mij als tip van: zo’n kerel, wat jij hier doet helemaal alleen, dat kun je misschien ook wel voor ons doen, dus ik zou maar eens een sollicitatie sturen. En dat heb ik toen gedaan. Dus ik heb mijn school afgemaakt, dat was nog een half jaar, toen mijn sollicitatie gestuurd naar de firma Wijma in Kampen en ben daar per direct aangenomen. Daar moest je dan eerst een traineeship doorlopen van een half jaar om te kijken of je wel Afrika-waardig was en na drie maanden zeiden ze van: kerel, volgende week pak je het vliegtuig en ga je naar Kameroen. Dus toen kwam ik eigenlijk weer terug op dezelfde plek als waar ik die stage had gelopen, maar voor een ander bedrijf. Voor een veel groter en gestructureerder bedrijf en voor Wijma heb ik toen vijf jaar in Kameroen gezeten.

 

Cor

We hadden het er net in het voorgesprek al even over, dat vind ik wel mooi, wat is dat dan, want ik zei al van: heel veel mensen kunnen zich dit niet voorstellen, alle ondernemers die ook luisteren zullen denken van, ja. Ik noem je die pionier, die avonturier, maar wat is er, je hebt net wel wat dingen verteld, wat is dat dan, je komt aan en er is niks. Of er is niemand die voor je zorgt. Je moet het echt zelf doen. Wat spreek je dan in jezelf aan? Welke kracht komt er dan los?

 

Bert

Ja, dat is heel moeilijk te omschrijven wat dat is. Maar ik denk dat dat een soort oerbron is van energie die bij mij iedere keer vanuit het niets toch weer aan kan wakkeren. Dat heeft me vaker geholpen in het leven. Dat je toch vanuit niets jezelf gewoon kunt motiveren en die motivatie is om het voor elkaar te krijgen. Die motivatie is geen geld, of dat je een mooie partij hout op de boot doet, maar ik denk juist dat de motivatie voortkomt uit het feit dat je het voor elkaar krijgt. Dat je gewoon eigenlijk iets kunt wat niet iedereen lukt. En dan gaat het mij er ook niet om dat je er een soort ego van krijgt, verre van dat denk ik, maar juist het feit dat je daar toch in een totaal andere wereld iets voor elkaar krijgt met Afrikanen of met Fransen of met Aziaten of met Libanezen, ja volgens mij heb ik iets dat ik toch dingen kan verbinden.

 

De vraag vanuit Nederland en die mensen. Ik heb me altijd op mijn gemak gevoeld, of ik nu bij een Aziaat in Maleisië aan de tafel zit, of bij een Libanese familie, of bij een Afrikaanse familie in het dorpje waar je een maaltijd voorgeschoteld krijgt, wat dan in één keer kikkerkoppen bleek te zijn, en daarna zit je weer met een Fransman ergens te praten, ja, dat gaf mij echt gewoon een enorm goed gevoel om dat voor elkaar te krijgen.

 

Cor

Is het echt zo dat je een soort van onbevooroordeeld bent met iedereen die je aan tafel zit, of in welke situatie je ook zit, daardoor ook - ik denk iemand anders, dat die bang zou zijn, dat die zou denken: wat gaat er gebeuren? En je lijkt een soort van serene rust over je te hebben.

 

Bert

Ja, ik benader mensen, ik benader iedereen op dezelfde manier, in alle openheid. En of dat nu een heel kleine gekke Chinees is, die heel slecht Engels praat, of dat is een Afrikaan van twee meter lang, of een Libanees die een beetje glimlachend jou een maaltijd voorzet, of, ik begin altijd bij hetzelfde moment eigenlijk. Ik ben niet bevooroordeeld, nee. En of die nu zwart is, of wit, en dat lijkt allemaal leuk als je dat zo zegt in deze podcast. Ja, daar heb je hem weer, een mooi commercieel verhaal, maar zo is het gewoon. Ik heb altijd met heel veel plezier met Afrikanen gewerkt, maar ook met Europeanen en Aziaten eigenlijk precies hetzelfde, ja.

 

Cor

We houden een korte pauze en zometeen ga ik je verder bevragen van: wat is nu die omslag geweest tot ondernemer en wat heeft dat ondernemerschap jou gebracht en misschien ook: wat heeft het je gekost, want ondernemen is ook een zwaar iets en dat voor jou nog eens in een hele andere omgeving, daar gaan we het na de pauze over hebben.

 

Kort onderbreking

 

Cor

Je bent voor Wijma in Afrika geweest, zo even wat jaren verder, wanneer is het moment geweest dat je het ondernemerschap, want het is een hele, ik denk dat de meeste Nederlandse ondernemers geen notie hebben van wat het een onderneming is om zo naar Afrika toe te gaan, of naar welke andere cultuur dan ook, dingen niet weten en dan toch pionieren, toch zorgen dat het voor elkaar komt en wanneer is dan, dat je dat als ondernemer gaat doen?

 

Bert

Ik heb na die vijf jaar bij Wijma, ben ik een tijdje in Nederland geweest. Ik ben daar weggegaan bij Wijma, ik heb voor andere bedrijven gewerkt in Nederland waarvoor ik heel veel in de Oekraïne heb gezeten en daarna toch weer naar Afrika ben vertrokken. Naar Gabon deze keer, maar kwam het bedrijf in financiële problemen en is ook een heel groot gedeelte van het bedrijf failliet gegaan en moest ik eigenlijk noodgedwongen weg uit Gabon. Ik ben toen teruggekomen in Nederland, zonder werk, wel met wat problematiek, de afwikkeling ging niet zo goed en toen heb ik mezelf natuurlijk die vraag gesteld: wat ga ik nu dan doen? Ja, en toen heb ik al heel snel een beslissing genomen: ik heb wat commerciële ervaring, ik heb wat houtverkoop gedaan in Europa, ik heb in de Oekraïne gezeten en ook vrij veel, heel lang in Afrika, zou ik dat allemaal niet bij elkaar kunnen brengen en zeggen: ik ga gewoon iets doen. Ik ga misschien bedrijven begeleiden of ik ga hout zoeken in Afrika voor Nederlandse bedrijven. Begon heel simpel die gedachte. Ik heb toen een houthandel gevonden in Dieren, Hupkes, die op dat moment, dat is misschien ook mijn geluk geweest, ook in heel zwaar weer zat. Zo’n beetje al zijn investeringen was kwijtgeraakt in Afrika, die man zat met de handen in het haar en zei: hoe krijg ik nu het hout uit Afrika? Dus ik kwam daar, eigenlijk voor mij, op een heel goed moment. Ik zei: misschien kan ik wat voor jou betekenen in Afrika. Hij zei: dat is goed. Ik zei: dan beginnen we. Dus weer gewoon in het vliegtuig stappen, naar Kameroen en hout gaan sourcen voor dat bedrijf in Nederland.

 

Cor

En toen al wel als ondernemer?

 

Bert

Ja, toen al wel als ondernemer, maar dat is toen uit nood geboren. Dus ik ben gewoon een eenmanszaak begonnen, eind 2002 en 2003 ben ik naar Kameroen vertrokken, maar ook naar Gabon voor dat bedrijf, dus ik was eigenlijk een vooruitgeschoven post als ondernemer, maar met een eenmansbedrijf om hout te sourcen voor dat bedrijf in Nederland. Dus ik was wel de ondernemer, ja. Maar ik heb me eigenlijk toch wel als ondernemer gezien. Ik was dan wel in loondienst, maar je was toch eigenlijk heel veel op jezelf aangewezen als heel veel ondernemers. Ik moest heel vaak de beslissing nemen van: gaan we dit doen, gaan we dat doen. Dat was dan wel in loondienst, maar eigenlijk wel met een soort ondernemerschapgevoel. Ik was wel de man die het moest doen, dus dat had ik misschien altijd al een klein beetje, maar goed, toen begon ik natuurlijk voor mezelf. Eerst als eenmanszaak, twee, drie jaar later heb ik dat omgezet naar een BV en het werd groter en groter. Ik was vrij succesvol.

 

Cor

En als je het dan hebt over, als Nederlandse ondernemer, je gaat naar de Kamer van Koophandel, die kan een mentor of een coach krijgen of betalen, maar ik neem aan dat er niet zo heel veel mentoren of coaches zijn die verstand hebben van die internationale handel en in het, in mijn ogen, het uitheemse. Niks is zeker, niks is duidelijk, hoe ben je daarmee omgegaan? Heb je je wel eens eenzaam gevoeld?

 

Bert

Ja, ik heb me wel eens eenzaam gevoeld, ja. Je bent daar alleen.

 

Cor

Had je een bron, of moest je het dan uiteindelijk gewoon allemaal zelf voor elkaar boksen?

 

Bert

Ja, het enigste wat ik had waren twee contacten in Nederland, dat kon toen via telefoon of Skype, dat werkte in die tijd wel goed, dat je wel wat feedback kon krijgen, maar geen informatie. Je moest het allemaal zelf doen. Ik kwam in Kameroen aan en ik had een laptop bij me en een mobiele telefoon en ik ging in een goedkoop hotel zitten en ik nam de volgende dag een taxi en ik ben gewoon begonnen. Gewoon de haven in en zoeken naar bedrijven, naar houthandels, houtbedrijven en proberen die contacten, die telefoonnummers te achterhalen en gaan bellen, bezoeken en maar rondreizen, en maar rondreizen en proberen met mensen in gesprek te komen. Ik had natuurlijk wel wat contacten, maar niet veel, dus ik heb dat eigenlijk allemaal van scratch op moeten bouwen, ja.

 

Cor

En is het dan gewoon meters maken en dat je zegt: ik doe acquisitie, ik doe tien gesprekken en van die tien gesprekken gaat er eentje door, dus als ik honderd gesprekken heb gaan er tien door, of?

 

Bert

Gewoon doorgaan, doorgaan, doorgaan. Gewoon doorgaan. Natuurlijk werkt het niet - je komt bij de eerste vijf en dat ze zeggen: maar we hebben al klanten in Nederland en nee, ik heb niks, ik heb ook geen hout, we zitten de aankomende maanden zitten we vol met productie, ja en dan ga je daar een beetje gedeprimeerd weg. Dan denk je van: nou, hier kan ik dus niks. De volgende ook niet, de derde ook niet, ’s avonds zit je in dat hotel, dan denk je van: wat is dit? Ben ik wel goed bezig? Dus dan gaan toch een beetje die gedachtes door je heen van: ben ik wel goed bezig inderdaad. En dan moet je toch die kracht vinden om de volgende dag door te gaan en dan komt er een moment waar je wel raak schiet. Of dat nu geluk is, of dat je het misschien afdwingt omdat je gewoon volhoudt, ik denk dat het het laatste is. Geluk bestaat natuurlijk wel, maar ik denk dat het volhouden, gewoon noeste arbeid, reizen, mensen spreken, je niet uit het veld laten slaan, gewoon ook weer twee weken later er nog eens een keer naartoe. Verandert natuurlijk elke keer, ja, toen schoot ik in één keer raak, dan ben je in een zagerij die zegt: kijk, ik heb hier honderd kuub hout staan, maar de klant heeft afgehaakt, kan niet betalen. Kun jij betalen? Toen heb ik gebeld met Nederland en gezegd: ik heb hier een partij hout staan, dat is precies wat jij nodig hebt, kost tienduizend euro, we moeten nu vijfduizend euro aanbetalen, maak mij vijfduizend euro over, ik betaal en dan is het hout voor jou. En zo is het begonnen.

En gewoon heel veel aanwezig zijn. Ik denk één van mijn grootste krachten was juist om daar pertinent aanwezig te zijn. Ik was wel houtagent, of houtimporteur, later heb ik ook zelf geïmporteerd onder eigen naam, maar ik was gewoon een importeur, maar daar aanwezig. En dat was ook een kracht, dat je daar gewoon bent en samen met die mensen iedere dag weer brainstormt en pioniert van: heb je dit? Ik heb hier nog een order, kun je dit zagen, kun je dat zagen? Want het verandert per minuut eigenlijk daar. Dus aanwezigheid is heel erg belangrijk.

 

Cor

En wat is dan, ik vind het wel mooi, wat is jouw kwaliteit, sowieso het aanwezig zijn en gewoon eigenlijk zo lang uit Nederland zijn, zo zou ik het dan zien, dan zou je normaal een vertegenwoordiger naar Afrika sturen, die wil misschien een maand blijven, misschien niet zo permanent zoals jij dat gedaan hebt, hoe kon je je zo goed aanpassen? Wat zit dan in je dat dat aanpassingsvermogen zo groot is?

 

Bert

Ja, dat is gewoon gevoelsmatig, dat komt uit mezelf. Ik kan dat heel moeilijk omschrijven, maar als ik ergens kom, in een andere cultuur, dan wil ik mij onderdompelen in die cultuur. Je leest wel eens dat mensen zeggen: ik wil reizen, naar Turkije, maar dan moet dat een hotel zijn met een strand en een klein restaurantje waar kroketten en frikadellen verkocht worden en dan voel ik mij helemaal lekker, dus Nederland maar met dertig graden. Nee, ik wil me echt onderdompelen in die cultuur en dat zit gewoon in me. Ik wil me onderdompelen in die cultuur, ik wil hetzelfde eten, ik wil hetzelfde drinken, ik wil met die mensen - ik wil eigenlijk dat ze mij zien als gelijke. Daar krijg ik gewoon een lekker gevoel van en dat die mensen mij respecteren, en ik respecteer hun en dat je daar een goede tijd hebt, een hele waardevolle tijd en niet even kort dat je alleen maar de buitenkant ziet. Dat gaat veel dieper.

 

Cor

Ben je op sommige punten dan ook niet een beetje een aparte vogel, in business wordt dat vaak - klopt dat wel, het is bijna te mooi om waar te zijn?

 

Bert

Ja, er zijn natuurlijk in de handel, kijken mensen toch op een bepaalde manier naar Aziaten, of naar Afrikanen of naar Amerikanen van een afstand. Daar moet je niet teveel mee, je moet wel, hou je waarden en normen. Dat heb ik ook altijd proberen te doen. Ik heb altijd geprobeerd, omdat ik ook heel veel Europeanen zag afglijden in Afrika in de alcohol en met vrouwen en met heel gekke dingen dat ik dacht: ik moet mijn normen en waarden blijven behouden, maar ik moet me wel onderdompelen. Ja, daar werd soms heel raar naar gekeken, van hoe kun je eigenlijk een relatie beginnen met een Afrikaanse vrouw,  bijvoorbeeld. Dat kon niet. Dat was te ver van de bed show, dat kon nooit goed gaan. En een soort empathie ook hebben soms met die Afrikaanse menen bijvoorbeeld, met werknemers in de zagerij, sommige mensen zagen toch niet werknemers meer als instrumenten om die productie voor elkaar te krijgen, maar bij mij telde dat toch meer, dat het voor mij gewone, normale mensen waren.

 

Cor

Met een naam, met een gezin.

 

Bert

Met een gezin en al hun problemen en ik ben begonnen als assistent bedrijfsleider in die zagerij, dus ik had ook niet al die mogelijkheden om al die mensen te helpen, maar toen ik wegging na vijf jaar kreeg ik wel een heel mooi compliment van die mensen, dat ze zeiden: je stond er toch wel altijd en je was er toch wel altijd, ook voor ons. En ook al kon je niet ons helpen, financieel of met anderen dingen, maar je had wel een luisterend oor. Dat heeft mij toen wel geraakt en dat is ook precies wat ik heb. Dat ik gewoon geïnteresseerd ben in mensen. Of dat nu goed nieuws is, of slecht nieuws, en of dat nu een Afrikaan is middenin de jungle van Gabon of Kameroen, of een Aziaat die werkt in de zagerij honderd kilometer van Shanghai, dat is allemaal hetzelfde, ja.

 

Cor

Ik wil je nu toch wat vragen over het feit toen het geëindigd is. En ik denk: je hebt Afrika als werknemer meegemaakt, toen heb je Afrika als werkgever meegemaakt en als ondernemer meegemaakt en dan is ondernemen in Nederland al een ratrace, maar dan vervolgens als je dan daar bent, ik heb daar heel veel respect voor, omdat dat voor mij zo onbekend is, ik denk voor heel veel ondernemers onbekend is en dan vervolgens, ze zeggen: de duivel die schijt altijd op dezelfde hoop, vervolgens, je zit met iemand in het bedrijf en de meningen gaan wat uit elkaar, laten we het maar even zo zeggen. En eigenlijk wil ik daar niet bij stilstaan, maar ik wil stilstaan bij wat er dan allemaal vervolgens met je kan gebeuren wat je niet in de hand hebt. En hoe je daar uiteindelijk mee om bent gegaan. Kun je daar eens wat over vertellen? Ik zag bijvoorbeeld in april 2019 zag ik nog dat je naar een beurs zou gaan die in juni 2019 zou zijn en voordat die beurs er überhaupt was, was je terug in Nederland. Of rondom die tijd. Dus, wat is er in die twee, drie maanden, kun je ons even meenemen in wat voor rollercoaster er dan is?

 

Bert

Ja, dat is ons laatste project, dat was een eigen zagerij in de Gabon, dat heb ik samen met iemand hier uit Nederland opgezet, een zware financiële investering, het leek goed te gaan, want de zagerij begon te produceren, een FSC gecertificeerde zagerij waar we lang hout mee zaagde tot tien meter lang, zware afmetingen, dus dan zou je zeggen van: dat ziet er goed uit. Maar in de relatie met die partner ontstond er frictie, of dat nu miscommunicatie was of dingen die niet besproken konden worden, maar daar zijn eigenlijk onze wegen voor die clash eigenlijk al uit elkaar gegaan op één of andere manier. Ja, dat is ontzettend slecht afgelopen. De man begon dingen te zien, ik kreeg verwijten, ik verweet hem misschien ook wel dingen, dus dat was een gigantische clash en toen in één keer stopte die samenwerking. De houtstromen die stopten, de geldkraan zat dicht, er is heel veel gepraat op de Nederlandse markt, mensen wilden eigenlijk met mij niks meer te maken hebben omdat ze dachten dat ik grote problemen had en ik was natuurlijk ontzettend afhankelijk van die partner in Nederland -

 

Cor

Je kon je ook niet verweren natuurlijk.

 

Bert

Ik kon me ook niet verweren, ik zat in Afrika, niemand belde mij. Ik heb het geprobeerd, ik ben ook  in Nederland geweest, we hebben samen geprobeerd om eruit te komen, we hebben toen een status quo afgesproken en gezegd van: er komt een vervolg moment dat we weer in gesprek gaan, ik heb toen gezegd van: ik ga weer terug naar Afrika en ik ga proberen de boel te redden wat er te redden valt, toen kwam ik daar en toen bleek toch dat ja, er zoveel schade was ontstaan aan de zagerij, aan het personeel, aan de relaties met de autoriteiten dat ik daar heb moeten vechten om er nog niets van proberen te maken. Dat is me gewoon niet gelukt, dat is niet gelukt. Ik heb daar nog zes maanden gezeten, maar het probleem is, als mensen aan je stoelpoten beginnen te zagen, dan wordt die stoel heel wankel en dan, als dat nu in Nederland gebeurt, moet je al oppassen. Verschrikkelijk oppassen. Maar als dat in Afrika gebeurt, ja, dan moet je denk ik - een factor tien oppassen, want in Afrika is alles veel extremer, als het goed gaat, dan gaat het ook heel goed, maar als het slecht gaat dan kan het ook heel slecht gaan. Ja, dan krijg je te maken met mensen die niet alleen, die je geld schuldig bent omdat het een leverancier is die je moet betalen, maar mensen gaan je ook zien als iemand die zwak staat en zegt van: daar kan ik ook nog wel op een andere manier gebruik van maken, van die zwakte. Dat ze problemen gaan creëren die er gewoon helemaal niet zijn. Maar doordat je zo zwak staat, ja, je niet kunt verweren en die onderliggende krachten, die speelden echt mee. Dus het werd gewoon levensgevaarlijk.

 

Cor

Is het ook zo Bert, want ik denk dat alle krachten die in zo’n land zijn, of in een andere cultuur zijn, daar kun je voor een heel groot deel mee omgaan, of heb je inmiddels geleerd om daarmee om te gaan, maar dat er eigenlijk nog een hele diepere dimensie bij kwam qua krachten en machten waar je, je bent uiteindelijk gevlucht, Gabon, dat je uiteindelijk hebt moeten besluiten: ik moet het vege lijf redden, van jou en je gezin. Hoe moeilijk is dat?

 

Bert

Het werd echt heel gevaarlijk, omdat je natuurlijk altijd binnen bedrijfsvoering, dat je afscheid moet nemen van mensen bijvoorbeeld die gewoon niet functioneren of die gewoon niet bleken te zijn wie ze zeiden dat ze waren, dat soort mensen die kunnen een soort wraak gaan nemen. Dat ze zeggen: oké, meneer Remerink, u staat nu wat zwakker, ik zal nog eens even wat olie op het vuur gooien, door bijvoorbeeld problemen te creëren met politie, met de immigratiedienst of de geheime dienst, dat je gewoon opgehaald wordt met een autootje met mensen, met een Kalasjnikov en dan moet je mee naar het politiebureau en kom je daar op een stoel te zitten en dan wordt het meest rare word je verweten. Dan kun je zeggen van: ik heb daar niks mee te maken, maar dan toch, die intimidatie. Afrika leeft deels op intimidatie. De mensen zijn vaak niet veel waard, maar als ze dan relaties hebben, stijgt hun eigenwaarde. Dan gebruiken ze die relaties. Je bent daar toch ‘die blanke’ en wat ik zei, als er aan je stoelpoten gezaagd wordt en je komt zwakker te staan, ja, dan zijn het net een stelletje aasgieren die boven je cirkelen die zeggen: wanneer kan ik hem pakken, of dat nu wraak is, of jaloezie, of wat dan ook. Dus die krachten die versterken zich allemaal. Dus op een gegeven moment kun je geen kant meer op. Misschien moeilijk uit te leggen.

 

Cor

Niemand kan dat begrijpen, Bert.

 

Bert

Kijk, in Nederland heb je bepaalde structuren. Het is een rechtstaat, je kunt naar de politie, je kunt naar familie, je kunt naar vrienden, je kunt naar instanties, je kunt een coach bellen, maar daar kun je niemand bellen. Je bent helemaal alleen op jezelf aangewezen, omdat je gewoon een blanke Nederlander middenin de jungle van Afrika bent en iedereen ziet je. Je valt op en dan, die intimidatie is .., En ik heb het gevoel dat ik daar best wel goed mee om kan gaan, maar de unheimlichkeit, ik -

 

Cor

Je zou kunnen zeggen: er is naast je heel comfortabel voelen in een vreemde omgeving is er nu misschien wel een soort alertheid bijgekomen -

 

Bert

Die alertheid heb ik altijd wel gehad hoor, dat is altijd als je in Afrika, gewoon normaal doen, gewoon uit de auto stapt, je toch altijd even om je heen kijkt. Ik denk dat mensen die naar het buitenland gaan dat ook wel herkennen. Dat je toch altijd een soort gevoel hebt van: voorzichtigheid, als ik auto rijd, rijd ik ook altijd heel voorzichtig. Defensief, net als je motor rijdt, als je motor rijdt, rijd je defensief, je moet beslissingen nemen voor andere weggebruikers, want misschien ziet die auto je niet, misschien ziet die voetganger je niet, ja zo heb ik altijd geopereerd in Afrika. Altijd defensief voorzichtig, als ik in de zagerij liep en ik loop langs een bandzaag, afstand houden, ja dus defensief, dat is denk ik wel het goede woord. Voorzichtig en ja dan triggert een deurbel, ik mag misschien de vergelijking niet maken, maar het is net, ik heb dat wel eens een keer gedaan bij iemand dat je zegt: in de Tweede Wereldoorlog, als dan zo’n overvalwagen stopte voor de deur met Duitsers, dat gevoel. Dat vretende unheimische gevoel, dat heb je wel. En dat werd natuurlijk in die problematische tijd veel sterker. Mensen belde je, of er stond gewoon iemand voor je deur die zegt: ik ga hier niet meer weg, want je moet nog geld betalen, salaris, hoe ga je daarmee om, inspecteur du travail belde: hoe ga je met je personeel om? Ja, het glipte tussen mijn vingers weg, ik kon dat niet meer drooghouden.

 

Cor

Dus uiteindelijk, ik heb gelezen, je bent gevlucht uit Gabon met je vrouw en je twee kinderen, komt in Nederland aan. Moet je je voorstellen, een ondernemer die dus uiteindelijk bij zo’n onderneming weggaat, heeft niks meer, echt niks meer en die komt terug in Nederland en ik las ook, na drie dagen ben je via een uitzendbureau weer gaan werken omdat er gewoon niks was, er geld op de plank moest komen. Ik zeg echt als mede-ondernemer: hoe krachtig is dat.

 

Als je de ballen hebt en je verantwoordelijkheid neemt om dat op die manier te doen, kinderen spraken Frans, naar een Nederlandse school, je vrouw die natuurlijk ook in Nederland moet integreren, je vertelde mij, je bent acht maanden bezig geweest, enkel en alleen om in het begin te overleven en wat is er na die acht maanden gebeurd, was toen heel even Bert aan de beurt?

 

Bert

Ja, ja. Ik ben teruggekomen, ik moest, wat je zegt, ik moest aan het werk, ik moest zorgen voor mijn familie, die kwam natuurlijk totaal ontheemd terug. Gelukkig was het zomer, qua temperatuur viel het nog een beetje mee, maar we moesten bij mijn ouders in huis. Vierentachtig en tachtig jaar, mensen uit Afrika over de vloer, jonge kinderen, ja dat was geen pretje. Voor niemand niet. Iedereen heeft zijn best gedaan, ook mijn ouders, ook mijn vriendin, ook mijn kinderen, ikzelf ook, om er wat van te maken. Die familieband is bij ons gewoon zo hecht en gezegd van: kom hier en we helpen je. Financieel niet, ik heb ook gewoon gezegd: ik neem mijn verantwoordelijkheid, dus ik moet aan het werk. Dus ik ben inderdaad voor een uitzendbureau direct aan het werk gegaan waar ik gewoon fysiek ontzettend druk bezig was. Dus ’s avonds gewoon te moe om na te denken en ik kon goed slapen, acht maanden lang en toen kwam het een beetje allemaal op zijn plek en toen dacht ik: nu moet ik ook voor mijzelf gaan zorgen.

Ik zat gewoon acht maanden lang in die overlevingsmodus, iedere ochtend om zes uur beginnen, ik denk: ik moet ook wel weer iets anders. Maar ik had ontzettend veel antipathie tegen alles wat hout was, tegen Afrika, ik walgde gewoon ervan. Ik had gewoon zo’n slechte smaak overgehouden aan Afrika, maar ook van die problematiek met mij en mijn partner, die houthandel, het was allemaal weg. Ik had alles, ik had gewoon, heel mijn investering was weg, alles weg en ik had mijn DNA achtergelaten.

Kijk, als je in Nederland failliet gaat, kun je, met alle respect hoor voor het faillissement, want het is niet makkelijk, heb je misschien toch wel weer je familie en kennissen en instanties waar je dan naartoe kunt, maar ik kwam terug in Nederland, ik had gewoon helemaal niks meer. Geen geld, heel veel problemen en mijn DNA was gewoon weg. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ja, via een uitzendbureau ongeschoolde arbeid dat kon dan nog wel. Maar hoe kom ik weer terug op mijn plek? Hoe dan ook?

Toen heb ik iemand gebeld, die ik ook ken uit de houtwereld die iets verder van mij afstond en ik heb hem gezegd van: kun je mij helpen? Want ik heb echt hulp nodig en later hoorde ik pas dat hij ook echt coach was en ook heel veel andere mensen hielp, dus dat was eigenlijk ook weer een gelukje, maar ja, daar heb ik gewoon heel veel aan gehad, aan die man. We hebben echt uren zitten praten over mijzelf, over die problematiek, wie ik was, is mijn kompas wel helder, gevoel, praat ik niet te rationeel met mijn hoofd en mijn handen, maar praat ik ook met mijn hart? Ja, en toen kwam ik wel tot heel veel nieuwe inzichten. Dat heeft me echt heel goed gedaan. Dus het gaat nu, we zijn ook alweer een paar maanden verder, het gaat stukken beter met me.

 

Cor

Wat ik voor me zie zitten is een man die, waar ik sowieso heel veel respect voor heb, omdat de wereld waarin jij hebt geleefd, in de omgeving waarin jij hebt geleefd en hoe je je daar hebt kunnen aanpassen en waar je uiteindelijk blijkbaar dan toch heel kwetsbaar bent, heb je je verantwoordelijkheid genomen. En heb je uiteindelijk, als je het hebt over resultaat, is dat het resultaat is dat je er nog bent en dat je gezin er is en dat je voor hun een veilige haven bent geweest en dat je een bak aan ervaring hebt. Heel veel ervaring had je waarschijnlijk liever niet gehad, maar wat kan dat nog voor de toekomst betekent wat je daarmee bent gaan doen? Want we hebben het erover gehad, waar je nu staat in je ondernemerschap, er is nog een hele reis te gaan zul je zeggen, maar welke ondernemer in Nederland heeft deze ervaring in het internationale verhaal die jij hebt. Durf je jezelf al een beetje dat toe te eigenen, dat je zegt van: hoeveel ervaring heb ik eigenlijk?

 

Bert

Ja, dat is omdat ik met heel veel mensen praat, zoals met jou, Cor, of met die coach of met andere mensen. Dan is het toch die spiegel die je jezelf voorhoudt, ik denk dat dat een van de meest belangrijke dingen is die ik dus nooit gedaan heb en nu wel, door heel veel in gesprek te gaan over mijzelf met mensen. En dat geeft heel veel duidelijkheid. Ik kwam terug, ik was op, ik was kapot, ik was uitgehold, ik was alles kwijt, zo zag ik dat. Ik was gewoon alles kwijt en dan blijkt dan na die tijd dat je toch wat hebt, dat is je familie, dat zijn je kinderen en dat ben je zelf natuurlijk. Dus eigenlijk met al die negatieve ervaring en ook die positieve ervaringen moet ik natuurlijk in de toekomst iets gaan doen en ik sta soms versteld van reacties van mensen. Dan zeggen zij: wat heb jij toch een bak aan ervaring en wat zie je dat goed.

En wat kun je ons daarmee helpen. Dus ik verwonder mezelf soms wel eens. Maar dat komt voort uit dat ik in Afrika heel erg lang alleen heb geopereerd en dus die spiegel en die feedback en aan jezelf werken is heerlijk, dat is echt een gaaf gevoel, dat geeft echt een kick. Dat geeft een heel goed gevoel om met mensen zoals met jou en wat ik net zei, ook met anderen, te praten. Dan groeit er iets inderdaad, wat er bij mij eigenlijk helemaal niet was, nee.

 

Cor

Bert, we zitten aan het eind van de podcast en dan vraag ik altijd aan de ondernemer: heb je nog een ultieme tip voor andere ondernemers, waarvan je zegt, misschien heb je er wel tien of twintig, maar welke je nu te binnen schiet dat je zegt: ik zou andere ondernemers adviseren om -

 

Bert

Ik heb twee keer geopereerd met mensen, met mensen waar er niks op papier stond. Dat is natuurlijk het meest logische. Als je een samenwerking begint, zet je iets op papier. Maar ik kan  me heel goed voorstellen dat sommige ondernemers, dat ze denken, vanuit zwakte reageren en denken: we gaan eerst even wat laten zien. We gaan samenwerken, maar ik laat eerst even wat zien, de andere man heeft misschien wat meer financiële draagkracht, die financiert dan de boel, je gaat samen wat doen, jij zet je dan toch een beetje weg als de zwakkere. In die positie en ik laat eerst even wat zien en daarna zetten we het allemaal wel op papier. Dat is denk ik belangrijk.

 

Cor

Dus als je een samenwerking begint, zorg dat het een gelijkwaardige -

 

Bert

Het moet een gelijkwaardige situatie zijn, de één heeft kennis, vaak, de ander heeft geld. De één heeft contacten, de ander heeft geld en dat moet op papier komen staan. Je moet een begin hebben op papier en je moet ook een exit hebben. Hoe ga je met elkaar om als je weer van elkaar af wilt. Ik ben twee keer nu op de koffie gekomen dat er iemand zegt van: het win model is wel een beetje ten einde, of ik ga iets anders doen, die rücksichtslos de stekker eruit trekt. Die laat dan die andere partner als oud vuil achter. In Afrika of in Nederland hetzelfde, ja, dat mag niet gebeuren.

 

Cor

Dus voor jezelf zeg je: dat laat jij jezelf niet meer gebeuren, jij hebt de verantwoordelijkheid om het je niet meer te laten overkomen.

 

Bert

Het is absoluut je eigen verantwoordelijkheid, maar vaak, het lijkt zo makkelijk en iedereen zal adviseren van: zet het op papier, maar dat gebeurt niet iedere keer. Dus: zet het op papier, zet het op papier, dat is tip één en de tweede tip en de laatste, dat is ook een heel belangrijke tip: als je samenwerkt met mensen, kijk of mensen je iets willen gunnen. Is de gunfactor aanwezig. Is die gunfactor niet aanwezig, dan zou ik zeggen: stop die samenwerking. Want dan is die samenwerking gebaseerd op eigen gewin en zul je altijd als een mindere worden - dan is die gelijkwaardigheid niet aanwezig. De gunfactor is denk ik heel erg belangrijk.

 

Podcast voor DGA’s #14 Cor Spronk in gesprek met Dick Vos - over betekenisvol zijn,  van een dubbeltje een kwartje worden, van collega naar baas met vertrouwen

Podcast voor DGA’s #14 Cor Spronk in gesprek met Dick Vos - over betekenisvol zijn, van een dubbeltje een kwartje worden, van collega naar baas met vertrouwen

December 21, 2020

INVESTEER IN JE MENSEN

Vandaag ben ik in gesprek met Dick Vos, 52 jaar en DGA, al 21 jaar mede-eigenaar van Veldhuis Advies uit Heerde, een financiële adviesbedrijf (70 FTE) waarbij de hoofdmoot verzekeringen zijn met als missie: een duurzame bijdrage leveren aan geluk en gezondheid van mensen en organisaties. Investeer in je mensen, dat was de tip die dicht bij zijn hart ligt die hij gaf aan andere ondernemers.

BETEKENISVOL ZIJN

Dick stelt zich voor, allereerst als echtgenoot en vader van twee kinderen en twee bonuskinderen. Dick straalt warmte, plezier en succes uit. Maar boven alles wil hij betekenisvol zijn: “Dat je mensen helpt zonder dat je daar wat voor terug verwacht en dat je soms dingen voor klanten doet zonder dat je daar geld voor vraagt, omdat je vindt dat het nodig is”.

HOE DICK OPGROEIDE

Dick Vos komt uit een arbeidersgezin uit Hattem. Dick: “Gewoon een net, standaard gezin. Alleen waar ik wel last van gehad heb is – bij ons was het adagium van: jongen, als je voor een dubbeltje geboren bent, dan word je nooit een kwartje. Dus ik kom ook uit een gezin en uit een buurt van: we vonden onszelf dubbeltjes en ik woonde in Hattem en in Hattem had je natuurlijk ook mensen die woonden in de villawijk en dat waren de ondernemers, de middenstanders, de artsen uit het ziekenhuis, dat waren de kwartjes en ja, jij bent een dubbeltje en maak je geen illusies, je wordt nooit een kwartje”.

Na zijn diensttijd kwam Dick al snel bij Veldhuis Advies terecht. Bob Veldhuis die het bedrijf van zijn overleden vader voortzette zocht een administratief persoon en iemand die particuliere klanten kon bezoeken, zodat hij de zakelijke markt kon bedienen. Zo vond hij Herma voor “binnen” en nam hij Dick aan voor de particuliere markt.

VAN EEN DUBBELTJE EEN KWARTJE WORDEN

Bob vond in Dick zijn jongere broertje zo erkende hij later, want bij de eerste kennismaking was de klik direct zo sterk dat die twee elkaar nooit meer los hebben gelaten. Na zeven jaar dienstverband vroeg Bob zelfs aan Dick of hij zijn compagnon wilde worden.

Dick was verrast en kon het niet geloven. Hij was toch een dubbeltje en zou toch nooit een kwartje worden? Niets was minder waar en hij verwees deze uitspraak van zijn ouders naar het rijk der fabelen. Na 10 jaar dienstverband kocht Dick zich in het mooie bedrijf die hij zelf mee had opgebouwd en na 21 jaar ondernemerschap heeft hij samen met Bob en alle 70 personeelsleden een succesvol bedrijf opgebouwd.

VAN COLLEGA NAAR BAAS

Dick groeide stapje voor stapje in het ondernemerschap. Hij ontwikkelde zich heel bewust en samen met Bob is hij een gouden koppel. Dick: “Wij rijden allebei elke dag naar Heerde, als er geen corona is, met maar één doel: om er een mooie dag van te maken. Om plezier te hebben met de mensen om ons heen, lol te hebben om een schuine grap, lachen, gieren, brullen om een gekkigheid, dat is wat wij allebei hebben. Ten tweede: we hebben geen enkele afgunst. Maar ik ken geen jaloezie en ik denk hij ook niet. We gunnen elkaar alles en we hebben dezelfde humor. Maar, we zijn ook heel verschillend en ja, we zijn allebei geïnteresseerd in voetbal, we kunnen uren met elkaar praten, nu over corona. We hebben zoveel dezelfde interesses, maar wat bovenaan staat is: we hebben zo’n plezier”.

OOK MOEILIJKE TIJDEN GEKEND

Alhoewel Dick nu een volassen ondernemer is heeft hij best zijn moeilijke perioden gekend. Perioden van eenzaamheid omdat hij over sommige dingen met niemand kon bespreken. Dick: “Ik had aan mijn compagnon ook niet een sparringpartner, dan kon ik wel sparren over het bedrijf, maar wat minder over gevoel, dus ik had niet veel mensen om mij heen en ik had eigenlijk gewoon in die tijd iemand moeten hebben, iemand moeten vragen, moeten zoeken die met name over dat aspect van het ondernemerschap van: wat doet het met jou als mens? Dat ik daarover had kunnen sparren. Dus ik heb het best wel pittig gehad in een aantal jaren. …. Dus in die tijd had ik veel kunnen hebben aan iemand die ja, naast mij had gestaan en die mij gewoon eens af en toe de spiegel voorhield van: ben je wel goed bezig?”

VERTROUWEN

Als ik aan Dick vraag hoe hij de komende vijf jaar ziet, dan glunderen zijn ogen en zegt hij: “Heel veel vertrouwen, we hebben een goede positie in ons werkgebied, we hebben een goede positie bij ondernemers, daar investeren we ook veel in, we hebben een goede positie bij beleidsbeslissers, bij beïnvloedingsbeslissers, bij accountants en bij advocaten, notarissen, we hebben nog hele mooie plannen. We zien vooral op de zakelijke markt een enorme kans om bij, weet je, een ondernemer die wil ondernemen en die wil niet bezig zijn met zijn risico’s, met zijn verzekeringen, die wil gewoon een partij hebben die dat goed voor hem regelt. Dus daar groeien we ook goed in, autonoom, we zien heel veel kansen. We hebben goede mensen aan het werk, ja, ik heb gewoon heel veel vertrouwen in de komende vijf jaar en ik denk dat we de komende vijf jaar nog kunnen groeien”.

Dick, wat ben je een geweldige kerel. Kan met recht zeggen dat je betekenisvol bent!

Meer over Dick Vos en zijn bedrijf vind je op:

https://www.linkedin.com/in/dick-vos/
https://www.linkedin.com/company/veldhuisadvies/
https://veldhuisadvies.nl/

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak waarmee je kunt sparren, bijvoorbeeld als je je eenzaam voelt als ondernemer? Lees dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina. Je kunt ook bellen op 06-53321934. Dan maken we snel een afspraak. Tot snel.

AANBIEDING OP MAAT VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

NU AL EEN AFSPRAAK PLANNEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#dickvos
#veldhuisadvies
#mentor
#inspirator

Volledige tekst uitgeschreven:

Dick Vos, we zijn hier in jouw kantoor van Veldhuis Advies in Heerde en ik wil eigenlijk eerst even weten: wie is Dick Vos?

 

Dick

Dick Vos, allereerst echtgenoot en vader van kinderen, ik ben tweeënvijftig jaar, ik woon in Zwolle, getrouwd met Jacqueline, vier kinderen, samengesteld gezin zoals dat heet, waarbij ik zowel met mijn eigen kinderen als met mijn, ja, noem het woord maar even, stiefkinderen een bijzonder goede band heb, een goede familiesfeer en ik ben een gelukkig mens in die zin, daarnaast ben ik ondernemer, samen met een compagnon een bedrijf in de financiële dienstverlening, daar gaan we denk ik nog wat dieper op in zo. Dat doe ik al bijna eenendertig jaar, per 1 januari is dat eenendertig jaar, waarvan ik eenentwintig jaar mede-eigenaar en ondernemer ben.

 

Cor

Een ervaren ondernemer hier tegenover mij.

 

Dick

Ja, maar wel allemaal in één bedrijf. In dat hele bedrijf volgens mij veel meegemaakt, daar kan ik zo meteen nog wat meer over vertellen, maar altijd ook op één honk gezeten. Ik denk dat dat ook wel iets over mijzelf zegt, ik ben wel redelijk honkvast en als ik me ergens prettig voel en ik heb een gevoel van comfort en veiligheid dan heb ik niet zoveel redenen om andere dingen te gaan doen.

 

Cor

Ja, mooi. Inderdaad, ik zag Zwolle, veertien september ben je eenenvijftig geworden.

 

Dick

Tweeënvijftig.

 

Cor

Tweeënvijftig, kijk eens aan. Ik zag Isa en Thom Vos en twee bonuskinderen noemen wij ze, stiefkinderen.

 

Dick

Ik ben ook hun bonusvader zeggen ze wel eens. Op zich is het mooie, mijn vrouw vroeg op een gegeven moment aan mijn bonuszoon van: maar wat vinden jullie van de situatie, papa en mama gescheiden en mama leeft nu bij Dick en jij ook, wat vind je daarvan? Toen zei hij, toen was hij denk ik een jaar of tien, toen zei hij: nou, ik vind het wel goed zo. Want papa is mijn papa en Dick is mijn allerbeste vriend. Toen dacht ik bij mezelf: weet je, dit is een stabiele basis.

 

Cor

En hoe oud is hij nu?

 

Dick

Eenentwintig.

 

Cor

Dus zo heb je hem ook door de tienertijd heen mogen loodsen.

 

Dick

Ja, dus vanaf nu zal ik mijn bonuskinderen dan ook bonuskinderen noemen, die hebben eigenlijk altijd bij ons gewoond en ik heb altijd gezegd van: ik ben niet jullie vader, maar zolang je bij mij woont heb ik wel vaderlijke taken en ik zal dat gewoon doen zoals ik denk dat dat het beste is en dan kijken we wel waar we met elkaar komen en ondertussen heb ik een super goede band met de kinderen. Dus ja, ik heb echt twee kinderen erbij gekregen, daarom zeg ik ook altijd van: ik heb vier kinderen.

 

Cor

Ja, mooi, mooi. Jullie wonen in Zwolle, hobby’s: wielrennen en voetbal, denk ik?

 

Dick

Nou, ik heb nog een andere hobby, dat is mijn grote passie geworden en dat doe ik nog een jaar of zes, zeven, dat is kickboksen.

 

Cor

Kickboksen.

 

Dick

En dat is voor ondernemers, dat kan ik echt iedereen aanraden. Dan wil ik daarbij zeggen: ik heb totaal geen agressie in me, dus kickboksen is voor mij echt een sport en ik ben nooit een vechter geweest, ik heb nog nooit gevochten op straat of zo, nog nooit, maar ik vind het echt een geweldige sport. Je traint je hele lijf, je maakt je hoofd echt volledig leeg als je anderhalf uur aan het boksen bent, je kunt nergens anders mee bezig zijn dan dat. Want ik doe ook wat aan sparren en als ik even niet oplet krijg ik een tik, dus ik moet gewoon geconcentreerd zijn en het is voor mij de ultieme uitlaatklep.

 

Cor

Dat is mooi, dat is natuurlijk ook voor Debiteurenbeheer van jullie bedrijf, dat is een uitermate goede hobby om te noemen hier in deze podcast.

 

Dick

Gelijk een incassoafdeling erbij, ja, heel goed.

 

Cor

Maar wielrennen ook nog wel?

 

Dick

Ja, in de zomerperiode veel fietsen, ja.

 

Cor

Favoriete voetbalclub? PEC Zwolle en Feyenoord?

 

Dick

Ja, moet er een beetje voorzichtig mee zijn, want PEC Zwolle kun je wel noemen, maar als je Feyenoord noemt heb je altijd weer mensen die Ajacied zijn en dan zeker geen klant willen worden omdat ik een Feyenoorder ben, ik houd van mooi voetbal, Cor. Laat ik het maar zo zeggen.

 

Cor

Ja, als het een Ajacied is moet je bij ons wezen, maar misschien moet je hem dan toch van Facebook afhalen, want daar heb je nog zo’n linkje staan. Muziek, ben je liefhebber van muziek?

 

Dick

Ja, zeker. Ik vind zoals nu de Top 2000 die eraan komt, daar heb ik echt de hele dag, of ik nu thuis werk of hier, of in de auto zit, de radio aanstaan op Radio 2 en ja, ik houd van variatie. Ik heb niet één artiest waar ik helemaal weg van ben, maar ik houd wel van wat oudere muziek zoals de Eagles en dergelijke vind ik wel mooi, maar ik houd ook wel van wat modernere muziek, ik vind Top 2000 is voor mij echt een prachtige periode.

 

Cor

Ja, mooi. Auto, in wat voor auto rijd je?

 

Dick

Een Audi e-tron.

 

Cor

Dat is volledig elektrisch?

 

Dick

Ja. Mijn compagnon en ik hebben allebei een Audi e-tron gekocht dit jaar en wij zijn over naar elektrisch. Ook voor onze medewerkers, wij zijn nu langzaam aan het uitfaseren, de benzine en de dieselauto’s dus we hebben nu de eerste vier medewerkers, met ons zes, elektrische auto’s aangeschaft. Dus wij gaan langzaam en zeker over op elektrisch en dat komt ook voort uit - wij hebben een werkgroep in het leven geroepen, dat is de werkgroep duurzaamheid, we zijn echt aan het kijken binnen ons bedrijf wat we allemaal daaraan kunnen doen om beter om te gaan met het milieu. Dus we zijn een onderzoek aan het doen om het hele dak vol te leggen met zonnepanelen om helemaal zelfvoorzienend te worden, we zijn aan het kijken of wij een aantal van die speed fietsen aan kunnen schaffen.

 

Cor

Een pedelec of zo?

 

Dick

Ja, voor mensen die wat verder weg wonen. We hebben al een test gedaan daarmee, dus daar zijn wij echt mee bezig op dit moment en dat past nu ook heel mooi dat ik gewoon, het bevalt me ontzettend goed, dat ik gewoon een elektrische auto kan rijden.

 

Cor

Terwijl ik hier de vorige keer was, ik mag natuurlijk eigenlijk geen reclame maken, maar jij doet mijn verzekeringen, dus al met al heel tevreden over Veldhuis Advies, dus hartstikke mooi, maar toen zei je van, in het begin van de corona, toen zei je, toen je de auto’s net besteld had, dat was wel een beetje lastig. Wat voel je dan als ondernemer of als werkgever?

 

Dick

Wat ik gewoon moeilijk vond was, we hadden die auto’s al besteld in december of zo en ja, iedereen kan het nakijken wat zo’n auto kost, dat is best een investering. Wij kijken dan naar de investering en wij kijken ook wat we daarmee doen voor het milieu en we kijken ook naar waar besparen we dan. Geen benzine meer, van zo’n auto geen wegenbelasting, minder onderhoud, dus dat is ook een bedrijfseconomische afweging. Alleen toen brak corona uit en vlak daarna, 1 mei werden die auto’s geleverd. Ja, dan heb ik op mijn parkeerplaats, heb ik dan een auto staan die veel geld kost en dat is een nieuwe auto, terwijl er klanten zijn die het op dit moment ontzettend moeilijk hebben. En dat vind ik lastig. Dus wat ik gedaan heb, we hebben extra laadpalen aangeschaft en ik heb tegen de medewerkers gezegd die dan de Hyundai Kona Electric hebben, zet jij je auto aan de voorkant neer en laadt hem daar op, dan zet ik mijn auto wel aan de achterkant neer. Dus ik heb heel bewust onze auto’s zoveel mogelijk uit het zicht gehaald, dat is misschien mijn bescheidenheid of, ik weet het niet, maar ik vind het gewoon niet - het geeft me geen prettig gevoel dat ik klanten over de vloer krijg die hier komen omdat ze hun premie niet kunnen betalen en mijn Auto e-tron staat voor de deur. Dat voelt niet goed.

 

Cor

De auto blijft, voor heel veel ondernemers denk ik wel, toch altijd een gevoelig iets. Ik bedoel, ik ben zelf ook autogek, maar er zullen ook mensen zijn die zeggen: het zegt mij helemaal niks, maar - dank je wel voor je eerlijkheid.

 

Lees je wel eens boeken?

 

Dick

Ja, met name in de vakantieperiode. Voor de rest kom ik er niet zo heel erg aan toe.

 

Cor

Zijn dat dan studieboeken, of romans, of ?

 

Dick

Een beetje wisselend, ik heb het boek van Nelson Mandela gelezen, tuurlijk geweldig om te lezen en een mooie inspiratie en wat we met name aanspreekt is, dat is ook een beetje hoe ik in elkaar zit en hoe we als bedrijf willen zijn, maar betekenisvol willen zijn, als iemand betekenisvol is geweest en ik wil mezelf niet vergelijken, let op, maar wel mooi om te lezen en om daar inspiratie uit te halen, maar ik heb niet zoveel met succesvol zijn. Ik heb veel meer met betekenisvol zijn dan succesvol. En dan is dit boek wel geweldig.

 

Cor

Maar is dat dan, je mag toch succesvol zijn, je hebt gaven en talenten gekregen en als je die goed gebruikt dan ben je succesvol, in ieder geval in het gebruiken van die gaven en talenten. Dat is misschien niet je eigen verdienste, maar dat is ook mogen laten zien wat je hebt ontvangen, zeg maar. Je hoeft je niet op de borst te kloppen, maar -

 

Dick

Nee, dat klopt, weet je, om betekenisvol te kunnen zijn moet je ook wel succesvol zijn, want betekenis vol zijn betekent dat je mensen helpt zonder dat je daar wat voor terug verwacht en dat je soms dingen voor klanten doet zonder dat je daar geld voor vraagt, omdat je vindt dat het nodig is. En wij doen ook veel voor de wereld om ons heen, we doen heel veel met mantelzorg kinderen en dat zijn dingen, dat kost geld. Dat kun je doen omdat je succesvol bent. Maar wat voor mij, misschien dat die vraag rond je vijftigste, van ja, twintig, vijfentwintig jaar dit gedaan, hoe ga ik dan de komende jaren in? En dan denk je: als ik dan ooit de ogen definitief dicht doe, hoe wil ik dan herinnerd worden? En dan kunnen mensen zeggen: maar dat was een succesvolle ondernemer, of mensen zeggen van: dat is een betekenisvolle ondernemer geweest. Een betekenisvol mens geweest en daar heb ik heel veel mee, met dat fenomeen en dat kunnen we ook doen dankzij het succes wat we met dit bedrijf hebben en hebben gehad. Maar daar leef ik niet bij, daar leef ik niet voor, ik leef ervoor voor mensen iets te kunnen doen, betekenisvol te zijn.

 

Cor

Dick Mandela, dat zou op zich best wel mooi klinken eigenlijk. Nog andere boeken?

 

Dick

Wat leuk is, mijn vrouw en ik zijn allebei helemaal gek van Zweedse crime’s, dus wij kijken alles op Netflix en op Videoland wat met Zweeds, Scandinavisch, Deense detectives te maken heeft en ook daarvan vind je boeken, dus in de vakantieperiode lees ik dan wel veel van dat soort boeken en daar omheen, dat is een passie van ons allebei, in onze vrije tijd vinden wij het heerlijk om zo met zijn twee heerlijk op de bank te liggen en even drie delen van een goede serie te kijken.

 

Cor

Rijden criminelen dan allemaal in een Volvo, of niet?

 

Dick

De meesten wel.

 

Cor

Ja, mooi. Heb je iemand die een idool voor je is, iemand waar je tegenop kijkt?

 

Dick

Nee, ik heb niet zoveel met mensen waar ik tegenop kijk. Ik vind Steve Jobs, dat is natuurlijk een kerel die een bedrijf gebouwd heeft, die een merk gebouwd heeft waarvan ik echt wel denk van: wauw. Ik heb ook zijn autobiografie gelezen, met niks begonnen. Als je ziet wat hij opgebouwd heeft, wat je leest, het is niet mijn mens, maar ik kan er wel respect voor hebben. Dan denk ik: in ieder geval wat bereikt. En het boek van Mandela, het kan best zijn dat het een idool is, of idool, iemand die je bewondert, tegenop kijkt, iemand die iets bijzonders betekent. Dat zijn wel een beetje de mensen en ja, ik heb voor veel mensen respect, voor veel ondernemers respect wat die bereikt hebben en voor veel mensen wat ze in het leven bereikt hebben, maar ik heb niet echt - een idool is echt van - nee, daar ben ik niet zo van.

 

Cor

Je zit al bijna je hele leven hier bij Veldhuis Advies, maar ik wil even een stapje daarvoor maken, uit wat voor nest kom je?

 

Dick

Ik kom uit een arbeidersgezin. Mijn vader werkte bij Scania in de fabriek, aan de lopende band eigenlijk, een onderdeeltje van een vrachtauto in elkaar zetten.

 

Cor

In Zwolle is dat?

 

Dick

Ja en mijn moeder was schoonmaakster van een school, dus ik kom echt uit een arbeidersgezin. Ja, weet je, wel prima opgevoed, met name gewoon de goede arbeidsethos van: als je iets wilt bereiken, moet je ervoor werken, dus in die zin heb ik van mijn ouders iets goeds meegekregen, mijn ouders waren ook, als ze dan iets nieuws kochten dan waren ze er erg zuinig op, want alles wat gekocht werd, daar was hard voor gewerkt. We waren gelukkig thuis niet van het lenen, dus mijn ouders hadden nooit leningen, die werkten en die spaarden en dan kochten ze iets. En zo ben ik opgevoed en dat heb ik nog steeds, ik smijt geen geld over de balk, ook richting mijn kinderen: als je iets wilt bereiken, moet je er wat voor doen. Je bent altijd bereid, want, mijn ouders, we hadden niet veel financiële ruimte vroeger, dus ik heb niet veel financiële steun van mijn ouders gehad, en dat kan ik nu wel wat meer doen richting mijn eigen kinderen, maar ze zullen er zelf ook wat voor moeten doen. En dat is wel een beetje hoe ik opgevoed ben.

 

Cor

Heb je broers en zussen?

 

Dick

Ja, één zus, een oudere zus. Gewoon een net, standaard gezin. Alleen waar ik wel last van gehad heb is - bij ons was het adagium van: jongen, als je voor een dubbeltje geboren bent, dan word je nooit een kwartje. Dus ik kom ook uit een gezin en uit een buurt van: we vonden onszelf dubbeltjes en ik woonde in Hattem en in Hattem had je natuurlijk ook mensen die woonden in de villawijk en dat waren de ondernemers, de middenstanders, de artsen uit het ziekenhuis, dat waren de kwartjes en ja, jij bent een dubbeltje en maak je geen illusies, je wordt nooit een kwartje.

 

Cor

Oké, dus dat was jouw opvoeding, dat was jouw referentiekader.

 

Dick

Referentiekader, ja, zeker.

 

Cor

Ik zie je hebt HAVO 5 gedaan, dus eigenlijk best wel koppie koppie.

 

Dick

Ik kon VWO doen, maar dat werd niet gestimuleerd of gemotiveerd. HAVO was al goed. Want mijn zus had de Huishoudschool gedaan, neefjes en nichtjes dat was over het algemeen LTS en MAVO, dus HAVO was al echt een beetje de bobo’s van de familie en dat was goed genoeg en waarbij ik nu naar mijn eigen kinderen zeg van: je moet zelf weten wat je doet, maar als je VWO kunt doen, dan moet je daarvoor gaan, was dat bij ons thuis juist andersom. Maar, dat is niet erg.

 

Cor

En toen MBO, de commerciële kant. Je bent nu commercieel directeur van Veldhuis Advies, maar zat toen de handel er al in? Was dat ook al op school, was je een handelaar?

 

Dick

Nee, ik was geen handelaar maar ik had wel, wat ik wel snel doorhad dat was dat ik wel goed met mensen overweg kon. En ik had veel vrienden, op school, via voetbal, ik kende veel mensen en ik had wel snel door dat - ik wist ook van mezelf dat ik niet handig was, want ja, ik had geen LTS gedaan en heel veel andere familieleden wel, die waren handig. Dus ik wist van mijzelf en dat heb ik echt van mijn vader, mijn vader was totaal niet handig, helemaal niet en dat had ik ook, dus ik wist al wel snel: ik ga niet mijn geld verdienen met mijn handen, volgens mij moet ik het hebben van het maken van contact en dan zit je al heel snel, en ik was ook geen boekhouder-type, dus administratie, dan zit je al gauw op de lijn dat je - ik wist, ik moet een commerciële kant opgaan. En ik zag mijzelf al, dat was al vroeg, dat is wel grappig, ik kan me herinneren dat wij vroeger, waren wij verzekerd bij Victoria Vesta en die hadden loondienst agenten. En die kwamen dan aan de deur en die kwamen één keer in de zoveel tijd kwam die langs.

 

Cor

Die kwamen dan de portefeuille doorspreken of zo?

 

Dick

Ja en ik kan mij herinneren, dat ik een jaar of zestien was, dat zo’n loondienst agent kwam, want ik kreeg toen mijn eigen uitvaart- en mijn eigen ongevallenverzekering. En die man die kwam langs en ik ging dan van de polis van mijn ouders af en ik kreeg dan mijn eigen polis. Ik kan nu achteraf, als ik terugkijk denk ik van: dat was misschien niet zo heel erg handig, maar ja, als zo’n man dat vertelt dan geloof je dat, maar toen had ik het idee: dit zou ook wat voor mij kunnen zijn. Met mensen in gesprek en bij de mensen over de vloer komen, dat was, en dat had ik nooit kunnen bedenken dat ik later ooit in het verzekeringsvak terecht zou komen, ik zag mezelf, toen ik op die opleiding zat, zag ik mezelf als vertegenwoordiger. Met een product langs de weg, of dat soort dingen, dat zag ik mezelf wel doen.

 

Cor

En had je je toen wat meer op producten gericht, of ook wel diensten.

 

Dick

Nee, toen was ik wel product gericht. Mijn eerste sollicitatie was ook, ik kan me nog herinneren, bij Hemmink en Hemmink is een bedrijf in Zwolle wat allerlei onderdelen verkoopt en daar heb ik ook gesolliciteerd en ik zag mijzelf wel als een vertegenwoordiger met een product langs de weg gaan om dat product dan te verkopen bij winkels of, ja, dat zag ik me wel doen.

 

Cor

Wat was je voor leerling op school? Was je iemand die vooraan liep, die de leiding nam of was je iemand die eerst de kat uit de boom keek en dan-

 

Dick

Ik ben niet heel erg van het de kat uit de boom kijken, ik was ook geen leiderstype, ik denk dat ik wel een vrolijke frans was en dat ik gewoon met veel plezier leuke dingen met vrienden deed en toen het uitgaan begon ging ik uit en had ik daar veel plezier, ik ben wel iemand van plezier maken en voor mezelf had ik op die leeftijd niet voor mezelf een pad van dat ik ergens naartoe wilde. Ik wilde gewoon plezier hebben en dat had ik heel veel. Dus ik lag over het algemeen, denk ik, wel goed in groepen, ik denk dat ik wel humor heb en opensta voor mensen en dat had ik toen ook al wel, dus ik had veel vrienden op school en ik deed overal wel aan mee, maar ik was niet echt een leiderstype.

 

Cor

Ben je daar in 1988 afgekomen?

 

Dick

Ja.

 

Cor

En ik zie, je bent vanaf 1990 al bij Veldhuis Advies, heb je daarvoor nog ergens anders gewerkt of ben je eigenlijk gelijk -

 

Dick

Ik heb bij onze overheid gewerkt, bij Defensie.

 

Cor

Defensie, ook nog.

 

Dick

Dat was een beetje de laatste periode, maar ik kom nog uit de tijd van de militaire dienstplicht.

 

Cor

Ik ben nog iets jonger dan jij, ik zat er ook nog in, ja. Was je 88-2, 88-3?

 

Dick

88-5. En ik vond dat een prima tijd.

 

 

Cor

Waar heb jij gelegen?

 

Dick

In ’t Harde, een poosje in Den Bosch en nog een poos in Eindhoven en ja, Eindhoven en Den Bosch, prachtige steden om gelegen te zijn. Kijk in ’t Harde ging ik naar huis, maar in Eindhoven en Den Bosch zat ik daar intern. Prachtige steden om op die leeftijd te genieten van je vrije tijd en het uitgaan.

 

Cor

En was je soldaat of korporaal?

 

Dick

Ik was soldaat en ik was Landrover chauffeur, dus dat is ook een heel leuk baantje en ik heb daar heel veel plezier gehad. Ik heb daar ook contacten aan overgehouden en met name de laatste periode toen ik in ’t Harde zat, ik kon in mijn jeugd een aardig balletje trappen en ik kwam in zo’n kazerne elftal en wij speelden overal toernooitjes. Ik werd voetballer daar en het meeste van mijn tijd ging op aan trainen, toernooien in de zaal, op het veld, dus ik heb daar gewoon een hele mooie tijd gehad. Leuke dingen gedaan. En het bezig zijn met sport en ik ben ook geen type die tegen gezag ingaat, dus op een gegeven moment, ja, we hadden jongens in ons peloton die kregen ruzie met de luitenant omdat ze er niet tegen konden dat ze iets moesten doen. Ik ben daar wel makkelijk in, dat is ook weer iets wat ik van mijn vader heb van: niet zo moeilijk doen en niet zoveel over nadenken, als je dan opdrachten krijgt dan kun je twee dingen doen: je kunt er tegenin gaan dan krijg je problemen, je kunt het ook gewoon uitvoeren en ik was van dat laatste. Gewoon een mooie tijd maken met elkaar. Dus ik vond het prima.

 

Cor

Veertien maanden in het leger gezeten.

 

Dick

Ja, uitgediend.

 

Cor

Uitgediend.

 

Dick

En toen aan het werk.

 

Cor

En toen kwam je bij Veldhuis Advies?

 

Dick

In die tijd had je nog arbeidsbureau’s, dat zul jij denk ik ook nog wel weten. En daar had ik nooit geloof in, want je kon je daar inschrijven en uiteindelijk als je een baan wilde hebben, moest je of via een uitzendbureau, of solliciteren en aangenomen worden en arbeidsbureau’s, die hadden niet heel erg de naam dat ze heel erg actief voor jou op zoek waren naar een baan. En ik kwam uit dienst en ik moest aan het werk en ik ging naar een uitzendbureau en ik zei: ik moet een baantje hebben, het maakt niet zoveel uit wat, dus ik kwam ergens in een soort drukkerij te werken om wat productiewerk te doen en ik had me ingeschreven bij een arbeidsbureau en ik kreeg heel snel een telefoontje van het arbeidsbureau, in Epe was dat, die zegt: ik heb misschien een baan voor je. Er is een verzekeringskantoor in Heerde en die zoeken een commercieel medewerker. En ik zie in mijn database dat jij een commerciële opleiding hebt gedaan en dus misschien kun je eens een gesprek aangaan, kunnen wij dat voor je regelen? Ik zeg: prima, organiseer maar, ik woon in Hattem, ik kan de bus pakken, ik kan de fiets pakken, ik kan naar Heerde, dus zeg het maar. En dat was het bedrijf wat nu het kantoor is, was toen het assurantiekantoor en daar ben ik naartoe gegaan. Wat wel grappig was is dat ik achteraf hoorde dat mijn toenmalige baas, nu mijn compagnon, die had net een jaar daarvoor het kantoor van zijn vader overgenomen die overleed als gevolg van een hartstilstand. Toen was hij denk ik één-, tweeëntwintig jaar en hij nam dat kantoor over want ja, er was geen alternatief, dus zijn vader overleed, zijn moeder kon het niet, dus hij had zoiets van: dan ga ik het maar proberen.

Hij heeft VWO gedaan, was klaar en had geen doel in het leven en dacht: ja, dan ga ik dat maar doen. En hij had heel snel het idee van: ik moet twee mensen aannemen, want verzekeringen daar had hij eigenlijk niks mee, maar wel met het ondernemerschap. Hij had zoiets van: ik moet twee mensen aannemen, dat is iemand voor mijn binnendienst die dus administratie doet en ik moet iemand aannemen die particulieren advies kan geven. Dan heb ik mijn handen vrij om ondernemers te gaan adviseren. En hij nam Herma aan en Herma zit hier nog steeds, waar ik in mijn eenendertigste jaar zit, zit zij in haar tweeëndertigste jaar en hij had het idee: ik moet een jonge vent aannemen die particulieren gaat doen en dat werd ik. En hij had ik denk al wel tien sollicitanten gehad en ja, daar was niemand bij die hij echt geschikt achtte en ik ging solliciteren, en dat wist ik niet, en ik kom daar en ik liep de oprit op en dat hoorde ik later en toen zei Bob tegen Herma: Herma, daar komt hij aan. Dit wordt hem. En dat was ik en ja, dus ik ga bij hem naar binnen, we geven elkaar een hand en vanaf de eerste seconde was er een klik, ik kan niet beschrijven wat dat is, maar we hebben geloof ik twee uur lang zitten praten over voetbal, over de discotheken in Heerde de Esculaap, want wij kenden elkaar niet, maar wij kwamen er allebei blijkbaar, ook over de meisjes die daar kwamen, alles besproken. Het ging niet over werk, maar we hadden zo’n klik met elkaar en uiteindelijk zei hij tegen mij: je moet even een sollicitatiebrief schrijven, dan is het officieel, heb ik gedaan en hij nam mij aan. En dat was mijn eerste echte baan, toen kwam ik hier te werken en wij zijn met elkaar van start gegaan en we zijn nooit meer uit elkaar gegaan.

 

Cor

Als je nu terugkijkt, die klik, kun je nu na eenendertig jaar al zeggen wat dat dan was en nog steeds is?

 

Dick

Ja, dat kan ik aan de hand van een voorbeeld geven. Wat wij altijd doen als een medewerker ons bedrijf verlaat en of dat nu is omdat wij niet meer verder willen of omdat de medewerker zegt: ik ga een andere kant op, dan gaan we altijd even met de medewerker nog een hapje eten. Even goed afwikkelen met elkaar en wij zaten met een jonge medewerker te lunchen, die ging bij ons weg op haar eigen initiatief en die zei: jullie werken nu zo lang samen, hebben jullie nooit eens een keer ruzie met elkaar gehad in al die jaren? Nee, ik kan het niet bedenken, Bob jij? Nee, nee. Ja, maar, zegt ze, je hebt toch wel eens een keer een aanvaring gehad of een keer een flinke botsing of zo dat je even dacht: ik ben die vent even helemaal zat? Nee, nee, eigenlijk niet. Maar, hoe kan dat dan? En dan kom je bij de vraag van: waar zit die klik dan in? En toen zeiden we: weet je, eigenlijk is het heel simpel. Wij rijden allebei elke dag naar Heerde, als er geen corona is, met maar één doel: om er een mooie dag van te maken. Om plezier te hebben met de mensen om ons heen, lol te hebben om een schuine grap, lachen, gieren, brullen om een gekkigheid, dat is wat wij allebei hebben. Ten tweede: we hebben geen enkele afgunst. Jaloezie, ik ken dat gevoel niet. Ja, als een man te lang naar mijn vrouw kijkt, kan ik wat jaloers worden. Maar ik ken geen jaloezie en ik denk hij ook niet. We gunnen elkaar alles en we hebben dezelfde humor. Maar, we zijn ook heel verschillend en ja, we zijn allebei geïnteresseerd in voetbal, we kunnen uren met elkaar praten, nu over corona. We hebben zoveel dezelfde interesses, maar wat bovenaan staat is: we hebben zo’n plezier en dat hadden wij vanaf de eerste seconde in dat gesprek, we hebben twee uur lang gewoon een hartstikke gaaf gesprek gehad. Dat we aan het einde van het gesprek zeiden van: alsof we elkaar al jaren kennen. Bob zei wel eens tegen mij: ik had in jou mijn jongere broertje gevonden die ik nooit gehad heb. En dat gold voor mij eigenlijk hetzelfde. Kijk, ik heb een zus, daar kan ik heel eerlijk in zijn: daar heb ik niet een hele bijzondere band mee, en ik vond misschien ook in hem wel die oudere broer die ik nooit gehad heb en dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Dus je kunt soms dingen niet onder woorden brengen, dat is gevoel, ik probeer het nu toch onder woorden te brengen.

 

Cor

Als mensen nu jouw lichaamstaal zouden kunnen zien, dan zouden ze het wat meer zien, het is nu in woorden en toen hij jou op die parkeerplaats zag aankomen zag hij en voelde hij eigenlijk in zijn onderbewuste: dit is het.

 

Dick

Hij zei het ook, dat hoorde ik dus pas later. Herma, kijk eens, daar komt hij aan, dit wordt hem. Toen hadden we elkaar nog geen seconde gesproken. Dat is, ja, bijzonder. En dan ga je iets bouwen met elkaar.

 

Cor

We gaan heel even een korte break doen en dan ga ik je straks vragen stellen als: wanneer ben je echt ondernemer geworden en hoe dat gelopen is.

 

Korte onderbreking

 

Cor

Je hebt een enorme klik met Bob, samen plezier hebben en elke dag met plezier naar je werk gaan. Maar je was toch een dubbeltje? Hoe ging dat, wanneer kwam het dat je ook ondernemer werd, dat Bob zei: Dick, nu wil ik dat je meedoet?

 

Dick

Ik denk dat na een jaar of zes, zeven loondienst, kwam hij met die vraag, opmerking van: ik zit hierover te denken en lijkt je dat wat? Wat ik je net vertelde, ik kom uit een gezin van dubbeltjes en ineens kreeg ik de vraag of ik misschien wel een kwartje wilde worden.

 

Cor

Dat was zoals jij het voelde.

 

Dick

Dat was zoals ik het voelde, ja. Ik kon het ook niet volgen, niet snappen en ik kon alleen maar denken bij mezelf: hè, mede-eigenaar worden van dit bedrijf? Maar we waren voor Heerde-begrippen, waren we echt bezig met het bouwen van een heel leuk bedrijf en we hadden medewerkers aangenomen en het bedrijf ontwikkelde zich echt en ik had daar heel snel door van ik denk - vrienden van mij werkte bij de Berghuizer Papierfabriek en bij Akzo, Sikkens en die verdienden meer dan ik. Want ik verdiende in het begin negenhonderd gulden bruto in de maand. Dat was niks en die jongens gingen met zestien-, zeventienhonderd gulden in de maand naar huis. Dus die verklaarden mij voor gek, ik werkte heel hard, maakte veel uren en zeiden ze: waar ben je mee bezig man? Je bent aan het werk, je werkt knetterhard en we zien je minder en voor een hongerloontje, wat ben je aan het doen? Dus ik denk: ik moet even geduld hebben, want Bob vertelde mij heel veel over de plannen waar hij mee bezig was en de toekomstvisie en ik dacht: ik moet geduld hebben, oren en ogen openhouden want als ik met deze man mee kan lopen, dan kon dat nog wel eens wat op gaan leveren. Dus ik heb geduld gehad en waarbij ik best wel getwijfeld heb. Op een gegeven moment kwam die vraag van: zou je mede-eigenaar willen worden? Ja, ik was echt verbaasd.

 

Cor

Je zou eigenlijk kunnen zeggen, terwijl je toch - je deed commercie, misschien wel heel veel nieuwe klanten uit jouw koker, je hebt dan vaak dat die commerciële mensen dan denken van: als ik hier wegga bij dit bedrijf, dan valt het bedrijf - maar toch voelde jij dat niet zo? Het was niet dat je vond: ik heb het ook verdiend zeg maar?

 

Dick

Nee, maar daar hadden we het ook in het begin over, ik was ook toen niet bezig met succes of zo, ik vond het mooi als ik weer een nieuwe klant binnenhaalde, en op de één of andere manier was ik daar goed in en haalde ik heel veel nieuwe particuliere klanten naar binnen. Maar ik zag het zelf niet eens zo dat ik daar goed in was, of dat ik daar succesvol in was, ik deed dat en ik had er veel plezier in. Dat vond ik gaaf, dus op een gegeven moment stelde ik dus de vraag aan Bob: maar vertel nu eens, waarom doe je dit? Je vraagt me om mede-eigenaar te worden. Ik zeg: je bent een goede ondernemer man, je hebt een geweldig bedrijf en ik ben toch best wel loyaal. Waarom zou je mij in vredesnaam mede-eigenaar maken, ondernemer maken. Toen zei hij, dat viel een beetje tegen: Maar Dick, dat is gewoon een hele egoïstische beslissing, want dat doe ik alleen maar voor mijzelf. Ik zeg: o. Ik had natuurlijk gehoopt dat hij zou zeggen: want dat gun ik je van harte. Nee, hij zegt: dat doe ik echt voor mezelf. Ik zeg: maar dat moet je uitleggen. Hij zegt: Dick, ik weet één ding zeker, als ik naar mijn bedrijf kijk over twintig jaar en ik weet waar ik sta over twintig jaar en ik ben alleen eigenaar, of ik kijk naar mijn bedrijf over twintig jaar en ik heb jou aan boord als mede-eigenaar, weet ik zeker dat ik met mijn bedrijf veel verder ben en dat mijn aandeel, waar ik nu honderd procent eigenaar ben en met jou erbij, want ik heb een derde gekocht, ben ik voor tweederde eigenaar, die tweederde voor mij veel meer waarde zal vertegenwoordigen met jou aan boord, dan dat ik het in mijn eentje ga doen. En dat was eigenlijk ook weer een compliment.

Dus hij zei: ik doe het puur voor mezelf, maar door dat uit te leggen gaf hij mij eigenlijk een heel groot compliment, want hij zag iets in mij, Cor, wat ik zelf niet zag en wat ik heel lang ook niet gezien heb, ook niet nadat ik mede-eigenaar werd, hij zag iets in mij wat er uiteindelijk ook wel was, maar wat ik zelf niet zag en daarom wilde hij mij aan boord hebben. Ik hoefde daar niet lang over na te denken, want ik had heel veel vertrouwen in hem en misschien nog wat minder vertrouwen in mezelf, maar ik denk: wanneer krijgt een jongen uit een arbeidersgezin met een HAVO en een MBO diploma, die zich heel lang een dubbeltje gevoeld heeft, wanneer krijgt hij nu een kans om dit te doen? Dat gebeurt bijna nooit, of dat gebeurt niet zo vaak. Dus ja, ik was heel snel eruit dat ik zei: ja, maar dat traject wil ik graag met je in. En dat hebben we heel voorzichtig gedaan, we hebben mij heel voorzichtig gebracht en precies na tien jaar loondienst, na tien jaar, 2 januari zaten we bij de notaris en heb ik een derde van de aandelen gekocht, tien jaar later.

 

Cor

Mooi zeg.

 

Dick

En toen werd ik ondernemer. En dat vond ik heel spannend, want ik vond mezelf niet zo’n ondernemer. Maar goed, we zijn van start gegaan en ik heb echt een poosje nodig gehad om te voelen dat het bedrijf ook voor een deel van mij was, dus ik heb me nog wel even een poosje daarna, voelde ik me meer in loondienst dan dat ik me ondernemer voelde.

 

Cor

Kun je een paar elementen noemen waarvan je zegt: ja, dat waren stapjes dat ik dacht van: ik ben het echt?

 

Dick

Ik merkte aan mijn collega’s, waar ik natuurlijk jaren als collega mee gewerkt heb en ik voel me nog steeds wel collega, maar dat die meer waarde gingen hechten aan wat ik vond en ik werd veel meer bevraagd, ook met name door Bob over mijn visie. Wat vind je daar nu van? En ik ging er meer over lezen, ik ging meer lezen over waar het in de wereld naartoe ging, waar het op mijn vakgebied naartoe ging en ik ging mezelf bekwamen en met name door kennis te vergaren en daarover te sparren. Ik ging ook lid worden van besturen, ik ging bij een junior kamer, dus ik ging er ook wat aan doen om me meer ondernemer te voelen en dat heeft allemaal geholpen, dus in die zin, ik ging leidinggeven. We werden als organisatie groter en ik ging ook leidinggevende taken op me nemen waardoor je ook als ondernemer moest gaan denken. Ik ging me in netwerken begeven, ik ging me echt in ondernemerskringen begeven. Dat heeft allemaal geholpen en voor mij is dat goed geweest, want ik ben meer van de weg van de geleidelijkheid en dat is voor mij prima geweest, dus ik ben langzaam maar zeker in het ondernemerschap gegroeid en waar ik best wel, moet ik zeggen, wel moeite heb gehad hoor, want als je een jonge kerel bent en je komt bij ondernemers over de vloer die wat ouder zijn en die zich voor jouw gevoel veel meer bewezen hebben en daar moet jij dan adviezen aan gaan geven en daar moet jij mee gaan sparren, daar heb ik best wel moeite mee gehad. Ja, uiteindelijk - wat ik ervan geleerd heb is dat, ik had in die periode aan mijn ouders, schatten van mensen, maar had ik niet veel aan, ik kon daar niet mee sparren, over mijn gevoelens over het ondernemerschap en ik was best wel wat onzeker en ik liep best wel tegen dingen aan. Ik had aan mijn compagnon ook niet een sparringpartner, dan kon ik wel sparren over het bedrijf, maar wat minder over gevoel, dus ik had niet veel mensen om mij heen en ik had eigenlijk gewoon in die tijd iemand moeten hebben, iemand moeten vragen, moeten zoeken die met name over dat aspect van het ondernemerschap van: wat doet het met jou als mens? Dat ik daarover had kunnen sparren. Dus ik heb het best wel pittig gehad in een aantal jaren en dat raad ik nu iedere jonge ondernemer aan, ook mensen in mijn bedrijf, want ik was in die tijd, ik was getrouwd, ik had jonge kinderen, ik zat in een heel hectisch leven. Je hebt een hectisch gezinsleven en je wordt mede-eigenaar van een bedrijf, dat is al een stap, maar dan ook nog van een bedrijf die keihard aan het groeien was. Die alle ambities had en dat vond ik best pittig. Dus ik raad nu ook mijn mensen aan en daar praat ik ook over van, vooral mensen die in een leeftijdsgroep zitten met jonge kinderen en ambitieus van: ja, maar hoe is het met jou? Los van je werk, maar hoe gaat het met jou, wat vind je ervan, kun je het handelen? Of wat heb je nodig?

 

Cor

Dus je zou kunnen zeggen van: hoewel je als, zoals jij en Bob compagnon zijn, kun je wel een stukje eenzaam zijn waar je nog wel eens met iemand anders over zou willen praten en het zou mooi zijn als het thuis is, als het thuis begrepen wordt, maar dat is ook niet altijd zo.

 

Dick

Nee, dat was bij mij niet zo. Dat is geen verwijt of zo, maar dat was bij mij niet zo. Ook niet met mijn toenmalige partner. Dus ik was daar best wel eens, jij zegt het goed, ik was daar best wel eenzaam in. Dus in die tijd had ik veel kunnen hebben aan iemand die ja, naast mij had gestaan en die mij gewoon eens af en toe de spiegel voorhield van: ben je wel goed bezig. Mijn eerste huwelijk is mislukt van allerlei oorzaken, maar ook wel omdat ik denk mij niet genoeg een spiegel voorgehouden is in die fase van: wat ben je aan het doen, waar ben je mee bezig, is dit wel goed voor jou? Dat heb ik wel gemist en daar heb ik van geleerd en dat kan ik nu wel betekenen voor andere mensen.

 

Cor

De tijd gaat snel, Dick. Veldhuis Advies, kun je kort uitleggen na eenendertig jaar, wat is Veldhuis Advies als je dat in een paar zinnen moet noemen?

 

Dick

Wij zijn een financieel adviesbedrijf waarbij de hoofdmoot verzekeringen zijn. En daarvan is de hoofdmoot zakelijk advies. Dus we hebben ik denk vier-, vijfduizend bedrijven als klant die wij bedienen met risicoadvies, hoe ga je om met je risico’s, verzekeringsadvies, dus het inkopen van verzekeringen, dat is ontzettend belangrijk geworden, collectief pensioen voor medewerkers, financiële planning voor de ondernemer zelf, arbo dienstverlening, dus eigenlijk alles op het gebied van werknemers, bezitten van de onderneming, aansprakelijkheid. Daarop geven we advies en dat doen we eigenlijk voor klanten van klein tot groot. We hebben kleine klanten, dat zijn zzp’ers, die zijn bij ons van harte welkom, die krijgen ook goed advies en goede aandacht, daarnaast hebben we een aantal toch wat grotere bedrijven. Dan moet je denken aan fabrieken in diepvries kipproducten tot, een hele grote klant van ons is B&C Raamdecoratie.

 

Cor

Uit Nunspeet.

 

Dick

Ja, Nunspeet, waar we alles voor doen op verzekeringsgebied en wat voor ons heel erg belangrijk is is: we willen echt verschil maken. Op klantvriendelijkheid, op aandacht en weet je, dat lukt niet altijd maar dat is wel ons streven. Dat we langdurige relaties willen aangaan en dat krijg je voor elkaar op het moment dat je goed bent voor je klant en dat doen we volgens mij, wat je vraagt: wie is Veldhuis Advies? Dat doen we door heel goed voor onze medewerkers te zijn. Dus we hebben, onze missie is: een duurzame bijdrage leveren aan geluk en gezondheid van mensen en organisaties. Daar staat niks in over: mensen goed verzekeren. Daar staat in dat het duurzaam is. Geluk, gezondheid. Wij geloven er erg in dat als wij goed voor onze mensen zijn en dat doen wij met vitaliteitsprogramma’s, dat doen wij met gezond eten, dat doen we met werkdrukbeheersing, eigenlijk is bij ons alles mogelijk om vitaal te blijven en dan geloof ik erin dat zo’n medewerker, die dat ervaart op een andere manier een klant bedient, op een andere manier de telefoon oppakt en daar zijn we heel erg mee bezig in ons bedrijf. Dat is denk ik waar wij voor staan, wat ons ook wel anders maakt dan anderen.

 

Cor

Volgens mij een man of zeventig aan het werk?

 

Dick

Ja, zeventig mensen.

 

Cor

We nemen dit op op 10 december, middenin de corona - we zouden hopen niet meer, aan het eind van de corona.

 

Dick

Ja, de tweede golf.

 

Cor

Er zijn heel weinig mensen nu bij jullie op kantoor, terwijl jullie allemaal gezonde werkplekken hebben en gezond lunchen en allemaal hele gezonde dingen doen. Kun jij voorzien wat vitaliteit in de komende, 2021, voor een kans heeft? Daar hadden we het net al even in het voorgesprek over? Wat gaan we tegenkomen?

 

Dick

Ja, wat ik zie, we hebben natuurlijk een arbo dienst en we hebben een ziekteverzuim afdeling. Wat we op dit moment zien is dat er heel veel ziekmeldingen zijn met psychische klachten, dus mensen die thuiswerken en die door het thuiswerken vereenzamen. Die door het thuiswerken het verschil niet meer zien tussen werk en tussen privé. Ik hoorde een voorbeeld dat op een gegeven moment iemand op zaterdagochtend achter zijn computer kroop en zijn vrouw uit bed komt en zegt: Jan, het is zaterdag! Die man was gewoon even het besef kwijt, omdat je zo leeft van werk naar privé, dus dat zien we gebeuren. Wat volgens mij heel erg belangrijk wordt en waar wij nu mee bezig zijn is ervoor zorgen dat de mensen die thuis werken ook in hun thuissituatie ook iets aan gezondheid gaan doen. Dus mensen bewust maken van het feit, maar ook in de gelegenheid stellen van: je hoeft niet acht uur op een dag te werken als je thuiswerkt, je moet je werk doen. En als het voor jou werkt dat jij ’s ochtends een half uur eerder begint en dan tussen tien en elf een half uur gaat wandelen, of tussen de middag een half uur gaat eten en een half uur gaat wandelen, of dat in de namiddag doet, het maakt ons niet uit. Dat je wat vaker een kopje koffie pakt of even met je partner gaat zitten en even rustig gaat koffiedrinken. Het maakt ons niet uit, wij vertrouwen jullie en wij weten dat jullie in staat zijn om je werk gewoon goed te doen. Maak nu zelf een schema waardoor jij de dag goed doorkomt.

 

Cor

Durven ze dat? Durven jullie werknemers dat?

 

Dick

Ja, ja en sommige werknemers moeten we echt motiveren, sommige werknemers zeggen: wat fijn dat dat mag, want ja, daar heb ik eigenlijk wel heel erg behoefte aan, want we zitten in de winterperiode. De dagen zijn kort. Ik word ’s morgens wakker en ik begin aan mijn werk, dan is het donker en dan werk ik en als ik klaar ben is het weer donker en eigenlijk, je hebt best mooie dagen erbij dat het wat zonnig is, dus ja, als ik dan wat jullie betreft gewoon dan op een moment even een uur eruit mag en ik mag gewoon een uur gaan fietsen of wandelen, fantastisch. Dan zeggen wij: eigenlijk hoef je het niet eens te vragen, want wij geloven erin en dat weet je ook bij ons: dat als dit jou de dag goed doorhelpt of de week goed doorhelpt, ga dat dan doen. Hou rekening met je collega’s, dus op het moment dat jij eruit stapt voor een uur, check even of er genoeg collega’s ingelogd zijn om de klanten te bedienen, maak daar afspraken over met elkaar. Maar pak die vrijheid, ga dat doen.

 

Cor

Hoe doe je dat zelf? Hoeveel uur werk je nu?

 

Dick

Ik werk op dit moment heel veel, omdat het heel erg druk is, maar ik vind dat ik het goed in balans heb, want ik werk veel thuis, maar ik ben ook regelmatig op kantoor. Als ik thuis ben, ik heb een hond, dus ik vind het heerlijk om ’s morgens de dag te beginnen door met de hond een half uur of drie kwartier te gaan wandelen en vervolgens, meestal om een uur of, ik heb een zoon thuis die studeert, maar die studeert online, mijn vrouw werkt, maar die is ook veel thuis, dus een uur of tien lekker een bakkie koffie doen, tussen de middag lekker met elkaar lunchen, ik kom prima de dag door. Ik heb soms gewoon even in de middag, ik heb thuis een ruimte waar ik een beetje kan fitnessen, maar dat ik gewoon even een half uurtje even wat ga doen. Even uit het werk stap en zo kom ik prima de dag en de week door. Ik gedij er goed bij en dat gun ik mijn mensen net zo.

 

Cor

Wat voor baas ben je dan? Wil je vrienden zijn met je baas, of?

 

Dick

Dat is wel mooi, Bob en ik, we hebben heel veel hetzelfde, maar ook heel veel niet. Ik denk als je kijkt naar de verdeling bij ons dan ben ik meer de collega onder de mensen dan de baas, waarbij ik soms wel heel erg baas kan zijn en met name als het gaat om als ik iets zie in mijn organisatie wat het belang van de grote groep aantast, dan kan ik heel directief zijn en erop ingrijpen, maar meestal als het gaat om de dingen die de mensen aangaan, dan ben ik vaak degene die het doet en Bob is wat harder dan ik. Is ook wat beter in het nemen van harde beslissingen, dat is wel een beetje de rolverdeling die wij hebben. Als wij met een verzekeraar in gesprek moeten om iets voor elkaar te krijgen, dat is good cop, bad cop, dan ben ik de good cop, is hij de bad cop, voelen we elkaar prima in aan. Maar over het algemeen zijn wij, dat hebben wij allebei wel, maar ik wat meer, ik kan wel hard op de inhoud zijn, maar ik ben altijd zacht op de mens. Bob kan wat harder op de inhoud en ook wat harder op de mens zijn en dat is soms ook nodig, Cor. Dus daar hebben we een prima rolverdeling in. We zijn allebei wel van de verantwoordelijkheid laag in de organisatie neerleggen. Vertrouw je mensen nu gewoon, dat zijn volwassen mensen, die hebben in het leven keuzes gemaakt, die zijn gaan trouwen, die hebben huizen gekocht, die zijn soms gaan scheiden, hebben kinderen gekregen. Die zijn prima in staat om volwassen beslissingen te nemen. Hoezo moeten wij dan die mensen dan gaan vertellen wat ze wel en wat ze niet mogen om goed hun dag door te komen? Wij geloven heel erg in: regel dat zelf, met je team en pak je verantwoordelijkheid, dat kun je prima aan. Zulke bazen zijn wij.

 

Cor

Ik heb nog een interessevraag, er wordt wel veel angst gezaaid, of hoe je het ook wilt noemen, vanuit de overheid ook, heel veel angst, heb je het idee dat die angst, dat dat mensen ertoe aanzet om meer te verzekeren?

 

Dick

Een beetje ja en nee. Wij zijn heel erg en dat is een beetje gek, dat is misschien tegen mijn eigen werk inpraten, maar wij zijn heel erg, met name als het gaat om ondernemers, van: ik wil jou alles vertellen over jouw risico’s, ik wil je alles vertellen wat jouw bedrijfscontinuïteit in gevaar brengt, ik ga je vertellen hoe je daarmee om zou kunnen gaan, ik ga je vertellen hoe je dat zou kunnen verzekeren, maar jij bent ondernemer en jij neemt de beslissingen. Dus ik wil jou in staat stellen om je eigen beslissingen te nemen wat je wel en wat je niet regelt en afdekt. Dus wij zijn geen productverkopers van: jij bent een ondernemer in de installatiebranche? Dan moet je die en die en die verzekering hebben, nee, je bent ondernemer, we gaan kijken naar jouw risico’s. Wat wil je? En ik vind nog steeds, risico’s die je zelf kunt dragen, dat doen wij ook, Cor. Wij hebben geen ziekteverzuim verzekering hier, omdat we financieel gezond zijn en ziekte kunnen opvangen met elkaar en dat vind ik van een ondernemer ook. Je moet verzekeren datgene wat je niet zelf kunt dragen en dan heb je niet de discussie over angst zaaien, want dat is natuurlijk veel te veel gebeurd, je zaait angst en uit angst gaat een ondernemer zich verzekeren. Daar hou ik niet van en daar zijn wij niet van. Waar ik wil angst mee zaai op dit moment en dat grijpen we wel aan is het cyber risico. Want als je gaat kijken hoeveel bedrijven nu weer, Hof van Twente, koninklijke Reesink, bedrijf hier uit de buurt, hoeveel bedrijven gegijzeld zijn door hackers en die door het betalen van losgeld weer zijn gaan draaien, daar mag je best wel een beetje angst zaaien. Daar is veel te weinig bewustzijn onder ondernemers. En dat wil niet zeggen dat we angst zaaien om te verzekeren, angst zaaien voor bewustwording.

 

Cor

Is dat nu met het thuiswerken dan nog extra? Of niet?

 

Dick

Ja, thuiswerken is daar van belang in, want mensen zijn zich minder bewust van de risico’s. Ik kreeg een mailtje, ik kan niet aan een collega vragen van: ik krijg een mailtje, heb jij die ook? Is dat misschien een risico? Cybercriminelen zien dat ook, wij werken thuis en dat biedt kansen. En daar wil ondernemers bewust van maken, dus soms is het angst zaaien, maar wel met een doel.

 

Cor

Is het dan dat een ondernemer zich daar echt bewust van wordt als die een keer zelf aan de beurt is geweest?

 

Dick

Ja, zeker, of als hij een collega-ondernemer spreekt die het overkomen is. Ik heb gisteren een gesprek gehad met de CEO van Reesink, ik ga geen details vertellen, want dat wil ik niet, ik denk wel dat ik het mag, maar doe ik niet. Maar hij zei tegen mij: Dick, ik vertel het tegen iedereen die het horen wil. Hij zegt: ik vertel mijn hele verhaal, ik vertel alles, het is een missie van mij om collega-ondernemers bewust te maken dat ze hier een enorm risico lopen. En dat zie ik ook een beetje als mijn missie, want ik heb een verzekeringsbedrijf, maar wat ik al zei in het begin: ik wil betekenisvol zijn en volgens mij ben je betekenisvol als je ondernemers wijst op risico’s, zonder dat je daar gelijk een belang bij hoeft te hebben.

 

Cor

Dick, dertig procent aandeelhouder.

 

Dick

Drieëndertig.

 

Cor

Maar niet te ontslaan, hoe zie je de komende vijf jaar? We hebben nog een paar minuten.

 

Dick

Heel veel vertrouwen, we hebben een goede positie in ons werkgebied, we hebben een goede positie bij ondernemers, daar investeren we ook veel in, we hebben een goede positie bij beleidsbeslissers, bij beïnvloedingsbeslissers, bij accountants en bij advocaten, notarissen, we hebben nog hele mooie plannen. We zien vooral op de zakelijke markt een enorme kans om bij, weet je, een ondernemer die wil ondernemen en die wil niet bezig zijn met zijn risico’s, met zijn verzekeringen, die wil gewoon een partij hebben die dat goed voor hem regelt. Dus daar groeien we ook goed in, autonoom, we zien heel veel kansen. We hebben goede mensen aan het werk, ja, ik heb gewoon heel veel vertrouwen in de komende vijf jaar en ik denk dat we de komende vijf jaar nog kunnen groeien, maar dat is geen doel, groei is voor ons een middel om een gezond bedrijf te hebben, om mensen ook wat te kunnen bieden, om mensen een fijne werkplek te kunnen geven. Ik zie het werken, de manier van werken zie ik veranderen. Wij gaan ons kantoor ook herinrichten, wij zijn bezig nu, we hebben een enquête gehouden onder het personeel, hoe zie je het leven na corona? Thuiswerken blijft, in beperkte mate, maar het kantoor wordt meer een ontmoetingsplek, daar gaan we het ook naar inrichten. Wat ik nu merk, wij krijgen veel sollicitanten, veel jonge mensen die hier wel willen werken, omdat wij veel doen aan die vitaliteit en omdat we veel doen voor onze omgeving. We doen veel voor de mensen om ons heen. Noem het maar even de wat zwakkeren, een naar woord -

 

Cor

Die wel wat hulp kunnen gebruiken.

 

Dick

Die wat hulp kunnen gebruiken, ja. Dus ik denk ook dat wij, we hebben continu vier stagiaires die we hier een kans geven en die heel graag na hun stage over het algemeen willen blijven. Ja, ik heb heel veel vertrouwen in ons bedrijf, in het werk wat we doen, in de business waarin we zitten, ja, ik zie dat met veel vertrouwen tegemoet, ja, ik heb er ook veel zin in. Ik heb ook heel erg de energie om hier, je zegt over vijf jaar, dan ben ik zevenenvijftig, ja, ik heb geen idee waar ik dan als mens sta, maar ik heb geen plan om de tent te verkopen, zoals veel ondernemers in ons vakgebied nu doen. Dus ik wil nog even graag met Bob een paar jaar door en de mensen om ons heen, ja.

 

Cor

Ik denk dat je wel mag spreken van een gelukkig huwelijk tussen Bob en jou, als ondernemers.

 

Dick

We zijn overigens ooit wel begonnen met hele goede huwelijkse voorwaarden, dus dat zijn ook wel dingen waar we goed over nadenken. Als je verliefd bent, dan is dat het moment om goede huwelijkse voorwaarden te maken, dat op het moment dat je uit elkaar gaat en je moet het dan nog regelen dan lukt dat niet, we hebben ze nooit nodig gehad, Cor. Wat je zegt, zo zie ik het ook, het is echt een gelukkig huwelijk, ja.

 

Cor

Ja, mooi. Heb je nog een ultieme tip waarvan je zegt: ja, meestal als ik ondernemers iets wil adviseren dan is dit, dit komt wel heel vaak voor dat ik dat mag geven.

 

Dick

Ik denk dat dat al wel benoemd is, maar dan ga ik dat toch nog een keer zeggen tot slot: investeer in je mensen. Als jij denkt dat je het alleen kunt doen, als jij denkt dat je de belangrijkste figuur in je organisatie bent: forget it. De mensen waarmee je werkt, en inmiddels hebben wij er zeventig, maar of dat het er zeventig zijn, of het zijn er zeven, investeer in die mensen. Creëer een cultuur van veiligheid, een cultuur van vertrouwen waar alles gezegd mag worden, geen cultuur van hiërarchie, maar je doet dat samen en ik merk echt dat, wij hebben de afgelopen jaren echt veel in onze mensen geïnvesteerd en we krijgen het gewoon hartstikke mooi terug. Dat is echt een tip die ik wil geven: maak je mensen belangrijk, niet jezelf. Je hoort heel veel organisaties zeggen: wij gaan nu onze klant centraal stellen. Dan denk ik: wat heb je de afgelopen jaren dan gedaan? Voor ons is het logisch, wij hebben vanaf dag één onze klanten centraal gesteld. Hoef je niet eens te benoemen hoor, dat is zo logisch als wat, maar wij hebben gezegd: dat hebben wij sowieso wel bij ons geregeld, we gaan onze mensen centraal stellen, we gaan onze mensen bovenaan de piramide zetten en onszelf eronder en we gaan er alles aan doen om die mensen het gevoel te geven: wauw, wat word ik hier gewaardeerd. Wat vind ik dit een gaaf bedrijf en ja, ik kan alleen maar uit eigen ervaring spreken, vitale mensen zijn gelukkige mensen, maken gelukkige klanten, werken lang bij je, houden energie en je krijgt het echt terug. Dus dat zou wel echt mijn tip zijn aan mijn collega-ondernemers van: ga dat doen.

 

Cor

Dus dan heb je het niet over kosten, maar dan heb je het eigenlijk over opbrengsten.

 

Dick

Je hebt kosten en investeringen. En dit zijn investeringen, dus in je mensen investeer je, maar het rendement op die investering is in ons geval super goed en ik wil iedereen uitnodigen: als je daar wat meer over wilt weten, kom eens langs bij ons. Kom eens kijken hoe wij het kantoor hebben ingericht, kom eens luisteren, daar praat ik graag over hoe wij dat zien, hoe wij daarmee begonnen zijn en waar we nu staan en we zijn ook weer bezig met de volgende stappen. Na corona: hoe kunnen we mensen helpen, ook door thuiswerken, de combinatie, wat gaan we nu doen met elkaar om die volgende stap te zetten en daar praat ik graag over met collega-ondernemers, geheel belangeloos, kom eens kijken.

 

Cor

Super, dank je wel, Dick, je bent een warme ondernemer en bedankt dat je in deze podcast was!

 

Dick

Heel graag gedaan, ik vond het erg leuk om dit te doen en ik voel me bij jou ook erg vertrouwd. Dus ik praat graag over de zaken die me bezighouden met jou, omdat ik dan ook het gevoel heb dat het ergens goed terecht komt. Dus jij ook bedankt, Cor.

 

Podcast voor DGA’s #13 Cor Spronk in gesprek met Johan Krijgsman - over het aannemersgilde, discipline, innovatiedrang en zelfsturende teams

Podcast voor DGA’s #13 Cor Spronk in gesprek met Johan Krijgsman - over het aannemersgilde, discipline, innovatiedrang en zelfsturende teams

November 30, 2020

DOE EERDER WAT JE DENKT TE GAAN DOEN

Dit is wat Johan Krijgsman uit Vlaardingen aan het eind van de podcast als ondernemerstip meegaf. Johan, 47 jaar en sinds 2006 directeur en aandeelhouder bij Waal in Vlaardingen, onderdeel van Aan de Stegge Verenigde Bedrijven uit Twello.

Johan vertelt openhartig over zijn opvoeding, zijn tijd op school en hoe hij bij Waal terecht kwam. Volgens de principes van het aannemersgilde klom hij van opleverkoning op naar directeur en ook mede-eigenaar.

DISCIPLINE

Wat Johan typeert is zijn discipline en leergierigheid. Hij wilde altijd de beste zijn en nieuwe dingen leren. Dit moraal had hij van huis uit meegekregen en geeft hij graag door aan zijn familie en zijn werknemers.

INNOVATIEDRANG EN ZELFSTURENDE TEAMS

Door de innovatiedrang die Johan heeft liep Waal altijd al voor in de markt waar het gaat om procesverbeteringen en het uitproberen van nieuwe dingen. Dit heeft ze vaak voordeel opgeleverd, maar Johan verteld ook hoe het instellen van zelfsturende teams het bedrijf juist geen goed heeft gedaan. Johan: “Dus die innovatiedrang heeft ons ook en mezelf heel veel energie gekost. Daar heb ik hele stukken over geschreven, uitgepuzzeld, man, een sessies met de teamleiders, wat voor kleur ben je, passen we bij elkaar, tegenovergesteld type, we hebben toch wel heel veel geprobeerd”.

ZIJN ONDERNEMERSTIP

“Alles wat je van plan bent te gaan doen, moet je naar voren halen en uiteindelijk toch nog wat meer lef tonen, je nek uitsteken en kwaliteit van leven is niet alleen dat je een rendabel bedrijf hebt, dat is toch ook wel de momenten”.

Johan, ik vond het top om je te leren kennen. De Rotterdamse werkhouding, gefundeerd met gedegen opleidingen.

Meer over Johan Krijgsman en zijn bedrijven vind je op:

https://www.linkedin.com/in/innovatievebouwer/
https://www.linkedin.com/company/waal/
https://www.waal.nl/
https://www.maaswijkontwikkeling.nl/

VEDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak? Lees dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina. Je kunt ook bellen op 06-53321934. Dan maken we snel een afspraak. Tot snel.

AANBIEDING OP MAAT VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

NU EEN AFSPRAAK PLANNEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#johankrijgsman
#waal
#maas
#mentor
#inspirator

 

Volledige tekst podcast:

 

Podcast Johan Krijgsman

 

Cor

We zijn hier in het Van der Valk in Ridderkerk, hotel Van der Valk in Ridderkerk, door jullie gebouwd hoor ik net, Waal, je bent directeur mede eigenaar van Bouwbedrijf Waal, we kennen elkaar via LinkedIn, via het DGA netwerk west van VNO NCW, of VNO NCW West DGA Netwerk zag ik, via LinkedIn en ik hoor net, je bent zevenenveertig jaar, even wat feiten. Je woont in?

 

Johan

’s Gravenzande, Westland.

 

Cor

Een relatie, getrouwd?

 

Johan

Ik heb een hele lieve vrouw, Hanneke en we hebben samen negen kinderen.

 

Cor

Hobby’s?

 

Johan

Ik heb een hele mooie oldtimer en die staan meer stil dan dat ik rij, want een echte hobby lijkt wel op werken.

 

Cor

En voetbalclub?

 

Johan

Daar geef ik niet om, ben ik niet mee bezig.

 

Cor

Oké. Muziek?

 

Johan

Ook niet.

 

Cor

Niet. Auto, wat voor auto rijd je?

 

Johan

Gewoon in dagelijks vervoer bedoel je? Ja, ik rij BMW.

 

Cor

Een X5 zag ik volgens mij hier op de parkeerplaats.

 

Johan

Ja.

 

Cor

Lees je wel eens boeken?

 

Johan

Ja, zeker, alleen ik lees niet snel, dat vind ik zelf een soort gebrek, want ik zou wel veel meer willen lezen en als ik eenmaal in een boek zit dan is het ook een nadeel dat ik hem uit wil lezen, dus dan ga ik soms te lang door.

 

Cor

We komen zo meteen nog even op de studies uit. Want je hebt wel gestudeerd. Luister je wel eens podcasts?

 

Johan

Nou eigenlijk niet veel.

 

Cor

Je zei net, de kinderen van jou wel?

 

Johan

Ja, ik heb wel het idee dat de nieuwe generatie zich heel ander laat informeren. Dus als jij een mailtje stuurt dan zeggen de jongens: dat doen wij via de Whatsapp. Ik zie dat in het zakelijke verkeer ook wel toenemen en zo zie je toch ook met het vergaren van informatie, waar wij een website raadplegen, zie je de jeugd veel meer een podcast luisteren, ook over inhoudelijke onderwerpen. En ja, waarom niet? Het is eigenlijk niets anders dan een radiozender aanzetten en misschien iets interessants opdoen. Dus ik ben zeker van plan, zeker met deze uitzending, dat vind ik fantastisch die ga ik afluisteren en misschien is dat wel aanleiding voor meer.

 

Cor

Vanaf nu podcasts voor DGA’s standaard in jouw auto.

 

Johan

Ik heb zelf de ambitie om op korte termijn een webinar te gaan houden, met name om onze collega’s in het bedrijf te bereiken. Normaal doen wij vijf keer per jaar een meeting met alle collega’s en zij zitten op projecten, dus dan zijn we vijf of zes keer per jaar echt bij elkaar, fysiek, dan doe je je verhaal, het ondernemingsplan, de richting, wat er speelt en dat doe ik nu helemaal niet dus nu is eigenlijk de ambitie om dat via beeld en geluid te doen en dat het ook nog na te kijken is, later, terug te draaien enzovoorts. Dus dat is weer een nieuwe fase voor ons.

 

Cor

We komen zo meteen nog wel op je bedrijf uit. Heb je een idool? Is er iemand waar je tegenop kijkt?

 

Johan

Nou, eigenlijk niet. Nee, ik heb geen idool, nee. Iemand die heel centraal staat waarvan ik denk, daar moet ik op lijken, ik heb wel voor heel veel mensen bewondering voor wat ze doen en ik heb ook bewondering voor de houding van sommige mensen, soms niet allemaal om wat ze bereiken, maar hoe ze zich gedragen. Dat vind ik soms nog wel mooier dan - de idolen hebben vaak wel veel bereikt en ja, het is ook bekend van veel idolen die vallen ook in grote diepten soms, dus het gaat niet alleen maar om iets te bereiken. Ik heb natuurlijk zowel zakelijk als in privé, als in levensovertuiging, beeld bij een persoon, of uit de geschiedenis, of uit het heden, of waar je je aan optrekt, of tegenop kijkt, dat heb ik wel.

 

Cor

Kun je er eentje van noemen waarvan je zegt van: qua houding is dat echt iemand waarvan ik zeg daar spiegel ik misschien mijzelf wel mee?

 

Johan

Ja, misschien wel vrij plat en simpel, maar ik heb wel eens behoefte om, natuurlijk te kijken van: hoe kom je waar je nu staat en waar kom je vandaan en hoe zit het met mijn ouders en mijn voorgeslacht, dan heb ik wel sterk het vermoeden dat ik op één van de opa’s lijk en daar zou ik me ook wel aan willen spiegelen, gewoon qua ondernemersmentaliteit, maar ook de onafhankelijkheid, zijn gedrag maar ook zijn betrouwbaarheid daarin en zijn levenswijsheid en in veel eenvoudigere vormen dan dat wij nu hebben. En dat vind ik eigenlijk wel mooi om daar op terug te vallen, dus dat is eigenlijk wel een vrij simpel en overzichtelijk beeld en niet met heel veel franje en moois en show er omheen.

 

Cor

Want uit wat voor nest kom je dan?

 

Johan

Het is niet alleen fysiek, ik ben zelf net geen twee meter en mijn vader is een stuk korter en dan zeggen mensen wel eens: dat jullie bij elkaar horen. Dat is dan alleen fysiek, maar ja, ook qua ondernemerschap, ik heb zeer veel bewondering voor mijn vader die één, ja, hij heeft vast wel een paar banen meer gehad toen hij jong was, maar eigenlijk één aaneengesloten periode bij een werkgever, gewoon in loondienst, dat kwam op mij saai over, dat bedoel ik niet onaardig, maar hij was dus altijd vijf uur, half zes thuis, at, had dan zijn eigen dingen, eigenlijk altijd hetzelfde patroon een kleine veertig jaar lang, daarna is hij als zzp’ er na zijn pensionering voor een habbekrats, zoals ik dat noem, doorgegaan voor diezelfde werkgever, dus die heeft daar nog eens vijf of zeven jaar lang van geprofiteerd.

 

Cor

En wat deed hij voor werk?

 

Johan

Hij was hoofd meet- en regeltechniek bij een installatiebedrijf in Schiedam. En dat vond ik wel de loyaliteit, dat herken ik wel, maar voor de rest, dat past helemaal niet bij mijn profiel hoe hij zich gedroeg, wat hij heeft neergezet. Dus uit wat voor nest kom ik? Ik heb niet het ondernemerschap, het is niet met de paplepel ingegoten in ieder geval. Mijn moeder die is een tijd huisvrouw geweest, op latere leeftijd heeft zij zich wel verder ontwikkeld in opleidingen en in banen, vooral aan de zorgkant altijd actief geweest, maar ja, dat is eigenlijk een vrij overzichtelijk geheel. Ik heb twee zussen en een broer, dus een vrij standaard gezin.

 

Cor

Jij bent de jongste?

 

Johan

Nee, niet de oudste, niet de jongste en uiteindelijk, ik heb wel een mooi nest gehad in die zin en ik kijk er zeker met plezier op terug. Ik vind daar helemaal niets van, tegenwoordig spreken veel mensen zich - die vinden toch iets van vroeger, of hoe ze behandeld zijn of wat dan ook.

 

Cor

Maar voor jou was het gewoon warm, goed.

 

Johan

Ja, gewoon prima. Ik ben denk ik wel het juiste moraal bijgebracht, in ieder geval dat hoop ik dat mensen dat zullen herkennen, waarvan ik dan ook ongetwijfeld heel veel weer van zelf overbreng op mijn eigen kinderen, waarvan ik vroeger zei: dat ga ik sowieso anders doen. Dat valt me dan ook wel op. Zeker als je wat ouder wordt.

 

Cor

Ga je in dat soort dingen wel op je ouders lijken?

 

Johan

Ja, ik denk dat ik toch wel heel veel van die zaken over heb genomen. Veel meer dan dat je denkt als je jong bent en mijn eigen jongens zeggen ook: ik ga dat zeker niet zo doen zoals u dat doet, dus ja, dat is denk ik op veel plaatsen zo.

 

Cor

Wat is de reden dat je mts bent gaan doen? De techniek?

 

Johan

Uiteindelijk heb ik een heel klassieke leerweg gehad, ook omdat ik niet altijd even gemotiveerd was en goed genoeg om gelijk wat hoger in te steken, dat vind ik achteraf wel, eigenlijk raar, dat je als kind eigenlijk een beetje tegendraads bent en toch wel daardoor heel veel tijd verliest in het leren, dus uiteindelijk op de mts beland omdat je, ja, na het voortgezet onderwijs moet je wat, ik vond techniek wel leuk, maar ik wist niet wat voor techniek en dan het bouwen, dingen neerzetten, wat je dan langs de weg zag, dat vond ik mooi.

 

En elektra, uit die richting kwam mijn vader, dat vond ik helemaal niks, die draadjes en die kleurtjes en werktuigbouw daar had ik helemaal geen kijk op, dus het werd bouwkunde, platte beslissing, uiteindelijk kon je in, dat was toen vrij nieuw, commercieel ingenieur was toen in op de hts, daar kreeg je ook in het mbo, richting, dan gingen ze die economische kant ook ontwikkelen. Dus dat was niet puur techniek, dat was dan het vierde jaar, dus dan kreeg ik al een beetje heao vakken, meao eigenlijk, naast techniek, dat stond mij eigenlijk gelijk al aan. Dus dat zou je nu bedrijfskunde noemen, technische bedrijfskunde, die kant op. En uiteindelijk was dat wel gelijk reden om ook op de hts de commerciële ingenieur opleiding te doen. Dat was toen vrij nieuw, maar ik vond dat heel leuk, dat was eigenlijk een soort probeersel op die scholen en het meest bijzondere was nog wel dat ik op de mts heb gezegd: ik wil graag naar de hts, dus ik wil eigenlijk het stagejaar overslaan.

 

Cor

Was toen al derde jaar de stage, dat je in het vierde jaar terug moest komen?

 

Johan

Maar ik wilde gelijk de vierde doen, dat was wel raar, ik had misschien wel tien onvoldoendes op het moment dat ik dat zei, dus helemaal niet serieus, en met zo’n gesprek met - waarom ik dit vertel, toch een soort durf dat je niet je best doet en onvoldoendes hebt, alleen waarom ik het vertel is omdat toen wel het knopje omgegaan is, dus dat is apart, toen wilde ik ineens doorstromen, toen had ik wel in eens een beeld wat ik wilde worden, of in ieder geval dat ik verder op school wilde, of studeren noem je dat dan nu, dat was dan wel de motivatie om gewoon in één kwartaal gewoon compleet te switchen.

 

Cor

Maar had je toen in één keer een vriendin, of - wat was het dat je wakker werd dat je denkt van: nu moet ik aan de bak?

 

Johan

Ja, omdat ik dat jaar stage, daar geen zin in had en dat kon je overslaan als je goede cijfers had.

 

Cor

Dus je kan een jaar winnen, dacht je.

 

Johan

Ja, dus dat is toch eigenlijk weer sneller willen en vooruit.

 

Cor

Snel of ook anders willen zijn dan anderen?

 

Johan

Ja, er waren er nog een paar die dat wel wilden, maar je had ook wel veel mensen, die kozen een veiligheid, die doen gewoon stage en dan haal ik een mts-diploma en dan kan ik naar de hts, als dat niet lukt, dan heb ik wat. Dat had ik dus helemaal niet, ik denk: ik ga gewoon door.

 

Cor

En werd je daar thuis ook wel in gesteund van: Johan, dat is een goed idee?

 

Johan

Ik denk het wel, maar het staat mij helemaal niet bij of dat ik werd geholpen met opleiden, of dat wij veel coaching kregen. Er waren denk ik veel minder hulpmiddelen dan nu, dus dat ging wel heel erg op je eigen drijfveren, moest je zulke dingen bereiken in ieder geval. Het werd ook niet tegengehouden, later heb ik wel ervaren dat, ouders vinden het wel leuk als je een opleiding doet en het lukt en je komt steeds verder, maar als je het niet kan is het natuurlijk ook goed, want niet heel het gezin studeert door, dus je moet ook niet overdrijven, maar daar werd altijd wel positief op gereageerd.

 

Cor

Maar dat was het moment, want ik zie later ook wel dat je - allerlei dingen doe je cum laude, wilde je vroeger in de groep ook altijd de beste zijn?

 

Johan

Ja, zeker, ja.

 

Cor

Wat was dan in een groep, qua leerling, was je altijd de kartrekker?

 

Johan

Ja, kartrekker, kijk, ik heb wel heel veel, met mijn werk nog steeds dat ik denk van: dat doen we zo, wat lopen we nu te tobben, we gaan even gas geven en structuur aanbrengen en dan voorop lopen. Dat heb ik denk ik wel altijd gedaan. Dus het doen, in actie komen om de doelen te halen dat heeft tijdens de studie ook altijd wel een rol gespeeld, maar dat betekent natuurlijk niet altijd dat je in de heel breedte even goed bent. Ik kan ook wel net zo goed even leunen op een ander, of aanhaken die bijvoorbeeld beter is in een vakgebied, dat had je natuurlijk op die scholen ook. Wiskunde was ik echt niet zo’n ster in, ik weet nog goed dat ik ook een krantenwijk deed, ik heb ook honderd en één baantjes gehad, want ik zat op de mts in de vierde en dan moest ik zo nodig - wij kwam uit het Westland en je had natuurlijk veel jongens uit de stad, die reisden dan met de tram, of de fiets en ik wilde graag met de auto naar school. Dat was natuurlijk toen ook al wel bijzonder, maar daar had ik dan wel wat voor over, dus ik ging elke ochtend een buitenwijk het AD en de Telegraaf rondbrengen en dan had ik wel duizend gulden per maand van, dat was echt wel veel toen al en gewoon met zo’n - dus ik had wel een soort drijfveer om dingen te bereiken, ja en als je dat dan, dan kwam jij met je auto naar school en dat vond je normaal, maar daar deed je ook wel wat meer voor. Dus je maakte daar wel altijd keuzes en op enig moment had ik met wiskunde toch wel een bepaalde moeite, dat ik op slot met een jongen van de krantenwijk en die vwo deed volgens mij of zo, dat was een hele slimme gast, die heb ik dan wel gevraagd bijvoorbeeld om mij te helpen met een laatste tentamen, wat ik dan net even niet had gehaald, dus het is niet altijd voorop lopen, soms heb je hulp nodig daarin zijn anderen veel beter, ik bedoel, ik herinner me dat nog en ik denk dat dat ook wel heel normaal is. Dat je niet in alles zelf het beste bent en dat je af en toe wel eens even met een ander aanhaakt, of bij een ander.

 

Cor

Ik zie dat, je hebt eerst drie jaar bij Rabo Vastgoedproject gezeten als projectsecretaris grondbedrijf, je hebt eerst de wat meer civiele kant, de opleiding gedaan. University of Lincoln. Master of Science in Civil & Structural Engineering. Dat is een hele mond vol, dus wat meer de civiele kant op?

 

Johan

Ja, zowel die baan als die opleiding valt eigenlijk wel mee, alleen wij hebben - vanuit de mts ben ik naar de hts doorgestroomd, daar moest ik uiteraard wel stage lopen, moest ik ook afstuderen en we hadden een heel leuk groepje met drie man, Johan de Vries, Patrick en ik en ja, Patrick Biesboer en wij waren altijd wel een eenheid op die school in die afstudeeropdrachten en dingen, toen kwamen we via Johan terecht bij de directeur van de Wilma Den Haag, Wilma Nederland was echt een topbedrijf, een bouwbedrijf en wij konden daar afstuderen, dat was dan in 1995, 1996. Toen had je net VINEX, dus Vierde Nota Ruimtelijke Ordening EXtra, dus dat voorzag in de woningnood, zoals we die nu kennen hadden we toen zeg maar allemaal gebieden aangewezen, zo ook in de Randstad, daar gaan we grote uitbreidingswijken maken, zo hadden we ook een grote wijk in Delfgauw. De commerciële naam was Emerald, daar kwamen 2400 woningen en daar had je vijf grote bouwbedrijven, eigenlijk ontwikkelende bouwers, dus je had een bouwpoot en een ontwikkelpoot en die vijf ontwikkelende bouwers die hadden een samenwerking met Rabo Vastgoed. De afstudeeropdracht was: aan wat voor behoefte is er nu eigenlijk, aan wat voor woningen? Want zij zetten altijd die woningen neer, maar ja, we hebben tegenwoordig marketing, dat was toen eind jaren negentig. We gaan enquêteren, we gaan kijken wat is de behoefte. Willen mensen wel twee lagen en een kap. Dat is eigenlijk bijna dezelfde discussie als nu. Ondanks dat je nu echt wel andere woonvormen in de stad tegenkomt, dat was toen nog allemaal traditioneler, maar dat moest ook vernieuwd worden. Wij hebben dat gedaan en daar had je natuurlijk in de IT had je statistiek, je kon als student ook al wel grafiekjes maken, je kon een rapportje printen. Vanuit dat onderzoek hebben wij een soort advies gemaakt waar behoefte aan was en één van de drie gasten, van dat groepje van mij, dat mocht dan bij Emerald, bij Delfgauw CV, komen werken. Maar dat was een samenwerkingsorgaan met allerlei bloedgroepen, dan had je die vijf ontwikkelende bouwers en dan had je Rabo Vastgoed.

Die was voor vijftig procent financierder. Dat was voor mij allemaal nieuw, alleen die had vijftig procent belang in die ontwikkeling en die bouwbedrijven ook. Ik ben als enige overgebleven om daar te gaan werken, omdat die andere twee jongens eigenlijk een andere baan hadden geaccepteerd elders en ik ben toen daar begonnen.

 

Cor

Dus Johan en Patrick zeiden: Johan, maak jij het maar af.

 

Johan

Ja, met Patrick heb ik zelfs nog op dezelfde baan ergens gesolliciteerd, daar werd hij gekozen en ik niet. Dat vond ik toen natuurlijk al moeilijk, achteraf is dat hartstikke goed geweest. Dat was in Amsterdam, trouwens, dat was wel leuk, ik was daar denk ik wat te recht voor zijn raap overgekomen, in ieder geval, dat werd terug gegeven. Uiteindelijk ben ik daar dus beland en in dat tijdelijke bedrijf, daar had je BV, CV constructie, dat was natuurlijk allemaal nieuw, maar wat ik daar werd, daar staat natuurlijk prachtig projectsecretaris op mijn cv, maar voor mijn gevoel werd ik manusje van alles, want ik werd de rechterhand van de projectdirecteur. En een projectdirecteur was natuurlijk, ja een man die heel veel te zeggen had op dat project, die werd vanuit die vijf bedrijven benoemd en die had het dan voor het zeggen. Want 2400 woningen bouwen van weiland naar een hele woonwijk, dat is gewoon een hele operatie, in een soort PPS-achtige constructie met de gemeente Pijnacker, dus daar was echt enorm veel te doen en wij belandden daar ook in een boerderij, dus ik had hts gedaan, ik denk: dan ben je een soort ingenieur, dat vond ik toch wel heel spannend toen, nog geen eens een echt ir. maar ingenieur was je en dan belandde ik in een boerderij. Maar wat mij daar denk ik wel aanstond was gewoon het ondernemerschap, vrijheid, want ja, de boerderij was natuurlijk gekocht, was een onderdeel van die landerijen en er zou een projectbureau neergezet worden, zo’n schottenkeet.

 

Cor

Gewoon middenin de werkomgeving.

 

Johan

Ja, je was daar helemaal - in het prille begin was je daar aanwezig bij iets heel groots. Ik denk dat ik dat wel heel erg spannend vond en mooi en ja, ik mocht daar ook heel veel zelf invullen. Dus hoe we daar gingen zitten, of dat we bureaus nog hadden, of dat je gelijk ook een mobieltje had, dat was toen nog spannend, dat had niet iedereen, dat was allemaal geen probleem, kon je gewoon krijgen en toen de eerste fase moest er een verkoopcentrum komen, dat werd dan gepositioneerd, dat zette die bouwkundige natuurlijk in een hoekje waar later een parkeerterrein kwam en heb je daar ideeën bij? Ik had daar wel ideeën bij, dus dan had je makelaarsoverleg, dan had je een commercieel bureau, heel leuk, dat zijn mensen die vergeet je ook allemaal nooit meer zo aan het begin van je carrière en die zei: we gaan folders maken, dat was nog allemaal niet digitaal, dat was veel meer allemaal hardcopy en dan gaan we de eerste honderd woningen vermarkten. Maar ja, dat moet wel vanuit, 2400 woningen, ja, makelaars in de buurt, het dorp, nee, we gaan gewoon hier een plek maken, mensen gaan hier kopen. Ik vergeet nooit meer, toen mocht ik dat gewoon zelf invullen.

 

Cor

Hoe oud was je toen?

 

Johan

Drie- vierentwintig? En helemaal bijna geen ervaring natuurlijk, behalve met die bijbaantjes die ik had gehad en ik tekende drie keten en die zette ik in een u-vorm en daar waren dan spreekkamers, dat kon ik laten schetsen door een bureautje en ik tekende er een kassendek tussen, want we zaten daar in de kassen en ik kom ook uit het Westland, ik vond dat hartstikke leuk en ik zocht gewoon zo’n kassenbouwer op en een elektricien, het leuke is wel, dan vroeg ik aan mijn vader, iemand die dat kan bekabelen, aansluiten, nou Rijndorp zei hij dan of zo, nog nooit van gehoord, die heeft dat toen bekabeld en gemaakt en dat is trouwens nu één van de partners bij het huidige Waal waar ik werk, natuurlijk helemaal geen verband meer met vroeger, maar dat is dan toch wel leuk, als je dingen allemaal een beetje terug -

 

Cor

Wat heb je op de mts en de hts geleerd wat je toen daar kon inzetten? Of begon je bijna weer helemaal opnieuw?

 

Johan

Een stukje marketing, de commerciële vakken die vond ik leuk, want dat vind ik dan zelf denk ik ook leuk, dus een lijn neerzetten, een merk neerzetten, dat deden we daar met een project en kijk, aan de techniekkant eigenlijk niet zo heel veel, want ja, ik had stage gelopen bij een projectontwikkelaar in de utiliteitsbouw, dat is weer iets heel anders, op de hts, dus ik kon daar eigenlijk niet zo heel veel kwijt. Ja, ik had bouwfysica gehad, bouwconstructieleer, weet ik het allemaal wat, ja, daar ging het daar natuurlijk helemaal niet om, want het ging daar om een projectmanagement klus eigenlijk. En ik was gewoon manusje van alles. Want projectsecretaris, ik heb het allemaal zelf verzonnen ook, je moet het ook allemaal zelf verzinnen en dat is nog het leuke. Ik heb daar twee projectdirecteuren meegemaakt en Aad Maaswinkel, die kwam uit de gemeente Den Haag, een hele andere hoek, die had de bouw van het stadhuis vlot getrokken en later werd dat Hans Verheul dat was ook een bouwdirecteur, echt enorm goede herinneringen aan al die mensen en Frans van Sliedrecht was de directievoorzitter, die was de chef bij Wilma Den Haag en die deed het hierop voorzitten en misschien leuk om te weten: op dit moment zijn we een project in verkoop aan het brengen in Bergschenhoek, honderdvierenveertig woningen en dat doet Waal met Frans van Sliedrecht.

 

Cor

Wat leuk!

 

Johan

VISADE, zijn eigen bedrijf, dus dat is eigenlijk niet omdat ik daar gewerkt had, dat is uit hele andere verbanden weer, ontstaat dat, maar toch weer met heel veel mensen, dat is wel iets wat ik iedere keer terugzie, doe je lang zaken.

 

Cor

Wat zei hij: jochie, wat ben je groot geworden.

 

Johan

Nou, ja, dat weet ik niet. Ik heb een goede verhouding met hem en ja, wij hebben nu een samenwerking samen met mijn bedrijf, maar dat kan je je op dat moment niet bedenken en hij deed de directie-overleggen en nu ben ik zelf wel eens voorzitter in het managementteam, of in de directie, maar ik vond dat ja, wel heel spannend, zo’n man, wat hij deed, maar ik was notulist en ik heb eigenlijk een broertje dood aan schrijven en ik heb zoveel notulen, als ik heb gemaakt in die kleine vier jaar, ik deed stedenbouw notuleren, civiel overleg, ja, alles, eigenlijk niks voor mij. Ik ben wel ondernemend en ik denk wel dat ik het leuk vind om ook wel leiding te geven, maar ik kan ook wel heel goed, dat film ik dan voor mezelf terug, voor een werkgever werken, want ik was daar toch wel, ik moest wel heel veel service verlenen. Ik moest heel veel schrijven, ik moest heel veel natrekken.

 

Cor

Heb je daardoor ook niet al die facetten want alles wat je moest doen, moest je uiteindelijk ook opleveren, allemaal doorlezen wat je schreef, dat je eigenlijk van al die aspecten heel veel dingen geleerd hebt?

 

Johan

Ja, achteraf zie je dat pas. Ik ben op een hele jonge leeftijd enorm breed ontwikkeld en ik heb tot op de dag van vandaag gewoon een soort voordeel soms dat ik dat heb gedaan. Want veel personen zien in de bouw maar een stukje van de puzzel en ik zag daar eigenlijk bijna heel de puzzel. En het is natuurlijk, niet dat dat netwerk je verder heeft gebracht, maar je kreeg natuurlijk wel een vrij groot netwerk, want er zaten toch hele grote spelers in.

 

Cor

Hoe ben je uiteindelijk bij Waal terecht gekomen?

 

Johan

We zijn uit die boerderij in een ketenpark gekomen, echt kantoor, we gingen mensen aannemen, het werd steeds professioneler en op slot waren we in fase drie, je had vijf fases, dat is gek, dat je dat allemaal nog weet, je weet het aantal woningen nog, we waren de 1500ste woning op papier aan het ontwikkelen en Dura of een Wilma of ABG één van die ontwikkelaars mocht het dan invullen en dat werd natuurlijk allemaal verdeeld en er werd een beetje gevochten met de bouwpoot, ja achteraf waren dat dezelfde bedrijven en dan kwamen ze eruit, dan kwamen die woningen in verkoop en op slot zag je een soort herhaling van zetten en soms ben ik te snel verveeld, want het geeft soms de indruk bij mensen dat ik dingen niet helemaal afmaak, maar dan heb ik het gezien. Ik denk dat dat toen ook was. Dus na drieënhalf jaar, toen zaten we in fase drie langs de OV-zone en dan gingen we weer zo’n deelplan ontwikkeling eigenlijk copy past, want de verkoop liep toen als een speer in die jaren. En het eind was in zicht, bij stedenbouw waren we aan het vergaderen over fase vijf, alle grondverwervingen waren daar afgerond, ook alle moeilijke klussen, ja, ik had wel gezien hoe het werkte en uiteindelijk had ik ook natuurlijk voor mezelf wel in beeld: ik wil niet, als een projectsecretaris, dat is überhaupt natuurlijk geen rol, maar in het verlengde daarvan bij één van die bedrijven verder gaan.

Want het was wel zo, echt super leuke mensen, er zitten er heel veel in het werkveld, die zie ik ook nog wel eens, ik mocht volgens mij overal komen. Bij al die aannemers kon ik beginnen. Ik denk: dan word ik ook zo’n mannetje, één van de honderden in zo’n groot corporate bedrijf. Ik denk: dat is een hele weg omhoog te klimmen, want, dan zou jij zeggen: waarom dacht je zo? Dat weet ik ook niet, ik wilde zeker wat worden en leidinggeven. Wat het is weet ik ook niet, maar dat heb ik wel altijd gehad en dat was zeker toen wat sterker ontwikkeld, want ik denk: ja, anders krijg je nooit iets voor het zeggen en dan kun je nergens je stempel op drukken. Uiteindelijk heb ik dat ik denk omgezet in een keuze van: ik ga wat anders doen en dan eigenlijk heel bijzonder, toen kwam er een advertentie langs, bijna voel je je oud worden, want het klinkt wel heel ouderwets, in de Telegraaf geloof ik, op mijn vakantieadres zat ik en: Aan De Stegge Verenigde Bedrijven, ik had er nog nooit van gehoord, die vroegen high potentials voor in de kweekvijver van het bedrijf om, in potentie binnen vijf jaar directeur te worden. Ik geloofde dat helemaal, ik dacht: dat kan ik makkelijk! Helemaal natuurlijk niet wetende waar ik het over had, maar gewoon een brief geschreven, daar zat toen al een soort selectiebureau tussen, dan mocht je daar eerst mee in gesprek, vervolgens met nog een ander persoon, een soort coach die aan Aan De Stegge Verenigde Bedrijven hing en daarna ging je mensen bij Aan De Stegge zelf spreken, dat ging eigenlijk allemaal heel vlot, in een paar weken achter elkaar, toen vond ik het nog best moeilijk om

 

Cor

Kon je ze wel verstaan, uit Twello?

 

Johan

Ja, dat ging wel heel goed, ja uiteindelijk, we hebben in De Meern, daar ergens langs de weg had ik zo’n sollicitatiegesprek en op slot moest ik natuurlijk wel een keer naar Deventer, daar zat het hoofdkantoor en daar had ik een gesprek met Anton Aan de Steggen, de founder van die holding en ja, ik vond dat best wel een stroef gesprek, want ik dacht dat ik toch al heel veel wist en er werd mij wel wijs gemaakt: je weet nog niet veel, maar je mag het bij ons laten zien. En je moet vooral veel zelf regelen. Ja, dat laatste stond me wel weer aan, dus ik ben na het tweede gesprek ben ik teruggereden, toen heb ik gezegd: ik heb hier een arbeidscontract, daar staat in wat ik wil verdienen en ik wil die en die auto en ik doe die en die opleiding, wil ik ook afmaken en toen werd er wel gezegd: nou, we hebben hier ook wel een format arbeidscontract. Maar ik had het wel letterlijk opgenomen.

 

Cor

Je moest het zelf regelen.

 

Johan

Ja, je werd, dat heette het aannemersgilde, zo was het gelabeld, en je werd een gezel, een beetje het idee van vroeger, je kreeg een leermeester en dan kon je opklimmen. Eigenlijk fantastisch en ik vind het nog steeds een super goed idee, hoe dat toen ook - hoe je geprikkeld werd om echt boven te komen drijven, want daarna werd je gewoon geselecteerd en dat was een groep van twintig man of zo en je was dan één van de twintig, maar dan was je aangenomen en dan was je voor je gevoel natuurlijk al heel wat, want dan zat je in die kweekvijver, maar vervolgens werd je gewoon aan je lot overgelaten, want het verhaal was: je moet voor jezelf zorgen.

Als je ondernemer bent, kun je zelf je werk regelen, dat kan bij één van de twintig bedrijven, ga maar zorgen dat je ergens een klus krijgt. Ik woonde dus in het westen, dus ik kwam al heel gauw, de verleiding was natuurlijk alleen maar in je eigen omgeving te kijken, dus ik kwam alleen bij Waal terecht als één van de weinige bedrijven in het westen van Nederland.

 

Cor

Moest je toen nog in concurrentie met andere high potentials?

 

Johan

Nee, want die zaten allemaal niet in deze zone, dus ik kon naar Van der Waal, natuurlijk tig keer langs gereden, want dat is in Vlaardingen, niet wetende dat ik ooit bij Van der Waal op gesprek zou gaan. Ik ben in Vlaardingen geboren, dat heeft er niks mee te maken, maar familie in Vlaardingen, het is wel een naam: Van der Waal. Sterker nog, ik heb een tijdje op een school in Rotterdam gezeten, zat ik bij Henk van der Waal, zijn zoon, in de klas, Lukas, dat heeft er ook nu niet meer mee te maken, maar dat is wel toevallig, want daar had je natuurlijk wel gehoord: mijn vader heeft een bedrijf en dat groeide en dat groeide, want dat is eigenlijk zo groot geworden dat het op slot, is dat eigenlijk ook de ondergang geworden in 1988. En toen is Aan De Stegge ingesprongen, dus die heeft dat toen als deelonderneming overgenomen en de garanties overgenomen en zo, dus elf jaar na dato, want dat was in 1988 en ik kwam in 1999 op gesprek, zat ik bij Waal. Ik zeg: ik ben zo’n stagiair vanuit Deventer, ik wil graag het vak uitvoering leren. Want het idee was dat je alle rollen ging doen. Ik denk: ik heb nu zo lang zitten notuleren drieënhalf jaar, geef mij zoiets buiten. Toen een andere vinex, Wateringseveld, kon ik beginnen, ik zou nu zeggen: deeluitvoerder, dat is veel te hoog gegrepen, ik wist natuurlijk helemaal van niks, dus ik werd daar bij een hoofduitvoerder neergezet op, ik geloof tweehonderd woningen, dat was echt een grote klus, ik denk: dan zit ik gelijk bij de hoofduitvoerder en dan mag ik gelijk interessante dingen gaan doen, maar eigenlijk moest ik gewoon natuurlijk helemaal leren wat het vak bouwen is. Dus ik kreeg allemaal kleine klusjes. Ik kreeg onder andere een klusje: tegelwerk nameten. Ik dacht echt: wat een idioterie. Dan bij de hoogbouw dan heb je tachtig dezelfde appartementen voor een corporatie, dan moest ik het tegelwerk nameten.

 

Cor

Waarom denk je dat ze je toen dat soort - om te kijken wat er echt in je zat?

 

Johan

Nee, gewoon het vak leren vanaf onderaan en dan natuurlijk, je doet, je ging niet echt mee timmeren, je moest gaan leren leidinggeven, want uitvoeren is gewoon leidinggeven. Je moest dingen organiseren en uiteindelijk, ze wilden toch wel even kijken of dat die tegelzetter niet te veel betaald had gekregen. Je nam het aan van een tekening en dan meet je het gewoon na en dat is wel een eye opener voor me geworden, want ik heb al die badkamers en in de wc’s nagemeten en verrek, we kregen een verrekening er zat toch nog wat minderwerk op het tegelwerk. Dus dat betaalden ze dik uit. Maar ik vond het zo’n idiote baan.

 

Cor

En hoe groot was Waal toen?

 

Johan

Ja, Waal. In omzet gemeten? Of in mensen? Ik denk dat we toen ook een man of honderdtwintig werkten en het had denk ik een omzet van zestig miljoen euro, even teruggerekend, eigenlijk vijftig denk ik.

 

Cor

Maar toen was je achtentwintig of zo?

 

Johan

Ja, klopt, in 1999. Nog geen eens, zevenentwintig. Ja en uiteindelijk, maar dat is wel aardig om toch tegen jou te zeggen, zoiets simpels als het tegelwerk nameten, terwijl jij denkt als jongetje van school: waar slaat dit op? Maar gewoon, dat was ook heel leerzaam, want uiteindelijk kwam er iets uit te verrekenen en die onderaannemer vond dat ook prima, want die had ook minder gelijmd en daar kwam je er ook eigenlijk achter dat de tekening en werkelijkheid niet waar zijn en als je een hele hoop kleine dingen bij elkaar optelt, dan kom je toch ook weer op een groter iets.

En zo moest ik heel veel van die dingen doen en ik mocht ook op vrijdag om twaalf uur loempia’s halen bij de lokale Chinees, die ging apart open voor de mensen van Waal, dus er waren ook allemaal leuke dingen, dus dat gaf ook een leuke sfeer en je ging met de jongens een keer karten en je was veel meer onder de mensen dan die kantoorbaan die ik had gehad. Toen zat ik eigenlijk alleen maar, pluche dat klinkt wat overdreven, maar -

 

Cor

Je zag heel veel praktische dingen waarvan je dacht van -

 

Johan

Ja, een uitvoerder die door het lint gaat, die bij wijze van spreken met een stoel gaat gooien in die keet, het was gewoon veel meer spanning en ik vond dat wel leuk en ik had gewoon een oud leren jack thuis en deed ik gewoon aan en ik liep op die steigers, tussen die bouwvakkers en we hebben nu nog steeds timmerlui die zeggen: daar heb je die Johan, die stagiair, maar hij zei wel altijd: goedemorgen. Want dat was ook vaak zo, dat er een groot verschil is tussen buiten en binnen in een bouwbedrijf en uiteindelijk Ebert, waar ik later echt een fantastische tijd mee heb gehad, Ebert van der Wal, dat werd mijn compagnon en dan zitten we in 2005 alweer, dat wist ik toen nog niet.

 

Cor

Dat gaat heel snel, je zegt: zes jaar, je begint als deeluitvoerder. En na zes jaar word je directeur en compagnon.

 

Johan

Ja, maar zal ik je eens wat vertellen?

 

Cor

Van een bedrijf met zestig miljoen en honderd man personeel, kom op. Wat is daar gebeurd?

 

Johan

Maar, kijk, Ebert liep daar, ja die was in 1987 begonnen, dus die was adjunct directeur toen ik kwam, adjunct technisch directeur. Die had nog een technisch directeur voor hem, Niek van Rijn, enorm veel respect voor die man, die wist echt wat bouwen was, je had ook de tien wetten van Waal, gewoon orde en netheid, gewoon echt hele basale goede dingen heb ik allemaal wel meegekregen en Ebert die stond weer boven een projectleider, dus die kwam op de bouw en ik kon Ebert ook helemaal nog niet en tenslotte, ik kon helemaal niet stil zitten en in die keet zitten vond ik ook niks, een soort ouwehoeren en je had toen nog veel minder mobiel verkeer, dus ik ging ook gewoon balkonnetjes aanvegen, want ik kan ook niet zo goed tegen troep en daar werd ook wel eens een beetje lacherig over gedaan, later hebben Ebert en ik daar ook over gelachen. Later ging hij dat ook vertellen bij klanten: dat is Johan, die veegde gewoon zelf de balkons aan. Weet je, net een minuut voor opleveren. Maar dat geeft meer aan, dus uiteindelijk werd ik opleverkoning word je dan, dat is heel vaak een term die ze dan gebruiken voor jonge jongetjes die het leren, maar mijn doel was en dat is denk ik een beetje waar je het verschil maakt, ik had gewoon een bakjessysteem, we hebben nu Kyp, dat is per dag plannen, je doet lean sessies, je hebt nu heel veel meer instrumenten dan toen, maar eigenlijk deed ik het heel simpel, ik had bakjes per onderaannemer en dan gingen we woningen opleveren, dan had ik hele goede verstandhouding met de opzichter, dat vond ik ook leuk, die vent gunde mij ook wat, omdat ik wat leerde en ik deed mijn best voor hem, dus die keurde dan het product goed voor de klant en Roeland van Leeuwen, ik vergeet het nooit meer en ik zei tegen hem: ik wil nul punten. Nul punten, dan was vijfentwintig punten de norm in die tijd, dan was het al knap, hoe ga je dat doen? Ik had gewoon van elke onderaannemer een bakje en daar deed ik gewoon zo’n papiertje in, dat deed ik met de hand opnemen, daar heb je nu allemaal iPads voor, dat heeft iedereen, ik deed er gewoon een lijstje in en die vent die kreeg ook gewoon pas aan het eind van de week zijn bon als voorschouwpunten. Heel simpel. Ik moet wel zeggen, toen had je wel iets meer, voor mijn gevoel, ja vriendschap is een groot woord, maar je had, als je met zo’n voorman wat had, kreeg je het zo voor elkaar. Je had denk ik minder arbeidsmigranten, dus je sprak dezelfde taal, dat scheelt allemaal wel, maar in ieder geval, in die tijd maakte ik denk ik wel het verschil, ik had gewoon nul opleverpunten. Jij zegt: waarom ging het zo hard? Dat deed niet iedereen. Op slot ging dat goed, mocht ik naar - maar ik moest alles maar zes maanden doen, of liever drie maanden, want ik moest alles gaan leren, werk voorbereiden, calculatie. Ik moest er maar aan ruiken natuurlijk.

Maar ja, het ging hartstikke goed, er is natuurlijk altijd een probleem qua mensen, nu nog steeds. Hij doet dat goed, dat is nog zo’n leerling, die sturen we naar Amsterdam. Dat vergeet ik nooit meer, gingen we Henkenshage bouwen, daar was ook onwijs veel aan de hand, dat was een moeilijk gebouw, helemaal van glas en een soort kalzip dak, dus aluminium, alles anders, vernieuwend, ik kreeg ook weer lijn in de afbouw, in de oplevering, daar kon ik echt van genieten. Maar het gevaar is dan dat je daar natuurlijk blijft. Vergeet ik nooit meer daar, leuk, dan gingen we opleveren, dan was er, weet ik het, één of ander voetbaltoernooi, heel belangrijk, het zal wel een WK geweest zijn, toen deden de CAI-aansluitingen het niet meer. Wat een herrie was dat zeg. Dat vergeet ik nooit meer, en zo heb je iedere keer wel hele leuke puntjes. Maar iedere keer zit je wel in de fase van: hoe kom ik hier weer uit?

 

Cor

Maar ben je altijd wel bezig geweest om het proces strakker te maken?

 

Johan

Ja, stroomlijnen. Eigenlijk gewoon boerenverstand zeg ik dan, wat opleiding, dus mensen krijgen en gewoon, hoe moet je dat nu zeggen. Ik heb ook slechte voorbeelden, ook van mezelf, want we hoeven niet zo’n hoogdravend gesprek te hebben, maar ik had op slot, daar heeft iemand mij wel eens op gewezen, dat wil ik wel zeggen, want het gaat ook vaak over discipline. Dus ook voor jezelf, dat is ook wel, af en toe ga ik daar te ver in, dan maak ik of te lange dagen of wat dan ook, op slot moet je misschien ook wel stoppen, maar ik wij hadden wel opruimers, zo noemen wij dat dan, de mensen die de boel schoonmaken en dat waren vaak wel arbeidsmigranten in die tijd. Maar dan had je ook jongens, daar had je best wel mee te doen. Die kwamen uit hele slecht omstandigheden en die werkten echt heel hard om daar de bouw voor elkaar te hebben en je wist natuurlijk, die beloning was laag, maar dan had ik een systeem, dan zei ik tegen zo’n man, in gebrekkig Nederlands ging dat natuurlijk: als jij dat nu heel goed opruimt, dan mag je morgen de volgende woning doen. Achteraf, daar heeft iemand mij wel eens op gewezen, is dat heel raar, maar dat werkte perfect. Want die man die had eer van zijn werk, ik was echt oprecht blij dat - bij een woning, een galerij, maakt even niet uit, maar gewoon dat je door regel en discipline en die mensen erbij betrekken, dat je dan toch wel veel voor elkaar krijgt. En dat dus mensen stimuleren en zelf ook iets mee te krijgen dat het ook nog iets beter kan, daar kom je denk ik wel verder mee, maak je ook soms onderscheid mee, ten opzichte van de huidige garde natuurlijk.

 

Cor

En op wat voor mensen had je weinig invloed op, of kon je niet tot doordringen, wie kreeg je niet mee? Kreeg je wel eens mensen niet mee?

 

Johan

Ja, tuurlijk heb ik dat ook vaak en nog steeds, maar ook vaak gehad, en in die fase. Ik ben er wel achter gekomen als jij niet aangeeft dat jij dat niet pikt, dan wordt het nooit meer beter. Dus je moet wel de confrontatie aangaan. Maar niet met de botte bijl erin of zo, maar je mag misschien wel eens wat meer op je strepen staan. Je kan wel een harmoniemodel nastreven, maar dat werkt niet altijd. Als dat werkt is het perfect, maar ik denk wel dat je ook iets mag verwachten van anderen en dat ook uit moet spreken. Dan heb je ook wel vaak de andere kant, want daar hebben wij later ook last van gehad, als je de lat hoog legt, je wilt dat iedereen er overheen springt, dan heb je ook mensen die dat misschien niet redden en ja, het gevaar daarvan is weer, de andere kant, dat mensen zeggen: ja, je verlangt te veel van mensen. Ja en als je niet past, of functioneert dan kun je ophoepelen. Dus je zit altijd op een dunne scheidslijn, waar doe je het nog goed, haal je het maximale uit mensen en waar vraag je teveel of moet je een ander in zijn kracht zetten op een ander front. Dat leer je wel, vind ik, als je ouder wordt. Ik was er meer resoluut in dan nu. Daar heb ik nu wel meer een soort stuurmanskunst van: ja, we kunnen het beter via een omweg doen.

 

Cor

Ja, maar goed, 2005 word je directeur? Werd je toen al compagnon, of toen nog niet?

 

Johan

Ik zal er twee zinnen aan besteden als het mag van jou, want hoe kwam je dan vanuit die uitvoering op kantoor? Toen ben ik teruggegaan naar Aan De Stegge, naar het hoofdkantoor, die hadden echt voor die tijd, als je dan spreekt over 2000, ik had er zo’n beetje een jaar opzitten, echt een spraakmakend programma, dat heette bouwtaak en dat heeft Aan de Stegge zelf neergezet, het framework. Daar zaten heel veel kennisbedrijven aan vastgeklikt. Dat was eigenlijk gewoon volledig digitaal, vraag en aanbod op elkaar afstemmen, werken met een projectbank, dus digitaal allemaal, dat is niet van de grond gekomen, daar is wel heel veel onderzoek gedaan. Er zijn ook heel veel it-systemen gebouwd en ik heb daar een tijd in meegelopen en daardoor onder andere de processen van het bouwbedrijf te moduleren, calculatieproces, input, output en alle tussenstappen, alle verbanden, werkvoorbereiding, inkoop, uitvoering. Eigenlijk een soort analyse van een ERP-achtige omgeving. Maar ik wist dat niet, dus daar moest ik mensen interviewen en ik had een kennisbedrijf die hielp mij en ik kwam ook bij brancheorganisaties terecht, ik kwam ook ineens bij het Instituut Nederlands Kwaliteit terecht, want we hadden bedacht, het is wel als je een framework hebt, hoe je een strategieplan maakt. Instituut Nederlands Kwaliteit, dat is een afgeleide van de Europese standaard en dat had Philips, KLM verzonnen, heel groot, klein gemaakt, tot slot, hartstikke leuk om even te vertellen, ik moest natuurlijk veel leren, ik snapte niks van financiën, iets wat werd gezegd, dus ga sowieso eens meelopen in België, daar hadden we ook wat bedrijven, Aan De Stegge, jij doet due diligence, loop je mee met de accountants, loop je achteraan, ga je kijken en je gaat dat rapport, dat vergeet ik nooit meer, bouwbedrijf Janssen in Geel, ik weet niet hoe het er nu mee staat, maar voor mij, was wel spannend, ging ik daar mee, moest ik dat bedrijf langs de meetlat van het INK leggen, dat was mijn opgave. Dus dan moest je kwalitatief meten hoe goed is dat bedrijf. Is uiteindelijk niks geworden die overname, maar zo had ik daar vanuit die rol heb ik zoveel in de breedte gedaan, verbeter management, dat was toen toch wel, dat kwam helemaal op, door dat INK ook ingegeven. Er is een cursus in Kortrijk, werd er dan gezegd, en misschien moet jij dat gaan doen. Waar je woonde en dat je dan van hot naar her reed en bijna nog maar zes uur kon slapen of vijf uur, dat werd helemaal niet gevraagd, toen heb ik in Kortrijk een cursus gedaan, verbeter management, in die tijd deed je zoveel dingen en ik denk dat je daar zo - ja, zoveel dynamiek om je heen, dat dat je enorm gevormd heeft, wat je pas achteraf - dan valt het pas op zijn plek.

 

Cor

Wie zag dan als regisseur daar dan weer boven, wat er bijvoorbeeld met jou gebeurde?

 

Johan

Ja, dat deed dan een coach. Die was verbonden aan Aan De Stegge, die sprak je één keer per twee maanden. En incidenteel had je dan wel eens met mensen van de holding te maken. Maar eigenlijk ook best wel op afstand, dus je werd ook wel heel veel aan jezelf overgelaten.

 

Cor

Maar ze zagen wel een plan met jou?

 

Johan

Dat weet ik niet, want ik vond dat wel tegenvallen eigenlijk, maar ja, dat mag je natuurlijk helemaal niet zeggen, want ik heb gewoon een fantastische kans gehad. Linksom, rechtsom, Aan De Stegge heeft mij gewoon, zo zie ik het persoonlijk, gewoon een kans gegeven en dat vind ik nog steeds top. Wat je dan ook hebt bijgedragen of waar je in tekort komt even daar gelaten, het is gewoon, dat is iemand die je een kans geeft en uiteindelijk, ja, die groep waar we mee begonnen, die twintig man, die haakten snel af, dat zag ik. Nu is er welgeteld nog één iemand over, die heeft een eigen projectontwikkelingsbedrijf ook binnen de holding, in Limburg. Dat is de enigste jongen die uit die tijd nog aangehaakt is.

 

Cor

Naast jou?

 

Johan

Ja. Dus je zag dat wel, toen, na anderhalf, twee jaar zag je dat al ontstaan dat proces. Ik heb voor Bouwtaak, toen moest er een boekje komen en dat hele concept over dat digitaal bouwen, daar heb ik toen mijn afstudeerstage, of mijn afstudeerverslag over gemaakt, voor die master opleiding die ik deed en dat ging over hele andere dingen dan het echte bouwen, zoals we bij de bouwbedrijven kennen. Ja, wij waren een soort academici, die zaten een beetje te fantaseren over digitaal bouwen, maar er moest een boekje komen voor de bedrijven, want daar werken twaalfhonderd man bij al die bedrijven en die moest uitgelegd worden: wat is Bouwtaak. Want we gaan overal zo werken. Ja, ik deed dan de eindredactie van zo’n boekje, dat het helemaal klopte. Dus dat was heel divers.

 

Cor

Dat was toch die projectsecretaris die weer naar voren kwam daar. Maar goed, Waal, 2005.

 

Johan

Ja, nog één stap dan. Uiteindelijk was R&D ook over, dus terug naar de bedrijven. Johan gaat nog bij Bouwbedrijf Paul praten in Apeldoorn, ja, die zat daar helemaal niet op te wachten op mij. Ruud Geluk, als ik het goed heb, die zat daar al jaar en dag en dan kwam er zo’n westerling, zo’n jongetje, zo zie ik dat nu voor me, die kwam dan: ja, ik wil verder bij ACB, ik wil directeur worden, dit is misschien wel een bedrijf voor mij, dus die meneer zegt tegen mij: ja, hoe zie jij dan een bedrijf? Dat was super traditioneel georganiseerd. Dus ik schrijf een notitie, ook eigenlijk ongevraagd, u kunt het beste zo organiseren en dan zet ik mezelf ook ergens bovenin, dat uitgelegd, nou, bedankt. Dat was natuurlijk helemaal niet de bedoeling, dus dan was die kans ook weer voorbij, dus die hebben ook wel eens met mij gezeten. Dus toch maar weer naar Vlaardingen, want ik wil eigenlijk ook gewoon in het westen blijven wonen. Ik naar Vlaardingen terug, zat daar net een nieuwe algemeen directeur, in 2000. Kom ik in 2001: nou ik wil hier dan wel binnenkort in die directie komen. Ja, dat was dus helemaal het tegenovergestelde plan, want ze hadden net een nieuwe man, dat snap ik nu ook achteraf. Maar ja, er werd toch gezegd: ja, kom maar, want jij bent met de Bouwtaak bezig geweest en dat was de clou, hoe kwam ik daar in het management team? Toen heb ik gezegd - maar wat kom je eigenlijk doen hier? Ik zeg: ik kom proces management doen. Dat hele woord was nog nooit gevallen. Hij zegt: wat is dat? Ik zeg: ik ga alle processen optimaliseren en we gaan ervoor in het traject, voorwaarts integreren, gaan we aan planontwikkeling doen, zij hadden goede werkvoorraad, goede klanten, dat was gewoon zo, dus ik had daar zo een paar projecten, dat was goed. Ik heb hier een paar kansen van die en die corporaties en ontwikkelaars en maak er wat van. En ik had natuurlijk al die processen gemoduleerd, en daar was een soort procesmodel uitgekomen, dat noemden we NEOD(?)plans, dat was het model, niemand wilde daar natuurlijk aan, maar ik ging er helemaal honderd procent voor. Ik ging heel Waal op NEOD(?)Plans zetten. Ben ik gaan doen. Uiteindelijk krijg je dan kansen voor projecten en ik meen in 2003, ja, traditionele afdelingen, we moeten eigenlijk naar een soort kenniscentrum, want dat hoorde bij dat procesdenken, had ik zelf verzonnen ook, die naam, maar daar werden hoofd van dat kenniscentrum, dat vond ik helemaal niet de bedoeling. Ik had het gewoon niet goed gedaan, ik had niet gezegd: en ik wil ook hoofd worden. Maar dat kon ook niet, want het idee was, als je dan geen projecten hebt gebouwd, dan kun je dat ook allemaal nog niet aansturen. Uiteindelijk werd een ander hoofd, na een jaar of half jaar struikelde die over iets, jammer, die meneer ging weg en ik denk: dan moet ik het nog een keer proberen, dan ga ik zeggen: als je nu dit plaatje doet, met dat kenniscentrum en die man daar en die man daar, dan word ik hoofd kenniscentrum. Maar dat betekent dan ook dat ik een plek in dat management team wilde hebben en dat eigenlijk twee andere MT-leden op de afdeling gingen werken. Dat heb ik opgeschreven, ik heb dat memo nog wel in een oude computer ergens en dat vond ik heel leuk, toen zei Arie Punt, dat was de nieuwe algemeen directeur, hij zegt: zo gaan we het doen. Wel weer een kans gekregen. Dus toen kwam ik in het MT, toen was het natuurlijk al wel iets beter, toen ging de weg al omhoog een beetje, alleen toen zat ik daar en toen zei diezelfde Arie: als jij nu echt wat wil worden, dan moet je toch eerst eens een groot project maken. En toen waren we in die tijd bezig, toen speelde de realisatie van dit hotel waar we nu zitten in Ridderkerk al. Toen hadden we grondpositie, de voorgangers hadden hun grondpositie verkocht aan het bedrijf Valk om hier een hotel te bouwen en dan mocht Waal het bouwen, en Arie Punt zat al een paar jaar, een paar maanden in het bouwteam, dat duurde vrij lang, hij zegt: als jij in het MT zit, dan moet jij als hoofd kenniscentrum ook maar zo’n bouwteam eens verder brengen en als je dan misschien aanneemt, moet je het misschien een keer bouwen en dan word je misschien over vijf jaar projectleider. Mijn wereld stortte weer in, want dat was helemaal niet mijn horizon.

En ik wil ook helemaal geen technisch projectleider worden, maar ik ben wel dat bouwteam aangegaan. Ik heb daar een fantastisch leuke tijd gehad met de opdrachtgevers van dit pand en ja, dat was gewoon een hele mooie tijd, want dat lukte gewoon. We gingen gewoon echt dat project realiseren.

 

Cor

En wat was waar jij vooral goed in was, dat je het voor elkaar kreeg?

 

Johan

Het was heel traditioneel ingericht, in mijn beleving dan, de opdrachtgever had een architect en de architect die had alles te zeggen en die tekende allemaal moeilijke dingen, en wat uiteindelijk de clou was met de afdeling, met het kenniscentrum toen, hebben we eigenlijk de hele moeilijke bouwsystematiek die ze hadden bedacht en getekend, hebben we gezegd: we doen heel veel woningbouw en dat maakten we met een bouwsysteem dat heet tunnelbekisting, bouw je één, twee beuken per dag. Die stort je vol en de volgende dag doe je de rest en zo maak je hele rijen achter elkaar, in een treintje en dan doe je de gevel er achteraan, de afbouw, dan krijg je een beetje industrialisatie in het proces. Je hebt het hier gezien, je zit in een soort ovaal.

 

Cor

En het staat nog.

 

Johan

Ovaal ga je ook nooit tunnelen, is dan het verhaal, maar waarom, het zijn altijd een soort kubistische vormen, waarom kun je geen spietjes maken, of kunnen we hem niet segmenteren? Eigenlijk door dat in te brengen, dat was eigenlijk de clou, was het ineens financieel haalbaar. Dan krijg je een heel ander bouwproces, dan krijg je een andere kostprijs en plus de gunfactor, Rob en Freek van der Valk, de huidige eigenaren, ja, die werkten ook mee. Daar was ook een wil, om daar uit te komen en uiteindelijk hebben we dat toen geclosed en dat is het leuk bij Van der Valk, want jij zegt: waar zullen we gaan zitten. Bij Van der Valk, waarom? Ja, je bent nog zo’n jong en krijgt zo’n project voor elkaar, dat was negen miljoen euro omzet, iedereen zei ook: kijk uit. Want het zijn inkopers. Ik moet zeggen: ik zag toen veel minder gevaar dan nu. Dat is soms ook wel eens makkelijk. Toen hadden we het afgerond en toen zei Rob, die zat in mijn beleving in de drivers seat: jij moet ook nog naar mijn broer Martin in Alphen aan den Rijn. Ik denk: naar Alphen aan den Rijn? Ik naar Alphen aan den Rijn. Met zijn broer, dat is natuurlijk zo’n familiebedrijf. Maar een kuub beton, dat gaan wij niet betalen aan jou, dat kunnen ze dan wel afgesproken hebben met jou. Toen zakte ik wel door de grond, ik denk: daar gaan we weer helemaal opnieuw. Ja, ik weet niet hoe ik daar uitgekomen ben, maar ik heb wel gezegd dat beton beton bleef en niemand zo goedkoop kon leveren. Toen heb ik nog een les sinaasappels inkopen gekregen, voor zo’n concern als Valk, dat vond ik heel interessant, vond ik leuk. Jouw vraag was, wat vind je allemaal leuk, dat vind ik leuk. Zo iemand die het je even moeilijk maakt, maar vanuit competitie moet je het dan winnen, of vanuit zekerheden, of vanuit kennis. Ik denk: als ik vanuit weten waar ik mee bezig ben en kennis, dan kan ik ook iets goed verkopen, dan ben ik ook niet onzeker wat ik anders wel kan zijn, veel mensen denken van niet, maar dat ben ik wel erg, maar niet als ik weet waar ik het over heb, dan heb ik ook de overredingskracht om daar weer uit te komen. Maar ik vond dat zo’n fantastisch verhaal hoe zij sinaasappels inkochten en dan kreeg ik weer een kopje koffie en wat dan de kostprijs was en eigenlijk, die koffie leverde dan wel meer op dan die borden eten. Ik weet niet hoe het nu is, maar toen was het verhaal. Dat zijn de super leuke dingen.

 

Cor

Procentueel in ieder geval wel, nominaal weten we natuurlijk niet.

 

Johan

Echt heel erg leuk.

 

Cor

Heb je vervolgens Alphen gebouwd?

 

Johan

Nee, dat was in Alphen dat gesprek en dat ging, nee, dat werd wel voorgehouden we gaan dat ook nog bouwen, maar dat is helemaal niks geworden, maar dit gingen we bouwen, dus ik denk - gescoord.

 

Cor

Dus het wapenfeit stond, je had iets gebouwd.

 

Johan

Nee, iets aangenomen en ik ging het niet bouwen, want dat was dan zeg maar mij voorgehouden, als je het dan ook nog een keer bouwt, ik zeg: nee. Dus toen kwam ik terug, dat bouwteam is afgerond. Dan was ik wel eens teleurgesteld. Ik wil altijd meer en verder. En zei Arie, dat zijn toch wel personen in je leven die echt wel een indruk hebben achtergelaten, die zei dan: ja, wij hadden die lead al. Als jij hier directeur wil worden Johan, dan moet je werk kunnen aannemen. Hij zegt: ik heb hier een briefje van een collega, die zijn vriend werkt bij een bedrijf in Schiedam, toen deden we ook nog u-bouw, hier moeten een paar hallen bij, ja, nee, die moeten iets verbouwen, maar misschien wil hij ook een hal bouwen. Ik kan het me helemaal voorstellen dat ik ook zo’n briefje aan iemand anders geef als ik iets half gehoord heb nu. Toen heb ik drie hallen gebouwd, wij, als Waal en een heel kantoor opgetopt, super leuke relatie met die klant, ook nog wat verdiend en dat was wel, dit was de aanloop, dit hotel, maar dat was dan echt wel, ik kon er werk aannemen. We hadden in die tijd, dat dat allemaal gebeurde, bouwde ik enorm aan Waal. Want toen ik daar kwam was er nagenoeg niks. Er was geen referentiemap, geen verhaal, wie zijn wij, maar ik heb dat natuurlijk gemaakt, dat verhaal. Wij zijn de bouwproces managers, wij hebben een kenniscentrum, dus eigenlijk het labelen, het vermarkten dat heb ik altijd wel heel leuk gevonden en ik kreeg daar super veel ruimte voor bij Waal. Dus dat is denk ik ook wel een soort, dat moet je ook maar krijgen. Want wie geef ik nu de ruimte bij mij om het te gaan veranderen bij ons? Nou, niet veel mensen op dat front. En uiteindelijk, je kan ook werk aannemen en was ik natuurlijk ook aan het groeien in andere bouwteam, wij hebben toen echt een switch gemaakt, zo even naar 2010 doordenkend van, we deden geen hoogbouw, vier, vijf lagen appartementen of tien, maar we deden geen zeventig meter. Maar daar was een soort champions leage in de bouw, als je dat deed dan hoorde je bij -  die MKB bedrijven, ja, aan de corporate kon je je dan meten, en wij hadden een goedkopere kostenstructuur, dus uiteindelijk was dat het doel. En dat bouwen, die portefeuille opbouwen, wij hebben dat in de loop der tijd ook - wij zijn gestopt met industriële hallen bouwen, we zijn gestopt met renovatie onderhoud, we zijn steeds meer gaan focussen en dat heeft ons toen wel heel ver gebracht en dat vind ik leuk om te doen en ik probeer dat ook nu nog steeds, steeds meer te focussen. Dus kiezen is gekozen worden. Dat is heel eng, want zevenenveertig, dat is natuurlijk eigenlijk helemaal niks, zeggen andere mensen dan. Ik denk dan: ik werk al bijna vijfentwintig jaar en dan gewoon nog moeite hebben, dat heb ik nog dagelijks, dat is ook goed om gewoon te delen, wij gaan stoppen met bouwen in Amsterdam. Vanaf 1996 bouwen wij in Amsterdam. Wij hebben afgelopen zomer de laatste woning opgeleverd. Dat besluit heb ik dus twee jaar geleden genomen, met de Aan De Stegge als aandeelhouder. Waarom? Je verliest daar klanten, want die zijn heel erg juridisch ingericht en wij niet, dus je krijgt dan allemaal spin offs van juridische escalaties, dat werkt niet, de gemeente is een te professioneel bedrijf en te overheersend, er is geen bouwveiligheidsplan meer wat voldoet dat jij nog kan werken, dat is over de top, plus jouw collega’s, hele goede collega’s, echt hele gouden gasten die gingen afzeggen, die stonden te veel in de file. Die gaan ’s ochtends om vijf uur rijden en ’s avonds om zes, zeven uur thuis, nu is het corona, is het even weg, maar gewoon echt, wij hebben op de Zuidas Xavier gebouwd, vorig jaar opgeleverd, dat heeft drie jaar geduurd, daar hebben we echt hele fijne collega’s verloren als werkvoorbereider, met als reden, grotendeels: reistijd. Eigenlijk ben je natuurlijk best wel, als ondernemer, moet je veel meer kiezen. We hadden het over: wat is dan wel eens eng, dus om te kiezen en dat te effectueren, dus als ik niet zeg: we stoppen in Amsterdam, dan wordt er niet gestopt. Wij hebben dat gezegd en dat is dan het mooie van het verhaal.

 

Tussenstukje tekst Cor

 

Cor

Dan komt er een kans voorbij, waarschijnlijk.

 

Johan

Sterker nog, heel veel kansen. Bellen ze me voor een paar honderd woningen in Bouwteam, je wil het niet weten. En dan, wat je altijd doet, dus een bouwteam werk zoeken, zo’n klus opstarten daar ga je dan voor bedanken. Ja en daar moet je dan en sterk voor in je schoenen staan, maar het gekke is, dat hebben we dus gedaan, maar meer vanuit nood omdat het ook ons geld kostte, dus het was wel tweeledig en ja, nu hebben we eigenlijk een even goede portefeuille qua grootte in de regio. Dat hadden we wel vijf of tien jaar eerder moeten doen, denk ik dan. Dus je bent eigenlijk als ondernemer ook soms, ja, te soft ondanks dat je misschien in de markt staat van: die gasten kiezen wel en dat vind ik, dan denk ik: er is nog, ik denk altijd een beetje in gewoon, iedereen werkt tot zijn zevenenzestigste, dus ik ga dat ook doen, zo zie ik het voor me even nog, dan denk ik: in twintig jaar kan ik echt nog heel veel, wat ik allemaal heb geleerd gebruiken. Want ja, dat is niet alleen het begin, ik denk dat we nu veel meer leren.

 

Cor

Ik wil nog even terug naar 2005, want wat veranderde er in jouw leven, in je thuissituatie toen je ging van, high potential uiteindelijk naar, je kreeg, begon je met twintig procent aandelen?

 

Johan

Nee, helemaal niet, ik begon, 1 januari 2005 mocht ik adjunct directeur worden. Ik kon het niet uitstaan eerlijk gezegd, want wat is nou adjunct, dan word je eigenlijk ook niks. In 2006 word je echt directeur, echt schoorvoetend mee akkoord gegaan, raar is dat. Maakt niet uit. En in 2006 zou ik dan gaan participeren en conform de formule van het aannemersgilde en dat was in mijn geval vijf procent en op dat moment dan ging Ebert van der Wal, die inmiddels al jaren directeur was, die ging ook mede participant worden en dan werd je nieuwe directie. Samen met Arie, die zat daar natuurlijk pas vijf, zes jaar, dus die moest dat ook accepteren, maar dan was het ook wel van met elkaar: hoe maken we de koek groter, want niemand wil inleveren.

 

Cor

Veranderde er wat toen jij vijf procent - want kocht je die, of verdiende je die in de loop van een jaar terug van je salaris?

 

Johan

Nee, die kocht ik, want het was wel zo: je krijgt hier niks. En hoe kun je ondernemen als je geen risico loopt. Dus ik heb gewoon een lening afgesloten bij de Rabobank, ik vergeet het nooit meer, dus ik naar de Rabobank. Zegt die mevrouw, toen had je nog gewoon een loket, kon je je melden of zo: ik ga geen ondernemer - ik was helemaal geen interessante klant. En ik dacht: maar ik ga voor vijf procent deelnemen in een echt bedrijf. Vergeet ik ook nooit meer, dat ga je ook nooit meer vergeten, tot een paar jaar daarna dat ze je bellen dat je daar private client wil? Dat is raar. Dan denk ik ook altijd bij dat soort dingen: je moet elke klant op zijn niveau serieus nemen. Dan spiegel je dat wel weer voor jezelf - dus ik begon met vijf procent en dat werd pas jaren later, ik weet het niet exact 2009, 2010 pas tien en in 2012 twintig en in 2014 heb ik dan nog eens twintig procent - maar daar werd dus gewoon voor geleend en als je dan eenmaal wat had verdiend, dat is natuurlijk op papier, in de boeken zeg ik dan maar, daar kocht je dan weer je uitbreiding mee, dan was dat weer weg.

 

Cor

Je stijgt zo, maar in 2009, 2011 en 2012, dat je drie keer een Gazelle wordt, dus dat is heel snel groeien, als het dan heel snel groeit, was dan ook die hele snelle groei dat ze dat voor een groot deel op jouw conto schoven en je daarom ook gunden dat je meer aandelen - of had je zoiets van: ik heb dat gedaan, of mede door mij is dat gebeurd, dus ik heb ook het recht om meer aandelen nu te vergaren, te kopen?

 

Johan

Ik denk dat beide. Dus in het begin als je echt minderheidsparticipant bent en je doet het goed, van vijf naar tien procent dan kan iedereen dat in je omgeving ook wel goed handelen, misschien van tien naar twintig is denk ik weer anders, alleen als je zegt van, het ondernemerschap is wel zo bij Aan De Stegge geconstrueerd: als jij een aanzienlijke bijdrage levert is het niet erg als je daar zelf een aanzienlijk deel in hebt, c.q. risico loopt. Want uiteindelijk, het is als het goed gaat leuk, maar als het niet goed gaat loop je evenveel risico.

En dat is wel het idee altijd wel geweest, en dat is natuurlijk in de loop der jaren heb ik dat even zien fluctueren, het idee van hoe dat moet werken ook bij een Aan De Stegge, maar dat is wel het principale idee van ondernemende directies, dat krijg je door mee te doen.

 

Cor

Wat denk jij nu dat het een groot verschil is tussen een ondernemer die gewoon zijn eigen bedrijf opbouwt en gewoon enig aandeelhouder is, tussen jou die altijd, met andere mensen de eigenaar bent, dus met een ander altijd moet overleggen?

 

Johan

Ik denk dat je wel, bij die laatste variant waar ik in zit, dan moet je kunnen samenwerken, je gaat er nooit helemaal alleen over en terwijl een zelfstarter die zich helemaal uitbouwt, zijn bedrijf, die staat er alleen voor, die haalt er misschien meer mensen bij, die heeft meer te kiezen denk ik. Dus ik denk wel dat je iets meer een samenwerkingsmodus moet hebben, maar aan de andere kant kun je ook wel, als je de goede mede-eigenaren treft, want het is bij ons dan vaak meerdere mensen in het bedrijf die meedoen, in ieder geval ik heb dat dus heel lang gehad samen met de directeur productie, ja, dan kun je daar ook wel weer op terugvallen. Dat is weer het voordeel. En ik ben in 2015 alleen in die directie komen te staan, door het vertrek van mijn compagnon in 2014, ja, ik vond dat wel een fijn idee. Want dan heb je überhaupt niet meer van: hij vertelt dit en ik vertel dat, dus het is organisatorisch veel meer hetzelfde, dus -

 

Cor

Dus in het kantoor Waal, ben jij nog de enige die de scepter zwaait.

 

Johan

Dat is duidelijk, alleen je bent gewoon, ik heb me daar in het verleden misschien wel eens op verkeken dat ik denk: dat lijkt mij ook wel ideaal, maar ik heb dat zelf tweeënhalf jaar uitgehouden om de conclusie te trekken: ik kan beter met nog iemand samen de scepter zwaaien, of met zijn drieën, want dan kun je ook, als het leuk gaat kun je dat delen, en als je moeilijkheden hebt kun je dat ook delen. En nu zitten wij weer in zo’n situatie, hebben we een driekoppige directie, dat zijn, ja, een iets jonger team hebben we nu, die mannen zijn ook een paar jaar jonger dan mij, op het gebied van projectontwikkeling, op het gebied van techniek, ja en ik denk dat daardoor veel meer evenwicht is ontstaan. Dus ik acht het eigenlijk een betere situatie.

 

Cor

Die zijn ook mede-eigenaar?

 

Johan

Nee, nee.

 

Cor

Dus jij hebt veertig procent van de aandelen, Aan De Stegge heeft nog zestig procent. Zie je daar nog verandering in komen?

 

Johan

De projectontwikkeling, daar hebben we een nieuw bedrijf voor opgericht, eigenlijk een nieuw label, naast Waal hebben we Maas, Maas wijkontwikkeling, dat is eigenlijk een startup en daar doet de directeur ontwikkeling, is daar zeker partner in, dat is zelfs hartstikke leuk, dat geeft ook wel heel veel spirit weer. En de directeur, adjunct directeur productie die komen uit een niet-directie rol, die heeft de tijd genomen, dat hebben we met elkaar afgesproken dat hij zich in drie jaar helemaal verder verdiept in die directierol, die komt echt uit projecten, dat is toch heel wat anders dan die hele breedte leiding geven. En er vallen natuurlijk heel veel mensen onder productie, en om dan als volwaardig directielid mee te draaien zonder deelname. Dat is ook wel goed afgekaderd.

 

Cor

Ik heb nog een paar vragen aan jou, Johan. Want ik zie dat je je hele leven, je bent dan misschien met leren een klein beetje laat op gang gekomen zou je kunnen zeggen, maar je bent in 2015, je gaat dan naar veertig procent van de aandelen toe en denk je: weet je wat, ik weet nog niet genoeg en ik heb nog tijd over, ik ga dan toch maar nog even mijn MBA doen.

 

Johan

Dat dacht ik zo, ja.

 

Cor

Maar had je echt het idee dat je nog wat tekort kwam, of was het gewoon je wil altijd nog maar meer willen weten. Dacht je echt dat die mensen jou nog wat konden bijbrengen?

 

Johan

Ja, zeker. Want ik ben eigenlijk wel heel nieuwsgierig naar meer, naar kennis en kunde en ik vind het vooral heel leuk om uit andere vakgebieden - ik heb super genoten van die opleiding, van wat ik heb opgehaald. Niet van de druk die je voelde dat je nog iets moet afmaken. En het is ook wel een beetje, ja een beetje bewijsdrang, dat is wel ongelukkig als je dat ver in je veertigste hebt, ik wilde wel zelf, mensen hebben een hele bucket list, je had het net over idool en over voetbalclub, ik had: ik zou mijn MBA wel willen halen. Dat was mijn ideaal. Want dan heb ik in heel de breedte, ook bedrijfskundig en die is ook internationaal en dan kan ik me in ieder geval meten aan mensen die ook richting geven aan bedrijven. En niet omdat ze gewoon heel slim zijn, ondernemend of de goede dingen doen, maar gewoon vanuit kader, vanuit theorie. Een beetje apart, ik vind het een beetje dubbel, want ik heb ook mensen die nu wel eens tegen mij zeggen: zou je dit mij aanbevelen? Dan denk ik: qua tijdsbesteding en qua molensteen om de nek even niet, ligt ook misschien een beetje aan je thuissituatie, ja als je al veel werkt en je gaat die spaarzame uurtjes die je bij elkaar bent, je dan ook nog eens terugtrekken in een hok om een werkstuk, want zo is het, om dat ook nog eens te maken, ja is dat nu zo nodig als je het al goed hebt.

 

Cor

Dan moet je op het werk ook mensen meesleuren, dan moet je dat op school waarschijnlijk ook nog eens een keer doen?

 

Johan

Nee, sterker nog, je krijgt ook allemaal werkgroepjes, ook vanuit de studieopdrachten, ook bij je op kantoor, dan hebben ze bijna nog het idee dat doen we voor Johan zijn school, even plat gezegd. Dat voelt niet echt gelukkig. Terwijl, aan de andere kant mis ik weer dat er vijf man aan mijn bureau staan die zeggen: dit wil ik ook doen. Dat mis ik ook. Dat is eigenlijk ook niet helemaal gezond dat iedereen het wel prima vindt, basisopleiding, we doen af en toe nog een cursus, of een software toepassing. That’s it. We hebben pas nog een Excel training laten geven, daar heb ik ook gewoon aan meegedaan, daar leer je gigantisch veel weer van, van een man die helemaal gek is van Excel. Ja, waarom zou je denken dat je er al bent? En dan zit je daar toch met veel hoogopgeleide mensen, veel mbo, hbo sowieso, tu, ja, die zitten dan allemaal ongelukkig Excel te gebruiken, dat is maar een simpel voorbeeld, dan denk ik eigenlijk raar zo’n mens, want ga twee of drie keer naar zo’n cursus en de volgende keer wat anders en zo blijf je bij. Je moet het zien als investering en het is ook wel in de balans van: kijk, mijn balans die is niet helemaal, ik ben enorm normerend in mijn gedrag, dat is een hele vervelende eigenschap, ik vind dat zelf ook echt lastig, dus ik denk altijd, een ander zal wel dezelfde drijfveren hebben als ikzelf heb. Evenveel wil werken, even belangrijk vind om iets af te maken, terwijl, dat is natuurlijk helemaal niet zo.

 

Cor

Wat zeggen nu bijvoorbeeld je kinderen, je zegt je hebt negen kinderen?

 

Johan

Ja, dat is ook weer veel.

 

Cor

Wat zeggen die dan tegen jou - papa is altijd weg?

 

Johan

Ik weet het niet, want ik heb met mijn kinderen hele leuke gesprekken die ik zelf niet met mijn ouders heb gehad, over bepaalde facetten van het leven, mijn oudste zoon is afgestudeerd aan het hbo, logistiek manager, toen ik mijn MBA afrondde, dus hij deed een onderzoek en ik op mijn gebied, dan kun je sparren met je kind, dat is ook geweldig. Ja, dat vind ik ook een bepaalde kwaliteit geven. Ik denk ook, jongens, kijk naar je vader, doe je best op school, loop niet zo te tobben als hij en doe het nu, nu het gewoon kan. Ik heb wel het idee, je hebt natuurlijk hele goede tijden gehad, we hebben het per definitie allemaal goed in West-Europa, klaar, maar we hebben ook ogenschijnlijk moeilijke tijden gehad, ik ook. Ook na 2014 is heel die woningmarkt ingestort, van de woningcorporatie, daar bouwden we heel veel, de omzet halveerde, mijn partner was er net uitgestapt. Dan voel je je alleen en ook dan die last van: gaan we dat wel overleven? Het is natuurlijk helemaal niet zo dat je nooit boodschappen hebt kunnen doen of zo, maar als jij gewoon een paar miljoen afstreept, verlies hebt, ja, dat doet wel wat met je. En in die tijd denk ik wel eens dat ik wat witjes aan tafel zat en wat langer doorging, want in die zin had ik altijd wel energie op die momenten en dat zelfs kinderen dan zeggen: wat mijn vader doet, zoiets ambieer ik niet, geef mij gewoon maar een baantje. Dat heb ik ook gehoord. Dat vind ik wel eens jammer, denk ik, want alle mooie momenten, ja, die kan ik soms ook niet overbrengen, maar aan de andere kant, je hoeft ook niet allemaal ondernemer te worden. Je doet ook hetgeen wat goed bij je past. Het zou bij mij niet passen om, dat voorbeeld waar we mee begonnen, om van acht tot half vijf, zes weg te zijn, jaar in jaar uit hetzelfde. Dat zou gewoon bij mij niet passen, dus ja, je moet dat denk ik ook niet zo zwart-wit nemen.

 

Cor

Ik vond nog een paar dingen die ik las in het interview in Sprout, over jou, ik weet niet uit welk blad deze komt. Ik lees: we kunnen veel goedkoper bouwen dan we doen. Jij zegt: ik ben een bedrijf die wel een business plan heeft - in heel veel dingen lijk je ver in je tijd vooruit, merk je weerstand naar meer bouwondernemers dat ze zeggen: Johan doe eens even normaal?

 

Johan

Nee, dat denk ik niet, ik denk wel wat je zegt dat de laatste tien jaar is er een enorme ontwikkeling geweest ook en consolidatie en als je dat professionele gedrag in het ondernemen in de bouwsector, alleen wat ik wel merk, dat als wij, dan heb ik het over notabene vijf, zes jaar geleden, dat er een marktsegment uitviel toen hebben wij ons herpakt op een ander marktsegment, dat is eigenlijk verkeerd uitgepakt, dat komt omdat we die taal niet spraken van de klanten, die wilde wel dezelfde gebouwen en dezelfde huizen, maar die werkten meer met een contract en een jurist dan met een opzichter dan dat ze buiten op de bouw kwamen, dus, hoe moet je dat zeggen?

We waren wel een voorloper, maar je krijgt ook wel, vind ik, een enorme knauw als je dan iets onvoorziens onderweg meemaakt. En dan ben je gewoon weer een paar jaar achterop en dan moet je een enorm veervermogen hebben om te zeggen: weet je wat, we trekken de handschoenen weer aan, we gaan gewoon weer opbouwen. Dus die voorsprong die is groter geweest dan dat die nu is en het is nu veel gebruikelijker. Wij zijn heel vooruitstrevend in lean toepassen, in bim-technologie, bouw informatie model, ik heb een teamorganisatiestructuur opgezet in 2012, 2013, toen hadden we echt topjaren, goede productie, goede rendementen, wilden we investeren, wilden we doorgroeien, zelfsturende teams. Ik vergeet het nooit meer, in de bouwvak van 2018, ik denk we moeten terug naar die matrixorganisatie, maar ik heb nog geen nieuwe leidinggevenden, want dan hadden we vier teams, en dan hadden we vier teamleiders, dan waren er mini companies, super, super idee, boekjes over gelezen, echt een fantastisch verhaal, maar van zelfsturing is bijna geen sprake. Ik wil dat ze het ervaren. Wij hebben het geprobeerd met een technisch leidinggevende, met een commercieel leidinggevende, en als er dan een probleem was werd het diffuus, was het van niemand, ik denk wel eens: dat is een kapitale fout geweest, hebben we zes, zeven jaar tijd in verbrand. We zitten nu weer op de oude leest van een matrixorganisatie, een projectenbedrijf, mensen vinden het weer veel prettiger. Het is veel duidelijker.

 

Cor

Wat is iets waarvan jij dacht: zelfsturende teams, dat moet mij lukken -

 

Johan

Dat was een onderdeel van vernieuwing, ook vooruitlopend, ook op andere branches geïnspireerd, maar gewoon niet te implementeren.

 

Cor

Zeg je dan: dat is niet implementeerbaar in de bouw? Of zelfsturende teams, dat is gewoon iets wat niet werkt?

 

Johan

In een uitvoerend bouwbedrijf is het niet te organiseren, in ieder geval, het is ons niet gelukt, dat is beter gezegd, ik heb ook geen goede voorbeelden gezien, ik dacht daar de eerste in te zijn misschien. We zijn er bijvoorbeeld veel te lang mee doorgegaan. Dus die innovatiedrang heeft ons ook en mezelf heel veel energie gekost. Daar heb ik hele stukken over geschreven, uitgepuzzeld, man, een sessies met de teamleiders, wat voor kleur ben je, passen we bij elkaar, tegenovergesteld type, we hebben toch wel heel veel geprobeerd.

 

Cor

Je hebt dus wel een softe kant eigenlijk wel ingebracht -

 

Johan

Ja, maar dat heeft me weinig opgeleverd eigenlijk, ik denk soms wel eens: klip en klaar, stip op de horizon, piketpaaltjes wel, voor de medewerkers, veruit het beste. En dat gevoel heb ik nu ook weer, ik zit wel weer in zo’n nieuwe opgaande lijn en dat zie je niet alleen in cijfers, maar dat voel je ook, je ziet ook we doen ook heel veel aan dashboarding, daar ben ik ook weer helemaal fan van, dat doen ook niet veel bedrijven. Ik zie op een dashboard hoe een heel bedrijf ervoor staat. Ja, dan zie je steeds meer meters op groen staan dan op rood, dus dat is fantastisch, maar uiteindelijk denk ik wel, had het dan alleen maar strak omhoog kunnen gaan? Ik spreek natuurlijk wel eens mensen die ook in het verleden bij ons hebben gewerkt van: ben je teruggezakt, dan was je toen verder? Dat doet dan soms zeer, want ik heb in de tussentijd wel wat geprobeerd, het is alleen niet gelukt.

 

Cor

Maar je hebt een hoop geleerd in de tussentijd. Is het ook zo, als je onderdeel bent van Aan De Stegge dat je echt voor de grote ondernemersfouten behoed bent gebleven, dat er altijd iemand is die zegt: dat gaan we niet doen, Johan, dat is te veel risico?

 

Johan

Nee, nee.

 

Cor

Als je nu terugkijkt, is die hele innovatiedrang naar zelfsturende teams is dat een ondernemersfout geweest, zou je dat zelf als een -

 

Johan

Ja, ik vind dat van mezelf een fout, dat is niet aan de aandeelhouders, die hebben me de ruimte gegeven. Alleen ik zie het als compliment naar de aandeelhouder, wij zijn autonome bedrijven, een eigen bestuur en zo functioneert dat ook echt. En het is natuurlijk te flauw gedacht om te zeggen: had nou gezegd dat ik dat niet had moeten doen, voor de rest moet je er nooit mee bemoeien, zo werkt dat natuurlijk niet. Dus dan vind ik, daar moet je ook gewoon realistisch in zijn en daar hebben we wel een heel consequente lijn in.

 

Cor

Denk je, als je naar de toekomst kijkt, denk je dat je ooit nog zou willen, dat je honderd procent aandeelhouder zou willen zijn van het bedrijf? Of zeg je: dit is eigenlijk iets wat heel goed bij mij past?

 

Johan

Het is maar een gesprek dit, ik zou het denk ik wel willen, want anders ga je hier een beetje een gewenst antwoord geven, ik vind het nu prima, want het functioneert heel goed, ik vind ook nu met een beetje de nieuwe leiding, die zit er nu twee jaar, maar die komt nu pas een beetje, die jongens ken je anders ook niet, en zij kennen mij niet, maar dat werkt best goed en daar ben ik best trots op ook dat we die stap hebben gemaakt en uiteindelijk dat de aandeelhouder Aan De Stegge, ik ben natuurlijk zelf die andere, dat die dat ook hebben georganiseerd, die waren daar prima, die hebben dat nog wat aangejaagd. Dus de setting is goed, maar als je nu zegt wat is echt - dat is wel een goede vraag, wat is nu je drive, dat is toch wel eigenlijk gek, want we hebben het over samenwerken, met de klant, met iedereen, maar in zijn soort, ik ben wel een ondernemer die denk ik ook wel onafhankelijk wil zijn, ik wil eigenlijk ook wel zelf bepalen. En dat is ogenschijnlijk dan niet altijd zo omdat je niet honderd procent eigenaar bent, maar zo heb je dat wel geleerd, zo ben je wel groot geworden. Zo werkt het wel in de wereld. En ja, waarom je dat hebt, dat weet ik niet, een ander heeft dat al helemaal niet, die gaat liever naar de zaak en die krijgt eind van de maand een salaris, klaar. Ik ben liever onafhankelijk dat ik echt heel bewust, mijn eigen stappen en besluiten kan nemen en in dit geval ben ik bouwer en wil ik heel graag klanten ontzorgen en mooie bouwwerken maken, dat maakt mij niet uit. Maar het liefste doe ik dat wel in een veld waarin ik de richting bepaal.

 

Cor

Ik vind dat wel mooi, want wat ik zie: ik zie een man die ondernemer genoeg is om te ondernemen en blijkbaar goed genoeg is in communicatie om wel die samenwerking te hebben, dus om het wel samen te doen, dat vind ik reuze knap. We gaan naar de laatste vraag toe, Johan.

 

Johan

Nog over dat communiceren, ik denk dat het wel heel goed is, ook voor de luisteraars: je bent allemaal wel een stuk eigenwijs. Eigenlijk iedereen, op zijn niveau. Zo zie ik het dan maar, en dan zelf sluit ik me daarbij aan, enorm. Ik heb ook veel energie verbrand, ook van mezelf gevergd door het zelf te willen bereiken en bijvoorbeeld de stap van teamorganisatie afbuigen en dan open staan voor een matrixorganisatie met een diversiteit in leiding en het delen van eigenlijk geluk en ongeluk, weet je dat ik daar pas wel echt voor open ben gaan staan nadat ik twee jaar heb lopen tobben? Omdat je dan toch, ben je wel heel alleen, dan ben je alleen aan de top en bij succes is dat niet zo erg, want de eer opstrijken is niet zo moeilijk, dat doe je eigenlijk van nature te graag, maar gewoon al je problemen op je schouders voelen en dat een ander wel naar huis gaat en er klaar mee is, dat heeft toch wel, ook ver in de veertig, in mijn perspectief is dat oud, leer je dus echt hele belangrijke dingen als ondernemer. Wat je eerst meegemaakt moet hebben om er pas eigenlijk echt mentaal voor open te staan, voor nieuwe maten. Want als je samen bent in een bedrijf moet je bijna maatje zijn, dan heb je aan één woord genoeg. Je hoeft niet privé maten te zijn, maar wel zakelijk. Kicken als je het van elkaar snapt en het lukt. Dat heb ik wel moeten leren. Dat vind ik best eigenwijs. Als ik een ander een tip mag geven, sta daar misschien wat eerder open voor.

 

Cor

Dat is wel mooi, want dat is de laatste vraag die ik heb, heb je nog een ultieme ondernemerstip, wat zou je dan zeggen?

 

Johan

Doe eerder wat je denkt te gaan doen. Alles wat je van plan bent te gaan doen, moet je naar voren halen en uiteindelijk toch nog wat meer lef tonen, je nek uitsteken en kwaliteit van leven is niet alleen dat je een rendabel bedrijf hebt, dat is toch ook wel de momenten.

 

Cor

Eerder trouw zijn aan je onderbuikgevoel?

 

Johan

Ja, misschien wel. En dan ook daar eventueel de risico’s die daarbij naar boven komen, accepteren. Niet alleen pas durven als je je safe voelt.

Podcast voor DGA’s #12 Cor Spronk in gesprek met Frans van der Kolk - over vier randvoorwaarden, drie kernwaarden, financiering  en overnamestrategie

Podcast voor DGA’s #12 Cor Spronk in gesprek met Frans van der Kolk - over vier randvoorwaarden, drie kernwaarden, financiering en overnamestrategie

November 23, 2020

EERST BIJ JEZELF NAGAAN WAT JIJ LEUK VINDT EN WAAR JIJ GOED IN BENT

Vandaag ben ik in gesprek met Frans van der Kolk (46 jaar) uit Kampen. Frans begon op 39 jarige leeftijd met ondernemen en heeft nu 23 bedrijven met 600 FTE. 7 jaar geleden was het tijd om alles wat hij geleerd had op school, bij Breman, en Scheer & Foppen in de praktijk te brengen onder zijn eigen vlag, de VDK Groep. En dat doet hij niet onverdienstelijk. Dit is wat Frans leuk vind. Dit is waar Frans goed in is.

VIER RANDVOORWAARDEN

Frans wilde zelf altijd de beste zijn, maar bij anderen kijkt hij altijd naar vier dingen: is iemand integer, heeft hij de juiste intenties en heeft hij de juiste competenties en maakt hij resultaat.

DRIE KERNWAARDEN

Frans heeft zijn eigen businessmodel ontwikkeld die gebaseerd is op de kernwaarden ondernemerschap, rentmeesterschap en sfeermeesterschap. Vol vuur verteld hij, omlijst met voorbeelden waarom dit zo goed werkt in zijn bedrijven.

FINANCIERING

Mooi is ook het verhaal hoed hij bij zijn start een financiering probeerde te krijgen en hem dat lukte in ene tijd dat de markt niet stijgende was. En over hoe hij nu weer geherfinancierd is om zijn groeiplan verder te kunnen uitvoeren. Van 85 miljoen omzet naar 300 miljoen omzet!

OVERNAMESTRATEGIE

Frans heeft een nuchtere kijk op overnemen. Over het feit of zijn kinderen het bedrijf ooit over zullen nemen. Over wanneer een DGA erover na moet denken om zijn bedrijf te verkopen. Over familiebedrijven en hoe dat vaak mislukt in de opvolgende generaties. Zijn filosofie is nuchter, herkenbaar en realistisch en dat zorgde er ook voor dat Frans zijn VDK Groep de afgelopen 7 jaar zo kon groeien en door zal kunnen groeien.

Frans, ik vond het een geweldig om je beter te leren kennen. Mooi hoe zo’n nuchtere man, zonder blabla (en zonder secretaresse haha) mij en andere ondernemers kan inspireren om te doen wat ze leuk vinden en daar goed in te zijn.

Meer over Frans van der Kolk en zijn bedrijven kun je vinden op:

https://www.linkedin.com/in/frans-van-der-kolk-031aaa1a/
https://www.linkedin.com/company/vdkgroep/
https://vdkgroep.com/

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak? Lees dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina of bel mij op 06-53321934. Tot snel.

AANBIEDING VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

DIRECT EEN AFSPRAAK MAKEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#fransvanderkolk
#vdkgroep
#mentor
#inspirator
#dgamentor

 

Volledige tekst podcast:

 

Frans van der Kolk, van de VDK Groep. In IJsselmuiden ben ik hier bij jou, het is vandaag zeven oktober, we kennen elkaar van sinds vorig jaar, omdat we allebei ambassadeur zijn van MKB Nederland, regio Zwolle. Jij ambassadeur dan van Kampen is dat dan en ik van Dronten. Ik zie, je bent zesenveertig jaar, ik heb je even wat gegoogeld, zesenveertig jaar en komen we zometeen nog bij alle bedrijven die je in de afgelopen jaren bij elkaar hebt gevoegd, ontzettend knap. Woont in Kampen, getrouwd met Claudia, een dochter en twee zonen.

 

Frans

Dat klopt.

 

Cor

Hobby’s, voetbal denk ik? Nog meer?

 

Frans

Voetbal is niet alleen mijn hobby, dat is ook nog mijn passie.

 

Cor

Kijk, nou mooi. Voetbalclub zal dan zijn, ik denk PEC Zwolle?

 

Frans

Ja, PEC Zwolle en lokaal de voetbalvereniging Go-ahead Kampen.

 

Cor

Go-ahead Kampen. Muziek?

 

Frans

Ja, muziek. Ik hou eigenlijk wel van allerlei soorten muziek, maar zoals U2, Kensington dat zijn wel een beetje de favoriet in de auto.

 

Cor

Wat voor auto heb je?

 

Frans

Ik heb een Range Rover.

 

Cor

Een Range Rover. Lees je wel eens boeken?

 

Frans

Nou, eigenlijk niet. Nee, ik lees wel eens vakliteratuur in die zin dat, en ook wel eens economische literatuur zoals een Elsevier of, maar eigenlijk lees ik nooit boeken. Ik heb tien jaar geleden volgens mij wel eens een keer een boek meegenomen op vakantie en dan las ik hem ook wel uit, maar ik kreeg er geen inspiratie van en ik ben meer van de korte nieuwsberichten en korte dingen en met name gewoon met mensen spreken en informatie op die manier opdoen. Dus boeken lezen is niet echt mijn stijl. Kan ik ook mijn rust niet voor vinden trouwens.

 

Cor

Nee. We hadden het net al over een podcast luisteren, dat is eigenlijk ook iets wat, ja, deze podcast ga je natuurlijk wel luisteren.

 

Frans

Ja, die ga ik wel luisteren, ja.

 

Cor

Bij BNR nieuwsradio heb je podcasts, zo ben ik er eigenlijk ook op gekomen, om dat meer te doen. Maar ja, dan moet je wel lange stukken in de auto zitten. En zeker nu met de Corona, dat je vooral thuis moet werken, we zitten hier op veilige afstand. Heb je een idool waar je tegenop kijkt?

 

Frans

Bedoel je in het zakenleven?

 

Cor

Ja?

 

Frans

Ik heb eigenlijk, zeg maar, twee leermeesters gehad, waar ik toen ik directeur in loondienst was. En dat was Reind Breman, waar ik veertien jaar wel intensief mee samengewerkt heb en daarnaast Aad Foppen Senior, in mijn Scheer en Foppen-tijd, dus dat waren niet mensen waar ik tegenop keek, maar waar ik gewoon heel veel van geleerd heb en natuurlijk heb je daar respect voor en waardering, maar dat waren mensen waar ik heel veel van geleerd heb. En daarnaast heb je in je regio ook qua ondernemers waar je heel veel mee spart en dan kijk je, in die zin niet tegenop, maar daar heb je wel het gevoel bij: daar wil ik wel eens mee sparren. Maar ik heb niet een idool van landelijk of wereldniveau van: dat zou ik nu willen ambiëren of dat zou ik nu willen zijn.

Cor

Hennie van der Most was misschien wel zo’n man waar ik wel tegenop keek. Ik weet nog dat ik hem in het begin van mijn carrière wel eens gebeld heb en toen had ik hem tien minuten aan de lijn en vroeg of ik eens een paar dagen met hem mee mocht lopen. En toen zei hij na tien minuten: nou Spronk, zegt hij, dat gaan we niet doen, want jij red je wel. Toen zei ik: ja, dan heb ik nog niks.

 

Frans

Dan was hij geen goed leermeester, vind ik.

 

Cor

Of ik stelde niet de goede vragen, dat kan ook. Uit wat voor een nest kom je?

 

Frans

Ik kom eigenlijk niet uit een ondernemersgezin. Al zou je misschien mijn opa en oma, die een boerderij hadden, toch wel als ondernemer kunnen scharen natuurlijk. Gewoon altijd hard werken en veel doen. Maar ik ben hier opgegroeid in Kampen in een volksbuurt en uiteindelijk ben ik mee gegroeid met mijn vader en moeder, met ons gezin, naar drie verschillende wijken in Kampen, door de ontwikkeling van ons gezin, in dit geval mijn vader die zich ontwikkelde in de melkproductie, waarbij hij teamchef was. Die heeft een mooie ontwikkeling daarmee gemaakt.

 

Cor

Er staat hier een melkfabriek in Kampen.

 

Frans

Ja, uiteindelijk was hij in Zwolle aan het werk. Maar dat is eigenlijk meer in de sector van: we zijn wel ontwikkeld, gegroeid als gezin, maar ik kom niet uit een ondernemersgezin. Het is meer, ja, toen wij in de volksbuurt opgroeide was het ook niet allemaal rijkdom, maar we hadden genoeg. Maar mijn moeder die naaide de broeken van mij en als die kapot was ging er een lap op. Zo ben ik wel opgegroeid. Dat is wel mijn roots. Waar ik vandaan kom.

 

Cor

Wat voor school heb je gedaan?

 

Frans

Ik heb de lagere school gewoon in Kampen, daarna ben ik de LTS gaan doen, de MTS en toen technische bedrijfskunde. En de LTS heb ik gedaan omdat ik gewoon de techniek leuk vond. Ik had volgens mij in mijn klas de hoogste CITO toets, maar uiteindelijk heb ik toch gekozen voor de lts. Heeft mijn moeder nog wel ruzie om gehad met de leraar, maar goed, mijn moeder zei: als die jongen naar de lts toe wil, dan gaat hij lekker naar de lts, dat is zijn passie, de techniek. Uiteindelijk heb ik dat gedaan en dan kom je ook wel weer goed terecht. Dus na de lts, mts en toen technische bedrijfskunde aan de hogeschool.

 

Cor

Ik zag inderdaad commerciële technische bedrijfskunde.

 

Frans

Ja, dat was toen eigenlijk net een beetje in opkomst. De techniek gecombineerd met een stukje bedrijfskunde. Een stuk commercie en ik dacht: dat is echt iets voor mij. Heb ik in Enschede gedaan en daar heb ik ook Twente leren kennen en ook Grolsch leren drinken, maar uiteindelijk heb ik daar een mooie tijd gehad en dat was ook eigenlijk de enige periode waarbij ik in Kampen weg ben gegaan, dus eigenlijk, in Kampen liggen ook mijn roots, daar ben ik geboren en ben ik getogen en woon ik nu nog steeds.

 

Cor

Maar tijdens je studie heb je in Enschede gewoond.

 

Frans

Ja, heb ik daar gewoond.

 

Cor

Oké, mooi. Wat voor een leerling was je dan? Was je iemand die in de groep altijd al vooruit liep, of was je degene die gewoon de slimme dingen zei, of was je een doener?

 

Frans

Ja, ik was een combinatie van: ik kon best wel goed leren, ik was een streber, ik wilde altijd toch wel de beste zijn en daar word ik nog wel eens over aangesproken van oud-leerlingen die ik nog steeds goed ken. Of die ik af en toe een keer tegenkom. Dat is wel synoniem van hoe ik ben. Aan de ene kant probeer ik met iedereen wel contact te hebben, maar ik ben wel iemand die probeert het goede voorbeeld te geven en gewoon het beste eruit te halen, maar ook wel een streber om dingen goed - om dingen te bereiken. Dat herken ik ook wel, als ik terug kijk naar mijn periode op school tot en met nu, dus ja, weliswaar kon ik met twee vingers in de neus de LTS door, ik had allemaal achten, negens en tienen, maar ik had ook wel een hele leuke tijd daardoor. Omdat je dan natuurlijk heel veel tijd overhoudt om andere leuke dingen te doen.

 

Cor

Maar als je bijvoorbeeld in zo’n groepje zat, want op school moet je dan toch leren, op de hogeschool, om dingen samen te doen, wat was dan meestal, was jij dan meestal de voorzitter, of was je de planner, of was je -

 

Frans

Ik was wel de leider. De leider om met een groepje, als team dingen te bereiken, ja.

 

Cor

Ik ben ook wel benieuwd straks, we gaan het straks over je bedrijf hebben en hoe jij dat dan doet, want je hebt het erover dat je, je hebt een aparte organisatiestijl die je, ik denk, ook wel zelf hebt ontwikkeld, of zelf hebt doorontwikkeld, interessant. Heeft jouw school jou daar heel, als je daarop terug kijkt, heel veel handvaten voor gegeven?

 

Frans

Ja, ik denk in de periode van school dat je eigenlijk leert waar je goed in bent en wat je leuk vindt en dat hoeft niet te zeggen dat je direct weet wat voor functie of zo, maar dat je wel ziet van: hoe sta je zelf in de maatschappij, hoe ga je om met mensen en hoe goed kun je leren, wat voor niveau haal je zelf, maar wat vind je zelf ook leuk? Dat pas je dan wel weer toe in je verdere loopbaan. Als je op de lts zit, dan realiseer je jezelf dat nog niet, maar las je terugkijkt is dat toch wel wat het is.

 

Cor

En hoe oud was je toen je van school kwam?

 

Frans

Dat was in 1997, toen was ik drieëntwintig. Toen ben ik afgestudeerd bij de Hogeschool Enschede, ja.

 

Cor

En toen ben je bij Breman Lelystad terecht gekomen?

 

Frans

In eerste instantie, en dat heeft ook weer met streven te maken, want ik wilde wel het beste eruit halen, ik ben ook cum laude afgestudeerd in die zin dat was ook zoiets, dat wilde ik wel bereiken. En na mijn studie was ik, dat was best wel in de goede tijd van de economie in 1997 en eigenlijk in onze richting had je de keuze: of je gaat naar een soort corporate bedrijf zoals een KPN, een Phillips enzovoorts als een soort technisch account manager of die richting op, maar ik had ook wel in mijn tijd dat ik op school zat ook heel veel stagebanen gedaan, of ook wel vakantiewerk en dat was ook bij Breman. Daar heb ik ook vakantiewerk gedaan, uiteindelijk sprak me dat wel aan, de techniek en de installatietechniek met name. Toen dacht ik: ik schrijf gewoon een brief naar, in dit geval Breman toe en gewoon een sollicitatie van: ik wil eigenlijk wel bij jullie aan de slag. Dat was ook mooi, bij Go-ahead Kampen zat iemand die ik dan weer kende en in dit geval was dat dan Frits Prins, die had een aannemersbedrijf Wensink en Prins die zei: weet je, ik ken de mannen van Breman wel, dus ik ga wel even bellen voor je. Uiteindelijk zat ik dezelfde week nog bij Reind Breman aan tafel, toen heb ik ook wel gezien dat het hebben van een kruiwagen, een netwerk, dat dat ook wel heel belangrijk is. Toen al en in dit geval een lokale voetbalvereniging die je dan ook weer voort helpt. Toen ben ik direct begonnen bij Breman als een soort trainee. Rechterhand van Reind Breman en na vier, vijf maanden had ik daar heel veel hand- en spandiensten gedaan voor Reind en toen zei hij van: we willen nog wel een vestiging gaan starten in Lelystad, wil jij dat doen? Wil jij dat gaan leiden als vestigingsleider? En toen zei ik van: nou, mooi, goed. Gaan we doen. En ja, dat was de start van mijn loopbaan, dan mocht je een eigen afdeling, dat was gewoon een BV, een eigen BV runnen.

 

Cor

Had hij toen een aparte specialiteit, ik weet dat Breman, de één zit wat meer in de woningbouw en de ander wat meer op de utiliteit?

 

Frans

Ja, dit was met name een servicebedrijf, service in klimaatinstallaties, verwarming, ventilatie en dat was met name in de woningbouw. Dus dat was specifiek in die regio met dat product, ja.

 

Cor

Ik wil nog heel even terugkomen op dat streberige. Komt dat vandaan, omdat je wat meer uit een arbeidersgezin, en ik zal laten zien dat ik het toch kan, was dat tussen vrienden dat je zoiets had van: ja, ik zal laten zien wat ik waard ben?

 

Frans

Ja, weet ik niet. Ik denk dat het zeker te maken heeft met je oorsprong, waar je vandaan komt. Ik ben opgegroeid met drie jongens, ik heb twee broers, het was altijd wel een beetje onderling een beetje fysiek strijd. Ik had een broer boven die was anderhalf jaar ouder, en een jonger broertje die was zesenhalf jaar jonger, misschien heeft het daarmee te maken, misschien heeft het er inderdaad ook mee te maken dat ja, het ging ook allemaal niet vanzelf. Het kwam me niet aanwaaien, dat vormt je ook wel als zijnde van: je moet wel hard werken wil je wat bereiken. Daarnaast was het echt wel: je moet eerst zorgen dat je wat geld hebt voordat je het kunt uitgeven, dat soort basisprincipes vormen je wel tot wat je nu denk ik bent geworden, ja.

 

Cor

Nou, mooi. Dat geld, daar kunnen we het zo nog over hebben, hoe je gestart bent. Dan vervolgens Lelystad vier jaar heb je daar gezeten?

 

Frans

Ja, klopt.

 

Cor

En toen was Lelystad ook weer te klein.

 

Frans

Dat is eigenlijk ook wel een leuk verhaal natuurlijk, want uiteindelijk als je dan een vestiging gaat leiden en Reind Breman die was iemand, die gaf iemand heel veel ruimte, maar die zei van: als je een bak koffie wilt drinken, sta ik altijd voor je klaar. Maar je moet zelf ontdekken en tuurlijk, ga praten met je collega’s, ga het gewoon zelf doen, dan leer je het meeste. En hij had gewoon vertrouwen in mij dat ik het wel kon. En daar leer je ook hoe je met mensen moet omgaan, hoe je met klanten moet omgaan, hoe processen lopen, hoe functies in elkaar zitten, hoe taken in elkaar zitten, hoe je met elkaar samenwerkt, dus eigenlijk was het een soort speeltuin waarbij je eigenlijk een bedrijf ging runnen met collega’s. Dus eerst deed ik de kantoorkant samen met een collega, deed ik alles. Uiteindelijk hebben we dat bedrijf gebouwd naar, voor mij was het toen ik daar wegging, tenminste uit die vestiging Lelystad, hadden we veertig man en was eigenlijk een beetje binnen de servicebedrijven toch wel het voorbeeld als zijnde: het gaat daar goed. Het draaide goed, financieel ook, het was echt wel een mooi bedrijf geworden. En uiteindelijk zag Reind Breman dat ook en die zei tegen mij: als je dat zo bij Lelystad kunt doen, zou je niet leiding kunnen geven aan een groep bedrijven binnen Breman, in dit geval de servicebedrijven waar jij nu ook onderdeel van bent als vestigingsleider.

 

Cor

Maar dan ben je nog geen dertig, man.

 

Frans

Ja, dat was - in dat jaar was ik zesentwintig, zevenentwintig. Ja, kijk, weet je, ik denk ook -

 

Cor

Leeftijd zegt dus eigenlijk ook niks dan?

 

Frans

Nee, leeftijd zegt niks. Je hebt wel, ja in die zin, leeftijd voor de carrière die ik heb gemaakt, is het vrij snel gegaan, maar je hebt natuurlijk wel kennis en ervaring nodig. Ik noem het altijd de tienduizend uren-regel van: je moet wel iets tienduizend uur gedaan hebben, wil je het echt begrijpen en wil je het ook kunnen. Je moet er wel kennis en ervaring in hebben. Dat houdt in dat, sommigen maken tienduizend uur in vijf jaar, maar sommigen in drie jaar. Dat is ook - de vlieguren die je maakt, maar ook de snelheid van sommige mensen. En dat heeft daarmee te maken, op het moment dat jouw leermeester, of in dit geval, jouw leidinggevende vertrouwen heeft in jou, dat hij ziet: hij kan het gewoon, dan kan het soms snel gaan.

 

Cor

En wat was dan dat Reind in jou zag, was het dat je de commercie aanvoelde, dus de klantenkant of was het dat je juist dat hele proces van een bedrijf bouwen van nul naar veertig in drie jaar, dat is knap, je moet er wel werk voor hebben voor al die veertig man.

 

Frans

Ja, weet je, dat is een combinatie van factoren. Maar uiteindelijk gaat het erom dat als iemand leiding geeft en daar heb ik uiteindelijk met heel veel theorieën een plaatsje kunnen geven bij mij. Ik kijk altijd naar vier dingen: is iemand integer, heeft hij de juiste intenties en heeft hij de juiste competenties en maakt hij resultaat. Dus eigenlijk die vier dingen, die zijn voor mij ook een leidraad voor mensen. De eerste twee dingen heeft natuurlijk met de mens zelf te maken, of je integer bent, dus dat zit in de mens zelf en als je dezelfde intentie hebt, dat zit ook een beetje in de mens zelf en daarna komen de competenties en resultaat maken. Met andere woorden: als jij de competenties voor de job hebt en je hebt die andere dingen ook, dan maak je uiteindelijk wel resultaat. En dat laatste heb ik ook geleerd, dat resultaat maken is heel belangrijk. Dus als jij in dit geval van Reind Breman de opdracht krijgt van: zet een vestiging op en je ziet dat iedereen daar binnen die vestiging gelukkig is, dat het goed draait en je hebt ook nog resultaat, ja, dan klopt het. Dan is het voor een leider, in dit geval de bevestiging van: dat kan hij, dan kunnen we eens gaan kijken of we de volgende stap kunnen gaan maken en zo heeft hij dat ook gezien. Dan gaan we gewoon kijken of jij die volgende stap kunt maken en ik heb er vertrouwen in, maar laat het ook maar weer zien.

 

Cor

Toen kwam je naar het Genemuidense toe, Breman, en wat was dan - wat waren de resultaten die jij daar vooral, ik bedoel, je zult het niet op holding-niveau in één keer zo schitteren, maar wat heeft Reind gezien dat hij dacht van: maar daarvoor haal ik hem naar binnen, wat waren dan uiteindelijk de competenties en de resultaten die jij daar haalde?

 

Frans

Reind kon dat niet inschatten of ik geschikt was voor die job, om het leidinggeven aan de groep bedrijven, maar hij had er wel vertrouwen in op basis van wat ik had gedaan. En dan is het natuurlijk aan mij om het te laten zien. En als je er beide vertrouwen in hebt, dan is dat een goed startpunt en uiteindelijk heb ik - ook daar heb ik heel veel geleerd van, in die nieuwe rol. Maar ook daar geldt weer dat ik dus mijzelf wel ontwikkeld heb, in competenties om die baan uit te voeren, maar uiteindelijk haalden we ook resultaat. En dat ging ook weer hand in hand. Ik ben in het jaar 2000 ongeveer daar aan begonnen en toen heb ik ook Reind Breman gezegd van: ik wil wel een plan maken, dat we wel een plan hebben van waar we heen willen met de visie en dat was eigenlijk dus dat we - de servicetak was een beetje onder gesneeuwd aan de installatietak, terwijl het eigenlijk wel een belangrijke drijvende kurk is. Want als je goede service verleent, krijg je ook weer installatiewerk terug. Dus uiteindelijk wat er gebeurde, is dat we eigenlijk zeiden: we willen een belangrijk onderdeel van de Breman Groep worden. Dus we hebben een plan toen gemaakt van dat we eigenlijk in elke provincie een servicebedrijf wilde hebben, zodat we landelijk dekkend waren, dat we een dekkend serviceapparaat voor alle installatiebedrijven, maar ook voor alle klanten hadden, dat we ook meer op onze eigen benen gingen staan. Dat we niet afhankelijk waren van dat een installatie werd opgeleverd en dat we dan door een Breman-bedrijf dat we de service deden, maar dat we gewoon echt een sterke marktpositie kregen op ons vlak. En uiteindelijk hebben we dat in tien jaar uitgerold door een aantal bedrijven over te nemen, een aantal bedrijven op te starten, nieuwe producten te introduceren, dat is het startpunt geweest toen we zeiden van: dit is het plan. En Reind Breman zei: mooi plan, voer maar uit. Dat was wat er gebeurde.

 

Cor

Mooi, mooi. Ze zeggen wel eens: aan alle mooie dingen komt een eind. Dat is dan bij Breman ook gebeurd, wat mij betreft hoef je daar niet uitgebreid bij stil te staan, maar er was een moment, wat ik heb gelezen, in wat columns of een artikel over jou, op een gegeven moment denk je, niet zozeer: ik wil dit voor mezelf, maar wel van: ik wil eigenlijk dit doen als ondernemer. En dat kon dan wellicht bij Breman niet. Kun je daar iets over vertellen, want dat moet ook geen gemakkelijke stap zijn geweest?

 

Frans

Nee, ik moet eerlijk zeggen dat ik een fantastische tijd heb gehad natuurlijk bij Breman. Kijk, ik zie het altijd zo: Breman heeft heel veel aan mij gehad, maar ook ik heb heel veel aan Breman gehad en ik heb een fantastische tijd gehad en ik heb alleen maar, als ik terug kijk naar - mooie collega’s ontmoet en mooie relaties opgebouwd, die ik ook nu nog heel veel zie en heel veel spreek. Dus dat was een hele mooie tijd. Maar Breman zat toen ook in een fase dat ze in de nieuwe structuur gingen werken en ook dus nieuwe bevoegdheden en nieuwe divisiestructuur, uiteindelijk merkte ik dat ik in de hele structuur dat de kant waar ze op gingen, ja, dat dat toch een beetje, niet meer paste bij mij. En ik kreeg ook met wat collega’s daar wat meningsverschillen over, ja en toen dacht ik voor mezelf: eigenlijk voel ik voor mezelf, dat ik voor mezelf wil beginnen, misschien is dat wel het goede moment. En uiteindelijk ben ik ook op dat moment, want de mensen voelen dat, de markt voelt dat soms, als je ergens een gesprek hebt. Toen werd ik ook gebeld door de familie Foppen van: wil je niet bij ons komen werken, als Algemeen Directeur van installatie BV in Harderwijk. En toen dacht ik van: eigenlijk wil ik voor mezelf beginnen, maar het is ook wel even mooi om dan even bij Breman eruit te stappen en dan even te kijken bij een ander bedrijf hoe het gaat en ook een mooie opdracht om dat bedrijf weer op de kaart te zetten. Dus dat heb ik wel gedaan, maar ik ben toen in 2011 daar naartoe gegaan, maar eigenlijk in 2010 zat ik in een fase van, om te oriënteren om voor mezelf te beginnen. Toen heb ik gewoon een shortlist gemaakt van bedrijven die ik zou willen overnemen, om te starten voor mezelf en dat heb ik ook gedaan met vijf DGA’s. Uiteindelijk die gesprekken heb ik gedaan, maar ik ben daarna wel begonnen bij Scheer en Foppen, omdat ik eigenlijk - bij Breman wilde ik gewoon weg, dat ging ook aan mezelf knagen, dus het was beter dat ik even wat anders ging doen.

 

Bij Scheer en Foppen toen gestart en eigenlijk was ik daar na een jaar, werd ik gebeld door de DGA van drie bedrijven in Kampen, die ik ook gesproken had om over te nemen en die zei toen van: je mag mijn bedrijf wel overnemen. Na jouw gesprek heb ik er echt over nagedacht en uiteindelijk vind ik dat jij mijn bedrijf wel mag overnemen. Natuurlijk moet er wel even een traject aan voorafgegaan worden, maar toen zat ik, in een spagaat niet, maar ik had echt een mooie opdracht om als Algemeen Directeur Scheer en Foppen weer op de kaart te zetten en heb ik ook gewoon een mooie tijd gehad en uiteindelijk heb ik daar drie jaar gezeten, het bedrijf op de kaart gezet en uiteindelijk ben ik voor mezelf begonnen, dat verhaal vertel ik zo nog wel even, want dat ging niet zomaar in één keer. Toen heb ik ook, mijn netwerk, iemand daar gekoppeld aan Scheer en Foppen. Waarvan ik dacht: die kan die baan goed uitvoeren als Algemeen Directeur, dus die kan mijn stokje overnemen. Dus die heb ik gekoppeld aan de familie en uiteindelijk is dat zo gegaan. Dus dat is een beetje de tussenstap die ik toen gemaakt heb, in de zoektocht van: wat ga ik nu doen.

 

Cor

Is een bedrijf bijvoorbeeld als Breman, maar misschien ook andere bedrijven, is dan op een gegeven moment omdat dat zo groot is, daar komen we zometeen wel op hoe groot de VDK Groep is, maar dat het - en dat het heel veel in de familie, heel veel mensen mogen meepraten dat het daardoor ook wel eens net een olietanker is wat moeilijk te sturen is? Als dat een kant opgaat dat dat moeilijk is bij te buigen?

 

Frans

Het heeft te maken met, en dan kom ik inderdaad zo meteen wel even op bij mijn eigen model, ik denk dat je heel goed moet nadenken wat je bestaansrecht is als bedrijf, welke structuur je daarbij kiest en uiteindelijk welke kernwaarden daarbij horen. En de kernwaarde heeft ook weer te maken met de cultuur dan in je bedrijf en op een gegeven moment, in die soort overgangsfase waar Breman nu zit, ja, daar is bewust of onbewust, dat kan ik ook niet goed herleiden, maar is er iets ontstaan wat niet meer - een aantal dingen passen niet meer bij de Breman-structuur. Bij wat ze bedacht hadden en dat is datgene wat ik zelf wel weer geleerd heb dat je daar echt heel duidelijk in je structuur voor moet kiezen. Ik wil niet zeggen meer naar een corporate omgeving ging, want het is gewoon een familiebedrijf en dat willen ze niet, maar het werd wel een beetje zo georganiseerd, op sommige vlakken. Ja, dan gaat het met elkaar knijpen.

 

Cor

Op een gegeven moment ben je echt te groot voor een servet en nog te klein voor het tafellaken en waar liggen - er zijn allerlei gradaties waar je in komt en super interessant om zo meteen te horen hoe jij daarin staat. Ik zei net ook al, in het voorgesprek, toen wij driehonderdveertig man personeel hadden op acht vestigingen, ja, dat was uiteindelijk ook wel met wat overnames, maar we hebben ze allemaal direct wel gekozen dat het onder eenzelfde naam ging vallen, om het ook allemaal wat beter aan te kunnen sturen. Maar ik ben heel benieuwd hoe jij dat ziet. Op je negenendertigste gaan ondernemen, op dit moment VDK Installatiegroep, zeg even, hoeveel FTE’s?

 

Frans

Ja, we hebben bijna zeshonderd FTE’s. Drieëntwintig bedrijven, dus dat zijn de aantallen.

 

Cor

Ik ga er even een paar noemen, want ja, jij kent ze, kun je straks zeggen welke ik vergeten ben. Begonnen hier met ETB, Ten Brinke en Schuurman Techniek, 2013 was dat. Ik zie dat er wat verschillende periodes zijn waarin er dan weer wat overnames zijn. Ik ben ook benieuwd hoe dat dan gaat. In maart 2016 Veldhuizen Elektrotechniek in Emmeloord en Keizers in Oldenzaal, dus dan ben je eigenlijk al geografisch aan het verbreden. April 2017 in Kampen, dat lijkt dan even een vreemde eend in de bijt, maar ook leuk om zo te horen: Hanze Projectintrichting en Plender Totaaltechniek. In mei 2017 daar achteraan nog een installatiebedrijf Borggreve, Haaksbergen. Toen even bijna een paar jaar niet, januari 2019 weer drie, VNM Regeltechniek Apeldoorn, Installatiebedrijf Hoekstra Heerenveen, ITR Groep in Raalte.

 

Een jaar later Blankenspoor, in Putten en Heluto in Diever, dus dan ben je ook richting het Drentse gekomen. Volgens mij raak ik er nu een paar die ik heb overgeslagen en februari 2020, dat is ook nog dit jaar de Afbouw Combinatie, Kruiper Koudetechniek in Raalte en onlangs zag ik vorige week volgens mij Kuipers Installatietechniek in Sint Nicolaasga.

 

Je komt bij Breman/Scheer en Foppen weg, en dan zeg je tegen je vrouw, ik weet niet hoe oud je was, toen was je negenendertig, zat je net in de kinderen?

 

Frans

Nee, toen had ik al twee kinderen.

 

Cor

En toen zei je tegen je vrouw: en nu ga ik voor mezelf beginnen.

 

Frans

Ja, ja. Dat is een bijzondere periode geweest, een hele leuke periode, een heel leerzame periode en ik heb toen ook wel geleerd en dat is ook wel fijn, dat je daar thuis commitment over hebt dat eigenlijk heb ik toen gezegd, we kregen toen ook een derde kind, toen hebben we eigenlijk samen besloten, mijn vrouw en ik dat ik kon gaan ondernemen, of ik ging ondernemen en mijn vrouw ondersteunde mij daarbij door ook te zeggen: dan ga ik thuis alles regelen. Als manager en leider om het thuis allemaal goed te organiseren. Toen hadden we al gezegd: rust in het gezin creëren, dus dat vinden we wel belangrijk. Ik wil niet zeggen dat mijn vrouw daar ondergeschikt mee was, want ik vind, mijn vrouw Claudia, weet je, als ik haar niet had, had ik dit ook niet kunnen doen. Dus dat is heel helder en daar hadden we thuis ook rust door, maar thuis had mijn vrouw ook gewoon heel veel dingen daarbij opgepakt. Je kunt heel veel met school doen, met commissies, met werkgroepen enzovoorts, dus daar heeft zij zich op gestort door alles thuis goed te regelen. Dat heeft mij heel veel rust gegeven om de volgende stap te maken om een eigen bedrijf te starten en uiteindelijk als ondernemer te beginnen. En ik denk als je het daar niet met elkaar thuis over eens bent, dan wordt het een heel lastige.

 

Cor

Ze zeggen: achter elke sterke man staat een sterke vrouw. Rutte heeft dan geen vrouw, maar voor de rest is dat vaak zeker het geval. Dus zij zei ook van: Frans, ik geloof in je en we gaan het samen doen. Dat is dan eigenlijk wat je doet.

 

Frans

Ja, we gaan het samen doen, dat is het.

 

Cor

En toen ben je, je vertelde, met die drie DGA’s hier in IJsselmuiden die zeiden -

 

Frans

Dat was één DGA, die had drie bedrijven. Maar die belde mij op in 2012 en die zei: je hebt mij dat toen gevraagd en uiteindelijk, ik sta er open voor dat jij mijn bedrijf overneemt, toen heb ik een ondernemingsplan gemaakt en ik heb een financieringsplan gemaakt en wat ik eigenlijk met die twee plannen ben ik de banken rond gegaan, maar dat was natuurlijk in een best moeilijke tijd. 2012 was net de recessie gaande, in onze branche was het toen ook best wel lastig, in die zin: het was teruggegaan van achttien miljard omzet naar ongeveer veertien miljard omzet, dus er was nog steeds veertien miljard, maar ja, er was wel wat krimp in de markt, dus bij de banken stonden toch de bouw en installatie allemaal rode kruizen achter, dus dat was best wel een lang traject en een traject met pieken en dalen. Heel veel banken waren toen, die geloofden echt in mijn ondernemersplan en mijn verhaal, als ondernemer, maar uiteindelijk kwamen ze niet door die black box heen van de bank. Aan de voorkant account managers en mensen lokaal die vonden het een topplan en die stonden erachter, maar toen ze het in gingen dienen intern, dan kwam eruit: we doen het toch maar niet.

 

Cor

Stonden alle kruisjes niet meer op groen.

 

Frans

Dat klopt, dat was wel een rit van teleurstellingen, maar uiteindelijk ben ik met de banken die - de bank die ook de huisbankier was van die bedrijven, de Rabobank, heb ik uiteindelijk na een jaar toch de deal rond gekregen. Dus dat was het startpunt van mij om in 2013 voor mezelf te beginnen. Een heel leerzame tijd, maar ook weer van: niet stoppen, niet opgeven. Want ik ben echt alle banken langs geweest en ik heb heel veel gesprekken gehad en heel veel informatie aangeleverd, want je gaat natuurlijk bij alle banken al die trajecten in, dus je moet heel veel informatie aanleveren, daar leer je ook wel weer heel veel van.

 

Cor

En je wordt daar vooral steeds sterker, steeds scherper van, zou je kunnen zeggen.

 

Frans

Daar word je steeds sterker van, steeds scherper, maar wel met de drive van: het gaat me gewoon lukken! En uiteindelijk, bij de Rabobank is het ook niet gelukt in één keer, want ik weet nog goed, ik zat bij een account manager aan tafel en die zei gewoon tegen mij: ja, Frans, we gaan het gewoon niet doen. En toen zei ik tegen hem: oké, dat snap ik, wat er nu op tafel ligt misschien, maar hoe zou je het dan wel willen financieren. Geef mij dan aan hoe je het dan wel wil doen. En toen zei hij gewoon: ja, dat gaan we gewoon niet doen. Ik zeg: zo sta ik niet in het leven, maar verwacht ik ook niet van jullie, jullie zijn de huisbankier van die bedrijven, geef gewoon aan hoe je het dan wel zou willen doen, want dan kan ik weer bij mijn stakeholders overleggen hoe we het dan kunnen inrichten. Die zei gewoon: ik doe het niet. Ik zeg: oké, dan is op dat moment het gesprek even klaar, maar dan heb ik wel daarna nog even gedacht van: oké, laat ik zijn leidinggevende even bellen, ook weer via mijn netwerk en uiteindelijk die leidinggevende gebeld, dus de directeur van de bank, van toen Rabobank IJsseldelta, die heb ik mijn verhaal uitgelegd en die zei: Frans, ik snap je wel en ik ga een andere account manager naar voren schuiven en misschien begrijpt die jouw verhaal beter en misschien heb je daar een betere klik mee. Uiteindelijk is dat gelukt, dat is ook een beetje, Paul Veld geweest trouwens en daar heb ik nog steeds hele goede contacten mee, die heeft gewoon gezegd tegen mij: ik snap jouw verhaal, ik geloof je als ondernemer, maar als jij het anders gaat inrichten, die financieringsvraag naar ons toe stuurt, op deze en deze manier, dan denk ik dat ik het er wel door kan krijgen. En dat is zo gebeurd. Dus uiteindelijk is hoe je gestapeld gefinancierd, is dat anders ingericht en uiteindelijk is me dat gelukt en kreeg ik financiering om te starten.

 

Cor

Mooi. Ik denk dat dat ook wel voor veel ondernemers herkenbaar is en dat misschien heel veel wel veel eerder opgeven, omdat ze denken: als het antwoord dan nee is, dan is het gewoon nee, maar als jij aan je onderbuik voelt: dit wil ik en dit gaat lukken, dit heeft kans van slagen, ja, dan geven ze niet op.

 

Frans

Kijk, als jij een plan hebt, je hebt daar een goede visie bij en het model klopt, het businessmodel, er is voldoende markt voor en de structuur klopt, ja weet je, waarom zou je je dan door een account manager van de bank laten afleiden. Als je plan nu eenmaal goed is, er is vast wel iemand te vinden die dan ook weer in dat plan gelooft. In dit geval had ik dan een bank op dat moment nodig, maar ja, als dat niet gelukt was met een bank had ik gewoon een andere oplossing bedacht.

 

Cor

Crowdfunding had je in die tijd nog niet, of wel?

 

Frans

Nee, nee.

 

Cor

Lijkt me ook niet een heel goed idee, nou, weet ik eigenlijk niet. Toen begon je met die drie bedrijven, jij werd de nieuwe directeur eigenaar, heb je toen al vrij snel al jouw zienswijze ingebracht of was het eerst zoiets: eerst maar eens kijken waar we staan en met heel veel mensen praten, praten, praten om te kijken hoe het ervoor stond?

 

Frans

Ik denk dat het een mix was, want enerzijds had ik wel een model ontwikkeld voor mezelf. Als je dan een bedrijf als ondernemer wilt hebben, natuurlijk, de techniek, de installatietechniek daar ligt mijn hart, vind ik een fantastische markt en dat is dan één, dat je de branche kiest, daar lag ook mijn kennis en mijn netwerk natuurlijk. Maar anderzijds had ik ook wel een model ontwikkeld hoe je de organisatiestructuur neerzet, maar ook hoe je dan bedrijven onder een groep kunt laten werken door middel van hoe je samenwerkt, maar ook wat je dan in de bedrijven moet inrichten en wat je in de holding moet inrichten, dus dat model dat had ik zo gefinetuned op basis van mijn kennis en ervaring, in mijn Breman-tijd en in mijn Scheer en Foppen-tijd en gesprekken met collega-directeuren en ondernemers, dus ik had wel een eigenwijze blik op hoe je iets neerzet qua structuur. En dat houdt in dat elk bedrijf is zelfstandig, met de voordelen van een groep, heeft een eigen structuur, dus een eigen organisatiestructuur ook, daar zit ook een lokale ondernemer op, dus een bedrijfsleider die zijn bedrijf ook runt en die runt zijn bedrijf waarbij hij techniek als onderdeel heeft, zijn klanten en personeel en alles wat daar een beetje vanaf wijkt dat faciliteerde ik. Dus dat regelde ik voor hen. Dus dan moet je denken aan banken, verzekeringen, accountant, marketing, ict. Ik vind ook dat de niet core-activiteiten moet je niet in die bedrijven laten, daar had ik weer van bedacht dat ik dan uitbesteedde. Dus met andere woorden: ik ging niet een holding creëren waarbij allerlei afdelingen ontstonden die dat deden, ik vind: dat is niet je core business, dus dat moet je lekker uitbesteden aan de beste bedrijven die dat op dat moment kunnen, dus voor de bank had je een accountant, marketing enzovoorts, dus je besteedt dat gewoon uit als een project aan de beste op dat moment. Dus dat was het model.

 

Cor

Al die zevenentwintig bedrijven die werken allemaal onder één systeem?

 

Frans

Ja, één systeem -

 

Cor

Als je het hebt over vastgoedonderhoud, of koudetechniek, ik kan me voorstellen dat dat andere rekensystemen, andere planprogramma’s misschien zijn.

 

Frans

Je moet het zo zien: ze zijn wel zelfstandig en wij dicteren niet hun - alle zaken die je vanuit de holding zou willen. Dat was ook mijn gedachte, om een voorbeeld te geven: iedereen mag zijn eigen ERP-pakket selecteren. Natuurlijk hebben de meeste installatiebedrijven veel raakvlakken met elkaar, dus de meeste installatiebedrijven hebben hetzelfde pakket, maar ik zeg niet vanuit de holding: je moet allemaal hetzelfde pakket hebben. Dus je moet zelfstandig werken en je moet het pakket kiezen wat het beste bij jouw processen past. Dat is het meest efficiënte. Dus dan heb je geen maatwerk, dan heb je echt een ERP-pakket wat bij je past en dan moet je weer bedenken hoe je dat dan vanuit de holding, de informatie krijgt. Daar heb ik ook iets voor bedacht dat je dus alle informatie vanuit de ERP-pakketten gewoon via - naar boven toe haalt. Maar dat niet de bedrijven hetzelfde pakket hebben.

 

Cor

Dat de bedrijven er geen last van hebben.

 

Frans

Ja, daar geen last van hebben. Dat heb ik ook wel geleerd, dat als je zegt: we gaan met zijn allen over naar één pakket, ja, dat is voor heel veel bedrijven is dat gewoon - werkt dat niet, of het sluit niet aan bij de processen, of het is te traag, het is niet efficiënt ingericht, of je moet teveel maatwerk hebben, of te veel andere aanpassingen, dus dat is de filosofie erbij, dus het zijn lokale ondernemers met hun eigen processen en eigen techniek, maar wel met de ondersteuning van de holding. Zo moet je het zien.

 

Cor

Zou je kunnen zeggen, want je geeft dan een paar voorbeelden van hoe dat dan gegaan is, maar de eerste ondernemer die zag jou echt zitten van: jij mag mijn bedrijf, jij mag mijn kindje overnemen, daar moet hij natuurlijk een goed gevoel over hebben om dat over te dragen, want de installatietechniek is best wel een conservatieve branche, maar jij zegt dan eigenlijk: de dingen die ze gewoon zijn, kunnen ze blijven doen, maar alles waar ze last van hadden, of last van kunnen hebben dat haal je uit hun handen?

 

Frans

Ja, wij zorgen er echt voor dat de bedrijven kunnen ondernemen. Dat al het gedoe er omheen, dat dat voor hun ontzorgd wordt, dat wij dat faciliteren vanuit de holding en dat de core business, waar ze mee bezig zijn, dat ze daar volledig op kunnen focussen. Dat heeft te maken ook met de kernwaarden die ik ontwikkeld heb, want op een gegeven moment leer je ook dat kernwaarden, daar wordt wel eens over gesproken, kernwaarden, sommige snappen dat niet, die hebben een link met de structuur. Als jij een structuur neerzet is het belangrijk om kernwaarden te ontwikkelen die goed bij je bedrijf passen, bij je DNA. En die kernwaarden, de drie belangrijkste zijn: ondernemerschap, ondernemerschap past ook bij hoe wij werken, wij zijn een ondernemend bedrijf. We zijn geen corporate bedrijf, maar als jij die kernwaarden ontwikkelt dan moet je ze ook gaan borgen in je organisatie. Dat betekent dat je de verantwoordelijkheden zo laag mogelijk in de organisatie moet leggen, dat je de lijnen zo kort mogelijk moet houden, dat bedrijven klantgericht werken, dat ze ook gewoon dag en nacht klaarstaan voor de klanten, dat is ondernemerschap waarbij je dat ontwikkeld hebt als kernwaarde, maar dat je dat ook in de structuur geborgd hebt. Dat is heel belangrijk.

 

Cor

Is dat ook wel, de overnames die je doet, dat die allemaal zijn van echte ondernemers die hun eigen bedrijf hebben opgebouwd en zeggen van: er is er maar eentje aan wie ik het zou verkopen, als je bijvoorbeeld geen bedrijfsopvolging hebben, als ik het zou verkopen dan zou ik het aan zo’n Frans van der Kolk doen, is dat ook zoals ze naar jou toekomen?

 

Frans

Ja, dat speelt wel mee. Daar bedoel ik mee, kijk, dat heb ik ook wel geleerd in mijn Breman-tijd dat bestaansrecht van een installatiebedrijf is niet alleen techniek. Dat is ook de cultuur die in dat bedrijf zit, de naam die opgebouwd is in de regio waar mensen aan verbonden willen zijn, in dat lokale team, dus dat betekent dat je dat moet onderkennen en dat je dat ook een plaatsje moet geven in je structuur. Dus ik heb bedacht dat je zegt van: als er bedrijven toegevoegd worden aan de VKD Groep, houden ze gewoon hun eigen naam en in de branding zeggen we dan: onderdeel van de VKD Groep. Dus wat je daarmee creëert is dat het bedrijf waar de naam ook een heel belangrijk onderdeel is en de cultuur van dat bedrijf dat je dat bestaansrecht blijft hanteren. Als een bedrijf onderdeel van de groep wordt gaat die eigenlijk gewoon door. Het enige wat je zegt: het is wel onderdeel van de VKD Groep en je maakt gebruik van alle voordelen van de Groep. Dan krijg je natuurlijk ook weer heel veel vragen van andere mensen: ja, maar hoe hou je dan controle en noem maar op? Als een bedrijf goed draait en hij wordt onderdeel van de Groep, draait hij gewoon goed door. Sterker nog, hij draait iets beter door omdat je vanuit de VKD Groep ook nog heel veel dingen kunt toevoegen.

 

Cor

Ik kan me voorstellen, zeker voor monteurs, wat voor auto rijden ze, het logo zal dan vaak ook wel blijven bestaan, dus de kleur van bedrijf, de één heeft rood, de ander heeft groen, is dat ook wat je zoveel mogelijk probeert te borgen, zodat je ook weer duidelijk regionaal of lokaal zaken blijft doen met de toeleveranciers?

 

Frans

Ja, met name de klantenkant, dus met andere woorden, kijk, in de branding zie je wel, op het moment dat het bedrijf toegevoegd wordt aan de Groep gaan we het individuele logo wat opfrissen. Dus het blijft wel hetzelfde logo, maar dat fris je op. Dat zou je normaal als bedrijf ook af en toe moeten doen en dan zeg je wel in de branding dat het inderdaad onderdeel van de VDK Groep is. Dus je ziet ook, alle busjes die overal rondrijden met iedereen een eigen merknaam, maar wel onderdeel van de VDK Groep. Dat is de strategie erbij. En uiteindelijk merk je ook, dat is even de link hoe ik dat gezien heb in mijn carrière bij Breman.

Ik gaf leiding aan twaalf bedrijven over heel Nederland, dus in elke provincie één en wij hadden ook af en toe een uitje met alle bedrijven binnen mijn groep, vanuit de personeelsvereniging. Dat deden we af en toe, dan rouleerden we over Nederland. Af en toe in Haarlem, of in Limburg, wat dan ook. Wat je dan zeg en dat is wel mooi om te zien, je probeert natuurlijk een soort synergie te krijgen binnen de groep. En eigenlijk probeerde je, vind ik persoonlijk ook nu achteraf, teveel een eenheidsworst ervan te maken omdat, op het moment dat je zo’n PV-dag hebt, wat gebeurt er? De Friezen zitten bij de Friezen, Limburgers bij de Limburgers en op een gegeven moment zag je wel bij ons van: ja, kun je dat niet meer integreren met elkaar. Maar eigenlijk heb ik geconstateerd dat je dat helemaal niet moet willen. Mensen vinden het juist heel gaaf en mooi om onderdeel te zijn van zo’n grote groep, maar ook fijn om zo’n klein, regionaal team te hebben. En die dingen moet je met elkaar combineren. Dus met andere woorden: alle bedrijven blijven zelfstandig en hebben een eigen team, maar vinden het wel gaaf om onderdeel te zijn van het grote geheel. Dat heeft weer te maken met -

 

Cor

Toch een soort zekerheid, een soort van trots.

 

Frans

Zekerheid en continuïteit, ja, daar gebeuren wel mooiere dingen binnen de groep, binnen zo’n grote groep dan dat je lokaal een klein bedrijf zou zijn. Je krijgt toegang tot andere dingen, bijvoorbeeld mooiere projecten, je krijgt toegang tot betere opleiding, je krijgt toegang tot collega’s waar je mee samenwerkt, dus dat brengt heel veel voordelen met zich mee.

 

Cor

Twee andere kernwaarden, dat vind ik leuk om nog wat van te horen. De eerste, zei je, was ondernemerschap en ik heb gezien: rentmeesterschap en de laatste vind ik briljant: sfeermeesterschap. Die moet je alle twee nog even uitleggen.

 

Frans

Rentmeesterschap, in de basis vind ik rentmeesterschap, dat je je bedrijf goed moet doorgeven aan de volgende generatie, waarbij we brengen er een dimensie aan vast dat je nu goed op elkaar moet letten, maar ook inderdaad het goed moet doorgeven aan de volgende generatie. Ik kom zo nog wel even op hoe ik dat zie qua opvolging en noem maar op, want daar heb ik ook een belangrijke kijk op en mening over, maar dat vind ik rentmeesterschap. Je moet je bedrijf, zorgen dat die klaar is voor een volgende generatie. En nogmaals, die generatie zoals ik ernaar kijk, hoeft niet mijn familie te zijn, dus niet mijn kinderen. Dat is ook wat ik daarvan vind.

 

Cor

En rentmeesterschap gaat dat ook over CO2-neutraal, over circulariteit, over dat soort dingen?

 

Frans

Ja, maar dat is eigenlijk wel onderliggend aan je hele bestaansrecht en de branche waar je in zit en het soort bedrijf wat je bent. Dat zit helemaal in ons model opgesloten. Dus rentmeesterschap is ook wel, in dit geval meer dan alleen wat ik net zei, maar ik vind die andere dingen, CO2-neutraal, noem maar op, vind ik meer bedrijfsfilosofie dan hoe ik rentmeesterschap zie.

 

Cor

Nee, oké, maar je zou onder die kernwaarde wellicht wel kunnen vallen? Misschien bedoel jij hem niet zo?

 

Frans

Nee, ik snap wat je bedoelt, dat zou kunnen, ja.

 

Cor

En sfeermeesterschap?

 

Frans

Ja, kijk, een installatiebedrijf is op zich niet uniek. Wat ons uniek maakt is sowieso het VDK-model, dus de manier waarop we werken, de structuur en cultuur, maar ik vind persoonlijk dat in de installatiebranche wordt heel hard gewerkt, dat zijn echt gepassioneerde vakmensen, we maken hele mooie projecten, maar wat ik ook vind is naast dat we hard werken gewoon ook leuke dingen doen met elkaar. En elkaar waarderen, elkaar respecteren, af en toe een keer een feestje bouwen en dat moet je dan borgen in je bedrijf. En daar bedoel ik mee, toen heb ik bedacht: rentmeesterschap, sfeer, daar heb ik een eigen naam bedacht. Dus de kernwaarde sfeermeesterschap houdt bij ons gewoon in dat we gewoon vast hebben liggen van: wij waarderen en respecteren collega’s en daar bedoel ik mee dat als iemand een jubileum heeft, dan gaan we op dezelfde dag dat iemand of twaalf jaar, of vijfentwintig jaar of veertig jaar bij de zaak is, dan zetten we hem in het zonnetje, of haar. Dus dat betekent dat we daar aandacht voor hebben en we regelen dan dat we met het team taart wordt gegeten, dat er een banner komt dat iemand, dat we het vieren dat die een jubileum heeft, slingers, ballonnen, dat er gewoon aandacht is voor dat moment en niet dat je één keer per jaar met zijn allen van: we hebben vijf jubilarissen, allemaal in een rijtje staan en iedereen een hand geven. Nee, op die dag gewoon aandacht geven aan mensen. Maar ook stilstaan bij belangrijke gebeurtenissen, als het een verjaardag is of het teamuitje, of het VDK-uitje, wij hebben ook gezegd: bij sfeermeesterschap hoort ook dat je als VDK Groep af en toe wat doet, wij hebben bijvoorbeeld vorig jaar december, hebben we een heel groot feest gehouden in de IJsselhallen, ook met partners, kinderen en kleinkinderen zelfs.

 

Cor

Dertienhonderd man, las ik.

 

Frans

Ja, dat was een heel groot spektakel met allerlei optredens, met kermisattracties, eten, drinken, dus ja, daar bedoel ik mee: sfeermeesterschap.

 

Cor

Glennis Grace erbij, ja, geweldig.

 

Frans

Ja, het kon niet op. Maar dat heeft weer te maken, dat is ook voordeel van een groep, dat kun je niet als individueel klein bedrijf, maar als groep kun je dat dan wel en dat vind ik sfeermeesterschap, dat je naast hard werken en gave dingen doet, dat je ook met elkaar feestjes bouwt, mensen waardeert, in het zonnetje zet.

 

Cor

Als je veertig man hebt, dan ken je ze allemaal wel bij naam, misschien zelfs naam van de partner nog, kinderen worden al wat lastiger met veertig, maar als je zeshonderd mensen hebt, dat betekent dat je gemiddeld twee personen per dag in je onderneming hebt die al jarig zijn, gemiddeld gezien.

 

Frans

Ja, klopt.

 

Cor

In hoeverre vind jij het belangrijk dat je ze allemaal kent?

 

Frans

Mensen die nu zes of zeven jaar onder de groep zitten die ken ik allemaal. Ik probeer ook gewoon vanuit mijn rol iedereen, probeer ik ook te leren kennen. Dus als een bedrijf aansluit, ja, dan ken ik ze in beginsel natuurlijk niet allemaal, maar doordat je zelf heel betrokken bent en bij projecten bent en bij feestjes bent en bij zo’n lokaal bedrijf dan leer je ook wel mensen kennen. Natuurlijk, als je zeshonderd mensen kent dan kun je ze niet meer zo goed kennen dat je ze in je inner circle hebt. Dus je kent ze inderdaad wel meer oppervlakkig, maar uiteindelijk ken je ze wel allemaal. En dat probeer ik wel te doen. En natuurlijk is het onmogelijk zo meteen als je nog verder doorgroeit om alles in detail te kennen, kinderen, kleinkinderen, noem allemaal maar op, maar het gaat er ook om dat je open staat als, in dit geval, ondernemer, als eigenaar dat je in ieder geval de intentie hebt om iedereen te leren kennen.

Ik zal je een voorbeeld geven: VNM Elektrotechniek, die kwam bij de groep en die was, direct hetzelfde jaar vijftig jaar bestond die. Die hadden al een feest georganiseerd, gingen ze allemaal naar Volendam, met partner erbij, weet je, dat zijn perfecte momenten voor mij om op dat moment gewoon mee te gaan, dus ik heb dan, dat vind ik ook weer het sfeermeesterschap. Dat hebben ze zelf ook goed gedaan, dan ben ik er graag bij en dan leer ik in die dagen dat je dan met elkaar bent, leer je toch heel veel mensen kennen. Ten eerste heb ik iedereen gewoon een handje gegeven en in het gezicht gekeken, dat ik de naam erbij heb, daar ben ik ook altijd wel goed in, ja en dat proberen op die manier te doen. En bij het VDK familiefeest waren er dertienhonderd mensen, maar ik stond in de entree overal mensen handen te geven. Vind ik ook belangrijk.

 

Cor

Is het niet zo dat dit soort dingen, doe je dat soort dingen met je vrouw? Heb je een secretaresse?

 

Frans

Nee, ik heb geen secretaresse, omdat ik, dat past ook wel weer in het model dat, secretaresse heb je ter ondersteuning van jezelf. Maar ik heb wel geleerd dat die dertig procent die je dan uit handen wordt genomen, of hoeveel dan ook, dat doe ik liever zelf, want dat gaat efficiënter en kun je ook zelf keuzes maken in de dingen die je wel in je agenda zet of niet in je agenda zet. En tuurlijk, wat ik vind is dat je taken moet bedenken, c.q. die passen bij de core business. Dus met andere woorden: je moet functies hebben die uiteindelijk waarde toevoegen voor je bedrijf. Dat heeft ook een beetje met model te maken. Wij hebben de directie van de VDK, dat was ik eerst zelf, we hebben nu een directieteam van vijf man. Elk directielid heeft een aantal bedrijven onder zich die die ondersteunt en hij heeft één taak die hij doet. De één doet inkoop, de ander doet wagenparkbeheer, de ander vastgoed enzovoorts, daarnaast nog een financieel directeur die meer de interne organisatie pakt. Dus iedereen heeft zijn gedeelde verantwoordelijkheid, maar wel dat die snel kan schakelen, dus hij heeft de bevoegdheid om met zijn bedrijven dingen op te lossen, of dingen te veranderen, of dingen te helpen. Dat is het model en sfeermeesterschap, ik noem een voorbeeld, is ook core business bij ons, want dat is een kernwaarde. Het is wel grappig, eerder deed ik dat natuurlijk zelf, al die dingen, op een gegeven moment wordt het wat groter en uiteindelijk is dat het moment waarop mijn vrouw ook ingestapt is in het bedrijf, de kinderen werden wat groter en hebben we samen besloten dat zij met name die taken op zich neemt. Dus dat sfeermeesterschap borgen. Die zorgt ervoor, met betrekking tot alle feestjes en waarderingen en de slingers en ballonnen en de banners en de taarten besteld worden en geregeld worden voor de bedrijven.

 

Cor

Jeetje man, zeshonderd man en geen secretaresse, daar kunnen andere directeuren nog eens wat van leren. Kun je eens vertellen, hoe gaat dan acquisitie, hoe komt, toen je in IJsselmuiden was toen had je wat gesprekken gehad en een jaar of twee jaar later zegt die directeur, of die eigenaar: Frans, het is tijd. Hoe gaat dat bij anderen? Want het is nogal wat verspreid, Diever, Putten, Oldenzaal, hoe komt zoiets naar je toe? Of ben je zelf op zoek?

 

Frans

Ik moet eerlijk zeggen dat tachtig procent eigenlijk naar mij toegekomen is, het zijn bedrijven die op een punt staan van dat ze geen opvolging hebben, of dat ze het te uitdagend vinden om zelfstandig als ondernemer door te gaan. En eigenlijk sta ik dan op een shortlist bij dat soort bedrijven om het bedrijf te zijn, om dat bedrijf over te nemen. Dus eigenlijk, ja wel tachtig procent van de bedrijven die zien wat ik doe in de regio en die vragen dan ook aan mij: zou je mijn bedrijf dan niet ook willen overnemen? En ja, dat is eigenlijk tachtig procent en nu zijn we echt wel bezig om allemaal plannen uit te rollen, zodat we ook wel zelf initiatief nemen om bedrijven te vragen of ze niet onderdeel van de groep willen worden, maar het is echt zo dat heel veel bedrijven mij gewoon zelf gebeld hebben.

 

Cor

Zijn het dan vaak directeur eigenaren van rond de zestig of zo, vijfenzestig, die denken als ik het nu niet doe moet ik investeren in een duur pakket of dit en dat en ik heb geen kind of kraai die het over kan nemen, als een soort van - is het nog op tijd, of is het soms ook nog wel een laatste wanhoop?

 

Frans

Ik zie dat heel veel bedrijven, of heel veel DGA’s nu al toch wel rond hun vijftigste al gaan nadenken. En ik vind dat ook een goed moment om na te denken van: oké, wat gebeurt er over tien jaar? Wat ga ik met mijn bedrijf doen? Heb ik opvolging, willen mijn kinderen dat opvolgen, of heb ik iemand in het bedrijf die dat wil overnemen? Dus ik zie heel veel, met name de wat grotere bedrijven binnen de groep, groot bedoel ik dan mee ongeveer vijftig man, die dan eigenlijk al rond hun vijftigste nadenken van: oké, ik heb geen opvolging bij mijn kinderen, ik heb niemand in het bedrijf die het kan overnemen, wel kan leidinggeven, maar niet als ondernemer, als eigenaar, ik ga op zoek naar een partij waarbij ik nu al kan aansluiten. En ik vind dat eigenlijk wel een goed moment, ook een natuurlijk moment van: als je bedrijven ziet, wat voor fases je door gaat, ik heb ook bedrijven overgenomen waarbij de DGA’s tweeënzestig, drieënzestig, vierenzestig zijn. Ja, dat is het verkeerde moment, vind ik. Waarom? Omdat ja, je komt toch in een fase terecht dat je naar je pensioen toe gaat werken, dat je toch een aantal dingen niet meer gaat doen, je bedrijf niet meer gaat ontwikkelen, want ja, het is toch wel een beetje lastig. Je zit op een moment van keuze van: doe ik het wel of niet over naar de kinderen enzovoorts en voordat je het weet is het te laat. En als je dan je bedrijf verkoopt, dan zie je toch ook dat je afgelopen vijf jaar weinig onderhoud aan je bedrijf hebt gedaan. Dat vind ik dus eigenlijk het verkeerde moment.

 

Cor

Dus je hebt zoiets van: bedrijven die je overneemt, moeten eigenlijk nog volop in de race zitten?

 

Frans

Ja, ik denk dat je bewust moet nadenken van: heb ik opvolging wel of niet, hoe zie ik mijn visie met betrekking tot mijn eigen bedrijf over tien jaar en dat je daar nu alvast op moet voorsorteren.

 

Cor

Is dan ook jouw visie dat de DGA, als je hem over hebt genomen, dat die nog - hoeveel jaar moet die nog aanblijven, wil je hem nog binnenboord houden? Want, natuurlijk, het is niet dat je drastisch verandert, dat is denk ik, bij jou in je visie dan anders?

 

Frans

Het ligt ook aan de fase waarin een bedrijf zelf zit. Kijk, als je een bedrijf hebt die vijftig man heeft, dan heeft de DGA ook wel geregeld dat er een dagelijkse bedrijfsleiding op zit en wat er dan gebeurt is dat je het bedrijf overneemt, de DGA daar maak je afspraken mee dat hij dat in een periode van twee jaar meestal overdraagt en dan neemt de directie een aantal taken over, dus ik en mijn directieteam en de bedrijfsleiding die wordt klaargestoomd in twee jaar om zelfstandig zijn bedrijf te runnen met de voordelen en de ondersteuning van de VDK Groep. Dus dat is het ideaal plaatje en op het moment, er sluiten ook wel bedrijven aan waarbij de DGA het zelfstandig niet meer kan doen, omdat het allemaal te complex wordt, dat zijn bedrijven van vijftien man, die blijft dan ergens hangen en dan zijn ze als DGA heel druk en er komt heel veel op hun af, ja, die sluiten dan aan, dan bouwen we samen dat bedrijf weer op en dan blijft de DGA gewoon zitten als bedrijfsleiding. Dat kan ook. Dus het is een mix van verschillende fases waar bedrijven in zitten, maar wat je de laatste tijd veel ziet is dat bedrijven echt wel goed nadenken over de opvolging, rond hun vijftigste en op dat moment al initiatieven gaan nemen om te kijken wat de volgende stap is voor hun bedrijf.

 

Cor

Heb je wel eens in de afgelopen jaren bedrijven gehad waarbij de twee i’s, dus integer en intentie niet goed was? En hoe heb je dat getackeld, je hoeft geen namen te noemen hoor, maar hoe heb je dat getackeld?

 

Frans

Ik heb niet ervaren dat, kijk, uiteindelijk, ondernemerschap, het leidinggeven aan bedrijven dat gaat niet in één rechte streep omhoog. Met andere woorden: je hebt ook wel eens teleurstellingen, maar ik heb niet bedrijven die aangesloten zijn, die niet klopten met ons plan, die niet klopten met wat ze voorgespiegeld hadden. Je weet eigenlijk aan de voorkant al wel van: oké, dat bedrijf sluit aan, maar we hebben echt nog wel wat te doen.

Of dat bedrijf sluit aan zeggen we: die kan volgens ons gewoon direct mee en daar hoeven we niet zoveel aan te doen. Daar bedoel ik mee: te veranderen. Dus dat kun je aan de voorkant redelijk goed inschatten als ondernemer vind ik, als je de branche goed kent, als je de gesprekken met de mensen aan de voorkant goed doet, dan kun je dat redelijk goed inschatten.

 

Cor

Maar hoe was dat bijvoorbeeld bij een Plender en een Hanze Projectinrichting, was dat voor jou ook, dat is wel Kampen, dus op zich is dat misschien nog even meer iets dat je de andere kant al wat kende?

 

Frans

Dat had met het plan te maken dat Plender, heb ik in het verleden geholpen als ondernemer en op een gegeven moment toen vroeg hij me: wil je mij eens meehelpen om na te denken over opvolging? En toen heb ik ook de hele familie gesproken, en met de hele familie gesproken bedoel ik zijn vrouw en de kinderen en ook de kinderen voorgespiegeld van: oké, dit is de impact als je het bedrijf eventueel wilt overnemen als DGA, dus verantwoordelijkheden, de competenties die je erbij nodig hebt en ook de risico’s en uiteindelijk heeft die hele familie besloten dat de kinderen het niet wilde overnemen als DGA en dat er ook gesproken werd over waar ze dan wel goed in zijn en wat ze leuk vinden. Dus dat was voor die hele familie een proces. Maar goed, uiteindelijk was dat zover en toen zei hij van: ja, Frans, dat is mooi, maar en nu dan? Ja, toen heb ik gezegd van: dan gaan we gewoon samen. Want hij had echt nog wel een uitdaging bij zijn bedrijf, het was een schilder en totaalonderhoud. Ik zeg: dan stap ik er ook bij in, een soort mede-aandeelhouder en dan gaan we het samen uitbouwen en in die weg zorgen we ervoor dat we in ieder geval een mooi bedrijf weer neerzetten en dat we het weer goed kunnen doorgeven aan de volgende generatie. Dat hebben we zo gedaan. Dus zo is dat gegaan en uiteindelijk heb ik ook ontdekt dat - wij waren als installatiebedrijf best wel veel bezig met kantoorrenovaties en toen zag ik dat wij een onderdeel waren van een bouwteam, toen zag ik ook wel dat er heel veel mis ging, met de samenwerking in dat bouwteam en toen dacht ik van: als je het gewoon goed wilt doen, moet je het zelf opbouwen, dus toen heb ik een concept bedacht dat we eigenlijk binnen de VDK Groep ook nog drie afdelingen hebben, in dit geval drie bedrijven, waarbij je dus een kantoorrenovatie zelfstandig kunt doen. In dit geval schilderen en totaalonderhoud, we hebben een afbouwbedrijf en we hebben een inrichtingsbedrijf, dus Hanze Projectinrichting, Afbouw Combinatie Zwolle en Plender Totaalonderhoud en alle installatiebedrijven, met die groep kun je eigenlijk zelfstandig een kantoorrenovatie doen. Dus, met dat ik Plender geholpen had, had ik ook gedacht van: dit is wel iets wat zou kunnen passen en dat je een hele nieuwe markt aanboort, dat je turn key een hele kantoorrenovatie kunt oppakken.

 

Cor

Is het dan ook, op het moment dat het dan bedrijfsoverstijgend is, dat je dan wel de leiding wat meer naar boven toe haalt, of naar holding-niveau toe haalt of is altijd bijvoorbeeld de installatietechniek leidend of is altijd de projectinrichter leidend of is dat klant afhankelijk?

 

Frans

Wat wij doen is dat wij, kijk, uiteindelijk als je het over kantoorrenovaties hebt, er moet altijd iemand de leiding pakken. En dat betekent leggen we dat bij de Afbouw Combinatie die de projectleiding doet van die projecten, waarbij we al die bedrijven erbij betrekken in een projectteam. Zo moet je het zien en daarnaast heb je twee dingen, we hebben dus heel democratisch vastgelegd van wie doet wat, we hebben duidelijke processen vastgelegd en het offertetraject, welke taken en verantwoordelijkheden er zijn, wie doet wat? Wie pakt het commerciële traject en wie het uitvoeringstraject? Dus dat hebben we vastgelegd, dus het is een soort geoliede machine geworden, waarbij de samenwerking onderling ook goed is, waardoor je dus kwaliteit levert, maar ook binnen de gestelde tijd dingen oplevert en wat we daarmee doen is dat koppelen aan al die zakelijke klanten die we hebben. Kijk, onze basiswaarde strategie is customer intimacy, dus wij doen alles voor de klant, maar we hebben wel ongeveer zesduizend zakelijke klanten in Noord-Oost Nederland, dus dat concept wat we bedacht hebben koppelen we aan die klanten. Dus dat is hoe we dat concept in de markt zetten.

 

Cor

Komt dat nu allemaal uit jouw koppie en uit jouw hart en uit jouw onderbuik?

 

Frans

Ondernemerschap is eigenlijk gewoon kansen zien en kansen pakken en dat hoeft niet te zijn dat je dat allemaal zelf bedenkt, maar dat je heel goed luistert. Luistert naar de klant van: wat voor behoeften heeft de klant? Of ziet van: wat ik net zei, je ziet dat kantoorrenovaties niet zo gaan zoals je zelf wilt, omdat je ook heel veel ziet dan andere bedrijven dat niet goed doen. Dan denk ik: ja, dan moet je het zelf gewoon doen, dan moet je zelf een concept neerzetten met eigen mensen, dus ik denk ondernemerschap is, zoals ik ernaar kijk, hoeft niet altijd te zijn dat je zelf producten bedenkt of zelf, gewoon kansen zien en kansen pakken, dat vind ik ondernemerschap. Mijn kracht ligt ook in dat je dat vertaalt naar een goede structuur en een goed organisatie, want dat is ook belangrijk, er zijn natuurlijk heel veel mensen die heel goed hun vak kunnen doen, maar geen ondernemer zijn en dat zie je ook verkeerd gaan, want je moet natuurlijk niet alleen goed zijn in techniek, maar er moet ook nog wat geld verdiend worden, er moet een goede structuur zijn, er moet ook een goede sfeer zijn, iedereen moet de juiste taakverdeling hebben, dus dat hoort er ook bij. Als die mix goed is, dan ben je succesvol.

 

Cor

In hoeverre stuur jij op cijfers en in hoeverre stuur jij op onderbuik?

 

Frans

Ik zeg altijd in onze vaktermen, meten is weten, dus uiteindelijk heb ik wel een planning en controlcyclus bedacht, kijk, wij zijn natuurlijk geen speeltuin. Wij leveren een mooi product, wij leveren mooie techniek en mooie innovaties, maar natuurlijk moet er geld verdiend worden, maar ik heb wel geleerd dat als je een goede structuur neerzet, een goed businessmodel neerzet, de juiste mensen aan boord hebt, dan is het eindresultaat dat je geld verdient. En dat kun je alleen maar doen door: meten is weten, we hebben een hele planning en controlcyclus, ook een heel dashboard opgesteld waarbij, als bedrijven aanhaken, dan regelen we dat ook op die manier in, dat je ook vanuit mijn rol dagelijks kunt zien hoe het gaat overal. Lopende projecten, hoe loopt je kasstroom, je debiteuren, crediteuren. Elke maand maken we ook gewoon de verlies en winst op, elke maand hebben we ook de balans inzichtelijk, elke maand hebben we alles wel inzichtelijk, los van dat we dagelijks ook wel weten hoe het loopt, dus wij hebben echt wel iets gebouwd waarbij we ook zeker weten hoe het draait. Want je kunt natuurlijk niet een organisatie bouwen met het volume en de grootte die we hebben en met de plannen die we nog hebben om nog te zeggen: laten we maar hopen dat het goedkomt. Dat werkt natuurlijk niet zo.

 

Cor

Ze zeggen wel eens: van je fouten leer je het meeste, heb je een fout waarvan je eigenlijk zegt, waar jij en je vrouw ’s nachts wel eens wakker van hebben gelegen van: dit hebben we gewoon - hoe gaan we dit oplossen?

 

Frans

Misschien is het wel goed te noemen dat wij, mijn vrouw en ik, wel de taakverdeling hebben gehad dat ik heb de zorg en het bedrijf en ondernemerschap en ik heb ze niet mee teruggenomen naar thuis. Ik heb natuurlijk wel informatie gedeeld en we hebben het erover, maar problemen nam ik niet mee naar huis toe, dat is wel belangrijk. Maar ik zie het ook zo dat, als je vraagt welke leermomenten heb je allemaal gehad, kijk, ik heb natuurlijk het voordeel gehad dat ik eerst als directeur in loondienst uiteindelijk heel veel kennis en ervaring heb op mogen doen. Daar heb ik natuurlijk heel veel fouten gemaakt, maar van je fouten leer je door gewoon lekker veel te doen en ook zelf heel veel te doen, ja en al die kennis en ervaring heb ik nu meegenomen als eigen ondernemer, wat ik nu dan zeven jaar doe, ja en ik wil niet zeggen dat - degene die zegt van: ik maak geen fouten, volgens mij doet die dan ook niks, kijk, als je gewoon bezig bent en je hebt heel veel kennis en ervaring, tuurlijk worden er fouten gemaakt, maar die moet je dan gewoon direct oplossen. Maar wakker liggen? Ik moet eerlijk zeggen, ja, ik kan heel goed slapen, ik heb ook heel veel rust, maar het is niet zo dat ik ergens van wakker lig, nee.

 

Cor

Nee, maar ik kan me voorstellen dat je in zeven jaar groeit naar zeshonderd man, dat dat ook mensen aantrekt die op een gegeven moment heel graag wat van je willen en ook willen meeprofiteren, dus de sensitiviteit om de goede bedrijven aan je te koppelen en misschien waarmee je organisch goed, ook de goede mensen aan je te koppelen, dat dat best wel een hele opgave is. Ik kan me trouwens, dan zeg je: ik slaap heel erg goed, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat je slaapt, want je bent naast zevenentwintig bedrijven nog voorzitter van Sail, voorzitter van Business Club IJsseldelta, dat is van Go-ahead denk ik, Kampen, ambassadeur MKB regio Zwolle, dan zit je nog veel bij PEC Zwolle, ik zag dat je via het ambassadeurschap nog weer een andere rol op je had genomen, het is maar goed dat je vrouw nu ook in het bedrijf werkt, want anders zou je die ook bijna niet meer zien. Hoe prop je dat in één leven?

 

Frans

Ik ben van mening dat je als ondernemer aan je bedrijf moet werken in niet in je bedrijf, dus wat, vind ik, natuurlijk iedereen heeft zijn fasen, als jij net start dat is wat anders dan de fase waarin ik zit. Kijk, je moet gewoon zorgen dat je continu nadenkt: is jouw team nog capabel om nog te doen in de fase waarin hij zit. Dus met andere woorden: bij ons zijn de bedrijven zelfstandig en die hebben een bepaald volume en een bepaalde grootte, dat zijn gemiddeld veertig man, daar zit een bedrijfsleider op. Als jij gewoon zorgt dat daar de bedrijfsleider op zit die gewoon de beste is op dat vakgebied in die regio, dus andere woorden in regio en vakgebied, dat geeft rust. Dus dat betekent dat je dat ook kunt loslaten. Natuurlijk moet je dat monitoren en moet je hem helpen -

 

Cor

Eigenlijk heb je dus al die zeven jaar niks anders gedaan dan aan je bedrijf te werken?

 

Frans

Aan het bedrijf werken en dat is voor mij eigenlijk, dus ik heb een structuur neergezet, een model gebouwd en dan de goede mensen erop. En dat heb ik ook in mijn Breman-tijd geleerd dat toen ik leidinggaf aan twaalf directeuren, als je van de twaalf directeuren zes directeuren hebt die niet functioneren, dus die eigenlijk die vier factoren: integer, de juiste intenties, met de juiste competenties hebben, maar ook resultaat boeken, als die vier dingen kloppen, dan kun je het loslaten. Natuurlijk moet je monitoren, moet je sturen en moet je coachen wanneer ze een hulpvraag hebben, maar als jij lokaal, in dit geval de goede bedrijfsleiders hebt, die hun eigen bedrijf kunnen runnen en eigenlijk ook jou vragen op het moment dat ze inderdaad even willen sparren, dat creëert rust. En datzelfde geldt voor het directieteam. Op het moment dat je een goed directieteam hebt, waar iedereen de taak uitvoert waar hij goed in is en wat hij leuk vindt, dan heb je dat ook weer verdeeld in het directieteam. Dus wat mijn rol continu is: zorgen dat iedereen op de juiste plek zit. En daar ligt ook wel een beetje mijn kracht, ik kan heel goed een team bouwen, ik kan heel goed inschatten wat mensen wel kunnen en wat ze niet kunnen en tuurlijk maak je daar wel eens een keer een fout, dat gebeurt altijd wel, maar in hoofdlijnen en dat is ook wel wat we zien, alle drieëntwintig bedrijven draaien gewoon goed. Natuurlijk de één kan wel wat beter en kan nog wel anders en het gebeurt ook wel eens een keer dat het ene bedrijf een keer een jaar wat minder draait, dat gebeurt, maar er is rust binnen de organisatie omdat elk bedrijf weet wat hij moet doen, elk bedrijf heeft zijn regio, of zijn specialisme, er zit een bedrijfsleider op die gewoon de lokale ondernemer is en het gezicht van het bedrijf en op het directieniveau hebben we de taken ook goed verdeeld. Want mijn vrouw dacht in beginsel ook van: waarom wil je zo hard groeien en word je dan niet nog drukker? Maar die heeft op een gegeven moment wel ontdekt van: oké, het is niet zo dat wanneer je meer verantwoordelijkheden hebt, dat je dan drukker hoeft te worden.

 

Cor

In begin zei je, toen had je vijftig man, misschien heb ik het over vijf jaar wel verdubbeld. Je zit nu op zeven jaar,  je bent van vijftig ben je naar zeshonderd, dat is, ik kan niet anders zeggen, ongekend knap. Er zal ook heus wel eens wat zweet en tranen, misschien wel geen bloed bij zitten waar jullie doorheen zijn gegaan. Je zei net: rentmeesterschap, opvolging, heb je één van de kinderen waarvan die zegt: papa, ik wil wel ondernemer worden?

 

Frans

De luisteraars zien het niet, maar daar staat een foto van mijn kinderen, die zijn zes, elf en dertien. Dus die denken daar überhaupt nog niet over na.

 

Cor

Maar jij bent ook zesenveertig, dus op zich -

 

Frans

Maar ik noemde het net al even, ik vind dat je het bedrijf moet doorgeven aan degene die daar op dat moment weer geschikt voor is. En er is bij uitstek altijd iemand beter dan je eigen kinderen. Dus met andere woorden, dat vind ik soms, dat familiebedrijven de fout maken dat ze denken van: oké, ik geef het door aan mijn kinderen en ik hoop, of ik denk, of ik verwacht dat mijn kinderen het misschien nog beter doen, of in ieder geval doorzetten.

 

Cor

Of dat ze er blij mee zijn.

 

Frans

Ja, dus ik heb, dat vertel ik ook altijd intern aan mijn mensen: mijn doel is niet, het rentmeesterschap om dat door te geven aan de volgende generatie, mijn kinderen. Ik wil het doorgeven, mijn rol, in dit geval in mijn leven is de VDK Groep bouwen die zelfredzaam is, waarbij ze er niet omheen kunnen, die een bepaalde grootte heeft die ook gewoon voldoende volume heeft om inderdaad zelfstandig goed door te gaan, ook zonder mij, want dat kan. Je moet, dat vind ik ook, je moet een organisatie bouwen die ook zonder jou zou kunnen en dan geef je het door aan die op dat moment er geschikt voor is. Dus dat zijn, bij uitstek, heb ik gezegd niet mijn kinderen. Waarom? Omdat, ik heb natuurlijk ook heel veel geleerd bij andere bedrijven hoe dat gaat, los van namen, dan zie je gewoon dat heel veel mensen op hun zestigste nadenken van: oké, ik ga de directie overdragen en die gaan dan, soms is dat aan de kinderen, maar soms is dat gewoon aan een ander. Ligt ook aan de grootte van het bedrijf. En dan op zeventig jaar, dan gaan ze hun aandelen verkopen, omdat ze dan toch zien van: ja, er is geen opvolging, dan gaan ze dat doen. Maar wat je dan ziet, als je dat terugtrekt dan is het eigenlijk dat je gewoon goed moet nadenken van: wil je dat bedrijf wat ik opgebouwd heb, wil je dat doorgeven aan je kinderen wel of niet? En ik heb gewoon gezien, dat zie je in alle onderzoeken ook wel, de eerste generatie die start het, de tweede bouwt het uit en de derde maakt het kapot is een groot woord -

 

Cor

Breekt het af.

 

Frans

Maar dat is wel wat er gebeurt. Dat heb ik ook gezien waar ik zelf in loondienst heb gewerkt dat er gehoopt wordt dat je kinderen het oppakken, dat die het doorzetten, maar ja, dat dat niet altijd succesvol is.

 

Cor

Nog even, alle overnames die je hebt gedaan, was dat altijd van de eerste, van de starter, of ben je ook wel eens in de derde ingestapt?

 

Frans

De tweede en ook wel de derde. En dan zie je die derde, dat was ook al wel tricky als zijnde van: die had de afgelopen vijf of tien jaar toch te weinig onderhoud gedaan aan zijn bedrijf. Die had eigenlijk stil gestaan. Dat zag je ook wel.

 

Cor

Dat is dan een ondernemer ook in een andere fase dan dat hij in de tweede of derde generatie zit.

 

Frans

Ja, zeker.

 

Cor

Bijzonder is dat, ja.

 

Frans

Wat ik heel veel merk en er zijn een aantal bedrijven binnen de groep aangesloten dat ze - de vader start het op, de zoon die neemt het over, of die moet het overnemen omdat zijn vader overlijdt of -

 

Cor

Dat wordt geacht.

 

Frans

Die wordt geacht het te doen en dan zie je gewoon dat zo’n zoon ook door status, imago, door familie dat hij dan tien jaar lang gewoon aan het zweten is, aan het ploeteren is en dat hij het gewoon niet kan. En dan na tien jaar, in dit geval hebben we laatst ook een bedrijf overgenomen, die sluit dan aan, maar dan moet je al die tien jaar weer inhalen om dat weer te ontwikkelen, te veranderen door het te laten groeien en bloeien. Dus dat vind ik, ik moet daarin ook, vind ik persoonlijk, mijn kinderen in bescherming nemen als vader van: je moet er niet vanuit gaan dat je kinderen het zomaar kunnen overnemen wat ik doe.

 

Cor

Nee, ik weet nog toen mijn dochter twaalf was, toen vroeg ik aan Jisca: wil je wel bij papa in het bedrijf komen, toen zei ze: dat wil ik wel, maar dan wil ik wel de baas zijn. Toen zei ik: nou, daar komt niks van in! Dat gaan we niet doen, dan begin maar voor jezelf. Uiteindelijk is ze geen ondernemer geworden.

 

Frans

Als mijn kinderen ondernemer willen worden, dan moeten ze dat ook vooral doen zo meteen, over een jaar of tien of twintig, maar dat moeten ze doen in datgene waar zij goed in zijn en wat zij leuk vinden. En of het nu een marketingbedrijf is of de ander timmerman, of wat dan ook wil worden, uiteindelijk moet dat niet zo zijn doordat ik vanuit mijn, als vader, zeg van: jullie moeten dit bedrijf overnemen.

 

Cor

Het zou kunnen dat één van je kinderen het wel zou kunnen, maar dat zie je op dat moment natuurlijk wel.

 

Frans

Als het kan is er op dat moment wel weer wat anders wat zijn rol in de maatschappij is.

 

Cor

Frans ik heb veel, we hebben al heel veel geleerd, ik zag nog: mijn persoonlijke kracht ligt in het organiseren van organisatiestructuren en mensen met elkaar te verbinden en dat is wel duidelijk geworden uit jouw verhaal, dat dat zo is. Je zei op een gegeven moment: toekomst, dus rentmeesterschap, waar staat, je bent een hele slechte voorspeller want je zei: over vijf jaar verdubbeld, voorspellen daar kun je niks van, maar heb je een droom waar VDK 2025 staat?

 

Frans

Ja, zeker. Ja, niet alleen een droom, dat hebben we ook verwerkt in een plan. Ik ben er echt van overtuigd dat het model wat wij hebben, dat dat goed werkt, dat de bedrijven die aansluiten bij de groep, dat dat nog leuker wordt en dat ze nog gelukkig zijn binnen de groep en nog meer continuïteit en nog beter kunnen draaien.

 

Cor

Ook meer synergie, of hoeft dat niet per se?

 

Frans

Ja, synergie zeker. Ja, ja. Wat je heel veel ziet is heel veel kruisbestuiving tussen alle bedrijven,  je ziet heel veel samenwerking binnen de bedrijven. Kijk, als de één loodgieterswerk doet in Twente en we hebben een koelbedrijf in de regio, dan kan die ene klant ook die twee producten gebruiken. En dan kan die ook nog regeltechniek toepassen, dan kan hij ook nog elektrotechniek toepassen, dus eigenlijk, je kunt zo’n klant nog meer bieden.

 

Cor

Is er een verplichte winkelnering? intern?

 

Frans

Nee, het is alleen op basis van behoefte van de klant.

 

Cor

En als je nu nieuwe acquisitie doet, is het dan gericht dat je zelf acquisitie doet of?

 

Frans

Wij hebben een heel plan gemaakt dat we gewoon in Noord-Oost Nederland verder willen doorgroeien, dat heb ik wel geleerd in mijn Breman-tijd, toen gaf ik leiding over heel Nederland en ik heb toen onderkend dat de cultuurverschillen in Amsterdam, Rotterdam, Limburg, Brabant gewoon anders zijn, dus de cultuur in die zin heeft niks te maken met goed of slecht, dat heeft gewoon te maken met wat het beste bij jou past en het beste bij jouw arbeidsethos. Toen heb ik gezegd: als ik een groep bouw, dan bouw ik hem in Noord-Oost Nederland, dus dat is mijn regio waar ik opereer.

 

Cor

En dan heb je het over Overijssel, Gelderland, Drenthe, Groningen, Friesland en Flevoland?

 

Frans

Ja, nou Flevoland, Noordoostpolder, want Lelystad en Almere is ook alweer de cultuur van Amsterdam, dus dat is een andere cultuur.

 

Cor

Dronten hoort wel bij de regio Zwolle.

 

Frans

Ja, Dronten, nee klopt, maar Dronten is ook wel weer wat bij onze arbeidsethos past, dus dat klopt. En als je dan die regio pakt, dan hebben we echt wel een plan. We zitten nu ongeveer op vijfentachtig miljoen omzet, we willen echt wel, schrik niet, maar echt wel naar de driehonderd miljoen of meer. Dat is het plan, onderliggend hebben we ook wel de strategie daarvoor bedacht en ik denk ook wel dat dat gaat lukken. Jij zei ook: ik kan slecht voorspellen.

 

Cor

Nee, maar als je een plan hebt, dan is het wat anders.

 

Frans

Ja, maar het grappige is dat elk plan wat ik overal neergelegd heb, of het nu een financierder is die het wil financieren, bijvoorbeeld de Rabobank die zei altijd tegen mij: Frans, het is allemaal hartstikke leuk, maar we zitten in 2012, we zitten nog in de recessie, de marktvoorspellingen zijn nog niet goed voor jou, en dan ga jij vertellen dat je gaat verdubbelen binnen zeg maar vijf jaar. Hij zegt: dat geloven we niet. Uiteindelijk is dat plan nog beter geworden, dus ja, ik geloof echt in een plan hebben. Ik zeg altijd: winnaars hebben een plan, verliezers een excuus, dat vind ik echt wel een motto, dat past ook wel bij ons. We hebben echt een plan en we gaan er gewoon voor. Ja, dat geeft wel weer een bepaalde dynamiek in je organisatie, een bepaalde, laten we het zo zeggen: als er iets gebeurt binnen een bedrijf dan zijn mensen er ook wel trots op en willen er ook wel bij horen. Dat is ook wel onderdeel van het plan.

 

Cor

En als je dan zegt die driehonderd is dat dan allemaal installatietechniek gericht, of zeg je daar zit ook bouw, afbouw -

 

Frans

Nee, voornamelijk installatietechniek, ja. We hebben in principe nu drie bedrijven die een andere techniek hebben, die hebben we erbij omdat we het totaalpakket willen bieden, maar daar hoeven we er niet heel veel meer van te hebben. Het zou kunnen, als er iets voorbij komt, maar de hoofdmoot zal installatietechniek zijn.

 

Cor

Als je nu wel een keer buikpijn zou hebben, heb je dan, bespreek je die dan met je vrouw, of bespreek je die met het directieteam, of heb je ook nog een coach of een mentor die je zo af en toe eens even zegt - een hulplijntje?

 

Frans

Ik vind dat je problemen moet bespreken met de mensen die er invloed op hebben. En de mensen, anderzijds, dat je met mensen moet bespreken, problemen die daar ook kennis en ervaring mee hebben. Dus ik heb in mijn Scheer en Foppen tijd, heb ik ook wel een coach, een ondernemer, DGA, ik heb nu als ondernemer heb ik heel veel netwerk, collega-ondernemers en ik vind dat je de problemen moet bespreken, of de uitdaging die je hebt, ik zie het nooit eigenlijk als probleem, het is meer een uitdaging, hoe los ik hem op? Die moet je bespreken met degene die daar kennis en ervaring mee hebben. Kijk, ik kan natuurlijk, stel, ik wil een bedrijf overnemen en ik wil daar ook met iemand over sparren, ja, dan moet ik niet met een monteur van ons daarover gaan sparren. Dat is natuurlijk onzin. Je moet gaan sparren met iemand die daar kennis en ervaring mee heeft in je netwerk.

 

Cor

Maar goed, laten we eerlijk wezen, zoveel ondernemers zijn er niet die zevenentwintig bedrijven hebben en zeshonderd man hebben, zeker niet in de installatietechniek, dus de spoeling wordt natuurlijk wel steeds dunner. Ik denk dat jij waarschijnlijk vaker gebeld wordt: wil je mijn mentor zijn, dan dat je misschien zelf mensen zou kunnen vinden?

 

Frans

Ja, kijk, ook op dat niveau, op elk niveau wordt misschien de spoeling dun, maar ze zijn er nog wel. Ik heb natuurlijk een leermeester gehad, Reind Breman, die uiteindelijk een organisatie opgebouwd heeft van tweeduizend man, in dit geval was het ongeveer zesendertig bedrijven, en daar heb ik heel veel van geleerd, ik zie echt wel in mijn omgeving bedrijven die hetzelfde doen, hetzelfde, maar een beetje vergelijkbaar met wat ik doe en die moet je gewoon opzoeken. Natuurlijk wordt de spoeling misschien dun, maar ze zijn er wel. Dan moet je gewoon brutaal zijn om ook eens met die mensen te gaan bellen om te vragen van: wil je bij mij eens een keer een bak koffie drinken. Dus ik denk op elk niveau en dat heb ik wel gemerkt in de groei van je organisatie, vallen er mensen af en daar bedoel ik niet mee intern, want intern valt het mee, gezien het model wat je hebt, maar je valt wel heel veel partners af, waar je werk aan uitbesteedt. Een account die eerst lokaal was, die voor die lokale bedrijven werkte kan niet meer mee met het volume wat we nu hebben, doordat we controleplichtig zijn. Dus ze zijn in die groei en ontwikkeling, ja, is in elke fase weer een ander bedrijf waar je werk aan uitbesteedt. En dat is wat je wel ziet. De partners die je om je heen hebt, maar wat je wel zorgt, kijk, we zijn nu bijvoorbeeld bezig met, we zijn met een plan bezig om verder door te groeien, wat ik dan doe als ondernemer: ik ben alweer op zoek naar een directielid, of misschien wel twee die dat al een keer gedaan hebben. Dus dat is mijn rol. Ik zorg ervoor dat het team weer aangevuld wordt met iemand die die kennis en ervaring heeft om dat weer te doen. Dat is de rol van ondernemers zoals ik het zie. Dus je moet de kansen zien, een plan hebben, kansen pakken, een goede structuur neerzetten en dan de juiste mensen. Je moet een goed team bouwen.

 

Cor

Mooi! We gaan naar de laatste vraag aan jou. En dat is, voor zover die er al is, maar graag die van jou: wat zou jouw ultieme tip aan andere DGA’s zijn?

 

Frans

De ultieme tip is echt: eerst bij jezelf nagaan wat jij leuk vindt en waar jij goed in bent. Op het moment dat je dat onderkent en hebt vastgesteld voor jezelf en dat je dat met passie gaat doen, dan is alles grenzeloos. Dat is echt, ga bij jezelf na waar jij goed in bent en wat je leuk vindt. Sommigen zeggen ook wel eens tegen mij: zou ik dat ook niet kunnen wat jij doet? Ik zeg: dat is helemaal niet een vergelijking, want als jij goed bent in een klein bedrijf runnen en je wordt daar gelukkig van, dan moet je dat gewoon doen. Je moet dan niet gaan opkijken naar mij, of je moet niet denken van: dat wil ik ook, eerst, begin bij jezelf. Als je er zelf goed in bent en het leuk vindt, dan is het grenzeloos.

Podcast voor DGA’s #11 Cor Spronk in gesprek met Sam van Dalen - over hoe hij erin groeide, doorzettingsvermogen, uitstraling en passie voor video

Podcast voor DGA’s #11 Cor Spronk in gesprek met Sam van Dalen - over hoe hij erin groeide, doorzettingsvermogen, uitstraling en passie voor video

November 16, 2020

GA NET ZO LANG DOOR TOT JE JE DOEL BEREIKT HEBT!

Vandaag ben ik in gesprek met Sam van Dalen, bekende autohandelaar uit Opmeer die met zijn bedrijf Sam van Dalen, Italië in de polder, bekent staat om zijn mooie auto’s en om zijn veel bekeken filmpjes over wat hem maandelijks bezig houd. Het gesprek eindig met de tip die hij schoorvoetend geeft: Ga net zo lang door tot je je doel bereikt hebt. En dat kun je van Sam zeggen: wat een doorzetter en wat kun je genieten van zijn uitstraling en ook van zijn passie voor video.

HOE SAM ERIN GROEIDE

Niet het Grafisch Lyceum met Joyce, maar het IVA van Onno bracht Sam in de auto business. Als 17 jarige begon hij zijn stage bij Jan Jong waar hij na de IVA nog 5 jaar werkte. Tijdens zijn dienstverband bij Stern besloot Sam voor zichzelf te beginnen wat hij op 24 jarige leeftijd dan ook deed. Hij begon Zuidema Auto’s, een showroom en Jelle als 1e medewerker.

TUSSEN WENS EN VERVULLING LIGT EEN GROTE AFSTAND

Doorzettingsvermogen, dat is wat Sam typeert. Werken, doorgaan, veel tijd en energie stoppen als je iets wil bereiken. Dat geld voor zijn werk en bedrijf, maar ook toen hij getroffen werd door een darmziekte. Sam deed er alles, echt alles aan om niet met een stoma te eindigen. Hij vertelt over zijn strijd, over Jan Steers, over het lopen van het Pieterpad en zijn wandeltocht naar Santiago.

VAN DRIE NAAR ZES MAN

Afgelopen jaar heeft Sam weer een mooie stap met zijn bedrijf gezet. Hij nam extra personeel aan zodat hij zichzelf kon gaan richten op wat hij erg leuk en belangrijk vind: Inkoop van auto’s, in het algemeen aan zijn bedrijf werken en de marketing. Zo heeft hij goede mensen om zich heen verzameld die begrijpen welke uitstraling het bedrijf moet hebben, welk gevoel Sam neer wil zetten en welke service hij wil leveren.

RECLAMEMAN IN EIGEN BEDRIJF

Auto’s verkopen vind Sam leuk, maar zijn echte passie is het maken van video’s. Hij noemt zichzelf de reclameman van zijn eigen bedrijf en hij maakt niet onverdienstelijk maandelijks een video over wat hem bezig houd. Dat kan over auto’s gaan (DE TWEEDE GOLF, A Ferrari Tale), maar ook over actuele zaken waar je bijvoorbeeld als ondernemer tegenaan loopt, zoals de video over Jan en Cor (nee, ik was het niet). Beelden zeggen meer dan woorden, dus bekijk zijn video’s op zijn website of Facebookpagina.

Sam, ik vond het een genot om kennis te maken. Een mooie verhalenverteller, heerlijk eigenwijs en al mooie dingen bereikt. Een inspiratiebron voor andere ondernemers!

Meer over Sam van Dalen en zijn bedrijf kun je vinden op:

https://www.samvandalen.com/
https://www.facebook.com/SamvanDalenItalieInDePolder
YouTube-kanaal Sam in de polder

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige in het ondernemersvak? Lees dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina of bel mij op 06-53321934. Tot snel.

AANBIEDING VOOR JOU

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma’s samengesteld waaruit je kunt kiezen. Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

DIRECT EEN AFSPRAAK MAKEN?

Wil je een afspraak maken om eens vrijblijvend verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

#podcast
#interview
#samvandalen
#italieindepolder
#mentor
#verhelenverteller

 

Volledige tekst podcast:

 

Sam van Dalen

 

Cor

Ik ben hier in het mooie Opmeer, in jouw bedrijf Sam van Dalen, Italië in de Polder. Wij kennen elkaar via Facebook, dit jaar pas met elkaar gelinkt en ik had je gisteren een LinkedIn verzoek gedaan, nog niet geaccepteerd. Sjoerd Weikamp had het over jou, ken je die?

 

Sam

Dan moet ik even goed nadenken, help me even.

 

Cor

Van evenementen organiseren.nl en eventbranche, dat is één van de voormannen in de eventbranche die steeds nu naar Den Haag gaat om te zeggen wat ze allemaal willen. Met hem had ik het over jou. Negenendertig jaar, elf juli 1981 geboren, woont in Schagen, getrouwd met -

 

Sam

Daar woon ik niet meer.

 

Cor

Niet meer?

 

Sam

Nee, nu woon ik in Nieuwe Niedorp.

 

Cor

Even aanpassen op Facebook. Getrouwd met Lisanne Schoon, ook wel Sanne genoemd, twee dochters.

 

Sam

Niet getrouwd wel mijn vriendin.

 

Cor

Nou, van hetzelfde. Hobby’s, toneel zag ik in het verleden en zingen. Frank Sinatra, Amy Winehouse, ik zag ze allemaal voorbij komen. Nog meer hobby’s?

 

Sam

Dat is een goede vraag. Eigenlijk combineer ik bijna alles wat ik nu leuk vind, combineer ik met mijn werk, dus eigenlijk is mijn grootste hobby video. Als ik moet kiezen tussen zingen of video, wat heb je nog meer, theater, dan is eigenlijk video mijn favoriet.

 

Cor

Daar gaan we het zo meteen zeker over hebben. Ik vraag aan iedereen: favoriete voetbalclub? Maar, niet? Muziek? Dan is toch wel jazz, of -

 

Sam

Ja, maar wel heel divers. Ik kan ook de hele dag Nederlandstalig luisteren, dus heel breed.

 

Cor

Wat staat er hier in de zaak op?

 

Sam

Wij hebben nu een beamer hangen en daar hebben we grote speakers op aangesloten, dus soms dan draait de muziek gewoon live op het scherm en dan hebben we het ook nog wel lekker hard staan in de winkel, maar dan hebben we wel vaak Queen opstaan, Elton John.

 

Cor

Lekker!

 

Sam

Maar met dat soort muziek is het ook belangrijk, mensen die binnenkomen moeten een beetje het goede gevoel krijgen. Ik kan wel Arie Passchier met Kleine Vogel, kan ik thuis wel heel hard opzetten, maar dat draaien we hier in de winkel weer niet, dat doen we op vrijdagmiddag bij de borrel.

 

Cor

Maar stel dat je weet van iemand, die houdt van André Hazes, dan zorg je wel dat die daarvoor opstaat?

 

Sam

Nou, wat heel leuk was, die beamer hebben we nog niet zo lang en twee weken geleden hadden we een aflevering, dat was een ontzettend enthousiaste vrouw, Jacco die was de aflevering aan het doen en toen zag zij dat scherm opstaan, toen zei ze er wat over en we hadden die auto ingepakt onder een doek. Toen zeiden we, dat hadden we eigenlijk nog niet eerder gedaan, maar toen zei ik tegen haar: weet je wat nu leuk is, als je straks die auto uit gaat pakken, dan mag je ook van tevoren je favoriete muziek kiezen. Dus zij koos Prince met You Don’t Have To Be Beautiful en op het moment dat zij naar die auto toeging hadden we dat nummer opgezet, maar toen ging hij, tijdens de onthulling, ging hij ook steeds harder. Dan wordt het wel een feestje.

 

Cor

Ja, geweldig!

 

Sam

Toen dachten we: waarom hebben we dat nooit eerder gedaan. Dat zou je elke keer moeten doen.

 

Cor

Ja, mooi! Wat voor auto rijd je zelf?

 

Sam

Een Panda.

 

Cor

Een Panda. Die waar Fred ook in gezeten heeft?

 

Sam

Nee, dat is een groene, die hebben we nog wel, die staat bij ons in de tuin, maar die is wel minder aan het worden nu, maar ik heb zelf een blauwe Panda.

 

Cor

Leuk. Lees je wel eens boeken?

 

Sam

Ja.

 

Cor

Wat voor boeken?

 

Sam

Op dit moment De Meeste Mensen Deugen, van Rutger Bregman en Thinking Grow Rich van Napoleon Hill. Alleen die twee op dit moment.

 

Cor

Ook wel eens managementboeken of is het meestal -

 

Sam

Napoleon Hill zou je wel een managementboek kunnen noemen. Maar dat vind ik gewoon heel interessant. Die gedachtengang vind ik interessant.

 

Cor

Ik ken hem niet, maar ik ga het nog eens nazoeken. Heb je een idool? Iemand waar je tegenop kijkt?

 

Sam

Goede. Ik heb wel voorbeelden denk ik, niet echt idolen, maar ik heb wel voorbeelden van mensen waarvan ik denk van: dat vind ik echt gewoon kunstenaars. Ja dat is een goeie…Dat komt denk ik vaak meer door bedrevenheid, als ik zie hoe bedreven sommige artiesten zijn dan denk ik, ik twijfel wel eens aan mezelf dan denk ik: sla ik niet door? En soms zie je dan hoe anderen te werk zijn gegaan en dan denk je: daar ben ik nog niet één procent bij, dus dan valt het bij mij nog wel mee, dus het is ook een soort, misschien goedpraten van mezelf en denken van: ja, als je ergens wilt komen, stel je hebt een bepaald doel en daar wil je naartoe dan moet je denk ik ook - degene die daar komen zijn ook degene denk ik die daar ook ver voor gaan om daar te komen. Ik heb een keer in een documentaire gezien, The Defiant Ones met Jimmy Iovine en dr. Dre en daar ging het op een gegeven moment over dat Jimmy nog jong was en bij een groot recordlabel werkte en op een dag hadden ze in de studio een man en die was zo op zoek naar één bepaald drumgeluid, dat ging wekenlang door en elke keer als ze in de studio de drum aansloegen dan zei hij weer iets om te laten merken dat het niet het geluid was wat hij zocht. Dat ging wekenlang door, totdat die Jimmy Iovine helemaal knettergek werd, de studio uitliep en op de gang kwam hij zijn baas tegen en die zei: wat ga jij doen? Hij zei: ik ben er helemaal klaar mee, ik ga weg uit dit hok. Toen zei de studiobaas: jij gaat terug, jij gaat dat hok weer in en jij gaat net zo lang door totdat die man het geluid heeft wat hij wil, want dat is groter dan jij. En die vent, dat was Bruce Springsteen. En nu ben ik niet eens een Bruce Springsteen-fan, maar dan denk ik: Bruce Springsteen is een wereldster geworden. Je staat er niet bij stil als je alleen gewoon zijn muziek op de radio hoort hoe ver zo’n man is gegaan om het geluid te krijgen wat hij wilde, wat hij in zijn hoofd had. En dat vind ik wel een fascinerend proces.

 

Cor

Denk je dan ook op dat moment, als beeld en geluid helemaal klopt, dat het dan niet anders kan zijn dat dat een succes wordt?

 

Sam

Bij mij?

 

Cor

Nee, bij die mensen, bij iemand.

 

Sam

Dat denk ik niet.

 

Cor

Dan is het wel eigen, zou je kunnen zeggen, want dat is wel geloofwaardig, dat is wel betrouwbaar.

 

Sam

Ja, maar iets wat uitgebracht wordt, dat is vervolgens denk ik ook afhankelijk van de tijd waarin het losgelaten wordt. Dus als iemand iets maakt waar hij heel lang aan heeft gewerkt, dan denk ik dat je vervolgens ook een klein stukje geluk nodig hebt met hoe het vervolgens loopt, hoe het valt en ik denk daardoor dat er links en rechts hele mooie dingen gemaakt worden die eigenlijk heel groot zouden kunnen worden, maar wat misschien bijna nooit iemand ziet. En sommige dingen die misschien niet eens honderd punten zijn, misschien iets kleiner, maar wel heel mooi, door een stukje mazzel ook, of door hoe het uitkomt, of net waar het terecht komt, wie ermee aan de haal gaat, dat het juist wel heel groot wordt. Ik denk dat er altijd wel een kleine factor geluk bij zit.

 

Cor

Ik vroeg al naar boeken, luister je ook wel eens podcasts?

 

Sam

Toevallig, ik reed afgelopen week terug uit Italië, naar huis en het was eigenlijk helemaal niet zo’n leuke terugreis, want mijn vriendin en de kinderen hebben mij op het vliegveld afgezet en toen reed ik zelf terug en toen had ik twee dagen lang alleen maar regen en file en de laatste achthonderd kilometer toen zat ik me gewoon stierlijk te vervelen en dacht ik: laat ik nu gewoon eens een keer een goed luisterboek gaan luisteren. Toen ben ik ook iets, ja grappig, van Napoleon Hill gaan luisteren. Een vier uur durend luisterboek.

 

Cor

Ik heb, voordat ik zelf begon met podcasts maken, heb ik eigenlijk nooit podcasts geluisterd en nu denk ik: dan doe ik even geen Q-Music of Radio 538 en wat je ook wel zei: het moet je wel pakken. Ik had vanmorgen een podcast van een jonge ondernemer, tweeëntwintig jaar, die had podcasts van acht minuten, dus een paar achter elkaar en bij de tweede haakte ik na zes minuten af omdat ik dacht: ja, het is net alsof deze jongen al vijftig jaar aan het ondernemen is, terwijl hij dat allemaal nog niet doet, toen dacht ik wel: dat is misschien wel waar jonge ondernemers naar luisteren, naar zo’n jongen. Dan valt het misschien wel goed, ik ben een ouwe lul, eenenvijftig, dus het moet je inderdaad pakken. En ik dacht eerst van: ik wil blijven luisteren, want die jongen zal vast wel iets nuttigs te zeggen hebben, heeft hij ook wel, maar het moet je net grijpen, ja. Ik dacht misschien, tegen wie kijk je op, ik zag dat je op LinkedIn Gary Vaynerchuk, misschien is Jan Steers ook een klein beetje een idool van je, daar komen we misschien zo meteen nog wel op terug. Uit wat voor nest kom je? Ik hoorde, vroeger, er moest wel gewerkt worden, uit wat voor nest kom je?

 

Sam

Mijn moeder had een kleine stoffenwinkel, daar is mijn opa vroeger al mee begonnen. Dus die verkocht stoffen en garen, knopen. Dat hadden wij aan huis en mijn vader heeft niet veel geluk gehad in zijn werkende bestaan. Hij is al heel jong ziek geworden, hij heeft kanker gehad op zijn zeventiende al, hebben ze zijn been geamputeerd en daarna heeft hij verschillende baantjes gehad, maar hij is op een gegeven moment echt voor langere tijd arbeidsongeschikt geraakt, hij was ook longpatiënt en hij ging bij een sociale werkplaats werken op de tekenafdeling, ze maakten daar sierhekken en daar had hij op zich wel een leuke baan, want hij tekende daar, hij maakte de ontwerpen alleen dat heeft maar een paar jaar geduurd, toen hebben ze hem gedegradeerd naar de werkplaats en daar zat hij gewoon onder zijn niveau. Hij werkte daar tussen, ja, hoe moet je dat zeggen, het was niet de meest inspirerende omgeving. Daar is hij ook nooit meer uit gekomen.

 

Cor

Heb je broers en zussen?

 

Sam

Ja, twee zussen.

 

Cor

Jij bent de jongste?

 

Sam

Nee, ik ben de oudste.

 

Cor

En wat voor school heb je gedaan?

 

Sam

Ik deed Havo en toen dacht ik altijd dat ik naar het Grafisch Lyceum zou willen, want ik had een buurmeisje, Joyce, die zat op het Grafisch Lyceum en die studeerde voor art director en Joyce was eigenlijk wel een soort van voorbeeld voor mij, dus ik dacht: wat Joyce doet, dat wil ik ook, dus ik wist altijd: ik ga naar het Grafisch Lyceum.

 

Cor

Dat was dan dat creatieve wat eigenlijk altijd wel in jou zat.

 

Sam

Ja, vroeger was ik of aan het tekenen of met mijn LEGO bezig. Dus wel bouwen of iets maken, tekenen.

 

Cor

En vanwaar toen naar de autoschool, zei je, naar de Iva?

 

Sam

Ik ben dus op een dag naar de open dag gegaan van het Grafisch Lyceum en op de een of andere manier spatte daar denk ik een soort van droom uiteen, want toen ik daar rondliep dacht ik: hier hoor ik niet, dit is mijn plek niet. En toen wist ik opeens niet meer wat ik dan wel moest doen. En toen zat ik al in vijf Havo en dan moet je kiezen en ik wist niet wat ik moest kiezen. Toen zat ik op een dag naast een jongen in de klas bij wiskunde, Onno Klinkhamer, en Onno die vertelde toen dat hij dus naar het Iva ging, had ik nooit over nagedacht. Dus ik vroeg hem wat het was, Iva en Onno die zei: dat is helemaal te gek, ik ga daar in pak naar school, ze rijden allemaal hard door de straten, maar vooral auto’s. Ja en ik vond auto’s natuurlijk hartstikke mooi en ik denk dat elke jonge jongen auto’s mooi vindt.

 

Cor

En toen had je al een scooter?

 

Sam

Ja, ja. Een Italiaanse. Ik heb er toevallig deze week een video over gemaakt. De Malaguti Phantom. Dus wat dat betreft, maar toen wist ik nog niet dat ik iets met Italiaanse auto’s zou gaan doen. Maar ik vond auto’s altijd heel leuk en toen dacht ik: ja, waarom eigenlijk niet, waarom zou ik niet iets met auto’s gaan doen. En toen ben ik naar de open dag van het Iva gegaan met mijn ouders en dat was echt, daar word je helemaal ingepakt. Als je op het Iva op de open dag komt, dan ga je er met boter en suiker in. Dat is gewoon één groot succesverhaal.

 

Cor

Dat doen ze dus heel goed.

 

Sam

Ja, en het is ook gewoon goed voor elkaar daar. Op het Iva hebben ze het echt voor elkaar. Daar kunnen zoveel scholen wat van leren, hoe het daar gepland is, hoe strak het in elkaar zit. Ik heb daar twee jaar gezeten, ik heb nooit één uur lesuitval gehad. Dat is gewoon: geregeld.

 

Cor

Wat voor een leerling was je?

 

Sam

Half rebels, denk ik. Ik was niet de grootste klojo in de klas en ook niet de netste. Ik denk daar tussenin.

 

Cor

Had je toen al wel eens dat je dacht: ik word later ondernemer, of was dat - toen nog niet?

 

Sam

Nee. Zelfs toen ik van het Iva afkwam nog niet.

 

Cor

Hoe oud was je toen je van het Iva afkwam?

 

Sam

Negentien.

 

Cor

Dus toen ben je ergens in loondienst gegaan?

 

 

Sam

Ja. Ik ging solliciteren - kijk, ik ging naar het Iva, dus ik moest ook een plek hebben om in die autowereld te komen.

 

Cor

Was dat nog BBL in die tijd, of dat niet?

 

Sam

Nee, je ging vijf dagen in de week naar school en op zaterdag moest je een stageplek regelen. En ik werkte altijd bij een bollenboer, dus ik was de schuurknecht die op de heftruck de bakken tilde, dus ik had nog nooit bij een autobedrijf gewerkt. Ik was denk ik twee of drie keer in mijn leven bij een autobedrijf geweest. Dus ik moest een plek hebben daar om daar binnen te komen en een vriend van mij, een hele goede vriend van mij, Joost, die werkte bij een Fiat en Alfa dealer. En toen dacht ik: oké, dan ga ik bij die dealer solliciteren. Dus toen heb ik, volgens mij heb ik eerst folders van hem gevraagd, omdat ik dacht: ik moet van alles op de hoogte zijn en van de modellen en noem maar op en toen op een dag ben ik daarheen gereden met mijn moeder, Alkmaar, de eigenaar was Jan Jong en toen heb ik aan Jan Jong gevraagd of die plek voor mij had om die autobranche binnen te komen, of ik daar op zaterdag mee kon lopen in de verkoop. Dat had hij niet, maar Jan die zei: ik heb nog een winkel in Schagen en daar zit nog één man, één verkoper, die krijgt een beetje drukte, de nieuwe Punto komt eraan, dus hier is het nummer, bel hem maar op en zeg maar dat je het nummer van mij hebt. Dus toen ben ik met mijn moeder naar huis gereden, ik was toen nog zeventien. Dat was dus dat ik naar het Iva toeging, ik had nog geen rijbewijs. En toen heb ik gebeld naar Schagen, dat is wel grappig, want dit is een verhaal wat ik ook in mijn lezingen vertel, sommigen zullen dit misschien wel gehoord hebben. Maar ik kwam thuis, ik had dat telefoonnummer in mijn hand en ik belde op, ging over en het was: Autobedrijf Deutekom, met De Wit, goedemiddag? En ik zeg: dag, met Sam van Dalen, ik heb uw nummer gekregen van Jan Jong en ik zoek een plek om op zaterdag in een autobedrijf te werken. En het eerste wat hij zei, Theo, dat was, omdat ik vertelde dat ik dus naar het Iva ging. Hij zegt: nee, jongens van het Iva die neem ik niet aan, dus ik heb geen plek voor je. Dus ik dacht: wat is dit nou? Ik denk: ik ga daar aan de gang. Dus ik zeg: hoe kan dat, u kent mij niet eens! Ik zeg: laat me dan mezelf in ieder geval voorstellen. En toen zei hij: oké, dat is goed, zaterdagochtend, negen uur, jasje, dasje. Dus toen dacht ik: kijk, ik kan daar in ieder geval mezelf presenteren. Toen ben ik op vrijdagavond, met een jongen die ik kende van het Iva, ben ik bij hem achterop de motor ben ik naar Schagen gereden, om in ieder geval te zien waar het was, waar die zaak zat. Want ik wilde niet te laat komen natuurlijk op zaterdagochtend, ik moest daar op zaterdagochtend met de trein naartoe. Met de trein en met de fiets. Dus, en toen stond ik voor die zaak en dat was dus een Fiat dealer, dat was toen nog geen Alfa, dat was Fiat en Lancia, maar er stonden ook twee Ferrari’s in de winkel. Er stond een 308 en een 348. En toen stond ik voor de showroom en zag ik die twee Ferrari’s staan en toen dacht ik: nou, als ik hier kan werken, dan ben ik echt helemaal de koning. Dit moet gewoon lukken, weet je wel. Dus toen ben ik zaterdagochtend daar naartoe gegaan, het eerste stukje met de fiets, toen met de trein van Opdam naar Schagen, laatste stukje met de fiets, dus toen kwam ik om negen uur binnen, vijf voor negen en Theo zat daar achter zijn bureau en ik liep naar binnen, naar hem toe, ik gaf hem een hand en hij was heel - hij deed heel afstandelijk. Hij zei: loop jij maar met mij mee. Dus ik liep achter hem aan, naar de koffiehoek en hij zegt: doe dat kastje eens open? Dus ik deed het kastje open. Hij zegt: pak er eens een kopje uit? Ik pak een kopje. Hij zegt: die doe je onder die machine en dan druk je op de middelste knop. Dus dat deed ik en er kwam koffie uit en toen zei hij: zo, je kan in ieder geval koffie zetten. Dus toen heb ik die koffie voor hem neergezet en toen gingen we zitten en we waren nog geen twee minuten in gesprek en toen kwamen er mensen binnen en dat waren een jongen en een meisje, met een kinderwagen en hij zei: ga ze maar helpen. Ik dacht: dan moet ik mezelf nu niet laten kennen ook, dus ik ging daar naartoe en ik zeg: dag, Sam van Dalen, kan ik wat voor u doen? En toen zeiden ze: ja, we zijn op zoek naar een kleine auto. Dus ik om me heen kijken wat er stond, weet je wel, dus toen heb ik die mensen geholpen, ik heb ze niet iets verkocht, maar Theo die stond op een afstand mee te kijken en kennelijk beviel het hem, want ik mocht de rest van de dag blijven en aan het eind van de dag gooide hij mijn fiets achterin de Fiat Ulysse, toen bracht hij me naar het station en toen zei hij: tot volgende week!

 

Cor

Gaaf!

 

Sam

Ja, dus zo ben ik bij een Fiat dealer begonnen en bij datzelfde bedrijf ben ik gebleven en heb ik na het Iva vijf jaar lang gewerkt. Dus ik ben echt meteen, zo ben ik in de Fiats en Alfa’s terecht gekomen. Daar heb ik een hele mooie tijd gehad.

 

Cor

En is daar, denk je ook een beetje van, op het moment dat iemand één keer daarmee begiftigd is, of begeisterd is, ja, dat het dan -

 

Sam

Dat gaat niet meer weg. Ik zou nooit iets anders gaan verkopen. Tenminste, al zou je mij nu zeggen: je kan doorgaan met je bedrijf, maar dan moet je BMW gaan verkopen, of Audi, dan stop ik. Dit is gewoon nu wat ik doe, dit doe ik al lang, dit vind ik leuk en ik vind echt dat wij gewoon een fantastisch mooi product hebben en dit is wat ik doe. En anders ga ik gewoon, want ik zou ook andere dingen kunnen, dus dan ga ik iets met poffertjes doen, of met pannenkoeken. Of met reclame, maar ik zou nooit meer mijn autobedrijf - ik zou nooit overstappen naar een ander merk.

 

Cor

Ondernemers van Nederland, als je nog een Italiaanse auto wilt, dan moet je echt in de snoepwinkel van Sam van Dalen komen kijken, want ik heb hier net beneden rondgelopen, ja, heerlijk, heerlijk. Alhoewel ik geen - ik ben een BMW-man, maar goed. Wanneer was toen het moment dat je zei, je zei: vijf jaar daar gewerkt, wanneer was het moment dat je zei: en nu ga ik dat voor mezelf doen?

 

Sam

Dat kwam omdat ik op een gegeven moment, het bedrijf werd overgenomen door de Stern Groep en wij gingen dus in één keer van twee vestigingen, gingen we naar tien of dertien vestigingen.

 

Cor

Stern is ook veel Mercedes, toch, of niet?

 

Sam

Stern is ooit begonnen met Mercedes, ja. Maar Stern Twee was toen Fiat, Alfa Romeo, Lancia en volgens mij ook Opel en wij hadden toen dertien Fiat-vestigingen volgens mij, of dertien vestigingen inclusief Opel en één winkel die ze overnamen, dat was Fiat Reyne in Zaandam en dat waren twee panden, twee oude panden, aan de ene kant van de weg stond de showroom en aan de andere kant de werkplaats, en boven die werkplaats zat een appartement, daar woonde vroeger mevrouw Reyne, dat hele spul ging eruit, dat kwam leeg en ik was toen nog best wel jong, ik was denk ik eenentwintig of tweeëntwintig, dus ik verdiende niet zo veel, ik had niet echt een dik salaris daar en ik had wel door dat van heel Stern Twee, van al die winkels die daarbinnen vielen was ik gewoon, ik deed op een gegeven moment Schagen in mijn eentje, ik was daar toch een soort van bedrijfsleider en mijn winkel draaide goed, maar ik had een heel laag salaris en ik had op een gegeven moment wel door wat die andere mannen, van die andere vestigingen verdiende. Van Alkmaar en Amsterdam en Zaandam en ik dacht: wat ik krijg, dat is eigenlijk gewoon bijna fooi denk ik. Dus ik wilde op een gegeven moment wel wat meer verdienen, maar overall in de groep draaide ze geen fantastisch resultaat. Dus zeiden ze van: ja, er is een soort van salarisstop. Je kan niet meer verdienen, we willen het je wel geven, maar dat kan niet. Daar was ik het niet helemaal mee eens, dat liet ik ook merken en toen een paar weken later, toen kwam de financieel directeur naar mij toe en dat was heel leuk, hij zegt: we kunnen je niet meer salaris geven, maar ik heb wel wat anders leuks voor je. We hebben een vestiging overgenomen in Zaandam en daar zit een appartement boven, rij er maar naartoe en kijk maar of het wat voor je is en als je het leuk vindt, dan mag je daar gewoon wonen, voor niks. Ik denk: dat is natuurlijk top. Dus ik ben er met een vriend van mij naartoe gereden, beneden in de werkplaats de sleutel opgehaald en naar boven gegaan, dat was gewoon een oude bende, maar het was wel heel leuk. Het was gelijkvloers, boven de werkplaats, het was groot en het zat tegen de stad aan, je kon daar over het spoor heen met een loopbrug en dan stond je middenin de stad. Dus ik was meteen, ik dacht: dit is super. Dus samen met die vriend waarmee ik erheen ging, Joris, meteen gezegd: oké, hier gaan we wonen. We zijn meteen ’s middags naar de bouwmarkt gegaan, verf gehaald en we hebben het hele hok geschilderd. En ’s avonds kwam een andere goede vriend van ons langs, Steven, die hier nu naast mij zit, die heeft een groot bedrijfswagenbedrijf en die werkte in die tijd ook al in de auto’s en die kwam ook bij ons wonen, dus we zijn er met zijn drieën gaan wonen. En wat gebeurde er op een gegeven moment? Fiat zat daar beneden, dat was van Stern, maar die gingen daar naar anderhalf jaar, of twee jaar gingen die daar uit en toen kwam dat pand daaronder leeg te staan. Dus wij woonden toen boven een leegstaand garagebedrijf en ik werkte bij Stern in de auto’s en Steven werkte bij Alewijn Ott in de auto’s, een hele grote occasion handelaar in Alkmaar en eigenlijk kwam toen het idee: kunnen we het gewoon niet beter zelf gaan doen? En ik wilde iets met verkopen doen, dus ik dacht dan huur ik die showroom en Steven die wilde een werkplaatsbedrijf opzetten, dus toen dacht hij: dan huur ik die werkplaats. En toen zijn wij met zijn tweeën naar de gemeente Zaandam gegaan, daar was het pand van, om te vragen of we die panden konden huren. We dachten: dan beginnen we gewoon zelf. Dus eigenlijk in Zaandam, boven die leegstaande winkel is toen wel het idee gekomen van: ik kan het ook zelf gaan proberen.

 

Cor

En hoe lang ben je daar gebleven?

 

Sam

Het is niet doorgegaan.

 

Cor

Het is niet doorgegaan?

 

Sam

Nee. De ochtend dat wij naar Zaandam, dat wij een gesprek hadden met die wethouder hebben wij nog een SMS-je naar elkaar gestuurd, Steven en ik van: vandaag gaat het beginnen, weet je wel? Ons grote avontuur, dit wordt het begin van een succes en die middag zaten we gewoon echt compleet gedesillusioneerd aan een biertje op het terras, want die man die nam ons helemaal niet serieus. Wij wilden die panden huren en ik weet zeker dat het ook was gelukt, maar hij nam ons denk ik niet voor vol aan. Daar zaten twee jonge jongens en dat was toch wel een serieus gebouw en hij zei: nee, wat jullie willen dat zag die man niet zitten. Volgens mij heette die meneer Sterk. Meneer Sterk geloofde niet in ons.

 

Cor

Hij dacht: sterk verhaal.

 

Sam

Maar het zaadje was wel geplant. En Steven en ik zijn op dat moment allebei op zoek gegaan naar een locatie, we hebben heel veel panden gezien, ook vaak ’s avonds op pad geweest.

 

Cor

Toen was één ding: je gaat voor jezelf beginnen.

 

Sam

Ja, dat zit er dan in.

 

Cor

Dat was toen.

 

Sam

Want eigenlijk heb je daar dan wel aan geroken en je denkt: ja, waarom eigenlijk niet? En toen ben ik uiteindelijk begonnen in Wieringerwerf en Steven in Alkmaar. En we zijn dus tegelijk voor onszelf begonnen, allebei november 2005 en inmiddels, de grap is, inmiddels via omzwervingen, want ik ben eerst nog met mijn pand naar Heerhugowaard gegaan en ben toen nieuw gaan bouwen in Opmeer en Steven die is twee jaar daarna ook opnieuw gaan bouwen, hier naast mij, dus we zitten nu, dit is één bedrijf.

 

Cor

Ja, dat is Koopman?

 

Sam

Koopman Bedrijfswagens en inmiddels is dat giga. Dat wordt echt één van de grootste, ik denk één van de grotere in zijn markt en we zitten hier heel mooi naast elkaar, dat is wel heel leuk.

 

Cor

Wat had je toen je begon, had je toen een aparte filosofie van als ik het ga doen, dan ga ik het zo doen?

 

Sam

Nee, nee. Ik had in mijn hoofd, ik wilde graag een showroom, dus daar heb ik steeds naar gezocht en ik kon geen geschikt pand vinden en toen ik op een avond bij iemand kwam in Wieringerwerf die een showroom te huur had, toen ging ik daar kijken, toen viel die showroom tegen, dat was een donker hok, ik dacht: daar ga ik niet zitten. Maar ik had met die man een heel leuk gesprek en die had een garagebedrijf tegenover de showroom en daar zat echt wel schwung in. Je merkte gewoon: daar gebeurde wat, dus toen vroeg ik aan hem van: kan ik ik niet bij een kantoor huren in je werkplaats en dan jouw buitenterrein, dan koop ik auto’s in, die zet ik buiten en als ik ze dan verkoop kun jij ze klaar maken. En zo ben ik begonnen. Zijn bedrijf heette Garage Arjen Zuidema en ik dacht: ik ga niet mijn eigen naam erop zetten, want dan snappen mensen dat niet, dus mijn eerste bedrijf heette Zuidema Auto’s. Dus je had Garage Arjen Zuidema dat was van hem en Zuidema Auto’s was van mij en dat heb ik anderhalf jaar gedaan en dat ging echt heel goed. Ik ben daar met een redelijk, niet met een heel groot startkapitaal, maar toch, ik heb geld toen van iemand kunnen lenen, daar heb ik mijn eerste voorraad van gekocht en in het eerste jaar verkocht ik tweehonderdvierentachtig auto’s.

 

Cor

Ik heb geen idee, ik heb geen referentiekader, maar dat is veel?

 

Sam

Voor mij was dat heel goed, ja. Maar dat was ook gewoon dag en nacht werken. Als er op zondag iemand voor een auto wilde kijken, dan ging ik er ook gewoon heen, want elke order die je doet, elke auto die je verkoopt is gewoon een soort van bloed in je aderen. Dat is waar je op bouwt.

 

Cor

En je deed het altijd nog alleen? Dus -

 

Sam

Nee, ik heb meteen iemand aangenomen. Ik had een jongen bij mij werken, bij Stern nog in Schagen, die werkte op zaterdag bij mij, dat was Jelle en op een gegeven moment moest ik die dus ontslaan, er was een soort van reorganisatie aan de gang bij Stern en toen moesten alle zaterdaghulpen moesten er ook uit, maar ik kon heel goed met Jelle en ik wist toen al dat ik voor mezelf ging beginnen, dus toen heb ik op een gegeven moment gezegd tegen Jelle: ik moet je dus nu, jij moet hier weg, ik heb al besloten dat ik voor mezelf begin, dus dat duurt nog maar vijf of zes weken. We hebben hem die laatste zes weken, hij mocht gewoon elke week evengoed komen, en ik heb hem toen deels uit mijn eigen zak betaald en deels hebben we hem denk ik, de hele fooienpot of zo, maar ik zei: ik wil gewoon dat je bij mij komt werken straks.

 

Cor

Wat kon Jelle dan?

 

Sam

Jelle die deed de winkel schoonmaken en de auto’s poetsen en dat deed hij op zaterdag daar, maakte de werkplaats schoon, maar hij had ook een hele leuke babbel, was ook gewoon iemand die echt wat kon, weet je wel, dus ik dacht: ik moet niet voor mezelf beginnen en dan alles alleen moeten doen. Ik heb iemand nodig die mij ook helpt met poetsen, die er is als ik onderweg ben en dat werd Jelle, dus die heb ik toen meteen aangenomen, dat liep samen met zijn school, die had tijd over, dus die kon ik voor drie dagen in de week aannemen en zo ben ik begonnen. Drie dagen in de week had ik iemand in dienst.

 

Cor

Even een tussenvraag, is iedereen die bij jou begint, vind jij dat die de Iva zou moeten hebben?

 

Sam

Veel hebben dat wel gedaan, want ik heb best wat jongens gehad inmiddels door de jaren heen, maar ik heb nu één hele goede en die heeft geen Iva gedaan. Dat is Joep en Joep die komt uit de horeca, ja, die heeft geen Iva nodig. Die zou ook niet dat nu nog gaan doen. Die is hier denk ik op zijn negentiende binnengekomen, die is nu drie- vierentwintig, dus die zou dat nu ook niet meer gaan doen, maar ik heb wel veel mensen hier gehad en die op een gegeven moment naar het Iva toe zijn gegaan en die daar ook een hele mooie tijd hebben gehad, ja.

 

Cor

Ik hoor vooral: hard werken, ondernemers doen dat vaak wel en ik zag in het filmpje die voorbij komt, wat je over jezelf hebt gemaakt over 2010, toen heb je jouw, of dat had je misschien al langer, je zegt: colitis ulcerosa. Een chronische, regelmatig terugkerende ontsteking in de darmen. En je zegt: toen ik op een gegeven moment niet meer dan vijftig meter kon lopen, toen werd het wel heel erg nijpend. Was je er onzeker van als je zo ziek wordt?

 

Sam

Ja, en heel moe vooral. En je sluit je sociaal af, want je kan niet, weet je als je om de vijf of om de tien minuten naar de wc moet, dan ga je niet meer naar een verjaardag toe op een gegeven moment, of wat dan ook. Of als op zondag vrienden bellen en die zeggen: we gaan een stukje varen, het is mooi weer, dan ga je niet mee, want je wil niet -

 

Cor

Je kan nog geen auto ophalen man.

 

Sam

Nee, nou ja, dan moet je wc papier meenemen en als ik er nu aan terugdenk, dat was een vreselijke tijd.

 

Cor

Had je dat al langer onder de leden, of komt dat acuut op, of is dat -

 

Sam

Op een dag begint het, weet je wel. En dan denk je: dat gaat morgen wel weer over en dan wordt het steeds erger en binnen een week spoot bij mij het bloed eruit, dus, sorry voor mijn taalgebruik, maar dat is hoe het is. En dan word je, eerst word je een beetje angstig, want dan denk je: ik heb iets serieus aan de hand, ik heb misschien darmkanker of wat dan ook, dus dan krijg je onderzoeken en dan kom je erachter dat het geen kanker is, maar dat er wat anders aan de hand is.

 

Cor

Maar wel serieus.

 

Sam

Ja en wat ik niet wilde accepteren is dat negentig procent van de mensen die dat heeft, die eindigt uiteindelijk met een stoma. En weet je, 2010, trek er tien jaar af, was ik negenentwintig en ik ben iemand die toch wel ijdel is en mijn hele leven lang heb gesport, ik hou ervan om er wel gewoon goed uit te zien. Ik heb mezelf nooit laten verzakken of wat dan ook en ik zag mijzelf niet voor me over het strand lopend met een stoma op mijn buik. Ik dacht: dat klopt gewoon niet in mijn toekomstbeeld, kan dat gewoon niet, dat kon ik niet rijmen. En ik wist dat als ik me eraan over zou geven, dat ik, want in het ziekenhuis zeggen ze: je moet medicijnen innemen, je krijgt ontstekingsremmers, heb ik in het begin ook gedaan, maar al heel snel werken die niet meer. Dus dan krijg je een zwaardere. En als die niet meer werken krijg je een nog zwaardere en die versnelling die gaat heel snel hoor, want dat zie je wel bij mensen om je heen die het dan ook hebben en uiteindelijk ga je aan de Prednison en als dat niet meer werkt dan zeggen ze: nou meneer Van Dalen, we trekken nu die dikke darm eruit en dan krijg je een zakje op je buik. En ik dacht: dat is mijn voorland dan en dat accepteer ik gewoon niet.

 

En dat is een heel lastig traject geweest, want ik ben daar heel ver in gegaan om een manier te vinden om er vanaf te komen, totdat je ook in je omgeving merkt dat je weerstand krijgt van mensen die zeggen van: wat je aan het doen bent, is niet goed. Ik had hele goede vrienden die gewoon zeiden dat ik veel te eigenwijs was en dat ik gewoon naar de artsen moest luisteren, want die wisten het beter dan ik. Dus dan ga je op een gegeven moment ook aan jezelf twijfelen, dat je denkt van: ben ik dan echt zo’n stomkop dat ik niet wil accepteren dat ik er gewoon aan toe moet geven, weet je wel? Maar dat kon ik niet.

 

Cor

Ik vroeg me af, die Jan Steers, heeft hij jou een stuk blindedarm gegeven, wat is er gebeurd?

 

Sam

Hij heeft mij vooral veel vertrouwen gegeven. Ik ben op een dag, ik ben overal geweest. Ik heb elk soort dieet geprobeerd, ik heb elke soort van genezing geprobeerd.

 

Cor

Kon in die tijd jouw zaak gewoon door, dat je daarnaast gewoon auto’s verkocht?

 

Sam

Het was wel zo, als ik ’s morgens om kwart voor negen op de zaak kwam, redelijk vol energie, omdat ik gewoon ’s avonds al om acht uur naar bed ging, dat ik om half tien ’s morgens al uitgeblust op de balie lag, dus drie kwartier, dan was het bij mij op. Totdat vrienden van mij wel zeiden van: je moet een paar maanden vrij nemen, want het gaat gewoon helemaal niet goed met jou. Maar ik ben blijven zoeken naar dingen en ik ben echt overal geweest, weet je, totdat je bij mensen zat met magneten in je handen en stroomschokken door je lijf en diëten waar je - op een gegeven moment woog ik zestig kilo, ik weeg nu vierenzeventig, ik ben gewoon slank en ik weeg vierenzeventig kilo. Ik kan me niet voorstellen dat hier veertien kilo minder nog aan heeft gezeten, dan ben je gewoon echt, dan is er niet veel van je over. En op een gegeven moment gaan vrienden tegen je zeggen van: jij moet nu dat gaan doen, want je bent echt verkeerd bezig. Maar ik dacht: ik ga vinden wat er aan de hand is, ik ga het vinden, het zit hem in een soort vitamine, of het zit hem in iets waar ik niet tegen kan, of ik moet een drankje op het spoor komen waardoor het beter wordt, wat dan ook, maar ik dacht: als ik maar lang genoeg volhoud, dan ga ik dat vinden. Totdat ik op een gegeven moment en een vriend van mij die had al vaker tegen mij gezegd: je moet naar Jan Steers. Maar ik was al bij zoveel mensen geweest, dat ik dacht: ik ga niet meer naar mensen toe, want iedereen zegt van: je moet dit of dat, maar dat werkte nooit. Dus ik zei: ik hoef niet naar Jan Steers en ik bij al bij heel veel mensen geweest, dat is de oplossing niet. Ik dacht: ik moet er zelf achter komen. Totdat ik dus op een avond inderdaad, ik zou een film gaan kijken bij een vriend van mij, die woonde nog geen driehonderd meter verderop en ik liep er naartoe en, je moet je voorstellen, als je er dus zo in zit en mensen die colitis of Crohn hebben die zullen dit herkennen als ze dit horen, je hele leven neemt het in zijn greep. Dus je gaat op een gegeven moment als je de deur uitgaat, ben je nog maar met één ding bezig en dat is: je moet eerst naar de wc, naar de wc, naar de wc, je voorbereiden, dat je die deur uit kan, dus je zit eerst een uur op die wc voordat je de deur uitgaat en dat had ik gedaan en je loopt op een gegeven moment gewoon verkrampt en ik liep naar die vriend toe en ik was nog niet eens bij de spoorlijn en ja, ik scheet gewoon mijn hele broek vol. En toen dacht ik: beroerder dan dit kan ik niet meer worden. Als ik niet eens honderd meter de straat op kan en gek genoeg moest ik er toen die avond eigenlijk om lachen. Ik liep naar huis, weet je wel, met de troep in mijn broek en dat ik dacht van: dieper dan dit kan ik niet zinken.

 

Cor

Het kan nu alleen maar bergopwaarts gaan.

 

Sam

Het kan alleen maar beter worden. Maar niet beroerder. En ik ben thuis onder de douche gestapt, troep in de was gegooid en toen heb ik die vriend van mij gebeld en gezegd: geef mij het nummer van Jan Steers, want ik weet niet meer wat ik moet doen. En daar staat zijn bordje trouwens, op mijn bureau. En ik belde hem op zijn verjaardag, er nam een vrouw op en die zei: ja, meneer Steers die is jarig, die kan nu niet aan de telefoon komen, maar wat wil je? Ik zeg: ik wil hem heel graag spreken, ik heb van een vriend van me gehoord dat hij mijn kan helpen. Zij zegt: kom dan morgen maar langs.

Dus toen ben ik daar de volgende dag naartoe gegaan en ik kwam daar binnen, hij woonde in een caravan, dat was een heel bijzondere man hoor. Hij rookte denk ik drie of vier pakjes Camel op een dag, het stond er helemaal zwart van de rook en hij zat -

 

Cor

Hij woonde hier ook in -

 

Sam

Hensbroek, drieëntachtig, vierentachtig was hij, zat hij in de hoek van die caravan, zat hij in een stoel, onderuit gezakt, hij was broodmager, grote grijze lokken achterover, zat hij die sigaret te roken, heel lang, hoekig gezicht - Come in! Hij had heel lang in Amerika gewoond, dus ik ging naar binnen en hij zegt: wat is er aan de hand? Dus ik vertellen en hij zegt: vroeger gingen mensen hier dood aan, maar nu niet meer! Dus hij zei: pak een pen. En moest ik een pen pakken en een stuk papier en toen zei hij: schrijf op! En toen ging hij gewoon opschrijven wat ik gewoon twee weken lang moest doen, moest eten, niet moest doen, moest drinken, klaar en toen zei ik: en dan? Hij zegt: en dan kom je bij me terug en dan zeg je: meneer Steers, bedankt ik kan weer verder met mijn leven, hier heb je vijftig piek en de groeten. En ik zei: dat kan niet. En toen zei hij: wed er maar niet om, geheid dat je verliest! En ik ben toen naar huis gegaan en ik ben gewoon precies gaan doen wat hij zei en eigenlijk ging het na een paar dagen al beter, maar wat mij vooral enorm heeft geholpen, was toen ik merkte dat het beter ging, dat ik er ook gewoon vertrouwen in kreeg dat het dus mijn hele lichaam ontspande ook. Je bent op een gegeven moment zo verkrampt dat ook gewoon niks meer functioneert en ik denk dat één van de belangrijkste dingen wat hij mij terug heeft gegeven was: gewoon echt vertrouwen. Dus ik ben echt herstellend daarheen gegaan, na twee weken terug gegaan en toen kwam ik binnen, het hele hok zat vol met mensen en toen zag hij me en zei hij: hé, het gaat goed? Had ik een fles whiskey voor hem mee, en dat is toen een hele goede vriend van me geworden. Ik kwam er heel vaak en op een gegeven moment kreeg ik wel een terugval, maar toen heeft hij me gewoon weer geholpen en hij heeft me ook gewoon dingen in doen zien - ik maakte me heel erg druk om bepaalde dingen. Ik denk dat mensen die daar last van hebben, ook gewoon binnenvetters zijn en dingen slecht verteren - ik kan heel erg piekeren, mijn gedachten staan ook nooit stil, dus, ik denk dat dat wel een synchroon kenmerk is van mensen die daar last van hebben.

 

Cor

Als je dan zo naar jezelf zou moeten kijken, want, als je nu jouw filmpjes kijkt dan denk je: die is extravert, maar je bent veel meer introvert dan extravert?

 

Sam

Ik denk het wel, ja. Want wat je op een video ziet dat is - kijk, ik bedenk een verhaal en dat maak ik en dan zet ik het erop, als het klaar is, als ik denk: zo breng ik mijn boodschap, maar dat wil niet zeggen dat je in het echt precies zo bent natuurlijk.

 

Cor

Komen we zo meteen nog even op terug. Ik zag toen - Santiago dat zijn de mooiste duizend kilometers van je leven, gefietst? Gelopen?

 

Sam

Gelopen. Ik ben in de tijd voordat ik Jan Steers leerde kennen, toen mijn vader overleed in januari 2011, toen zat ik een soort van op mijn dieptepunt, toen, ik weet nog dat ik met oud en nieuw, zat mijn vader in het hospice en hebben we oud en nieuw daar gevierd, ik en mijn zusjes bij hem en hij zat daar met twee andere vrouwen, die dus alle drie terminaal waren, ik word nog treurig als ik eraan denk en toen hebben we daar oud en nieuw gevierd, hebben we gegeten, en dan zit je gewoon met drie mensen, waarvan één je vader is, waarvan je weet van: binnen een paar weken zijn zij er gewoon niet meer. Dat is heel raar. Hebben we om twaalf uur nog naar buiten staan kijken naar het vuurwerk en toen ben ik denk ik om één uur naar huis gereden en toen zou ik naar huis gaan, maar uiteindelijk dacht ik van: ik ga nog even bij vrienden kijken die een feestje hadden, oud en nieuw en daar ben ik toen heen gegaan en toen zag ik iedereen feesten en doen en daar voelde ik me zo niet op mijn plek, dat ik dacht, ik ben nu helemaal - ik hoor gewoon hier niet meer bij. Ik zit in zo’n andere wereld. En toen heb ik daar een beetje tijdelijk een soort van een hekel aan gekregen, aan gewoon alle leuke dingen.

Aan feesten en ik dacht: ik moet gewoon wat meer tijd met mijzelf doorbrengen, dus en toen ben ik met een vriend van mij, diezelfde vriend die mij naar Jan Steers verwees ben ik gaan lopen. Eerst gewoon over het strand, pakten we de trein naar Den Helder en liepen we terug naar Schagen, dan ben je ongeveer een halve dag aan het lopen. En dat deed mij zo goed, dan kon ik gewoon een rol wc papier meenemen, kon ik gewoon in de duinen gaan zitten wanneer ik wilde. En dat lopen dat beviel me zo goed, dat we op een gegeven moment zeiden: zullen we het Pieterpad gaan lopen, dat is vierhonderd tweeënzeventig kilometer, we begonnen in Groningen, Pieterburen.

 

Cor

Saai stuk is dat, het eerste stuk.

 

Sam

Ik vond het fantastisch. Ik ben echt van het Pieterpad gaan houden. Ik vond dat zo fijn, dat ik op een gegeven moment echt daar tijd voor ging maken dat ik, zaterdagavond uit het werk, pakte ik de trein, dan ging ik naar waar ik gebleven was en nam ik een bed and breakfast en zondag ging ik lopen, maandag lopen en maandagavond weer naar huis. Dan deed ik vaak twee dagen, op een gegeven moment probeerde ik dat uit te breiden naar drie dagen, gewoon drie dagen in mijn eentje alleen maar lopen. Tijdens dat ik dat Pieterpad heb gelopen, daar heb ik wel bijna een jaar over gedaan omdat je maar één keer in de week een paar dagen ging, dus dat liep je niet in één keer en eigenlijk gedurende dat traject heb ik ook, is in diezelfde periode geweest als dat ik Jan Steers heb leren kennen, dus ben ik ook beter geworden. Dus het begin van het Pieterpad liep ik gewoon strontziek, moest ik gewoon om de kilometer stoppen, maar aan het eind, toen ik in Maastricht aankwam, was ik kerngezond. Dus voor mij is dat Pieterpad een hele, is daar als een bijzondere reis tussendoor gelopen en toen ik aan het einde van het Pieterpad kwam, daar staat een steen, ik moet bijna janken als ik het zeg. Zucht…. Daar staat een steen en op die steen staat: tussen wens en vervulling ligt een grote afstand. En toen ik dat las, ja, toen -

 

Cor

Janken.

 

Sam

Ja, dus ik zat daar en was ik aan de ene kant heel blij, dat ik daar zat, zo fit en dat ik dat had kunnen doen en aan de andere kant was er zoveel veranderd, mijn pa was er niet meer, Jan Steers was in die tijd ook overleden, die heb ik eigenlijk maar een jaar gekend en ik zat daar en ik was gewoon helemaal gezond en dat pad was af. Ik dacht: wat! Ik kon het niet rijmen dat die plek waar ik elke keer naartoe ging, dat dat gewoon daar stopte en ik heb daar toen een half uur denk ik gezeten en toen in één keer keek ik - toen viel me iets heel stoms op. Want dat pad is natuurlijk niet af. Dat loopt gewoon door. Het Pieterpad stopt daar, daar staat een zuil dat je aan het einde bent, dus daar kun je heel treurig om zijn en op een gegeven moment kijk ik naar links en denk je: maar wacht even, dat stopt helemaal niet. Daar staat gewoon een bordje: Nice, 2200 kilometer. Ik denk: ik kan natuurlijk veel verder gaan. En toen ben ik naar huis gegaan en toen heb ik daarover nagedacht en toen dacht ik: weet je wat, ik zou wel naar Santiago willen lopen. Maar wat gebeurde er, dat was 2012 en ik had toen al plannen gemaakt om een nieuw bedrijfspand te bouwen, want toen ik me beter ging voelen dacht ik ook: ik ga gewoon alles doen wat ik nog wil doen. En ik heb toen mijn nieuwe pand gebouwd in 2012 waar we dus nu in zitten en toen dat bijna klaar was, toen dacht ik: oké, er is altijd een reden om het niet te doen, weet je wat, als je dus naar Santiago wil, dan moet je daar gewoon een maand voor uittrekken om duizend kilometer te lopen.

 

Cor

En waar ben je dan begonnen met lopen?

 

Sam

In Frankrijk. Saint-Jean-Pied-de-Port. Het is daar vandaan niet duizend kilometer, het is net geen negenhonderd kilometer. En toen dacht ik: weet je wat? Als mijn pand klaar is en we hebben een opening gehad, dan redden ze het hier wel even, dan ga ik dat doen, een soort cadeau voor mezelf. Dus ik ben, we hebben hier volgens mij op zondagmiddag mijn opening gehad en die week daarna ben ik weggegaan. En toen heb ik vijf of zes weken vrij genomen, ben ik met de trein naar Frankrijk gegaan en daar vanuit de Pyreneeën ben ik naar Santiago gelopen. Dus die negenhonderd kilometer.

 

[Tussenstukje]

 

Cor

Is het, wat ik wel mooi vind en ook, eigenlijk als ondernemer sta je vaak voor dingen alleen. En je hebt eigenlijk ook dan privé nog eens een keer helemaal alleen door alle strubbelingen heen gemoeten. Een vriend misschien, waar je dan terecht kon, hoe ga je met die eenzaamheid om?

 

Sam

Ik heb me nooit eenzaam gevoeld, want als je gewoon ergens bent op een plek waarvan je denkt: ik hoor hier nu even niet tussen, dan kun je ook nog wel bij jezelf terecht. Dus als je vervolgens, ik had, als ik het Pieterpad liep, had ik altijd mijn hond mee, een beagle Bentley, je kon mij niet blijer maken dan daar gewoon rond te lopen. Ik weet nog dat op een dag, toen was het Koninginnedag en dan loop je ’s morgens een hele ochtend door de bossen en uiteindelijk loop je uit zo’n bos een dorp in en in één keer hoor je de fanfare en dan hoor je mensen en er is een markt en er staat een poffertjeskraam en daar ga je dan tussendoor en je neemt een bord met poffertjes en daarna dan loop je daar weer uit en wordt het weer stiller en dan loop je weer in dat bos met je hond en daar - ik heb mij nooit eenzaam gevoeld.

 

Cor

Ik heb het Pieterpad het afgelopen jaar ook gelopen, maar goed, door corona waren alle kroegen ook dicht, wij gingen wel de dorpjes in, maar er was daar ook nooit iets te doen, zeg maar en ik liep niet met mijn hond, maar met mijn vriendin, dat was ook wel gezellig. Maar wat jij vertelt en hoe jij in Maastricht aankomt, dat herken ik heel erg.

 

Sam

Ben je in Maastricht aangekomen, ben je in Maastricht geweest? Dus je kent die paal waar ik het over had.

 

Cor

Ja, heel bijzonder. Dat was heel bijzonder. Jeetje, man. Vijf, zes weken Santiago, die gaan wij denk ik volgend jaar lopen, denken we aan. Kom je terug, zaak, auto’s verkopen als een malle?

 

Sam

Ik kwam terug en Sven die bij mij werkte, die werkt al zes jaar bij me, die heeft toen zes weken in zijn eentje gedraaid en die -

 

Cor

Heeft die wel eens gebeld, hebben jullie wel eens contact gehad, of heb je echt vijf weken -

 

Sam

Nee, geen contact gehad.

 

Cor

Nee? Wauw.

 

Sam

Ik heb het heel mooi kunnen doen, Steven die hiernaast zit, dat is één van mijn beste vrienden, van de bedrijfsauto’s en die zei toen ik naar Spanje ging, toen zei hij: ik wil wel wat voor je doen, dat ze jou niet hoeven te bellen, laat ze het hier gewoon zelf regelen en als ze echt problemen hebben waarvan ze denken daar durven ze niet over te beslissen dan mogen ze naar mij toelopen en dan neem ik een beslissing voor ze. En toen zei hij: dat is op één voorwaarde, ik wil daarna geen gezeik hebben, dat als jij terugkomt dat ik verkeerde beslissingen heb genomen.

 

Cor

Terecht.

Sam

En dat vond ik heel mooi, dus ik heb mijn jongens hier op het werk niet gesproken.

 

Cor

En ze zijn waarschijnlijk ook niet bij hem geweest?

 

Sam

Ja, ik denk het wel. En ik heb hem wel één keer gesproken, ik heb één keer, denk ik, na drie weken heb ik hem gebeld, niet om te vragen hoe het hier ging, maar gewoon om te zeggen: het gaat hier goed.

 

Cor

Mooi, ja.

 

Sam

Dat was wel bijzonder, ja.

 

Cor

Toen kwam je terug, toen ben je aan de vrouw geraakt en de kinderen?

 

Sam

Ja, heel snel.

 

Cor

Toen dacht je: en nu ben ik eraan toe! Ik ben naar Santiago geweest. En nu is het klaar.

 

Sam

Met Sanne durfde ik dat gewoon allemaal wel aan. Sanne en ik waren binnen een paar maanden, was eigenlijk ons eerste kindje onderweg, toen heeft Sanne een miskraam gekregen en daarna heeft het denk ik wel vier of vijf maanden geduurd, maar toen kwam Do onderweg.

 

Cor

Ja, mooi, mooi. En toch ook wel mooi, in jouw filmpje zeg je: en dan ben ik autoverkoper en uiteindelijk komt Harmen Commandeur, die leerde je filmen en editen en toen uiteindelijk toen kreeg je de functie in jouw eigen bedrijf: reclameman.

 

Sam

Reclameman, ja.

 

Cor

De mooiste baan, ja. Als je het hebt over beleving: mensen, kijk maar eens de filmpjes van Sam van Dalen op YouTube en zijn eigen website www.samvandalen.nl , super. Was dat eerste filmpje op Dumpert, die eerste waarbij je echt viraal ging?

Sam

Ja.

 

Cor

Dat was die boef kom uit de kast.

 

Sam

Klopt, dat was onze eerste viral, ja.

 

Cor

En toen dacht je, ik bedoel, die hele wereld zag toen van: ja, dit is, hier wordt gewoon schik gemaakt, zeg maar.

 

Sam

Ja, het was helemaal geen leuk onderwerp.

 

Cor

Iemand steelt elfenhalf duizend uit jouw kast.

 

Sam

Nee, niet uit de kast, die verwarring, dat heb ik denk ik in de video niet goed gezegd, hij heeft het geld uit mijn kantoor gestolen, alleen de tweede keer dat het me overkwam, toen brak hij het slot van die kast open en dat hadden wij op beeld staan. Dus toen hebben we aan het eind van de video gezegd: als iemand deze man tegenkomt, wil je hem dan vertellen dat die kast leeg is. En toen kwamen er heel veel reacties van: wie legt er nu elfenhalf duizend euro in een kast. Die lag helemaal niet in die kast, dat was de tweede keer dat hij langskwam. Maar goed, soms als je dat aan het maken bent, dan sta je wel eens niet stil bij dat iemand het verkeerd opvat.

 

Cor

En toen had je ook zoiets van: vanaf nu ga ik dat, wat in jou zit, zal ik maar zeggen, dat creatieve, want dat zie je wel, dat knalt eraf.

 

Sam

Dat was ik toen al aan het doen. Bij mij is het filmen begonnen, ook weer uit een stukje, ik heb al een keer eerder een video gemaakt hoor, ik denk drie jaar daarvoor ook al eens, maar dat moest ik dan laten doen. Dat was best wel duur, en op een gegeven moment had ik weer een idee voor een video en dat heb ik toen besproken met de mannen die de eerste film hebben gemaakt dat we naar Italië gingen en ik besprak dat idee met ze, want Jochem, de eigenaar van dat bedrijf, een klant van mij en ik noemde dat idee op wat ik had en daar zijn we toen niet uitgekomen, zij vonden het niet een heel goed idee en op een gegeven moment kwam zij bij mij met een idee en toen, dat vond ik weer geen goed idee en op dat moment zat ik ook niet heel lekker meer - op een gegeven moment ben je dan, hier stond alles op de rit, die nieuwbouw lag alweer drie jaar achter me en dan slaat bij mij wel een soort verveling toe en dat was toen onze eerste dochter geboren was, heb ik ook een tijd gehad dat ik mijn werk gewoon niet zo leuk vond. In die tijd kwam die gasten met het idee van: laten we een film opnemen in Italië en toen zei ik van: daar heb ik eigenlijk geen zin in, want ik sta er op dit moment niet helemaal achter en toen kwam ik thuis, toen was onze dochter net zes weken oud, toen vertelde ik dat aan Sanne en toen zei Sanne van: ga dat gewoon doen, dat is goed voor je, als je even weggaat. Toen ben ik met die mannen naar Italië gegaan, eigenlijk zonder, we hadden geen plan, zij gingen dan op vakantie, dus ik kon mooi aanhaken en konden we daar wel zien wat we gingen doen en daar is toen een video uit ontstaan, maar ik vond dat zo leuk om te doen dat ik dacht van, ik was vooral heel nieuwsgierig naar, toen we die beelden allemaal hadden gemaakt, hoe zet je dat nu in elkaar? En toen heb ik de mazzel gehad dat Harmen, een editor, een filmer en editor zei van: kom er maar gewoon bij zitten en dan laat ik het je zien. En dat vond ik zo fascinerend dat ik elke maandag, maandag is altijd mijn vrije dag, ging ik bij hen op kantoor zitten en ging ik naast Harmen zitten op de stoel en dan kon ik meekijken, alleen het bleek dat ik daar feeling voor had en Harmen die had dat ook door, dus Harmen liet mij op een gegeven moment ook naar andere projecten kijken. Dan hadden ze een project voor een verzekeraar en dan zei hij: dit heb ik gemaakt, wat vind je ervan? Dan zat ik te kijken en dan zei ik van: ja, dit en dat en dat vind ik goed, maar wat die man daar zegt, die man die maakte dan een in en na die zin, slikte hij zo met zijn adem naar binnen en op de één of andere manier geloofde ik niet wat die man zei, omdat hij dat deed. En toen zei ik tegen Harmen: haal die ademteug erna er eens af. En dan haalde hij dat eraf en dan liet hij hem nog een keer zien en dan geloofde ik hem wel. En toen dacht ik: die zal blij zijn dat ik dat gezegd heb, want ik denk dat er nog heel veel meer mensen waren die dat niet hadden geloofd en Harmen die zei ook van, die vond dat ik er feeling voor had, die liet mij steeds meer projecten zien en toen merkte ik eigenlijk wat een kracht je hebt als editor, want ik vind dat een editor veel meer kracht heeft dan een cameraman. Kijk, de cameraman kan alles filmen wat hij wil de hele dag, maar uiteindelijk is het de editor die het verhaal bepaalt. Ik vind de kracht van de editor honderd keer groter dan die van de cameraman.

 

Cor

Vind je niet dat een editor te veel dan manipuleert?

 

Sam

Als je bedoelingen goed zijn, kijk, ik raakte daar dusdanig door gefascineerd dat ik dacht van, en ik noem dat de kracht van de edit, dat ik dacht: ik wil dat leren beheersen. Dus ik heb aan Harmen gevraagd van: kan ik zo’n programma krijgen en toen hebben zij voor mij een programma op mijn computer gezet, maar ik had beeld nodig. Want ik had niks om te editen. En mijn vriendin had in die tijd een blog over paardenmeisjes en zei interviewde paardenmeisjes, gewoon en dan typen. En toen zei ik tegen haar van: kan ik niet een keer met je mee? Dan ga ik dat filmen als jij zo’n meisje interviewt en dan ga ik daar, een gesproken interview, een video interview van maken. Toen ben ik met haar meegegaan, hebben we dat gedaan en heb ik mijn eerste video gemaakt, dat was dus voor de blog van mijn vriendin. En dat was super leuk om te doen, daar hebben we toen een serie van gemaakt, volgens mij hebben we er zes of zeven gemaakt en dan kun je zelf - en met mijn eerste film ben ik naar dat bedrijf gegaan: kijk, jongens, dit is mijn eerste video! En de jongens allemaal kijken, licht uit, video laten zien, toen was hij af en toen zei Jochem: ja, Sam, heel leuk, hij is gewoon rond, begin, midden, eind, conclusie, tuurlijk er was wel heel veel wat beter kon, maar nu nog steeds, als ik die video terugkijk vind ik hem nog steeds heel leuk. Ik heb er zes of zeven gemaakt en toen dacht ik: oké, nu kan ik het goed genoeg om het voor mijn eigen bedrijf te kunnen doen. Dus toen heb ik de eerste video voor mijn bedrijf durven te maken en nog één en nog één en dan merk je, je krijgt reacties. Ik had veel reacties, maar ook mensen die zeiden van: het geluid is niet goed of het is slecht te verstaan, dan ga je je daarin verbeteren, op zoek naar: hoe werkt zo’n kastje, hoe werkt geluid en elke keer word je een beetje beter en toen ik er op een gegeven moment een stuk of vijf, zes had gemaakt toen liep ik met een vriend van mij, Geert, we waren op zondag aan het lopen en toen zei Geert die ook heel veel met video doet, die zei: wat wil je daar eigenlijk mee. En toen zei ik: dat weet ik niet, maar wat ik wel kan doen is dat ik met mezelf afspreek dat ik in ieder geval iedere maand één video maak. Want ik dacht: dan heb ik een stok achter de deur, een afspraak met mezelf. Want er gaat veel tijd inzitten, maar ik dacht: één video in de maand, dat gaat me lukken.

 

Cor

Want hoeveel tijd gaat erin zitten?

 

Sam

De één twintig uur, maar ook wel eens vijftig uur. Dus dat is net hoe ingewikkeld het is en hoe ver je zelf gaat.

 

Cor

Het is natuurlijk net als met ondernemen: iedereen wil wel graag een succesvolle ondernemer zijn, maar niet iedereen wil er zoveel tijd in stoppen, dat is natuurlijk met zo’n filmpje ook. Iedereen wil wel zo’n mooi filmpje, of wil zo mooi kunnen zingen zoals jij dat kan, maar wil misschien niet zo veel oefenen om zover te komen.

 

Sam

Ja, maar weet je, mijn voordeel is: ik tel mijn uren niet en mijn grootste voordeel is dat elk uur dat ik aan video besteed is voor mij gewoon genieten. Dus ik denk niet: jeetje, ik moet er tien uur instoppen, ik denk: ja, ik mag er tien uur instoppen. Die uren zijn moeilijk te vinden hoor, want hier op mijn werk kom ik er niet aan toe, want er gebeurt hier altijd wat, er komen mensen binnen, de telefoon gaat, de mail, iemand vraagt wat, dus je komt toch niet in die flow, dus het meeste doe ik ’s avonds thuis en ’s nachts. En het gebeurt wel eens dat ik tot frustratie van mijn vriendin hoor, dat zij om elf uur zegt van: ik ga naar bed, kom je? En dan zeg ik: ja, nog even wat doen en dan zit ik rustig tot vier uur ’s nachts en dan de volgende dag ben ik natuurlijk gewoon bekaf. Dan zegt ze: waarom doe je dat nou? Daar heeft ze ook gelijk in. Je weet dat toch? Je moet er gewoon weer zijn om, om zeven uur moet je er gewoon weer staan weet je wel? Maar dat komt omdat ik het gewoon zo leuk vind om te doen, dat interesseert mij niet of ik er vijftig uur of al moet ik er honderd uur instoppen, ik ga gewoon net zolang door totdat ik denk: nu kan ik hem erop zetten.

 

Cor

En is dan voor jou, ik zie natuurlijk filmpjes die echt auto-gerelateerd zijn, koppel je ook voor jezelf eigenlijk elk filmpje of aan een onderwerp voor jou, waar je op dat moment mee bezig bent?

 

Sam

Ja.

 

Cor

Eigenlijk een soort expressie, van waar jij, die maand, in welke periode je zit zou je kunnen zeggen, in welk gevoel je zit.

 

Sam

Soms heb je ook wel eens een idee dat langer ligt, waar je dan niet direct iets mee kan. Ik heb bijvoorbeeld één video, die wil ik al een jaar maken, maar daar kom ik gewoon nog niet aan toe en ik had nu in het najaar, zag ik het voor me, toen heb ik ook één iemand gevraagd om daar een rol in te spelen, die zei ook ja, en vervolgens is het er niet meer van gekomen dat op te nemen, dus die staat nu weer voor het voorjaar, maar andere dingen komen soms op en die maak je in een paar dagen tijd, dus het ene daar gaat heel veel tijd in zitten, of een langere tijd en het andere komt heel snel.

 

Cor

Even naar jou als DGA: Wat voor een baas ben je?

Sam

Meewerkend voorman, denk ik.

 

Cor

Kijken ze erg tegen je op?

 

Sam

Nee, nee, helemaal niet.

 

Cor

Nee? Ben je bevriend met je personeel?

 

Sam

Ik denk het wel, ja.

 

Cor

En hoe gaan dan moeilijke gesprekken?

 

Sam

Dat moet ik nu beter leren, want wij zijn dit jaar uitgebreid en wij werken altijd maar met zijn drieën en ik heb eind afgelopen jaar heb ik echt heel bewust samen met twee vrienden, daar heb ik hulp bij, met twee vrienden naar mijn bedrijf gekeken van: wat wil ik er nu eigenlijk mee en toen zat ik op een niveau waarvan ik vond van: dit werkt niet. Ik dacht: of ik moet kleiner, of ik moet groter en ik ben toen, ik kwam er in mijn eentje niet uit en heb ik twee vrienden van mij voor geraadpleegd en met hen zit ik één keer per maand en wij hebben toen - ik heb toen echt voor die keuze gestaan: ga ik kleiner, of ga ik groter en toen heb ik gedacht: ik ga groter, dus ik heb daar nieuwe mensen bij aangenomen, de werkplaats met één iemand uitgebreid, ik heb een dame aangenomen die mij ondersteunt in heel veel dingen, de administratie ook volledig op zich neemt en een extra man in de verkoop. Eigenlijk een soort van winkelleider aangenomen. Dus we gingen van drie naar zes en ik moet zeggen dat ik dit veel leuker vind. Want ik heb ook heel erg in dat proces naar mijzelf gekeken wat mijn kracht is en mijn kracht is niet om heel de dag in de winkel te staan, dat doe ik al twintig jaar en die kracht verlies je een beetje, weet je wel. Als je dat, de eerste vijf jaar bruis je van de energie en dank denk je alleen maar - je gaat voor de order, dat was zeker in mijn Fiat-tijd zo en in de eerste jaren dat ik voor mezelf was, maar op een gegeven moment merk je dat dat ook - ik vind het dus eigenlijk veel leuker om op zoek te gaan naar auto’s. En ik vind het veel leuker om die marketing te maken en ik vind het veel leuker om in zijn geheel aan mijn bedrijf te werken om er iets moois van te maken. Hoe wordt iemand ontvangen, wat is het gevoel wat mensen krijgen als ze hier binnenkomen en wat is onze service en wat is onze nazorg, dus die dingen en dat zijn eigenlijk allemaal dingen, als je de hele dag in de winkel staat, kom je daar niet zo aan toe, aan die drie dingen.

 

Dus inkoop, algemeen aan je bedrijf werken en marketing. En doordat we nu hebben gezegd: oké, we gaan bewust groter, echt een bedrijfsleider voor in de winkel, dat is Jacco geworden, dus die het hier van dag tot dag op de vloer runt, heb ik veel meer vrijheid gekregen, kan ik veel meer op pad om mooie auto’s te zoeken, dat doe ik zelf, dus ik ben heel veel onderweg. En heb ik meer tijd om marketing te doen en om aan mijn winkel te werken.

 

Cor

Dus wat is dan precies dat DNA wat jij nu dan in die vijf, zes mensen, wat wil je overbrengen?

 

Sam

Nou, wij zijn het afgelopen half jaar heel erg bezig geweest wat de ervaring moet zijn van iemand die hier naar ons toekomt, om hier voor zijn auto te komen kijken. Want ze hoeven natuurlijk niet hierheen te komen, ik bedoel er zijn er nog drie of vier in het land die dit ook doen.

 

Cor

En wat is dan belangrijk, wat moeten ze voelen?

Sam

Ja, dat is een goede vraag, ze moeten in ieder geval het juiste gevoel krijgen en dat zit hem denk ik in heel veel dingen. Dat zit hem, dan kun je wel een lijst van tien dingen maken. Hoe ziet de winkel eruit? Hoe is de directe ervaring als ze binnenkomen? Je moet je niet vergissen, veel mensen kennen mijn bedrijf al via social media. Maar dat is ook een valkuil, want het kan zijn dat als ze hier dan in het echt binnenkomen dat het misschien tegenvalt en dan sta je één nul achter, dat haal je niet zomaar meer in. Dus wij zijn er heel erg op gebrand dat als iemand hier binnenkomt dat die gewoon echt ja, wel een soort van in de watten wordt gelegd. Je kan wel denken als hier iemand binnenkomt van: o, hij wil eerst even kijken, ik spreek hem na een minuut aan, of ik ga eerst even iets anders doen, maar die persoon kan in die tijd al wel denken van: zie je, ik word hier niet geholpen, ik word niet serieus genomen. Dat is een heel groot, heel groot gevaar in winkels die er wat luxer uitzien, is dat een enorme valkuil, terwijl je misschien de beste bedoelingen hebt, kan je soms al te laat zijn bij een klant en is dat zaadje misschien al geplant, weet je wel. Wij gaan daar wel heel bewust mee om, dat we daar stil bij staan, dat als een klant binnenkomt, dat die gewoon een soort van warm bad krijgt.

 

Cor

Is er iemand die een Italië auto koopt, is dat, ja, zijn dat typische Italië mensen? Ik heb natuurlijk ook mijn Italiaanse schoenen aangedaan vanmorgen.

 

Sam

Dat hoeft niet. Iemand kan gewoon één bepaalde auto of één bepaald model mooi vinden en verder helemaal niks met Italië hebben.

 

Cor

En heb je dan gemak, of heb je last van - je bent natuurlijk een bekende Nederlander, je was in steenrijk, straatarm vorig jaar. Is dat een voordeel voor je? Is het een voordeel voor je, dat je al via je filmpjes al zo - je bent eigenlijk een artiest.

 

Sam

Ik ben geen bekende Nederlander, ik ben wel in wat wij noemen in onze branche hebben we mijn bedrijf wel bekend gekregen, maar ik moet dat ook niet overschatten, ik bedoel, er zijn dertigduizend mensen die onze pagina volgen, maar er wonen zeventien miljoen mensen in het land. Dus je moet het niet groter maken dan het is, maar in mijn branche hebben we wel, zeg maar, qua marketing, wel voet aan de grond gekregen.

 

Cor

Voor mij was het ook, ik heb natuurlijk de filmpjes, ik heb heel wat onderzoek gedaan, ik heb je gegoogeld, een uur of vier overal een beetje kijken. Ik dacht natuurlijk wel: hoe zal hij in het echt zijn? Denk je dat meer mensen dat hebben die hier binnenlopen? Want ik neem aan dat ze - deels zullen ze het voor de auto doen, maar ze zullen het ook voor jou doen, dat ze hier binnen komen?

 

Sam

Dat zal zeker, want ik heb dat zelf ook, de eerste keer, kijk, op een gegeven moment wilde ik Alexander Sterk in mijn video, ja, ik keek al twee jaar naar zijn video’s. En als je dan denkt: ik ga daar een keer naartoe, liep ik daar de winkel in en toen zag ik hem lopen en toen durfde ik niet op hem af te stappen. Ik dacht: die man die is druk, dat ga ik niet doen. Dus ik heb hem ook niet gestoord en ik heb hem daarna een keer een bericht gestuurd via Facebook van: dag meneer Sterk, mijn naam is Sam van Dalen, ik heb ook een autobedrijf en ik zou graag een keer kennismaken, want het lijkt me leuk als ik bij jullie auto’s kan kopen. Als ik zijn Maserati kan inruilen, die zetten zij zelf niet neer, maar ik wel. Dus ik wilde wel graag een keer met hem in contact komen, maar er kwam geen reactie op. Dus ja, je bent daar zelf ook wel mee bezig, dus ik snap dat wel. In zijn geval merkte ik op een gegeven moment dat hij mijn video’s keek, want je ziet wel een beetje wie je publiek is. Je ziet wel elke week wie daarbij komen. Die pagina die groeit elke week een stukje, ik kijk altijd wel wie de nieuwe mensen zijn die kijken. Dus van heel veel mensen weet ik wel wie het zijn, hoe lang ze al kijken en of ze enthousiast zijn bijvoorbeeld. Dus ja, dat zal gerust wel. Maar daardoor kunnen we het denk ik ook snel verkeerd doen, dat als je, stel je loopt in de winkel, er komt iemand binnen en je zegt iemand niet enthousiast genoeg gedag, zou diegene heel snel kunnen denken van: o ja, ze zijn hier arrogant of wat dan ook. Nee, misschien ben je gewoon net even met iets bezig, want wij gewoon mensen die aan het werk zijn.

 

Cor

Eerst zei je zelf: ik vind het leuk om auto’s zelf in te kopen, heb je ook het idee dat dat nu een periode is dat je zegt van: daar wil ik me nu even op richten, dat vind ik leuk en dat dat op een gegeven moment ook weer -

 

Sam

Inkoop is één van de allerbelangrijkste facetten.

 

Cor

Dat is dan het ontdekken van: waar is die, van wie is die geweest -

 

Sam

Nou ja, uiteindelijk is onze business die auto die daar staat en dat moet een auto zijn die iemand wil hebben. En als je erin slaagt om de echte mooie dingen te vinden die je voor het juiste tarief aan kan bieden, dan past daar altijd een klant bij. Als je echt de allerbeste auto hebt staan, dan zal zelfs de persoon die misschien ons helemaal niet zo leuk vindt, die zijn er natuurlijk ook genoeg, die zal dan zelfs nog overwegen hier toch naartoe te komen, omdat het wel een auto is die hij wil hebben. Dus die auto is heel belangrijk.

 

Cor

Ja, mooi.

 

Sam

En dat kan ik eigenlijk nooit aan iemand anders overlaten.

 

Cor

Heb je wel, als je een auto ziet dat je dan denkt: die is voor die. Dat je dan in je hoofd al - ja, die is geknipt voor die?

 

Sam

Ja, zeker.

 

Cor

En die verkoop je dan ook meestal aan die persoon?

 

Sam

Nou, dat is vaak gebeurd, ja.

 

Cor

Ja, mooi. Wil je nog groeien? Je zegt, nu het afgelopen jaar ben ik gegroeid naar zes.

 

Sam

Nu is eerst de organisatie gegroeid en nu moet eigenlijk, de business groeit daar pas achteraan. Want je berijdt eerst de motor hard en dan op een gegeven moment kan er pas meer brandstof in. Dus dat is wat wij nu aan het doen zijn en dat gebeurt nu ook, we zijn wel gas aan het geven. Het is hier elke dag, bijna topsport. Ik vind dat heel leuk. Er zit nu weer veel meer dynamiek in dan een jaar geleden, echt veel meer.

 

Cor

Omdat je zelf misschien ook weer de geest terug hebt?

Sam

Omdat iedereen ook snapt welke kant we op willen, weet je wel.

 

Cor

Maar dan ben jij degene die ze daarin meeneemt.

 

Sam

Ja, maar daar moeten de mensen het wel mee eens zijn. Wij hebben nu een team die allemaal snapt wat we willen en wat we willen uitstralen en wat voor gevoel we neerzetten, maar ook wat voor service we willen leveren. En op dit moment, iedereen die hier rondloopt die snapt dat. En dat is echt heel mooi, dat merk je gewoon als je hier ’s morgens met elkaar de dag begint en als je op vrijdagmiddag voor de meesten, kijk op zaterdag gaan wij wel verder met de verkoop, maar dan is de werkplaats dicht, dus eigenlijk sluiten we op vrijdagmiddag, sluiten we dat met zijn allen af, ik vind dat wel een heel mooi proces. Elke week weer een soort van nieuwe wedstrijd, we zitten gewoon in de wedstrijd.

 

Cor

Er kwam iemand binnen vanmorgen en die zegt: we hebben dit en dit weer gehaald, als die spirit er is van: we willen winnen, we willen die competitie aangaan.

 

Sam

We zijn op dit moment allemaal onderweg om te winnen.

 

Cor

Ja, lekker.

 

Sam

Dat is leuk, dat is echt heel leuk en dat is voor mij ook wel een beetje nieuw. Want als je met zijn drieën bent, dan zit je daar anders in. Als je, je bent er zelf, je hebt één verkoper en één monteur, dan is dat redelijk kort. Maar als je dan met zijn zessen bent, dan krijg je alweer een heel andere dynamiek, waarbij iedereen goed moet snappen welk stukje bij hem hoort, zodat je echt goed op elkaar kunt leunen. Dat beginnen we nu voor elkaar te krijgen.

 

Cor

En je hebt eigenlijk ook gezorgd dat je organisatie minder kwetsbaar is, want als er eentje uitvalt, dan gaat het toch gewoon door.

 

Sam

Ja, maar hij is ook veel kwetsbaarder, dat hebben we meteen gemerkt begin van dit jaar toen in maart Rutte zei van: en nu allemaal even op de rem, toen ging hier ook alles op de rem en dan komen we hier alle zes ’s morgens binnen, maar als er geen klanten komen, dan heb je ook met zes man wel even meer stress dan met drie. Dan giert het gewoon van je af.

 

Cor

Wat gebeurde er toen in jouw hoofd? Dacht je: o mijn hemel, hoe lang gaat dit duren, of?

 

Sam

Ja en wij hebben natuurlijk ook een kapitaal intensieve business, je hebt hier voor een vermogen aan auto’s staan en je hele systeem draait op een vorm van roulatie daarvan. Je verkoopt ze, daardoor kun je nieuwe inkopen, daardoor kun je je kosten betalen, daardoor kun je de mensen betalen, daar los je de bank van af, dat is de hele motor. Maar als die motor stopt, als er op een gegeven moment geen mensen meer binnenkomen, in de eerste week, je moet je voorstellen: stel dat je twee, drie weken lang niks verkoopt. De enige telefoon die dan nog gaat is: de Giulia die je twee weken geleden hebt besteld, die is binnen. En de volgende, ja die is binnen. Maar normaal gesproken gaat die auto uit je lopende omzet, want wij gaan ervan uit dat we elke week zes, zeven, acht verkopen. Reken maar uit wat een auto gemiddeld kost, dan weet je ongeveer een beetje wat wij aan omzet draaien. Dat geld wat je eigenlijk elke week hebt om weer uit te geven. Dat is gewoon een systeem, maar als het systeem stagneert, dan kan je op een gegeven moment, je hebt nog wel een beetje cash, maar na zeven weken kun je op een gegeven moment ook niet meer kopen. Dus je hebt ook geen jonge aanwas, geen nieuwe aanwas meer. Dus de hele motor die gaat stil, alleen al je vaste kosten gaan door. En ik heb daar op een gegeven moment naar zitten kijken dat ik dacht van: oké, hoe kun je het hele land zo dicht zetten, zonder uitzicht op wanneer het weer anders wordt? Als je zestien maart zegt: we blijven nu allemaal thuis, zeg je dan van: dat doen we tot zestien april, of tot zestien mei, of zeg je gewoon helemaal niks, sluit je de horeca, moet iedereen daar dan maar blijven?

 

Cor

Ja en toen maakte je hebt filmpje Jan en Cor.

 

Sam

Ja, die heb ik gemaakt uit een soort eigen frustratie van: oké, ik snap dat dit allemaal moet gebeuren, maar niemand weet eigenlijk wanneer dit stopt, je weet dus ook niet hoe lang je dit volhoudt. Je kan wel uitrekenen hoe lang je dat volhoudt, maar zo is het bij ons ook, met een kapitaal intensieve business waar in één keer je volledige kapitaal stil staat, ja dan kan iedereen zeggen van, ja, ik ook, dan zou je zeggen mijn bedrijf bestaat al vijftien jaar, je hebt genoeg opgebouwd om dat uit te zingen. Ja, dat is wel zo, maar dat kapitaal staat wel vast. Daar staat gewoon voor een vermogen aan auto’s, die op dat moment even stagneren.

 

Cor

En dan kun je wel zeggen: dan verkoop je die toch?

 

Sam

Dus dan moet je onder de prijs gaan verkopen en gelukkig heeft dat hele verhaal maar twee maanden geduurd en bij ons is het daarna weer heel goed op gang gekomen, maar als je natuurlijk een horeca tent hebt, midden op het Leidse Plein, die gewoon helemaal dicht is, met een giga huur en je hoort gewoon niet wanneer het weer open gaat en die gasten zijn natuurlijk op een gegeven moment, mocht de tent weer open, ja dertig man binnen en nu moeten ze weer dicht, ja, ik denk dat je gewoon mentaal een enorme knauw krijgt en ik heb daar toen in maart en april heb ik daar veel over nagedacht en op een gegeven moment dacht ik, ik hoorde dus ook mensen zeggen van: ja, als je hier niet tegen kan, dan heeft je bedrijf sowieso geen bestaansrecht. Ik vind dat dat niet zo is, want -

 

Cor

Voor sommigen zal dat gelden.

 

Sam

Voor sommigen zal dat gelden, maar je hebt gewoon in bedrijven, ook al zit er veel kapitaal in het bedrijf, het zit altijd vast in bepaalde dingen en als die roulatie stopt dan droogt een bepaald potje op, dan kan het kapitaal er nog wel zijn, maar als je dat niet vrij kan maken, en ik dacht: ik ga er gewoon een video over maken en dan mag het wel niet mijn onderwerp zijn en niet mijn vakgebied, maar ik dacht: fuck it, publiek, ik wil dat gewoon zeggen. En ik kreeg toen wel een paar, want ik belde een grote horeca ondernemer, een klant van mij en ik hield het tegen hem aan en ik zei: wat vind je ervan? Hij zegt: voorzichtig hoor, want dit is heel glad ijs. Ik dacht, ik zei: je hebt gelijk, maar ik wil het eigenlijk toch gewoon zeggen. Al heb ik het maar gezegd. En dan mag iedereen zeggen dat het onzin is, maar ik wil het eigenlijk toch wel vertellen. Want dat is eigenlijk wat wij altijd doen. En je vertelt in een video waar je op dat moment mee bezig bent en op dat moment was ik daarmee bezig. Dus ik die video gemaakt, ik heb hem erop gezet en hij is twee miljoen keer bekeken. Ik heb geen enkele andere video, van ons, is zesduizend keer gedeeld. Omdat het gewoon kennelijk, was dat gewoon wel een gevoel wat veel mensen hadden, je biedt geen oplossing, maar je kan wel -

 

Cor

Je vraagt om begrip.

 

Sam

Ja, precies.

 

Cor

Het is eigenlijk simpel rekenen, maar hij was o zo duidelijk en we nemen nu op, op tweeëntwintig oktober en hij wordt vandaag de dag weer actueel, denk ik.

 

Sam

Want de horeca is weer dicht. Mannen en vrouwen met toch - wij hebben meerdere klanten die vijf, zes horeca tenten hebben in grote steden, wat denk je wat die gasten aan huur betalen? Daar kan je personeel voor tachtig, negentig procent van vergoed worden. Maar daar stopt de rest niet mee.

 

Cor

Dat is enkel gebaseerd op continuïteit. Anders dan houdt het snel op. En de hulp, iedereen zegt: de overheid biedt toch hulp? Ja, die is drie maanden geweest, maar daarna is dat enorm afgeslankt en is het heel veel toch een sigaar uit eigen doos. Mooi, ik weet niet precies hoe lang we opnemen, maar we gaan stoppen zo’n beetje.

 

Sam

Het was een lang verhaal.

 

Cor

Ja, een lang verhaal, maar wel mooi. Heb je nog een ultieme tip van jou voor andere ondernemers? Dus, Sam van Dalen, vijftien jaar ondernemer en ja, ik kan niet anders zeggen, je doet het leuk en ook hoe je het vertelt en hoe je onlangs, wat je zegt, dat je een verandering hebt doorgemaakt, hoe je dat doet. Wat voor tip zou je andere ondernemers van veertig jaar geven?

 

Sam

Ik ben niet zo van de tips, ik denk dat iedereen zijn eigen tips een beetje moet zoeken, want wie ben ik, maar wat voor mij altijd goed werkt, dat is iets wat nu gewoon in mij opkomt dat is: als je ergens naartoe wilt, met een bedrijf, maar ook bijvoorbeeld met een video, je hebt een idee en dat idee staat op het punt waar je op dat moment staat en dan denk je: ik wil dat realiseren of dat voor elkaar krijgen, dat lijkt dan ver weg, maar daartussen zitten gewoon heel veel obstakels en als je die, al die dingen uit de weg kan ruimen, of kan verhelpen of een oplossing voor kan vinden, dan is het vaak alleen maar heel veel tijd en energie die je daarin stopt en dan krijg je bijna alles voor elkaar. Als je maar dan goed concreet maakt wat datgene is waar je naartoe wilt.

 

Cor

Dus toen je zei met je ziekte: ik wil dit niet meer, ik wil geen stoma, ik wil gezond zijn, ga dan voor het doel en ga net zolang door tot je het doel bereikt.

Podcast voor DGA’s #10 Cor Spronk in gesprek met Sjoerd Weikamp - over loyaliteit, positiviteit, ambities, profeet zijn en de kracht van live

Podcast voor DGA’s #10 Cor Spronk in gesprek met Sjoerd Weikamp - over loyaliteit, positiviteit, ambities, profeet zijn en de kracht van live

November 9, 2020

Wees in alles jezelf, sta voor wat je doet en samen d'r an!

Vandaag ben ik in gesprek met Sjoerd Weikamp, één van de eigenaren van Eventbranche.nl en Evenementenorganiseren.nl Samen met zijn collega Mark werd hij in één uur ondernemer. Later sloot Robin aan en Sjoerd verteld hoe ze elkaar aanvullen. Sjoerd is het gezicht van het bedrijf. Sjoerd: "Ik ben het gezicht en ik zorg dat wij overal op de barricaden staan als het moet, dat wij zorgen voor goede content. Ik spreek intern bij bedrijven en op alle plekken waar maar event professionals samenkomen. Dus ja, ik ben zeker het gezicht, ja".
Zijn ultieme ondernemerstip maken ze meer dan waar, ook in deze tijd.

Prachtig, fantastisch en samen

Deze woorden komen het hele gesprek terug. Sjoerd noemt zichzelf manisch positief en dat gonst in alle woorden en verhalen door. Als hij praat over zijn kinderen, zijn voetbalclub De Graafschap, over zijn bedrijf en collega's, maar ook over de eventbranche als geheel. Sjoerd heeft de loyaliteit van een Superboer, is wel kritisch, maar wil de wereld laten zien dat de eventbranche zo professioneel is dat zij om weet te gaan met de maatregelen die er opgelegd worden.

Ambitieuze profeet

Sjoerd ontkent dat hij ambitieus is, alsof dat negatief zou zijn. Maar gedurende het gesprek horen we hoe positief ambitieus hij is en hij geeft zelfs toe dat hij wellicht toch een beetje een profeet is. Fantastisch. Prachtig.

Samen d'r an!

Sjoerd, onlangs onderscheiden, geeft mede leiding aan een rariteitenkabinet zegt hij: "De één is vijfenzestig, de ander is half Turks, Grieks, Nederlands, alles door elkaar. In de zin van: we hebben zo’n mooie mix, daar geniet ik iedere dag van. Dat is toch ook, want ik denk als je nu reset indrukt en je weet precies op welke plek wat nodig is, dan zou je op een aantal plekken denken: daar had toch misschien een ander soort persoon beter kunnen zitten, maar door dat gevoel van het samen vangt die één dat van die ander wel weer op. Dus de sales mensen hebben ook echt: die past bij hem, die past bij haar en zo verdelen we het ook echt. Dat gaat organisch. Dat is goud, ja".

 

Sjoerd is wars van titels, geld verdienen en blablabla, maar gaat voor inhoud en feiten. Interessant was dan ook wat hij vertelde over de kracht van live. En wie kan dat het beter vertellen dan de man van LIVE: Sjoerd Weikamp. Zijn ultieme ondernemerstip maakt hij zelf dan ook meer dan waar: "Wees in alles jezelf, sta voor wat je doet en samen d'r an!"

 

Meer over Sjoerd Weikamp en zijn bedrijf kun je vinden op:

 

https://www.linkedin.com/in/sjoerdweikamp/
https://www.linkedin.com/company/eventbranche-nl/
https://www.eventbranche.nl/

 

VERDER PRATEN?

Wil je eens verder praten met een ervaringsdeskundige? Lees dan een onze informatie op de DGA Mentorpagina en maak daarna een afspraak via de contactpagina of bel mij op 06-53321934. Tot snel.

 

Aanbieding voor jou

Om jou als ondernemer ook te kunnen helpen hebben we diverse programma's samengesteld waaruit je kunt kiezen.

 

Deze kun je vinden op onze aanbiedingspagina.

 

Direct een afspraak maken?

Wil je een afspraak maken om hier eens vrijblijvend over verder te praten? Plan dan vandaag nog een telefonisch kennismakingsgesprek met ons in via ons handige tool op onze website. Klik dan hier

 

Bellen voor een afspraak maken mag natuurlijk ook altijd.
Bel dan naar 06-53321934. Dan zoeken we samen een geschikt moment in jouw en mijn agenda.

Ik kijk uit naar onze afspraak.

 

Volledige tekst podcast:

Sjoerd Weikamp. Het is vandaag elf september en we zijn hier in Doetinchem, in het mooie pittoreske Doetinchem, ik reed bijna door Oost Duitsland heen zag ik net en we zitten hier op de kamer van de directeur van De Graafschap. In het mooie blauwe stadion in Doetinchem, super, een super mooie locatie, dank je wel. Ik spreek hier met Sjoerd Weikamp, directeur eigenaar van Proef Media, maar misschien beter bekend van EventBranche.nl en evenementenorganiseren.nl en vervolgens zag ik nog één uiting van een café, dat is waarschijnlijk omdat je niet zoveel drinkt.

 

Sjoerd

Van je hobby je werk maken zeggen ze dan.

 

Cor

Ik ken Sjoerd sinds begin van dit jaar, want als spreker ben ik op zijn platform ingeschreven, ik denk misschien ook al iets langer en we hebben een paar keer telefonisch contact gehad, ook over: wat moeten wij als oosterlingen om een beetje lawaai te maken in Nederland, het is altijd: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Daar ben jij er ook één van en ik voel me vereerd dat ik hier mag komen en met jou te spreken. Ik ben zeer benieuwd hoe jij dingen als directeur eigenaar, hoe jij het doet, wat je denkwijzen zijn en zo gezegd zo gedaan. Jouw leeftijd, die kon ik niet vinden.

 

Sjoerd

Dat is niet omdat ik me ervoor schaam. Ik ben eenenveertig. Ik kom uit 1979 en de jaren zeventig waren prachtig.

 

Cor

Hetzelfde bouwjaar als mijn huidige vriendin. Woont in Doetinchem zag ik, heb je een relatie, kinderen?

 

Sjoerd

Ja, ik ben al vanaf de middelbare school met een goddelijke vrouw die zowel zichzelf als mij loslaat, we komen altijd weer bij elkaar, niet dat we letterlijk uit elkaar gaan, maar we doen gewoon allebei ons eigen ding. We hebben twee prachtige kinderen, Mirthe en Aafke, ook Superboeren, dat zal ik straks maar vertellen, maar dit is gewoon mijn tweede huis en dat is zielig en mooi tegelijk en de kinderen, dan kom je er wel echt achter dat dat wel het mooiste ter wereld is.

 

Cor

Hoe oud zijn ze?

 

Sjoerd

Zes en acht.

 

Cor

Leuk, leuk.

 

Sjoerd

De één doet aan hockeyen, de ander doet aan ballet en drummen, ziet eruit als een poppetje en dat zit dan achter zo’n groot drumstel, het is fantastisch. En je ziet echt precies, ik weet niet hoe we dat gedaan hebben, de één aan de buitenkant is letterlijk mijn vriendin en aan de binnenkant is dat Sjoerd, beetje grote mond en proberen alles voor elkaar te krijgen en die ander is super lief en die lijkt op de buitenkant als twee druppels water op mij. Dat is goud om te zien.

 

Cor

Mooi, mooi. Mensen, dit is helaas een podcast, geen beeld, maar anders had je nu een hele mooie brede smile gezien. Hobby’s? Dat zal wel voetbal zijn denk ik, Sjoerd?

 

 

Sjoerd

Ik ben ooit begonnen als voetballer en dacht ooit een keer hier in het stadion terecht te komen, maar daar was ik niet goed genoeg voor en toen ben ik op mijn twaalfde overgegaan naar tennis en met tennis ging ik opeens heel hard, daar werd ik opeens al binnen een jaar clubkampioen en toen dacht ik: hier heb ik talent voor, hier wil ik wel wat voor doen en toen kwam ik op mijn vijftiende, zestiende de kroeg tegen en toen heb ik allebei, met heel veel plezier gedaan en tennis zelfs redelijk op niveau, maar dat heeft nooit mijn leven bepaald en dat vind ik eigenlijk wel prettig.

En De Graafschap dat is -

 

Cor

De volgende vraag is dan: heb je een favoriete voetbalclub, dat hoeft hier inderdaad dan niet. Hoe leeft dat? Hoe leeft De Graafschap in Doetinchem misschien, maar ook in ondernemers, zit daar extra -

 

Sjoerd

Ja, de loyaliteit is het woord, dat komt natuurlijk ook voort, we zitten hier middenin de Achterhoek en de Achterhoek is prachtig, je kunt hier prachtig fietsen, er zijn meer regio’s in Nederland die prachtig zijn, daar ben ik me heel bewust van, wat je hier nog hebt is echt dat verbonden. Het woord samen komt in heel veel dingen terug en vaak is dat een loze term, maar hier is dat echt zo en dat zie je in heel veel dingen terug. Hier is een kantine gebouwd met de blote handen van de supporters. Er is een shirt-sponsoractie geweest waarbij supporters en sponsoren allemaal geld hebben ingezameld zodat er tweeduizend namen van supporters op dat shirt stonden. Dus dat gevoel van dat samen zit ook in alles in het dagelijks leven, in alles wie ik ben ook, dat komt hier zo terug, uiteindelijk is dat ook Superboeren gaan heten en ik zit natuurlijk in de wereld van marketing en communicatie, er is hier nooit een marketeer geweest die dat bedacht heeft. Dat is ontstaan vanuit de mensen en dan heb je iets in handen, dan kun je heel slecht voetballen en zit de tent toch vol. En als je dat kan, moet je eens voorstellen, eigenlijk is dat voor iedere marketeer een super interessante cas. Als het product niet goed is en toch zit de tent vol. Dan doe je iets heel goed. En dat is gewoon zijn van de mensen en dat is in de Achterhoek nog zo mooi. Ik romantiseer het af en toe, we hebben hier ook wel wat problemen, maar het is nog wel echt - ik ken alle buren uit de straat en ik vind dat prachtig. Ik ben overal en nergens geweest, maar ik kom altijd weer terug.

 

Cor

Maar die cultuur is dus gewoon echt iets heel belangrijks.

 

Sjoerd

Ja, er is een beleidsplan, waar een soort van kattebelletje bij liggen, op één van die kattebelletjes staat: als je echt van voetbal houdt, echt van mooi voetbal dan ben je hier waarschijnlijk niet op je plek. Maar hou je van de cultuur rondom voetbal, dat je samen, dat is dit het mooiste wat er is. We hebben een heel hoog sympathie-gehalte, bij heel veel clubs heb je van die spandoeken, dan hangt er: nobody likes us, we don’t care. Hier op een bord staat: everybody likes us and we care. Als je hier komt krijg je een broodje gehaktbal en een kopje koffie en ja, dat is zo mooi. Dat is zo echt, dat is echt van de mensen en als je dat lukt, als betaald voetbal organisatie, ja, inderdaad, er is geen beeld, maar dan groei je door het systeemplafond heen. Dat is zo iets om trots op te zijn.

 

Cor

Dus eigenlijk zou je kunnen zeggen: elk samenzijn is gewoon thuis komen.

Sjoerd

Ja, dat is echt thuis komen.

 

Cor

Ik maak toch even een bruggetje naar je bedrijf, is dat in het bedrijf ook zo?

 

Sjoerd

Ja, ik heb -

 

Cor

Want er moet ook een beetje gewerkt worden, nog een beetje gepresteerd worden?

 

Sjoerd

Ja, zeker, ja, maar ik geloof heel erg dat presteren en werken komt uit het gevoel dat je dat samen doet. Ik ben heel kritisch op mezelf dus ik weet: ik ben eigenlijk slecht in de management-kant van DGA, als in: ja, er liggen wel ergens functieprofielen, maar we hebben veel meer ingezet op: als je als team er zit, dan zet iedereen een stap extra en dat is ook echt gebleken en ook daar ben ik heel trots op: dat je echt letterlijk lief en leed deelt, dat komt ook, de podcast gaat over DGA’s, dit is natuurlijk een heel klein bedrijf. Wij zijn in totaal met, wij zeggen altijd achtenhalf en daar kan geen - tuurlijk zit daar hiërarchie in, in de zin van: dit is ons plan, dit gaan we doen, maar daar zit altijd een komma achter. Kijk er eens goed naar. Laten we samen eens even kijken wat klopt er wel en wat klopt er niet, heb je nog iets gehoord uit de markt, ja, dat is hoe mijn hele leven in elkaar zit. Dus ik ben verre van autoritair.

 

Cor

Ik vind het leuk om even, nog even de aanloop naar hoe je Proef Media hebt overgenomen of hoe dat is ontstaan, wat ik ervan gelezen heb, maar dan kun je mij corrigeren als het niet zo is. Nog even een paar kleine dingetjes. Wat is jouw favoriete muziek?

 

Sjoerd

Dat is ook iets moois, ik ben eigenlijk geen echte muziekliefhebber en die kom je maar weinig tegen, dat is eigenlijk heel bijzonder. Alleen ik vind bijzondere stemmen heel mooi. En dan krijg je een heel raar pallet aan allerlei muziek die ik af en toe wel eens opzet en dan krijg je waarschijnlijk artiesten die mensen niet kennen, maar er is een Nederlandse artiest Gerson Main, die heeft een liedje: De Koning van de Camping. Daar sta ik met mijn dochters bijna iedere dag mee op, maar bijvoorbeeld ook met Guten Morgen, dat Duitse liedje. Bijzondere stemmen trekken mij enorm. Dus als Stef Bos nu op televisie, elf september zitten we, bij de Beste Zangers, als die iets gaat zingen, ja, dan luister ik. Dat vind ik prachtig. En te hoog gejengel en ik kan uithalen tot twintig octaven daar heb ik niks mee. Dus bijzondere stemmen, dan sta ik vooraan.

 

Cor

Boeken, we hadden het er net even over, wie luistert er podcasts, boeken, lees je wel eens boeken, management boeken?

 

Sjoerd

We hadden het er van tevoren inderdaad even over, ik vind het ook eigenlijk helemaal niet iets waar ik me voor schaam. Ik lees wel online veel en ik zit ook wel op al die sites, maar boeken, helaas voor de mensen die boeken schrijven, nee, ik doe het bijna niet meer. Er is één boek, nu je erover begint en dat is ook weer gerelateerd aan de club, dat is een boek over Simon Kistemaker. En Simon Kistemaker is hier trainer geweest, heeft ons eigenlijk dat Superboeren imago gegeven en dan kom je toch ook wel een beetje in de mix van de liefde voor het clubje en ook wel een beetje marketing en communicatie, want als je zo’n man ontleedt dat is de hoogste vorm van intelligentie gebaseerd op: open, eerlijk, gewoon zeggen waar het op staat en ook weer samen. Die man die kon dingen bij elkaar brengen, fantastisch. En hij heeft dat boek gemaakt en toen heeft hij mij gevraagd hier, mag ik het boek op de Vijverberg, in het stadion van De Graafschap lanceren met een persconferentie? Toen heb ik gezegd: dat is goed, dan moet je het vertrouwen bij mij neerleggen. Hij zegt: dat doe ik. Het is een lekkere rauwe vent, ik zeg: maar dan gaan we er echt een evenement van maken. Want als je je boek gaat presenteren en jij doet drie woordjes - dan ga je mensen bellen en dan zie je ook dat dat samen, dat komt overal terug, tot vervelends toe. Dan bel ik dus Hans Kraay jr. en die zegt: tuurlijk. En dan bel je de hoofdredacteur van VI en die zegt: tuurlijk kom ik even. De Graafschap, mooi man. En als je dat voor elkaar hebt, ja dan heb je eigenlijk, dat is een beetje slecht om te zeggen, dan heb je niet zoveel boeken nodig. Dan neem ik het zoals het komt. En daar moet je op anticiperen en dat is ook intelligentie, dat is durf, dat is lef en eigenlijk doe ik de boeken tekort, maar natuurlijk zit daar inspiratie en daar zit ook, dan gaan dingen veranderen, maar tot nu toe vind ik het heel prettig om het te doen zoals ik het nu doe.

 

Cor

Mooi, samen. Heb je idolen, of heb je idolen gehad in je leven?

 

Sjoerd

Goede vraag. Nee. En ik heb, in het verlengde daarvan en misschien komt dat nog ergens terug, maar idolen zit bij mij ook een beetje in de hoek van ambities en ik heb eigenlijk een keer in een interview hier in de regiokrant gezegd dat ik ambities, en daar sta ik nog wel achter, ik vind ambities eigenlijk een beetje eng. Want dat betekent dat je ergens naar een doel toe wil werken, terwijl en daar zitten we nu middenin, er gebeurt zoveel om je heen en ambitie staat een klein beetje symbool voor oogkleppen op voor mij. En zo ben ik niet. Ik ben ook eigenlijk te sociaal om DGA te zijn, maar daar komen we nog wel op terug, dus idolen of waar je echt naar op kijkt, ja, als ik een grapje maak dan zeg ik: dat zal wel weer een spits van De Graafschap - tuurlijk, dat heb ik wel. Maar echt idolen, ik heb heel veel waardering en respect voor hoe mijn ouders mij opgevoed hebben. Ik kom uit een echt onderwijs-gezin en dat heb ik als heel prettig - dus als je dan toch ergens iets wil noemen, ik heb veel dingen en ik heb tot irritatie aan toe, ik begin een beetje op mijn vader te lijken, ja die mensen, er zit niets negatief in mijn leven. We hebben vervelende dingen meegemaakt, ik ben bijvoorbeeld mijn schoonvader verloren, dat was echt een fantastische man. Dat was ook een self made man die begon in de vuilnis en die heeft daar een imperium van gemaakt, vooral gebaseerd op sociale intelligentie. Dus mijn ouders en zoals het overlijden van mijn schoonvader dat was wel echt heel heftig. Dat zie je soms nog steeds terug, het is al heel wat jaren geleden, bij mijn vriendin, dat vind ik heel lastig, maar daar zitten meer mijn momenten waar ik me aan ophang dat ik ergens een idool zie.

 

Cor

Nee, maar er is niet in jullie branche een ondernemer waarvan je zegt: ja, jij bent er eentje in de branche - we gaan het nu even zeggen, Sjoerd kreeg gisteren een lintje en dat is eigenlijk wel een koninklijke. Je hebt hem op en ik heb het wel geprobeerd, maar ik kan het niet goed uitleggen waar het voor was. Het is één van de vier die ooit is uitgereikt, dus door de branche uitgereikt over live zag ik.

 

Sjoerd

Ja, het zit helemaal in ons vak, dus event marketing, live communicatie, daar waar live momenten -  jij bent dan spreker, maar misschien niet iedereen die luistert, het gaat eigenlijk letterlijk van teambuilding-uitjes tot congressen tot productintroducties, alles wat binnen marketing en communicatie live gebeurt en wij noemen dat graag evenementen, maar het gaat wel verder dan dat, daar zit een branche. Dan ga je van de Ray naar cateraars, naar bureaus die dat organiseren, naar echte marketingafdelingen binnen grote bedrijven en als je dan van de brancheorganisatie een lintje krijgt waarbij de omschrijving is: het begon ergens met een ambassadeur voor het vak, maar ook van grote toegevoegde waarde voor de professionalisering en er werden vooral wat momenten aangehaald dat ik namens de branche mocht spreken en dan sta ik ook echt op de barricaden, ik heb wel vaker op de zeepkist gestaan, dat vind ik mooi. Ik vind ook namelijk als je echt dingen wilt veranderen, dan moet je niet op Twitter gaan en een berichtje sturen. Dat kan wel, als je dat doet, moet je meteen aan de bak gaan, anders ben je niks waard. Daar hou ik helemaal niet van.

 

Cor

Maar dat is wel ambitie natuurlijk. Dus daar spreekt wel ambitie uit.

 

Sjoerd

Ja, al zie ik dat dus niet als ambitie. Dus voor mij iets veranderen, uiteindelijk wordt het een discussie waar nooit een winnaar uit komt hoor, maar ik zie dat dus niet als een ambitie, ik ervaar iets waarvan ik denk: dat moet echt anders en dan heb je aan mij een hele beste. Als ik ervan overtuigd ben dat dat goed is, maar dat hoeft niet eens, voor mij is dat niet een ambitie. Zo voelt dat tenminste niet.

 

Cor

Ben je dan een profeet?

 

Sjoerd

Je zou het bijna gaan zeggen, maar daar wil ik totaal niet aan, maar ik heb bij De Graafschap echt op een zeepkist gestaan toen ik het gevoel had en met mij heel veel mensen, dat de club beleidsmatig de verkeerde kant op ging. Heb ik gewoon de mensen bij elkaar gehaald en toen zijn we de kantine ingegaan en die was stampvol. En ik stap op dat krukje en ik heb uit het hart gesproken. Ik had wat dingen op papier gezet en ik kreeg potverdikkie de hele bende mee. Ik kreeg echt iedereen mee en dat is niet de profeet en - hetzelfde doe ik ook in de evenementenbranche. Dan sta ik gewoon ergens in Rusland, de Best Event Awards en dan gaat het over evenementen en dan denk ik: jongens, we zijn wat stappen verder. En dan pak ik gewoon de microfoon van de presentator af, dat moet je in Rusland niet te vaak doen, toen heb ik gewoon gezegd: jongens, dit is de toekomst van marketing en communicatie. Daar is geen discussie  meer over mogelijk. Hier moeten we nu in investeren en dan zie je dat overal in de internationale media terug, dus een profeet, nee, je gaat vanzelf merken: ambitie, profeet, zo denk ik niet, zo ben ik niet, maar ik sta er wel als het moet. En daar zit ergens misschien best wel ambitie.

 

Cor

Nee, maar laat ik het zo zeggen, ik zie het niet als negatief. Ik ben ook profeet, ik moet ook soms dingen zeggen die ik niet leuk vind, maar ik denk wel dat ik vaak dingen zeg die of het volk niet wil horen of namens het volk spreek, waar een ander niet durft te spreken en dat zie ik bij jou wel, daar hebben we het de laatste keer telefonisch over gehad van ja, uit het oosten, bij ons is het: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg en toch, soms schoorvoetend, en toch hebben we wel dan de - denken we soms dat het nodig is om het wel te zeggen.

 

Sjoerd

Ik ben niet officieel getest, maar ik ben wel manisch positief, dus negativiteit en dan moet ik het goed zeggen: kritiek, dat vind ik verre van negativiteit. Ik merk wel aan mezelf, ik vermijd, dan moet ik het goed zeggen, want ik ben wel kritisch en ik spreek me ook uit als het moet, maar ik ben eigenlijk, dat is ook de reden dat ik in de evenementenbranche zit, behalve dan nu binnen de coronacrisis, maar het is natuurlijk, dat is een branche, dat gaat in alles over positiviteit. Een nieuwe visie, een nieuw product, we gaan verder, teambuilding, dat is niet voor niks dat ik op die plek terecht ben gekomen. Dat is hoe ik ben, dat is wie ik ben, ik ben enthousiast, ik wil mensen de rug laten rechten en daar merk ik wel dat ik, thuis ben ik heel kritisch op het journaal en als ik dan op het werk kom denk ik: laat ik dat nu eens ombuigen en kijken wat we er wel positief mee kunnen.

 

Cor

Nog even, jij zei net, ik heb dan nog de vraag: uit wat voor nest kom je? Je ouders waren in het onderwijs, je hebt zelf de Radboud Universiteit gedaan, ik wist niet dat die bestond, in Nijmegen. Bachelor in journalistiek gedaan en daarna ben je bij RTV Gelderland geweest, was je Theo Teletekst, dat zal waarschijnlijk ook een koosnaampje zijn geweest. En gedurende vier jaar bij Omroep Gelderland was je freelance journalist. Was dat toen al naar buiten?

 

Sjoerd

Ja, ik heb zeven jaar over mijn Atheneum gedaan, dat is al een hele zit, vier jaar journalistiek en daarna nog eens een keer vier jaar een instroomprogramma op de universiteit, waarbij ik uiteindelijk het niet heb afgerond.

 

Cor

Vond je school zo leuk?

 

Sjoerd

Nee, absoluut niet. Ik had journalistiek gedaan en toen kon ik bij mijn stage blijven, bij het ANP, ik zat op de economieredactie, gouden verhalen, maar dan duurt de podcast veel te lang, op de economieredactie tijdens de invoering van de euro. Dat was 2002 denk ik. Dat was fantastisch. Dat ging zo goed, merkte ik: dat was wel iets voor mij. Lunchen met de minister, als stagiair, ja fantastisch, totdat ik in contact kwam met de andere journalisten. En dan helemaal, ik weet niet of het economieredactie-gebonden was, maar dan zat je in off the record gesprekken op het ministerie en gezellig praten, totdat ze erachter kwamen dat ik stagiair was, en dan was ik minder. En dat is de aanzet geweest tot een redelijk goede analyse dat ik - journalist is eigenlijk het tegenovergestelde van wie ik ben.

En toen kreeg ik dus die baan aangeboden en toen zaten er bij het ANP twee mannetjes die doen de beursberichten, dat zijn net die twee mannetjes van de Muppetshow en daar kon ik heel goed mee. Die waren stront chagrijnig, dus dat botste een beetje, dat is juist een mooie combinatie en die zijn met mij een rondje gaan wandelen en die hebben tegen mij gezegd, dat klinkt een beetje raar, maar die zeiden: jij hebt veel meer in je mars dan hier journalist te gaan spelen. Ga nu eens echt studeren, het is allemaal te makkelijk gegaan en daar hadden ze helemaal gelijk in. Ik ben overal zo doorheen gerold en lag er een keer een spiekbriefje als ik de Duitse naamvallen moest leren, dat soort dingen, ben ik niet trots op, maar zo is het wel gegaan. En zij zeiden: jij moet verder, je moet hier niet blijven hangen, jij bent niet de journalist. En die hadden zo gelijk. Toen ging ik naar de universiteit, kwam ik bij een Duitse professor en op het moment dat ik met afstuderen begon, kreeg ik een baan aangeboden als hoofdredacteur van feestelijk zaken doen heette dat toen nog. En mijn Duitse professor zei: Sjoerd ik heb jarenlang iedere student op dit punt bij mij gehouden, maar tegen jou zeg ik: ga en vermenigvuldig u. Die man is overleden inmiddels, professor communicatiewetenschappen in de framing, dat was mijn afstudeerrichting. En ik heb hem dus nooit afgemaakt en behalve wat familieleden die dat nog jammer vinden heb ik er nooit last van gehad.

 

Cor

Maar mooi dat die twee mannen dat zagen.

 

Sjoerd

Ja, dat is een goede -

 

Cor

En zagen ze het dan aan je ogen, of de paar vragen die je stelde, of de vragen die je juist niet stelde?

 

Sjoerd

Ik had natuurlijk al drie, vier maanden met ze samengewerkt en ik heb ook wel gesproken met ze over dat ik vaak journalisten zo vervelend vond, dat ik een beetje in de gaten begon te krijgen dat er wel heel veel zijn die zichzelf net even iets belangrijker vinden dan het nieuws waar ze mee bezig zijn. Vragen stellen, nog een keer stellen, nog een keer stellen, dat is voor mij journalistiek en dan krijg je een beeld ervan. Maar één geluidje en poef paf, en dan een beetje dat hautaine, dat ben ik niet. En daar doe ik heel veel journalisten mee tekort, want er zijn ook heel veel hele goede, maar ik heb net die ervaringen gehad die dat voor mij vertaalde, dus ik ben blij dat ik eruit gestapt ben, ik ben heel blij dat ik de andere kant opgegaan ben en waar ik nu zit is de combinatie van alles, van alles wat ik ben.

 

Cor

Daar wil ik even op inzoomen. Want ik ben even benieuwd, hoe is die overname gegaan. Je zat bij Feestelijk Zaken doen en ik begreep, en zag ik op je LinkedIn profiel staan: uiteindelijk hebben we dat doorgestart in Proef Media en toen later is dat weer een soort doorstart geweest in EventBranche.nl en evenementen. Hoe is dat, je komt eerst in dienst, ben je Chief Officer en dan zeggen ze: we stoppen ermee, maar Sjoerd zie jij het zitten, of, hoe ging dat?

 

Sjoerd

Wij zaten binnen Reed Business, een grote uitgeverij met veel vakbladen, hier ook in Doetinchem overigens en er zijn twee dingen daar heel belangrijk geweest: één is Hans Steenbergen, dat was de hoofdredacteur van Misset Horeca, die zat naast mijn kantoortje, dus ik werd gewoon in het diepe gegooid en achteraf was ik al de laatste bezuinigingsronde, dus de oud hoofdredacteur ging naar de concurrent, naar High Profile en ik kwam binnen in schaal min tien, volgens mij heb ik zelfs contributie betaald, maar ik had gewoon en dan kom je dus ergens tussen ambitie en doelen, ik had wel als doel om ergens wel in de media, maar liever niet als journalist, ik had wel ergens iets voor me, ik begon wel een gevoel te krijgen van: ik kom hier wel op mijn plek zo dadelijk. Dus ik ben gewoon gegaan, ik ben gaan doen, ik had ook heel veel freelance baantjes, ooit een keer een artikel verkocht aan The Korea Herald, dat soort dingen, dat vind ik mooi, dus daar was ik al een beetje de ondernemer onder de journalisten denk ik.

 

En toen kwam ik daar uiteindelijk, kwam ik daar in een rol waarbij dus eigenlijk feestelijk zaken doen, fz.nl heette dat toen al, eigenlijk al de kraan was dicht gedraaid en tegen alle verwachtingen in gingen we als een stel cowboys, met een klein sales team en ik als redacteur met nog een halve collega, Marja, vol erin. Gewoon binnen dat grote, bijna ambtelijke bedrijf waren wij gewoon een eigen bedrijfje. En was ik gewoon één van de twee eigenaren op content, op kennis, gelijk vol erin, we hielden maar vol en bijdragen en positief en cijfers, totdat ze op een dag zeiden, zat ik bij het hoofdredacteuren-overleg, kwam er opeens een grafiek met een streep, pijltje naar links was groen, pijltje naar rechts was rood en zeiden ze gewoon: alles rood gaan we eruit snijden. Reed Business zo groot, moederschip in Amerika en toen kwamen we dus in een traject, en in dat traject kwamen we eerst van de OR bij uiteindelijk, wij noemden haar de penningmeester, maar dat was de CFO en in dat slotgesprek ben ik Sjoerd geworden. Daar ben ik geworden zoals ik nu ben. Toen zat ik daar met mijn collega Mark die ook partner is in het bedrijf en Mark deed sales en de senior sales, Wouter Veldman, gouden vent, die was al helemaal ziek geworden van het bedrijf waar we in zaten, dus die had het al een beetje aangevoeld denk ik, waar ik nog iets te naïef was. Maar in dat gesprek ging het echt over de oprotpremie en zo en zo gaan we van elkaar af en toen heb ik gezegd: ik heb eigenlijk heel iets anders aan jullie te vragen, want ik kom hier uit Doetinchem en in de Achterhoek praten we allemaal met elkaar dus ik heb voordat ik hier ben gaan werken, heb ik aan iedereen in de journalistiek, in de communicatie gevraagd: is dit een goede keus voor mij? Die hebben allemaal gezegd: ja, dat is echt een uitgeverij zoals het ooit bedacht was, dan doe je het echt samen, secundaire arbeidsvoorwaarden, opleidingen, daar moet je naartoe. Ik heb geen zin, dat heb ik tegen die mevrouw de penningmeester zoals we haar noemden gezegd, ik heb geen zin om straks in de businessclub van De Graafschap bij de sponsoravonden van de tennisclub, bij de voetbalclub, in de kroegen, ik heb geen zin om iedereen te vertellen dat dat niet meer zo is. Dus ik zou u graag willen vragen wat u voor ons gaat doen. En toen zei zij: willen jullie dan doorstarten? En ik had daar op dat moment nog geen seconde over nagedacht en Mark die tikte mij aan onder tafel, ik zeg: ja, dat willen wij en jullie moeten ons daarbij helpen. Want anders kan ik dat verhaal niet overeind houden en dat vind ik erger dan dat ik er nu uit moet, want daar heb ik best begrip voor. Moesten we letterlijk even de gang op en toen kwamen we terug en werd de vraag gesteld: wat wil je dan? Naast dat koffertje zouden we graag het verzendbestand graag willen hebben. Dat is een primeurtje, Cor. Het is een ja, dus nu durf ik dat wel te zeggen, en toen zeiden ze: ja, we dachten wel dat jullie dat willen hebben, het aantal betaalde abonnees in het verzendbestand dat mag je niet meenemen, dat blijft hier voor als we nog een keer verder willen, maar je mag wel het controlled circulation bestand, duizenden adressen. Wij naar de marketingafdeling, gelijk achter elkaar, dat is allemaal in een tijdsbestek van een uur, ik werd in een uur ondernemer. Ja, dat is wel de kop van - dus ik naar de marketingafdeling, daar waren wij dikke mik mee, daar zaten vooral vrouwen dus we konden lezen en schrijven - en er zaten veel mensen die met evenementen bezig waren, dus die hadden heel veel overleg met ons en toen zei de voormalig hoofd marketing die zei: ik heb het al op een stick staan en ik heb heel per ongeluk in het controlled circulation bestand met groen de betaalde abonnementen aangevinkt, mijn fout. Ik kreeg een stick mee, de volgende dag stick bekeken, daar stonden ze allemaal in en toen zijn we puur op goodwill en op gunnen hebben we een bericht de deur uit gedaan: we gaan verder, we gaan doorstarten, we weten nog niet precies hoe, maar steun ons straks als je vindt dat dit moet blijven bestaan. We hadden een vliegende start, dat was fantastisch. Ook weer dat samen. Durven ook te vragen, durven aan te spreken op: wil je ons helpen, want we willen door.

 

Cor

Was je toen al getrouwd?

 

Sjoerd

Nee, ik ben ook niet getrouwd.

 

Cor

Maar had je toen al een vriendin?

 

Sjoerd

Ja, jazeker.

 

Cor

Want jij zegt: binnen een uur, met Mark kun je natuurlijk wel wat overleggen, dat scheelt, maar dan kom je thuis en dan, dus de volgende dag waarschijnlijk naar de KVK of zo.

 

Sjoerd

Daar ging wel een tijdje overheen, want ik ging in een traject met het UWV, en ik weet dat heel veel mensen, want uiteindelijk werd je gewoon ontslagen, je moet eerst in dat traject, maar ook gewoon financieel was dat niet zo verstandig om dat zo te doen en dan kreeg je eigenlijk en er zijn heel veel mensen die zeuren op het UWV, wij hadden een fantastisch contact in Doetinchem, een jongen die ik kende van de spinnenkop, dat is waar de harde kern staat, dat is weer, Cor, dat netwerk, samen doen en die heeft ons zo goed geholpen, dus we hebben eigenlijk een beetje leunend op de uitkering, hebben wij echt ons bedrijf op kunnen starten. Vonden we nog een derde partner die dan een kantoor had, die computers had, meubilair en hebben we gewoon gezegd: oké, zet de handtekening en we vliegen erin. Ik kom de content doen, Mark de sales en onze derde partner had eigenlijk letterlijk het meubilair, dat was een gouden kans om door te starten. En thuis, want jij vroeg thuis, mijn vriendin komt wel echt uit een ondernemers familie, dat was de vuilnisgigant hier uit de buurt en haar broer is ook echt met een eigen bedrijf, die het nu heel goed doen overigens, die zitten in de hygiëne-hoek, fantastisch, gun ik hem ook, dus die heeft daar nooit iets geks van gevonden. Voor mij was het best raar, uit een onderwijs familie met een briljante broer die ooit miljoenen in handen had en doordat wij niet uit een ondernemersgezin kwamen dat eigenlijk uit handen heeft laten glippen, als je daar nog wat over wil horen, ja die moet je eigenlijk interviewen.

 

Cor

Ik kom nog graag eens terug naar Doetinchem, ja. Jullie zijn nog steeds met zijn drieën?

 

Sjoerd

Die derde partner in het traject leek toch echt wel een ander plan te hebben. In het begin moet je elkaar aftasten, dat kwam zo op ons pad en dat klikte niet, ik zou bijna zeggen ook persoonlijkheden die niet aansloten, daar heeft bijvoorbeeld Mark als zeg maar tweede partner, heeft het daar heel erg moeilijk mee gehad, ook een beetje vervelend uit elkaar gegaan, ik zie dat iets anders. Wij waren gewoon totaal verschillende mensen, toen denk ik niet helemaal helder op papier met zo’n snelle start van: dit is wat we gaan doen. We hadden wel een plan, maar niet voor de langere termijn en zij hadden meer van: snel groot worden en dan weer verkopen, zo zaten wij er niet in. Want wij zitten daar zo op onze plek. Dit is duurzaam, dit is organisch groeien en niet de snelle klap maken, wij gaan dat netwerk opbouwen, we gaan de beste worden. Dat was onze insteek. En dat is uiteindelijk uit elkaar gegaan en toen hadden we al iemand in het bedrijf die qua intelligentie, qua inzet gewoon helemaal aansloot als derde, dus dat pakket is naar Robin gegaan.

 

Cor

En nu, als je nu kijkt naar jullie rolverdeling, ben jij dan wel vaak het gezicht van? Terwijl de sales man vaak ingezet wordt?

 

Sjoerd

Ja, dus dat is ook niet te onderschatten, sales mensen hebben ook echt hun eigen groep, maar het is natuurlijk, kijk wij noemen onszelf ook geen vakman meer, als je het mooi zegt zijn wij een community, maar wij zijn dus echt een platform waar zowel opdrachtgever als branchekant gewoon echt moet vinden wat ze willen vinden. We moeten antwoorden kunnen geven, kunnen inspireren, dus dat betekent en dat vind ik wel leuk, want ik kwam laatst oud-collega’s tegen van Reed, die zeiden van: wil je niet eens een keer bij ons komen vertellen hoe je dat gedaan hebt? Wat wij vanaf moment één gedaan hebben is het creëren van echt een hele hechte community en dat begon eigenlijk met de mensen in de branche, dus locaties, de bureaus en we zijn heel snel daarna zijn we gaan proberen KLM bijvoorbeeld naar ons toe te trekken en Nike, want daar zitten de budgetten, daar zit het geld. Dus ja, door die insteek te doen is degene die de content, de kennis van de markt, dat wordt dan al heel snel het gezicht en dat ben ik, ja. En je merkt, mij lukt dat nog steeds niet om te zeggen, want dat gaat een beetje tegen het Achterhoekse in, maar dat ben ik inderdaad. Ik ben het gezicht en ik zorg dat wij overal op de barricaden staan als het moet, dat wij zorgen voor goede content, ik spreek intern bij bedrijven en op alle plekken waar maar event professionals samenkomen, dus ja, ik ben zeker het gezicht, ja.

 

Cor

Je zou ook kunnen zeggen, zo zie ik je ook, je bent een autoriteit in de markt, dat groeit dan alleen nog maar, maar je bent misschien wel een branie, maar je bent geen grote bek die zegt: ik ben de beste, alhoewel je misschien wel de beste voor de branche zou willen zijn omdat je het wel goed wilt doen. Dat is tenminste zoals ik het zie. Het is elf september 2020, dus niet 9/11 de andere keer, maar corona, die heeft jouw bedrijf, jullie platform, je zou kunnen zeggen: je hebt het nog nooit zo druk gehad en je hebt nog nooit zo weinig verdiend?

 

Sjoerd

Ja, dat is het. Dat is precies wat er aan de hand is. Kijk, de hele wereld is ziek en een pandemie is gewoon ziek zijn en onze branche is het meest ziek, want uiteindelijk is het een evenementenvirus, dat samenkomen.

 

Cor

Maar toch niet van buiten, Sjoerd? Het is toch binnen gevaarlijk, het is toch buiten niet gevaarlijk?

 

Sjoerd

Nee, wij publiceren ook de artikelen over Maurice de Hond en daar doen wij het interview mee en wij roepen ook de brancheorganisatie op van: hier moet je goed naar kijken en stapje voor stapje landt dat nu ook bij stugge organisaties als RIVM, WHO, dat gaat er nu wel inkomen, er zit alleen wel iets, je komt in een traject waar niemand het spoorboekje van heeft, dus ik heb er heel veel begrip voor dat je eerst die afslag neemt, alleen je moet wel zo flexibel zijn en dan kom je dus weer op het verschil tussen negativiteit en kritiek, je moet de goede kritiek en dat is zo iemand als Maurice de Hond, die is goud waard, dat soort mensen zijn goud waard. Luister goed, kijk goed en ga het dan ook echt onderzoeken. Want het kan niet zo zijn, zelfs als wij bij elkaar zitten, dat we het er dan meteen over eens zijn, dat is dan al bewezen. Ik snap dat ze de feiten in handen moeten hebben, ik snap ook dat dat voor onze branche stap voor stap doen is, maar waar ik mij vooral hard voor maak en dat zit dan een beetje in mij, want buiten kan het ook wel, ik maak mij er gewoon hard voor als nu de spelregels even zo zijn, in het traject nogmaals waarvan niemand weet waar we precies naartoe gaan, maar laten we dan als branche, want dat zijn wij, laten wij dan zorgen dat we dat tot in perfectie organiseren. Want wij hebben dus bijvoorbeeld al een netwerkevenement buiten gehad met volgens mij honderdtwintig mensen, perfect. Echt perfect. Op een gegeven moment gingen twee mensen net iets te dicht bij elkaar staan met netwerken, even een signaaltje, niet omdat we denken dat het meteen overspringt, maar gewoon voor het fotootje, of de video. En als wij dat kunnen, en mevrouw Nike ziet het, ook al zitten ze thuis te werken, dan is dat weer een stapje richting dat corporate, dat die bedrijven dat weer durven. Want daar zit het vooral. Dus ik richt ook bijvoorbeeld, mijn strijd zit veel minder, wat ik bij heel veel mensen merk, richting overheid of richting regelgeving, nee, ik pak het liever zoals het nu is, in die strijd denk ik dat je stappen het snelst kan maken en laat dan zien, zo professioneel als onze branche is, want die is echt goed hoor, echt goed. Zitten projecten in, echt prachtig en dan zie je ook dat dat weer samenkomen is nu tien keer zoveel waard. Dus als dit al een verkapte oproep is, die merken moeten juist nu iets gaan doen. En juist dat het door ons georganiseerd wordt, in de evenbranche is dat veel veiliger dan alle verhalen en alle feiten en onderzoeken kloppen, dan naar de supermarkt, of naar noem eens wat. Dus mijn strijd zit veel meer en mijn energie stop ik veel meer in dat dan bij wijze van spreke al die onderzoeken induiken, ik heb bijvoorbeeld bij Maurice de Hond heel veel gecheckt en gekeken, super plausibel verhaal, super plausibel, dus ja, ik vind het ook, maar mijn strijd is elders.

 

Cor

Dus je bent eigenlijk wel in hart en nieren journalist, dus je doet wel aan waarheidsvinding.

 

Sjoerd

Ja, dat zou je best kunnen zeggen, ik vind het meer een persoonseigenschap dan vakmanseigenschap zal ik maar zeggen.

 

Cor

Maar je mag ook wel toegeven dat je een vakman bent. Maar als je nu bijvoorbeeld een link zou leggen tussen, wat je dan doet, in de branche, hoe doe je dat in je bedrijf?

 

 

Sjoerd

Dat is een goede vraag, wat wij denk ik heel goed gedaan hebben en dat is een beetje een toevalligheid, ik heb een oud-buurmeisje en die woont in Bergamo, waar het eigenlijk in Europa allemaal begon en die belde op een gegeven moment op.

 

Cor

Italië is dat.

 

Sjoerd

Ja, waar letterlijk de legertrucks met lijken, in één keer kwam het daar op. Het was gelijk helemaal mis daar. En ze belde niet, het was via social media, ze zei: Sjoerd, er moet nu ergens aan de bel getrokken worden, want wat ik hier zie is echt super eng. Er rijden gewoon legertrucks met lijken omdat we ze niet meer kwijt kunnen, let erop voor jouw markt, trek aan een bel dat ze op tijd voor sorteren anders krijgen ze misschien net zo’n virusbom als bij ons. Misschien kun je het voor zijn voordat het echt - en toen zijn we er al heel snel op ingedoken en hebben met een team hebben we ook letterlijk bij elkaar gezeten en hebben we gezegd: dit moeten we niet onderschatten wat hier gaat gebeuren. Nog even los van de feiten, dus hoe zo’n virus zich ontwikkelt, maar als je nu ziet wat daar in Azië gebeurd is en in Italië, toen ben ik wat mensen gaan bellen, dus de grote multinationals, die hadden toen alle evenementen al teruggetrokken. Want die wisten natuurlijk vanuit Azië dat dat helemaal verkeerd was, dus die namen het zekere voor het onzekere. Dus toen heb ik wel aan de bel getrokken binnen het bedrijf. Ik zeg: jongens, we gaan deels thuiswerken, we hebben een kantoor, je bent er even geweest toen we naar het stadion reden, we gaan deels thuiswerken, maar we kunnen juist ook wel hier zijn, dat is wel prettig. We hebben goed afstand, we hebben zelfs glazen wanden ertussen zitten, dus we zijn eigenlijk wel vaak op kantoor geweest, maar dat bewustzijn niet vanuit negatief, maar wel realiteit. En realiteit hebben wij vanaf moment één te pakken genomen en dat heeft ervoor gezorgd dat - wij schieten door het plafond heen met bezoekers op de site. We hadden in mei zestigduizend unieke bezoekers, terwijl we zijn een niche, gemiddeld zijn wij zeventienhalf, twintigduizend bezoekers ongeveer, dus daar ben ik heel trots op. We hebben het niet in het negatieve getrokken, maar we zijn er ook niet naïef mee omgegaan en dat zit bij alle collega’s. Dus dat is gewoon meer het verhaal vertellen en er samen over praten en zeggen: oké, dit is waar we voor staan en dat heeft in mijn beleving, hoe je zoiets positief kan zien, want onze branche is gewoon echt naar de knoppen, maar het heeft wel heel goed uitgepakt in ons bedrijf, ja.

 

Cor

Ik durf het nu bijna niet te vragen Sjoerd, wat dit uiteindelijk voor de branche kan betekenen, er zijn natuurlijk heel veel zzp’ers die op dit moment, als ze nog vermogen hadden, wat ze nu opmaken en jij en ik weten denk ik allebei niet hoelang ze dat nog kunnen volhouden. Maar als iemand uiteindelijk niks meer heeft en hij krijgt niks van de overheid, dan ga je denk ik, ga je stelen. Of ga je rebelleren. En dat past niet, natuurlijk zeker niet in jouw vakgebied, maar uiteindelijk om samen weer iets positiefs te bouwen. Ik vind zelf als ondernemer, vind ik het lastige dat de overheid en dat hadden we nooit kunnen bedenken, de overheid kan zeggen: over een half uur moet jouw toko dicht zijn. En dat hadden ze natuurlijk voor de café’s op de eerste persconferentie en ja, een platform die hoeft niet dicht, die gaat wel door en zeker een online platform gaat wel door, maar hoeveel ondernemers heb jij in de afgelopen maanden al, misschien wel jankend aan de telefoon gehad van: Sjoerd, ik weet het niet meer?

 

Sjoerd

Ja, veel. Maar waar jij woorden als rebelleren of stelen, zo zie ik het totaal niet, sterker nog, ik vind zoals jij bijvoorbeeld doet, door in deze voor jou ook lastige periode zo’n podcastserie op te zetten, ja het gaat je niet meteen je omzet opleveren, maar dat is een beetje wat ik ook in het begin zei: het is heel makkelijk om te schreeuwen, te roepen, te rebelleren, dat is helemaal makkelijk, te stelen is lastig, maar als je eenmaal de drempel over bent is dat ook een gewoonte en heel makkelijk, figuurlijk allemaal. Maar de kracht van mensen zou moeten zitten in: het is even zo en we moeten het aanpakken en we moeten tegelijkertijd kritisch zijn van: klopt alles wel. En daar heb je volgens mij een democratie voor als het goed is, dus sta ik ook helemaal niet zo negatief tegenover demonstraties, maar ik blijf heel ver weg van complottheorieën, ik blijf heel ver weg van echte negatieve kritiek die ook niet weet of dat de waarheid is, dus ik zit veel meer in: laten we pakken wat je nu kan pakken en doe het dan ook.

 

Dus waar ik geëmotioneerd van word en waar ik vol achter sta zijn mensen die, nadat er dus weer wat geopend werd, op 1 juli mocht je weer met honderd mensen congressen doen, dat er een locatie in Den Haag, de Fokkerterminal belt en zegt: Sjoerd, ik wil dat jij spreekt, we moeten de branche toespreken, wij gaan gewoon een congres neerzetten. Twee keer honderd mensen, ’s ochtends honderd opdrachtgevers en die zaten er en ’s middags honderd man uit de branche en toen mocht ik, na Prinses Laurentien die overigens ook een fantastisch verhaal had, ik zeg ook gewoon ook want mijn speech daar ben ik nog het meest trots op, heb ik daar de branche toegesproken met samen als branche zijnde naar heel veel anderen mensen, want de organisatoren van ontmoetingen veilig en goed, dan maar even volgens deze regels, die zitten in onze branche. Dus retail, horeca, ga samen met ons werken en dan kunnen we snel weer open. En heel veel mensen in de Doetinchemse horeca die gingen ook echt dicht en die waren boos op klanten, van jongens, het is nu even zo. Die mindset daar ben ik meer van dan rebelleren of kritisch, dat zit voor mijn gevoel soms te dicht bij elkaar, terwijl ik kan echt heel kritisch zijn, daar kan ik ook heel eigenwijs zijn, maar ik ben heel trots op mensen die het dan daarna gelijk weer op proberen te pakken en net even iets anders en door rammen, alleen ik snap natuurlijk ook als dat dan weer regelgeving overheen komt en je mag weer dat niet of het terras moet opeens weer naar binnen, weet je dat soort dingen, nee, dan moet die overheid die moet nu ook ondernemer zijn. Die moet ook durven met dat soort dingen, waarbij eigenlijk in de zomer al bewezen is dat het prima kan en dan het randje opzoeken weet je wel, dus ik kijk ook niet gek op van een concert waar mensen gevraagd werden om proefpersoon te zijn. Ik zou dat bijvoorbeeld als redelijk vitaal persoon, ik zou daar ook wel in meegaan. We moeten hier samen uit zien te komen door aan te tonen wat wel en niet kan. Niet allemaal bang blijven dat hier het Graafschap stadion dat je twee meter naast elkaar moet zitten om een voetbalwedstrijd te kijken, ik geloof daar niet in, maar laten we het dan zo snel mogelijk bewijzen.

 

Cor

Denk je ook dat het vaccin gaat helpen?

 

Sjoerd

Ja, maar ja.

 

Cor

Ga je hem nemen?

 

Sjoerd

Ja, absoluut.

 

Cor

Ja? Ga je hem je personeel geven?

 

Sjoerd

Niet geven, maar die hebben van mij de vrijheid om dat ook te doen en ik, ja, ik ben niet van die theorieën dat daar ergens iets in zit, weet je, mijn broer, die heeft ooit hier in Doetinchem de allereerste Nederlandse zoekmachine bedacht, Ilse. ilse.nl En alle software, gemaakt op een MSX computer, daar kon je net een spelletje op doen, echt een briljant brein Cor. Er zijn maar weinig mensen, dat komt niet omdat het mijn broer is, maar dat is een briljant persoon. Dat is echt bizar, daar moet je ook niet mee Trivianten, als hij zes gooit en hij mag beginnen dan is het meteen klaar, maar hij heeft toen al tegen mij gezegd: plak nu even dat cameraatje op je telefoon af, toen de eerste smartphone uitkwam. Die heeft mij uitgelegd hoe alles opgeslagen wordt. Die discussie over privacy die snap ik wel, maar ik ben daar al voorbij, zeg maar. Het is gewoon een feit dat overal en nergens en we hebben het geluk dat het nog niet zover is, maar dat gaat echt wel, daar geloof ik wel in, dat we ooit een keer een cyber-achtige, je hebt het wel eens gezien hoe alles platgelegd werd, dat is geen complottheorie, dat gaat echt wel een keer gebeuren. Maar ik ben een soort van prettig naïef en te positief in het leven dat ik denk: oké, dat is zo, ik geloof niet dat er door een heel klein naaldje een chip in mijn arm kan komen zodat ze straks weten waar ik loop, maar daar tegenover staat ook dat iedereen op dit moment weet, Cor Spronk, dat wij hier zitten. Sterker nog ik denk zelfs dat als ze willen, kunnen ze dit gesprek net zo goed opnemen op mijn telefoon als jij op je podcastset doet en daar heb ik geen zin in, vanuit het idee: je leeft maar één keer, om daar te veel over na te denken, te veel bij stil te staan, dan pak ik liever iets positiefs op wat ik kan omdraaien of wat ik nog mooier kan maken en dan kun je mij altijd bellen.

 

Cor

Dat is hetzelfde als dat ik zeg: als je op Google zit krijg je allerlei advertentie-voorstellen, dank denk ik: dat is mooi, ze weten tenminste wat ik mooi en belangrijk vind. Het is prima dat het getoond wordt. Ben ik naar een auto wezen kijken, krijg ik daarna allemaal auto-voorstellen, dat is toch handig?

 

Sjoerd

Ja, je kunt daar ook heel boos en negatief over doen, maar het is zoals het is. En we zijn daar allemaal in mee gegaan, alleen daar zit natuurlijk een soort van ethisch kantje aan waarbij het niet, en het gaat een keer gebeuren, maar dan moeten we maar met zijn allen zeggen: tot hier en niet verder en alleen ja, ik weet dat ik daar ook licht naïef in ben, maar ik voel me daar heel prettig bij.

 

Cor

En die naïviteit, heb je die dan ook wel, trek je die dan ook door in het ondernemen? Bijvoorbeeld met het aannemen van mensen, heb je dan zoiets van: dat komt wel goed?

 

Sjoerd

Ja, daar heb ik ook wel eens een keer een stagiair gehad die ik echt aannam dat ik dacht van: die heeft echt even wat hulp nodig. En die kwam na een maand erachter dat ze en lesbisch was en totaal de verkeerde opleiding deed. En daar ben ik apetrots op en ik had helemaal niks aan haar als ondernemer. En daar zit ook wel iets wat de kern ook van dit gesprek wel is, ik ben ondernemer geworden in een uur tijd. Dat was geen doel, dat was geen ambitie, als je terugkijkt in mijn verleden was ik dat altijd al. Toen ik acht was had ik een fietscrossclub, moesten ze mij allemaal een dubbeltje betalen, dan gingen we samen fietscrossen en dan had ik een zak snoep, dat is wel wat een beetje kenmerkend is voor ondernemers, dat heb ik ook in alles gehad. Ik verkocht hier bij de club, laat ze het maar niet horen, rondom de merchandise van de club zelf, verkocht ik truien voor de fanatieke kern en dan tikte ik er een tientje bovenop, kijk, de echte ondernemer doet het keer twee. Ik hield er bijna niks aan over, maar dat is eigenlijk wel het kenmerk van een ondernemer, dus dat zit er best wel in, dus ik moet daar ook niet zeggen: zo ben ik helemaal niet, ik ben dat stiekem wel, maar het was nooit mijn ambitie, het was nooit - niet eens mijn doel, het is zo gegaan en ik voel me er heel prettig bij, ik kan ook wel beslissingen nemen, maar ik denk als je dan toch kritisch kijkt, kijk een goede ondernemer is ook wat makkelijker door te zeggen: crisis, goed kijken, het gaat lang duren, personeel eruit. Dat was de meest logische weg bijvoorbeeld bij ons bedrijf. Wij hebben gezegd: crisis? Eigenlijk moet het personeel eruit, maar NOW. Gaan we pakken. Dat betekent dat we jullie sowieso één keer drie maanden baangarantie geven, waarschijnlijk wordt dat twee keer drie maanden, we hadden natuurlijk korte lijnen met de lobby, dus we wisten wat er ongeveer ging gebeuren, dus we kunnen jullie in principe de baangarantie geven binnen een branche die zo dadelijk van honderd naar nul komt. We hebben het super goed ingeschat, want het was ook zo en dat gevoel, dat samen d’r an, dat vind ik mooier, geniet ik meer van, word ik enthousiaster van, lig ik overigens dus niet wakker van, dat is zo groots wat er nu gebeurt, ik heb geen nacht slecht geslapen, dat is echt waar, ik zit er niet in om er een ton extra over te houden en dat is denk ik een hele slechte eigenschap van een goede ondernemer, vind ik. Als ik er van een afstandje naar kijk, maar is een hele fijne eigenschap voor iemand die daarin gerold is, die dat altijd al een beetje in zich had, maar die vooral geniet van samen met mensen wat doen. En dan is dat, weet je, ik kan niet vaker dan twee keer op vakantie, ik snap ook helemaal niks van mensen die drie keer in de maand golven. Met alle respect voor die mensen, want die hebben het gewoon beter voor elkaar, want die hoeven zelf niet meer zoveel te doen. Dat is natuurlijk echt zo.

 

Cor

Of ze doen werk op de golfbaan, dat hoor je ook wel eens. Maar goed, op het moment dat je, dat is een uitdrukking, op het moment dat je geld als water hebt, is het natuurlijk makkelijk praten. Op het moment dat het water je aan de lippen staat is het natuurlijk lastig en je vertelde toen we bij je kantoor waren, dan, en we hoeven dan geen namen te noemen, maar als er toch in deze tijd een personeelslid dan toch, begrijpelijk aan de ene kant, ik wil meer zekerheid. Ik kan me ook wel voorstellen qua loyaliteit, waarschijnlijk helemaal groot gelijk, maar het zou mij in ieder geval, ik zou daar last van hebben.

 

Sjoerd

Dit is voor mij het toppunt van loyaliteit. Want zij is meegegaan in het traject, haar eigenschap was heel erg: zekerheid. Dat vond ze het prettigst, in het traject ga je af en toe samen zitten, want ook wij hebben al die verklaringen liggen. Het is nu september als we het opnemen, het wordt uitgezonden in november, het zou heel goed kunnen dat we met een veel kleiner team verder gaan, in dat traject zijn we, nou nog meer dan transparant geweest. We hebben zelfs even, er kwam een geluid op een gegeven moment, maar hoe kan dat dan, want je hebt toch NOW? En je hebt toch een klein beetje steun? Toen hebben we gewoon, er staat een filmpje van iemand op internet die dat super goed uitgelegd heeft met een zwarte piste en dan zeg maar -

 

Cor

Sam van Dalen.

 

Sjoerd

Ja, fantastisch.

 

Cor

Die komt volgende week, de week erop.

 

Sjoerd

Nou, doe hem de groeten. Ik heb zijn filmpje gebruikt om gewoon de collega’s te laten zien: dat is een beetje naïef jongens, als je zo denkt. En dat vond ik wel, dat is wel het enige waar de loyaliteit even uit mijn vingers leek te glippen, dat je op een gegeven moment ging praten over: mijn vakantiedagen. En toen heb ik ook gezegd: tot hier en niet verder. Dan word ik weer de zeepkisten-man. Nu moet ik even heel goed uitleggen nog een keer, en Robin die zit daar precies zo in, dat is heel prettig en dan kun je dus ook uitleggen en dat werkte heel goed dat met die garantie van die baan, waarbij iedere andere ondernemer jullie eigenlijk al gezegd had: we gaan reorganiseren, je krijgt nog een klein beetje geld mee, maar we zijn weg, dat besef moet je houden als je dat niet hebt, kunnen we niet samen verder. En dan was het toch een dag later unaniem, alle collega’s: ja, we zien af van die dertiende maand, bijvoorbeeld. En dat in combinatie, even terugkomend naar die ene collega die dus nu al een andere baan heeft, die heeft huilend, dat is misschien iets te privé, maar dat is wel hoe het gegaan is, gewoon gezegd: ik vind het hier zo fijn, maar ik kan niet tegen de onzekerheid. En in plaats van daar tegenin gaan, want dan had ik denk ik een collega - ben ik mijn, nogmaals, we zijn hier in een dorp, we kennen elkaar allemaal, heb ik er gewoon een paar gebeld en gezegd: ik heb hier iemand die zit op de binnendienst, dat is voor ons nu ook alleen maar contact onderhouden en die wil graag weg, heb je nog wat? En één van die heeft haar gebeld, eerst mij overigens van: ik wil haar wel bellen. Heb ik gezegd: doen. Ik weet niet eens of ze dat letterlijk zo weet, maar dat daar, ja, Cor, dat is niet ondernemers eigen denk ik. Of in ieder geval te sociaal voor een hele succesvolle ondernemer, maar daar geniet ik van en dan lig ik dus niet wakker, dan heb ik dus iemand die in tranen zit op mijn kantoor, wat niet hoort met hoe ik samen wil werken, heb ik aan een baan geholpen en die heeft weer zekerheid. Prachtig.

 

Cor

Ik denk dat dat een hele mooie les is voor andere ondernemers, om wel zo te zijn uiteindelijk, want mensenlijk kapitaal is altijd nog iets, het is moeilijk om aan goede mensen te komen, zeker goede loyale mensen, dus ik vind het eigenlijk een hele goede eigenschap van een ondernemer.

 

Sjoerd

Waarbij wij ook echt een rariteitenkabinet hebben. De één is vijfenzestig, de ander is half Turks, Grieks, Nederlands, alles door elkaar, in de zin van: we hebben zo’n mooie mix, daar geniet ik iedere dag van. Dat is toch ook, want ik denk als je nu reset indrukt en je weet precies op welke plek wat nodig is, dan zou je op een aantal plekken denken: daar had toch misschien een ander soort persoon beter kunnen zitten, maar door dat gevoel van het samen vangt die één dat van die ander wel weer op. Dus de sales mensen hebben ook echt: die past bij hem, die past bij haar en zo verdelen we het ook echt. Dat gaat organisch. Dat is goud, ja.

 

Cor

Ik zag nog dat code rood, kwam dat ook bij jullie vandaan, of was dat een -

 

Sjoerd

Nee, dat is van de brancheorganisaties en in mijn speech toen we voor het eerst weer congressen mochten zei ik ook: voor ons geen Malieveld. Voor ons het geluid van de buren dat we weten dat ze ons het meest missen. Het ontmoeten van mensen, de festivals, de congressen, de beurs, dat is wat je het meest mist. Ik heb ook gezegd van: de filosofen die dachten dat liefde of religie de kern van ons bestaan is, nee, het is gewoon mensen ontmoeten. Zelfs mensen die je niet mag, zelfs dat mis je. En dat als insteek, ja, dat heeft er wel voor gezorgd dat we uiteindelijk een soort van - sorry dat ik even je vraag heb omzeild, maar jij zei: profeet. Eigenlijk zijn we dat een beetje geweest. Ja, die boodschap hebben we verkondigd, om in ieder geval te zorgen dat het helder is dat dat wat we hadden, is niet weg. Dat is nog steeds de kracht, en sterker nog, iedereen mist het als de ziekte. Dus dat is -

 

Cor

Ik weet nog toen we een beetje gewend waren aan dat videobellen, dat ik ook echt dacht: als niemand uit Amsterdam belt, dan is niet meer de vraag, ik woon in Dronten, gaan we in Amsterdam afspreken of in Dronten, dan is de vraag doen we dat via Zoom of Teams? Maar sinds we eigenlijk weer de deur uit mogen, stel ik die vraag niet, het is inderdaad: wordt het Amsterdam of Dronten, dat samen, dat bij elkaar komen, deze podcast hadden we ook via Zoom kunnen doen. Ik moet er niet aan denken, omdat ik dit - dit is meer voelen, veel meer zien en ervaren zal ik maar zeggen en -

 

Sjoerd

Als de podcast gepubliceerd wordt, daar ben ik ook super trots op, dat is ook een hele toevallige samenloop van omstandigheden, al moet ik wel zeggen dat je dus wel de visie en de ballen moet hebben om daarin mee te gaan, maar wij zijn initiatiefnemer van een neuro-wetenschappelijk onderzoek, ook met De Ray en Sanoma, DNB, Party Rent Group, grote spelers in de markt en Neurensics, dat is een bureau die die neuro-onderzoeken doet, ook in MRI-scans in ziekenhuizen, hebben we eigenlijk een onderzoek opgezet naar de kracht van live. Dus, er is nu een meetmiddel in de neurowetenschap dat je iemand op een beurs bijvoorbeeld of een evenement live kan meten. Dus dan hoef je niet een MRI-scan, maar hebben ze de frontale cortex, de voorkant, en dat hebben we dus gedaan op de huishoudbeurs, die nog net wel kon doorgaan en daar hebben we dus dertig mensen een sales pitch laten ondergaan op drie verschillende stands, exact dezelfde pitch allemaal, maar met een cameraatje ernaast. Dus die mensen hebben we daar gemeten en een controle groep hebben we in een MRI-scan gelegd en de videobeleving getoond. En wat het meest bizarre is uit het onderzoek, is dat natuurlijk de beleving en emotie dat zie je meteen, maar de feiten uit die pitch, dus dat wat wij nu doen, de hersenactiviteit live ten opzichte van in die MRI-scan, dat is het ultieme bewijs van dat live communicatie en dus mijn markt tig keer krachtiger is. Die video die doet in het begin wel wat, maar daarna is het, die echte feiten -

 

Cor

Is dat dan driedimensionaal of vierdimensionaal of?

 

Sjoerd

Ja, dat is het aanzetten van emoties en zintuigen, waardoor de activiteit van jouw hersenen veel scherper gefocust is, dus blijkbaar ook, niet alleen op jou als persoon, maar dus blijkbaar ook op wat jij zegt en dat is ja, wat voor bewijs wil je nog meer hebben voor de herstart van onze branche? Dus ik kom dus, het is nu elf september, zo rond achttien september kom ik met die resultaten en die gaat in het Engels, die gaat in het Indiaas, bestaat dat? Die gaat in het Russisch, die gaan we overal naartoe sturen, en dan kom je dus ook weer terug, dat is mijn strijd. Mijn strijd is niet zozeer: overheid, je doet dat verkeerd of dat verkeerd, mijn strijd is meer: het kan, kijk eens, hier is het bewijs, we moeten nu stappen zetten, doen, door, het kan wel, daar kun je mij ’s nachts voor wakker maken.

 

Cor

Mooi. Ik vind het positief, ik zie ambitie en ik voel ambitie.

 

Sjoerd

Ja, mooi man, terwijl ik dat niet heb zeg maar!

 

Cor

Ook deze keer heb ik nog een hoop vragen, maar dat ga ik niet doen, maar toch wel, dat kun je echt en ik voel al aan welke richting je gaat, ik wil eigenlijk een ultieme DGA tip van jou. Dus een ultieme tip van jou aan andere ondernemers van Nederland, misschien ook wel nu. Het komt in november uit, maar goed, maar als je zou zeggen: ondernemers van Nederland - en wat zeg je dan?

 

Sjoerd

Moet het in een one liner, of mag ik hem nog even aankleden?

 

Cor

Je mag hem iets aankleden.

 

Sjoerd

Toen jij belde zei ik: Cor, dan bel je wel met de verkeerde, want ik heb niet zoveel met zo’n titel. Bijvoorbeeld DGA of CEO, ik had toevallig laatst een online sessie met - dat ging over vrouwen in de eventbranche, daar heb ik dan overigens ook niks mee, in de zin van: al ben je groen, al heb je een staart, daar is natuurlijk in bepaalde sectoren is daar nog steeds een plafond of weet ik veel -

 

Cor

Is dat in de evenementbranche, als je vrouw bent, doe je het minder?

 

Sjoerd

Absoluut niet, maar daar staat natuurlijk wel tegenover, als dan ervan uit wordt gegaan door de man dat nog steeds de vrouw de kinderen naar school brengt, het eten maakt en de boodschappen doet, dan word het wel lastig, maar, waar ik heel erg van overtuigd ben en daar zit ook ergens mijn tip: voor mij gaat het niet om functietitel, het gaat niet om, het is een beetje het LinkedIn-idee. Je kunt allemaal wel opschrijven wat je bent, maar het gaat er veel meer om wie je bent. En als ik een tip mag geven, dan vind ik, het is een soort stelling en tip tegelijk: goede ondernemers in mijn ogen, zijn de mensen die in alles, een dooddoenertje, zichzelf zijn, in alles staan voor wat ze doen en daar collega’s in mee kunnen nemen. Als je dat kan en dan kom je toch weer helemaal terug naar het begin hier in het Graafschap stadion, dan kun je samen d’r an. Dan kun je vragen aan mensen: we moeten even door rammen en dat doen ze bij mij, zonder dat er nog ooit iemand geweest is die een extra uurtje wilde declareren. En dat is mijn ultieme tip en ik moet er bijna bij zeggen: daar kun je heel rijk van worden, maar je kunt er ook en dat is bijna een basis, dat is bijna een zekerheid, je kunt er ook heel gelukkig van worden. En dat heb ik voor elkaar ook al is onze branche in brand, maar als je dan zelfs in zo’n situatie niet wakker ligt en nog iedere dag met een glimlach naar je collega’s gaat die ook nog eens terug lachen, dat is mijn tip. Dan ben je gelukkig en dan komt het vanzelf, als je wilt, als je echt wilt, ga dan lekker omzet draaien, winst maken, is iedereen gegund, is niet mijn ambitie.

 

Cor

Ja, samen d’r an!

 

Sjoerd

Ja, Samen d’r an

Podbean App

Play this podcast on Podbean App